Кіріспе

Оливос – Аргентинаның Буэнос-Айрес провинциясындағы Висенте-Лопес-Партидо ауданындағы аудан. Ол оңтүстіктен Висенте-Лопес ауданы және Флоридамен, шығыстан Рио-де-ла-Платамен, солтүстіктен Ла-Лусила және Мартинеспен, ал батыстан Мунромен шектеседі. Оливос – Висенте-Лопес-Партидоның әкімшілік орталығы, сонымен қатар Аргентина президентінің резиденциясы орналасқан жер.

Тарих

18 ғасырдың көп бөлігінде Буэнос-Айрес – Кордова сауда жолындағы танымал аялдама болған, аймақтың алғашқы жер иелерінің бірі Доминго де Акасузо 1720 жылы зәйтүн ағаштарын өсіре бастады және бұл жер 1770 жылғы 19 ақпанда ресми түрде Оливос (“Зәйтүн ағаштары”) деп аталды. Кейіннен бұл аумақтың көп бөлігін вице-король Антонио де Олагер и Фелиу және 1860 жылы аймақтан өтетін Аргентина орталық темір жолын салу үшін үлкен жерді сатып алған неміс иммигранты Эрнан Вайнберг иеленді. 1863 жылы Аргентинадағы алғашқы теміржол стансасының ашылуы аймақтың тыныштығы мен дамып келе жатқан астанаға қолайлы қатынасының арқасында үй иелерін қызықтыра бастады, ал 1897 жылы Зәйтүн ағаштарының Иса шіркеуі салтанатты түрде ашылды. 1905 жылғы жарлық бойынша Сан-Исидро партиясы екіге бөлініп, қазіргі Висенте-Лопес партиясы құрылды және Оливос партия орталығы ретінде белгіленді. 1917 жылға қарай өсіп келе жатқан әуелі тапты қауымның мекеніне айналған қаладағы жергілікті кәсіпкер Родольфо Негрете алғашқы клиника мен маринаны ашты, ал 1920 жылдары шағын марина жаңартылып, қала көшелері асфальтталды. 1930 жылдардың ортасында қаланың батысында 9-шы ұлттық тас жолының ашылуы Буэнос-Айрес тұрғындары үшін ыңғайлы маңы ретінде аймақтың тартымдылығын арттырды. 1941 жылы Карлос Виллате Олагердің (вице-король Олагер и Фелиудің шөбересі) қайтысынан кейін, отбасының жергілікті жерінің бір бөлігі президенттің ресми резиденциясы ретінде пайдалану үшін мемлекетке берілді. Италиялық стильдегі эклектикалық сараймен әшекейленген бас үйді 1851 жылы Мигель Хосе де Аскуэнага тапсырыс берді және белгілі жергілікті суретші және сәулетші Прилидиано Пуэрредон жобалады. Кешенді толықтыратын ғимараттар барокко архитектурасының әртүрлі нұсқаларында салынды. Бұл резиденцияда 1993 жылғы 14 қарашада президент Карлос Менем мен бұрынғы президент Рауль Альфонсин (басты оппозициялық партия – орталық Радикалдық азаматтық одақтың жетекшісі) арасында қол қойылған Оливос келісімі болды. Келісім президентті қайта сайлауға және Буэнос-Айрес қаласының әкімін халық сайлау арқылы тағайындауға мүмкіндік беретін конституциялық реформаларға қолдау көрсетті. 1993 жылғы 20 желтоқсанда Оливостағы “Кейвис” түнгі клубындағы өрт сол кезге дейін Аргентинадағы ең ірі трагедияға айналды. 1995 жылы желі ашылған кезде Оливос “Tren de la Costa” туристік темір жолының аялдамасы ретінде таңдалды.

География

Оливос қаласы әлемдегі ең кең өзен – Рио-де-ла-Платаның батыс жағалауында орналасқан. Өзеннің ені Оливос тұсында шамамен, сондықтан Уругвайды жерден көру мүмкін емес. Дегенмен, Оливос (және Рионың осы аймағының барлығы) құмды жағажайларға ие емес; жағалауы салыстырмалы түрде тасты. Солтүстік Америкадағы Ұлы көлдердің жағалауларымен салыстыруға болады. Қаланың топографиясы көбінесе тегіс. Алайда, Ла Лусила ауданында, өзенге қарай солтүстікте шағын төбелер бар. Қала Буэнос-Айрестің солтүстігінде, оның іс жүзіндегі қалашығы болып табылады, ал Росарионың оңтүстігінде жатыр. Уругвай астанасы Монтевидео, Оливостың шығысында, өзен арқылы орналасқан.

Климат

Оливос мұхиттық климатқа ие (Cfb). Қаланың жазда ыстық, қыста салқын болуы қолайлы. Қалалық жылу аралының болмауы себепті температура ішкі аймақтардағыдан және тіпті жақын орналасқан Буэнос-Айрестегіден де айқын түрде жайлырақ. Жауын-шашын жыл бойына біркелкі жауады.