Афонсо де Анжу: Испан және Франция тағының мұрагері
Alfonso, Duke of Anjou and Cádiz
Альфонсо де Анжу: испанский принц, внук короля Альфонсо XIII, претендент на испанский и французский престолы. Биография, семья и история рода Борбонов.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Альфонсо Анжу герцогы, Кадис герцогы, Испанияның Грандесі (испанша: Don Alfonso Jaime Marcelino Manuel Víctor María de Borbón y Dampierre; французша: Alphonse Jacques Marcellin Emmanuel Victor Marie de Bourbon; 20 сәуір 1936 – 30 қаңтар 1989) – Испания королі Альфонсо XIII-нің немересі, испан монархиясы қайта орнатылған жағдайда таққа талапкер және Франция тағына легитимисттік талапкер.
Alfonso, Duke of Anjou, Duke of Cádiz, Grandee of Spain (Spanish: Don Alfonso Jaime Marcelino Manuel Víctor María de Borbón y Dampierre; French: Alphonse Jacques Marcellin Emmanuel Victor Marie de Bourbon; 20 April 1936 – 30 January 1989) was a grandson of King Alfonso XIII of Spain, a potential heir to the throne in the event of the restoration of the Spanish monarchy, and a Legitimist claimant to the throne of France.
Тәрбие
Альфонсо Римдегі Сант-Анна клиникасында Сеговия герцогы Инфанте Хаймедің үлкен ұлы, король Альфонсоның төрт ұлының екіншісі ретінде дүниеге келді. Оның анасы Донна Эмануэла де Дампьер, Сан-Лоренцо герцогы Роджер мен Поджио Суаса княздарының Русполи әулетінен шыққан Донна Виттория Русполидің қызы болды. Сеговиялар Римде тұрды, онда Хаймедің әкесі Испанияда республикашылдар мен социалистердің 1931 жылғы сайлауда жеңіске жеткеннен кейін елден қуылғаннан бері патшалық сарайын сақтап келді. Альфонсоны Римдегі Виа дель Корсо көшесіндегі Русполи сарайында, оның анасының әжесі Донна Виттория Русполидің үйінде кардинал Эвгенио Пачелли (кейін Папа Пий XII) крещение рәсімінен өткізді. 1941 жылы Альфонсо ата-анасымен бірге Англияда туған әжесі королева Виктория Евгенияны Швейцарияның Лозанна қаласына ертіп барды. Олар алдымен Корольдік қонақ үйінде тұрды, содан кейін Альфонсо мен оның кіші інісі Гонсало Фрибургтегі Сен-Жан колледжіне (кейін Вилла Сент-Жан халықаралық мектебі) жіберілді. 8 желтоқсан күні 1946 жылы Альфонсо інісі Гонсаломен бірге алғашқы қасиетті тамақтанды және сол күні Севилья архиепископы кардинал Педро Сегура и Саенц оны растады.
Alfonso was born at Sant'Anna Clinic in Rome, the elder son of Infante Jaime, Duke of Segovia, King Alfonso's second of four sons. His mother was Donna Emanuela de Dampierre, daughter of Roger, Duke of San Lorenzo and Donna Vittoria Ruspoli dei principi di Poggio Suasa. The Segovias lived in Rome where Jaime's father had maintained a royal court in exile since the royal family fled Spain following the 1931 election of republicans and socialists in Spain's major cities. Alfonso was baptised by Eugenio Cardinal Pacelli (later Pope Pius XII) at the Palazzo Ruspoli on the Via del Corso in Rome, home of his maternal grandmother, Donna Vittoria Ruspoli dei principi di Poggio Suasa. In 1941, Alfonso and his parents followed his English born grandmother, Queen Victoria Eugenie to Lausanne in Switzerland. They lived first at the Hotel Royal, before Alfonso and his younger brother Gonzalo were sent to the Collège Saint Jean (later Villa St. Jean International School) in Fribourg. On 8 December 1946 Alfonso made his first communion with his brother, Gonzalo; on the same day he was confirmed by Pedro Cardinal Segura y Sáenz, Archbishop of Seville.
