Шығырлар трилогиясы: Арнольд Беккофтың хикаясы

Кіріспе

Харви Файрштейннің үш пьесасының жинағы – Харви Файрштейннің үш пьесасының жинағы: International Stud, Fugue in a Nursery және Widows and Children First! Оқиға Арнольд Беккофф, еврей гомосексуалы, дрэг-куин және факел әншісінің өмірінен бастау алады. Ол 1970-жылдардың соңы мен 1980-жылдардың басында Нью-Йорк қаласында өмір сүреді. Төрт сағаттық пьеса махаббатқа деген цинизм мен көңіл көшіруін баяндайтын монологпен басталады.

Кейіпкерлер

Lady Blues: Халықаралық Stud-та көріністер арасында пайда болатын кейіпкер. Фиерштейннің сахналық нұсқауларына сәйкес, ол "Хелен Морган немесе Рут Эттинг үлгісінде, факел әнін [орындап], сол дәуірге сай киінуі керек". Арқадағы бөлме актінің маңызды бөлігі болып табылады. Трилогия атауын "факел" музыкалық стилінен алды, ол – жауапсыз махаббат туралы танымал, сезімтал әндер.

Бұл жүлделі және танымал туынды театр өнерінде жаңа белестерге жетті: "Стоунволлдан кейінгі клон дәуірінің шыңында Харви гей және гетеросексуал көрермендерді әйелдік қасиеттері бар гей ер адамның махаббат пен отбасы құруға деген құштарлығын қолдауға шақырды".

Өндіріс тарихы

Халықаралық Stud-тың алғашқы қойылымы 1978 жылдың 2 ақпанында La MaMa, E.T.C. театрында, Бродвейден тыс сахнада өтті, онда ол екі апта бойы көрсетілді. Бродвейден тыс өндіріс 1978 жылдың 22 мамырында Players Theatre-де ашылды, онда 72 қойылым болды. "Нәресте бағындағы фуганың" алғашқы қойылымы 1979 жылдың 1 ақпанында LaMaMa-да өтті. Torch Song Trilogy алғаш рет 1981 жылдың қазан айында Ричард Аллен орталығында, The Glines өндірісінде көрсетілді. 1982 жылдың 15 қаңтарында ол Гринвич-Виллидждегі Актерлер үйіне көшірілді, онда The Glines өндірісімен 117 қойылым ойнатылды. Актерлер құрамында Арнольд рөлінде Фиерштейн, Эд рөлінде Джоэл Кротерс, Алан рөлінде Пол Джойнт, Дэвид рөлінде Мэтью Бродерик, Лорел/Леди Блюз рөлінде Дайан Тарлтон және миссис Беккофф рөлінде Эстель Гетти болды. Питер Поуптың режиссерлігімен Бродвей қойылымы 1982 жылдың 10 маусымында Кішкентай театрде ашылды, онда 1222 қойылым мен 8 алдын ала көрсетім болды. Фиерштейн, Джойнт, Тарлтон және Геттиге Корт Миллер Эд рөлінде, Фишер Стивенс Дэвид рөлінде және Сьюзан Эдвардс Леди Блюз рөлінде қосылды. Кейін Дэвид Гаррисон мен Джонатан Хадари Арнольдтың рөлін сомдады, Крейг Шеффер Алан рөлінде, ал Барбара Барри Геттидің орнына келді. Пьеса Фиерштейнге екі Tony жүлдесін жеңіп алды: "Үздік пьеса" (Джон Глайнстың өзінің жақыны және әріптес продюсері Ларри Лейнді атап өткен тарихи Tony сөзімен) және "Пьесадағы үздік актер"; екі Drama Desk жүлдесі, "Ең жаңа пьеса" және "Пьесадағы үздік актер" номинациялары бойынша; және Theatre World жүлдесі. Антони Шердің басты рөлде ойнаған Вест-Энд қойылымы Барбара Розенблатт, Руперт Фрейзер (Эд), Белинда Синклер (Лорел), Руперт Грейвс (Алан), Иан Сирс (Дэвид) және Мириам Карлин (Миссис Беккофф) қатысуымен 1985 жылдың 1 қазанында Альбери театрында ашылды. 2006 жылы Бруклиндегі Галерея ойыншылары Torch Song Trilogy-нің 25 жылдығына арналған қойылымды ұйымдастырды. Харви Фиерштейн Театр компаниясының негіс қалаушыларының бірі болды. Стивен Нахами режиссерлік еткен қойылымда Сет Рудецкий Арнольд рөлін сомдады. 2009 жылдың қаңтар айының соңында ол Нью-Йорктегі Американдық актерлер театрының Саргент театрында Black Henna Productions ұйымдастыруымен қайта жаңғыртылды. Малини Сингх Макдональдтың режиссерлігімен 2009 жылдың 1 ақпанына дейін шектеулі көрсетім болды. Әр акт апта күндері жеке-жеке ойнатылып, толық сериясы сенбі және жексенбі күндері көрсетілді. Актерлер құрамында Арнольд рөлінде Кас Марино, Эд рөлінде Иан М. Макдональд, Леди Блюз рөлінде Сьюзан Эренберг, Алан рөлінде Кристиан Томас, Лорел рөлінде Эми Бэкнер, Дэвид рөлінде Крис Келли және миссис Беккофф рөлінде Мэри Линч болды. 2012 жылы Лондондағы Menier шоколад фабрикасында Дэвид Беделланың Арнольд рөлін сомдаған пьеса қайта жанданды. Torch Song Trilogy 2013 жылдың қыркүйек-қазан айларында Вашингтондағы The Studio Theatre-де қойылды. Оны Вашингтондағы Шекспир театрының көркемдік директоры Майкл Кан режиссерлік етті. 2017 жылдың күзінде Фиерштейн пьесаны бастапқы төрт сағаттан екі сағат қырық бес минутқа дейін қысқартып, оны жай ғана Torch Song деп атады. 2018 жылдың қазанында Уридің жетекшілігімен шыққан қойылым Бродвейдегі Хейс театрына көшірілді. Қайта жаңғырудың алғашқы алдын ала көрсетілімі 2018 жылдың 9 қазанында, ал ашылу көрсетілімі 2018 жылдың 1 қарашасында болды. Қойылым 26 алдын ала көрсетім мен 77 тұрақты қойылымнан кейін 2019 жылдың 6 қаңтарында аяқталды. 2019 жылы Лондонда толық үш актілік қойылым Турбина театрының тұңғыш маусымындағы алғашқы қойылым болды, ол 22 тамызда ашылды. Оны Билл Кенрайт ұсынды және 13 қазанға дейін жалғасты. 2022 жылдың 25 қаңтарында Мексикадағы Милан театрында испан тілінде жаңа қойылым ашылды. Бұл қойылымда Арнольд рөлін Рохелио Суарес, ал Ма ролін Анахи Аллуэ сомдады. Оны режиссерлік дебютін жасаған Алехандро Виллаллобос түсірді және Габриэль Гевара өндірді; актерлер құрамында Дэвид рөлінде Хосе Перальта болды. Хобокен кітапханасы 2021 жылдың 28 тамызында "Torch Song Trilogy: Жесірлер мен балалар бірінші" атты пьесаны сахналық оқылым түрінде ұсынды. Онда Нью-Йорк кабаресінің жұлдызы Сидни Майер Арнольд рөлінде, Флоренс Пейп миссис Бэкофф рөлінде, Майкл Стьювер Эд рөлінде, Логанн Грейс Дэвид рөлінде ойнады және режиссер Итан Галвин болды.

The first staging of International Stud opened on February 2, 1978, at La MaMa, E. T. C., an off off Broadway theater, where it ran for two weeks. The off Broadway production opened on May 22, 1978, at the Players Theatre, where it ran for 72 performances. The first staging of Fugue in a Nursery opened at LaMama on February 1, 1979. Torch Song Trilogy first opened at the uptown Richard Allen Center in October 1981, produced by The Glines. On January 15, 1982, it transferred to the Actors' Playhouse in Greenwich Village, where it ran for 117 performances, produced by The Glines. The cast included Fierstein as Arnold, Joel Crothers as Ed, Paul Joynt as Alan, Matthew Broderick as David, Diane Tarleton as Laurel/Lady Blues and Estelle Getty as Mrs. Beckoff. The Broadway production, directed by Peter Pope, opened on June 10, 1982, at the Little Theatre, where it ran for 1,222 performances and 8 previews. Fierstein, Joynt, Tarleton, and Getty were joined by Court Miller as Ed and Fisher Stevens as David and Susan Edwards as Lady Blues. Later in the run, David Garrison and Jonathan Hadary portrayed Arnold, Craig Sheffer was cast as Alan, and Barbara Barrie replaced Getty. The play won Fierstein two Tony Awards, for Best Play (with John Glines' historic Tony speech that acknowledged his lover and co producer Larry Lane) and Best Actor in Play; two Drama Desk Awards, for Outstanding New Play and Outstanding Actor in a Play; and the Theatre World Award. The West End production starring Antony Sher, with Barbara Rosenblat, Rupert Frazer (Ed), Belinda Sinclair (Laurel), Rupert Graves (Alan), Ian Sears (David) and Miriam Karlin (Mrs Beckoff) opened on October 1, 1985, at Albery Theatre on St. Martin's Lane, where it ran for slightly more than seven months. In 2006 the 25th Anniversary Production of Torch Song Trilogy was produced by the Gallery Players in Brooklyn. Harvey Fierstein was one of the founding members of the Theatre Company. Seth Rudetsky played Arnold in the production directed by Stephen Nachamie. In late January 2009, it was revived at the American Theatre of Actors Sargent Theatre in New York City by Black Henna Productions. Directed by Malini Singh McDonald, ran as a limited engagement until February 1, 2009, with each act being performed separately on weeknights and the entire series running on Saturdays and Sundays. The cast featured Cas Marino as Arnold, Ian M. McDonald as Ed, Susan Erenberg as Lady Blues, Christian Thomas as Alan, Amie Backner as Laurel, Chris Kelly as David, and Mary Lynch as Mrs. Beckoff. The play was revived at the Menier Chocolate Factory in London in 2012, with David Bedella playing Arnold. Torch Song Trilogy was produced by The Studio Theatre in Washington, D. C., as part of its subscription series September – October 2013. It was directed by Michael Kahn, artistic director of The Shakespeare Theatre, also in Washington, D. C.