Испания мұрагерлік құқығы
Патшаның үлкен ұлы, Астурияның ханзадасы Альфонсо, анасының әжесі королева Викториядан гемофилияны мұра еткен, бірақ 1931 жылы республика орнағанға дейін Испанияның тақ мұрагері саналған. 1933 жылы ол испан тағына (қайта жаңғырту жағдайында) мұрагерлік құқығынан бас тартып, кубалық қарапайым азамат Эдельмира Сампедро Осехоға үйленді, кейіннен 1938 жылдың қыркүйегінде ұсақ автокөлік апатынан кейін ішкі қан кетуден қайтыс болды. Мұрагерлік тізбегіндегі келесі кезекте тұрған, саңырау және көбінесе сөйлей алмайтын Инфанте Дон Хайме сол күні ағасымен бірге өз талаптарынан (және болашақ ұрпақтарының талаптарынан) бас тартуға көндірілді, осылайша Сеговия герцогы атағын алды және король Альфонсоның үшінші ұлы, Барселона графы Дон Хуанға монархистік қозғалысты бастауға жол ашты. Сеговияға династиялық одақ жасау қажет болмағандықтан, Эмануэла де Дампьердің ақсүйек, бірақ патшалық емес тегі бұрынғы король мен бұрынғы королева тарапынан 1935 жылы Римде үйленген кезде жақсы қабылданды. Алманах де Готаның 1944 жылғы басылымында Альфонсо де Борбон Сеговия и Дампьерге есім, лауазым берілмеген. 1936 жылдың шілдесінде басталған Испания азамат соғысы кезінде Франко фалангистер қозғалысының Каудильосы ретінде көзге түсіп, республиканы құлатып, қайта жаңғырту уәдесі берді, бірақ Мадридтегі билігін нығайтты. 1941 жылдың ақпанында Римде Альфонсо XIII қайтыс болғаннан кейін Франко Дон Хуанға хат жазып, оны тақтың заңды мұрагері деп мойындады (бірақ оны таққа отыруға шақырмады), Сеговия мен оның ұлдарын патшалық мұрагерліктен шеттетуді ишараттап растады. 1972 жылға дейін Испанияда Альфонсо көбінесе Don Alfonso de Borbón y Dampierre деп аталды. Басқа жерлерде оны ханзада деп атады. 1963 жылы Альфонсо француз тарихшысы және жақтас монархист Герве Пинотеоны жеке хатшысы етіп тағайындады. Пиноте герцог қайтыс болғанға дейін оның қасында болды. 1975 жылдың 20 наурызында Альфонсоның әкесі Хайме қайтыс болды; оның жақтастары оны дереу Франция королі Альфонс II деп жариялады. 1975 жылдың 3 тамызында ол Анжу герцогы (Duc d'Anjou) атағын алды. 1985 жылдың 21 қаңтарында (король Людовик XVI-ның қайтыс болуының 192 жылдығы) Альфонсо Париждегі Chapelle expiatoire-де реквиемге қатысты.
The king's eldest son, Alfonso, Prince of Asturias, had inherited hemophilia from his maternal great grandmother Queen Victoria, yet had been considered Spain's heir apparent until the republic was established in 1931. In 1933 he renounced any claim to inherit the Spanish throne (in the event of a restoration) to marry a Cuban commoner, Edelmira Sampedro Ocejo, and later died of internal bleeding following a minor auto accident by September 1938. Next in the line of succession, Infante Don Jaime, deaf and largely mute, was that same day persuaded to renounce his claim (and that of future descendants) alongside his elder brother, thereby assuming the Duke of Segovia title and clearing the way for King Alfonso's third son, Don Juan, Count of Barcelona to take up the monarchist cause on behalf of the banished dynasty. There being no need for Segovia to contract a dynastic alliance, Emanuela de Dampierre's noble rather than royal background was looked upon approvingly by the former king and former queen when the couple wed in Rome in 1935, and neither style nor title is attributed to Alfonso de Borbón Segovia y Dampierre in the 1944 edition of the Almanach de Gotha. During the Spanish Civil War which began in July 1936 Franco emerged as the Caudillo of the Falangist movement, overturning the republic and promising restoration, yet consolidating his grip on power in Madrid. Following Alfonso XIII's death in Rome in February 1941, Franco wrote Don Juan, acknowledging him as rightful heir to the throne (though without inviting him to occupy it), implicitly confirming that he considered Segovia and his sons excluded from the royal succession. In Spain up until 1972, Alfonso was generally addressed as Don Alfonso de Borbón y Dampierre. Elsewhere he was often addressed as a prince. In 1963, Alfonso engaged the French historian and ardent royalist Hervé Pinoteau as his private secretary. Pinoteau remained with him until the duke's death. On 20 March 1975, Alfonso's father Jaime died; he was immediately recognised by his supporters as King Alphonse II of France. On 3 August 1975, he took the courtesy title Duc d'Anjou (Duke of Anjou). On 21 January 1985 (the 192nd anniversary of the death of King Louis XVI) Alfonso was present for the requiem mass at the Chapelle expiatoire in Paris.