In the fall of 2017, a significantly revised version of the play, cut down by Fierstein from its original four plus hours to two hours and forty five minutes and retitled simply Torch Song, was produced Off Broadway by Second Stage Theatre, with Michael Urie as Arnold and Mercedes Ruehl as Mrs. Beckoff, and directed by Moises Kaufman. In October 2018, the Urie led production transferred to the Hayes Theater on Broadway. The revival transfer had its first preview on October 9, 2018, and had its opening performance on November 1, 2018. The production had its final performance on January 6, 2019, playing 26 previews and 77 regular performances. In London in 2019, the full three act play was the first production in the Turbine Theatre’s inaugural season, opening on August 22. It was presented by Bill Kenwright and ran until October 13. On January 25th, 2022, a new production in Spanish opened at Teatro Milan, in Mexico City. This currently running production is led by award winning actors Rogelio Suarez as Arnold and Anahi Allue as Ma. It is directed by Alejandro Vilallobos in his directorial debut and produced by Gabriel Guevara; the cast included Jose Peralta as David. Hoboken Library produced a staged reading of 'Torch Song Trilogy: Widows And Children First’ on August 28th, 2021. It featured NYC cabaret luminary Sidney Myer as Arnold, Florence Pape as Mrs. Beckoff, Michael Stever as Ed, Logann Grayce as David and was directed by Ethan Galvin.

Қалқыма

Кейіпкерлер
Бродвей (1981)
Бродвей (1982)
Вест-Энд (1985)
25 жылдық мереке (2006)
Вашингтон, округ Колумбия (2013)
Офф-Бродвей (2017)
Бродвей (2018)
Арнольд Беккофф
Харви Файерштейн
Антони Шер
Сет Рудецки
Брэндон Урановиц
Михаэль Ури
Эд
Джоэл Кротерс
Корт Миллер
Руперт Фрейзер
Брэд Томасон
Тодд Лоусон
Вард Хортон
Алан Пол Джойнт
Руперт Грейвз
Энди Фелан
Алекс Миллс
Михаэль Хсу Розен
Дэвид Мэтью Бродерик
Фишер Стивенс
Иан Сеарс
Марк Тумминелли
Майкл Ли Браун
Джек ДиФалко
Лорел
Диана Тарлтон
Диана Тарлтон
Белинда Синклер
Андреа Вулленберг
Сара Грейс Уилсон
Роксана Хоуп Раджа
Леди Блюз
Сью Эдвардс
Барбара Розенблат
Йоланда Баттс
Эшли Кинг
Ма Беккофф
Эстель Гетти
Мириам Карлин
Лора Рейнс
Гордана Рашович
Мерседес Руэл