Неке және балалар
Дон Франсиско де Асис Альфонсо Хайме Кристобал Виктор Хосе Гонсало Сесилио де Борбон и Мартинес Бордиу, Бурбон герцогы (Мадрид, 1972 жылдың 22 қарашасы – Памплона, 1984 жылдың 7 ақпаны). Дон Луис Альфонсо Гонсало Виктор Мануэль Марко де Борбон и Мартинес Бордиу, Анжу герцогы (Мадрид, 1974 жылдың 25 сәуірінде туған).
Don Francisco de Asís Alfonso Jaime Cristóbal Víctor José Gonzalo Cecilio de Borbón y Martínez Bordiú, Duke of Bourbon (Madrid, 22 November 1972 – Pamplona, 7 February 1984). Don Luis Alfonso Gonzalo Víctor Manuel Marco de Borbón y Martínez Bordiú, Duke of Anjou (born Madrid, 25 April 1974).
Клермон графының Анжу герцогына қарсы ісі
1987 жылы Орлеан әулетінің Франция тағына талапкері, Клермон графы Анри де Орлеан, Франция тағының бұрынғы мұрагері Анридің үлкен ұлы, Альфонсоның Анжу герцогы атағын және Франция Модерні (үш лилия) гербін пайдаланғаны үшін оған қарсы сот ісін қозғады. Анри соттан Альфонсоға болашақтағы әрбір бұзушылық үшін 50 000 француз франкі көлемінде айыппұл салуды сұрады. 1988 жылы Кастро герцогы Фердинанд пен Бурбон-Парма әулетінің принці Сикст Генри Анридің Анжу герцогы атағын пайдалану туралы сот ісіне қосылды, бірақ гербке қатысты емес. 1988 жылдың 21 желтоқсанында Париждің ірі сот инстанциясы (Tribunal de grande instance) талап арызды қарауға жарамсыз деп шешті, себебі атақтың заңдылығы дәлелденбеді; талапкер (Анри) де, араласушылар (Фернандо мен Сикст) да атаққа құқығын дәлелдемеді; және Анри Бурбон әулетінің испан тармағының Франция гербін пайдалануынан зиян шеккен жоқ. 1989 жылы Анри де Орлеан мен Сикст Генри Бурбон-Парма принці Альфонсоның атақ пен гербті пайдалануына қатысты сот шешіміне шағымданып, сотқа қайта жүгінді; Альфонсоның пайдасына шығарылған бастапқы сот шешімі күшінде қалды.
In 1987, Prince Henri of Orléans, Count of Clermont, eldest son of Henri, Count of Paris, the then Orléanist claimant to the defunct throne of France, initiated a court action against Alfonso for his use of the title Duke of Anjou and the coat of arms France Moderne (three fleur de lis or); Henri asked the court to fine Alfonso 50,000 French francs for each future violation. In 1988, Prince Ferdinand, Duke of Castro and Prince Sixtus Henry of Bourbon Parma joined Henri's lawsuit in reference to the use of the title Duke of Anjou, but not in respect to the coat of arms. On 21 December 1988, the Tribunal de grande instance of Paris ruled that the lawsuit was inadmissible because the title's legal existence could not be proven; that neither the plaintiff (Henri) nor the intervenors (Fernando and Sixtus) had established their claims to the title; and that Henri was not injured from the use of the plain arms of France by the Spanish branch of the Bourbon family. In 1989, Prince Henri d'Orléans and Prince Sixtus Henry of Bourbon Parma appealed the judgment in the lawsuit about the use of a title and arms by Alfonso; the original judgment in favour of Alfonso was upheld.