Қабылдау және әсер ету

International Stud алғаш рет 1978 жылы La MaMa театрында көрсетілді, онда Фиерштейн 1971 жылы Энди Уорхолдың «Don’t Worry About Me» пьесасында кәсіби актерлік дебютін жасады. Фиерштейн ашық гей драматург ретінде кездескен қиындықтары туралы айтты. 1982 жылы Playbill журналына берген сұхбатында ол өзінің шығармаларына продюсерлер мен сыншылардың қатыстырылған көзқарасын еске алды: «Тамаша жазушы. Тамаша пьеса. Бірақ гей. Сау бол!». The New York Times газетінің Мел Гассоу пьесаны «трансвеститтердің шектен тыс, шыншыл, бірақ сезімтал бейнесі» деп бағалады. Сынға қарамастан, La MaMa театрының негізін қалаушы Эллен Стюарт 1979 жылы «Балабақшадағы фуга» және «Жесірлер мен балалар бірінші!» пьесаларын қоюға шешім қабылдады, бірақ ол бұл шығарманы «әлде де көп сөзді» деп тапты. Гей-темалық мәдени жобаларды дамытуға арналған коммерциялық емес The Glines ұйымы Фиерштейнге үш бір актілік пьесаны біртұтас театрлық оқиға ретінде қайта өңдеуге қаржылай көмек көрсетті, нәтижесінде «Шамыл әнінің трилогиясы» дүниеге келді және Мел Гассоудан жоғары баға алды. «Арнольдтың тарихы дамыған сайын тереңдей түседі», - деп жазды ол, Фиерштейннің өнерлеуін «керемет виртуоздықпен орындалған» деп сипаттады. Театр зерттеушісі Джордан Шилдкроут атап көрсеткендей, кейбір сыншылар «Шамыл әнінің трилогиясын» «соңғы жылдардағы ең консервативті пьеса» деп санады, себебі ол «адалдық пен отбасы» (Джек Кролл) тақырыбына ден қойды, ал басқалары бұл пьесаны гей сексуалдығын, гей жастарын және гей отбасыларын гейлер құқығы қозғалысына қарсы саяси күштердің кезеңінде ашық бейнелегені үшін революциялық жетістік деп жариялады. Бүгінде бұл пьеса ЛГБТ театрының тарихындағы маңызды кезең ретінде есте қалады. Ол гомосексуалистік неке және бала асырап алу сияқты мәселелерді олар қабылданғанға дейін көтергені үшін жоғары бағаланады. 2018 жылы пьесаны қайта қараған PopMatters жазушысы Элизабет Ворнзофф «Шамыл әнінің трилогиясы» қазіргі заманғы көптеген квир телешоуларына, мысалы, «Queer as Folk», «Modern Family» және «Will and Grace» сериалдарына негіз болды деп мәлімдеді. Сонымен қатар, пьесадағы интерсекционалдық көзқарас жаңаша ұсынылды. Еврей және квир идентитікаларын біріктіру арқылы әр топқа тән стереотиптерді көрсетуге және (мүмкін) оларды жоққа шығаруға мүмкіндік болды. New York Magazine журналында жарияланған сыншы Джон Саймонның пікірінше, пьеса еврейлерге тән меланхолиялық және гомосексуалдарға тән жарқын юморды көрсетеді. Дегенмен, Саймон Фиерштейн екі идентитіканың да қалыпты стереотиптерін қабылдамайтынын және көрермендерді әр кейіпкерге «шынайы жанашырлықпен» қарауға шақыратынын айтады.

International Stud first premiered in 1978 at La MaMa, where Fierstein made his professional acting debut in Andy Warhol's play Pork in 1971. Fierstein has spoken about the difficulty he faced as an openly gay playwright. In an archived 1982 interview with Playbill republished to commemorate the show’s anniversary, he reminisced on the attitude producers and critics took towards his work: “Fabulous writer. Fabulous play. But gay. Goodbye.” Mel Gussow of The New York Times panned the play as a "sincere but sentimentalized view of a transvestite extremes." Despite the criticism, Ellen Stewart, founder of La MaMa, chose to produce A Fugue in the Nursery and Widows and Children First! in 1979, though she personally found the work "too talky." The Glines, a nonprofit organization dedicated to forwarding gay themed cultural endeavors, financially supported Fierstein in reworking the three one act plays as a singular theatrical event, which became Torch Song Trilogy and earned excited praise from Mel Gussow. "Arnold's story becomes richer as it unfolds," he wrote, saying that Fierstein's performance "[was] an act of compelling virtuosity." Theatre scholar Jordan Schildcrout notes that some critics viewed Torch Song Trilogy as "the most truly conservative play to come along in years" because of its focus on "fidelity and family" (Jack Kroll), while others declared the play a radical breakthrough because of its forthright depiction of gay sexuality, gay youth, and gay families during an era of political backlash against the gay rights movement. Today, the play is primarily remembered as a groundbreaking moment for LGBTQ theatre. It is lauded for touching on issues such as gay marriage and adoption before they were acceptable. In a 2018 review revisiting the play, PopMatters writer Elizabeth Woronzoff remarked that Torch Song Trilogy laid the groundwork for many modern queer television shows such as Queer as Folk, Modern Family, and Will and Grace. Additionally, the play addressed intersectionality in a newfound way. The inclusion of both the Jewish and queer identities allowed for the representation and (arguably) rejection of the stereotypes associated with each group. According to critic John Simon in a critique published in New York Magazine, the play highlights both the Jewish, melancholic humor and homosexual, flamboyant humor. Still, Simon argues that Fierstein rejects the common stereotypes of both identities and incites the audience to practice "warm empathy" towards every character.

Фильмге бейімделу

Фиерштейн өзінің пьесасын 1988 жылы шыққан көркем фильмге өңдеді. Оны Пол Богарт түсірді, ал басты рөлдерді Фиерштейн (Арнольд), Энн Банкрофт (Ма Беккофф), Мэтью Бродерик (Алан), Брайан Кервин (Эд) және Эдди Кастродад (Дэвид) сомдады.