Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс психологы Эрнст Генрих Вебер (24 маусым 1795 – 26 қаңтар 1878) Вебер Майссендегі орта мектепті бітіріп, 1811 жылы Виттенберг университетінде медицинаны оқуға түсті. 1815 жылы ол Галле университетінен медицина докторы ғылымының кандидаты атағын алды.
German psychologist
Ernst Heinrich Weber (24 June 1795 – 26 January 1878) Weber completed secondary school at Meissen and began studying medicine at the University of Wittenberg in 1811. He went on to receive his MD in 1815 from the University of Halle.
Университет мансабы
Вебер өзінің бүкіл академиялық мансабын Лейпциг университетінде өткізді. Эрнст Вебердің психологияға алғашқы тікелей үлесі 1834 жылы қолдың сезімін сипаттауға тырысқанда болды (De Pulsu, Resorptione, Auditu et Tactu. Лейпциг 1834 ж.). Ол 1840 жылдан 1866 жылға дейін физиология және анатомия профессоры болды, содан кейін 1866 жылдан 1871 жылға дейін анатомия профессоры лауазымына қайта оралды. Эрнст Вебер 1878 жылы Германияның Лейпциг қаласында қайтыс болды.
Weber spent his entire academic career at the University of Leipzig. Ernst Weber’s first direct contribution to psychology came in 1834 when trying to describe the sensation of touch (De Pulsu, Resorptione, Auditu et Tactu. Leipzig 1834). He was professor of physiology and anatomy from 1840 to 1866, and returned to the position of professor of anatomy from 1866 to 1871. Ernst Weber died in 1878 in Leipzig, Germany.
Эксперименталды толқын теориясы
Сұйықтарда және серпімді түтіктердегі толқындардың ағыны мен қозғалысын зерттеді.
Studied flow and movement of waves in liquids and elastic tubes.
Гидродинамика
Вебер заңдарды ашты және оларды қан айналымына қолданды. 1821 жылы Вебер кіші ағасы Вильгельммен бірге сұйықтар физикасы бойынша тәжірибелер сериясын бастады. Бұл зерттеу қан айналымындағы гидродинамикалық принциптерді ең алғаш рет толыққанды сипаттады. Вебер қанды зерттеуін жалғастырып, 1827 жылы тағы да маңызды жаңалық жасады. Вебер қан тамырларының серпімділігін аортадан капиллярлар мен артериолаларға үздіріліссіз қан ағынымен байланысты қозғалысын түсіндірді.
Weber discovered laws and applied them to circulation. In 1821, Weber launched a series of experiments on the physics of fluids with his younger brother Wilhelm. This research was the first detailed account of hydrodynamic principles in the circulation of blood. Weber continued his research on blood and in 1827, he made another significant finding. Weber explained the elasticity of blood vessels in the movement of blood in the aorta in a continuous flow to the capillaries and arterioles.
Екі нүктелі шегі бар техника
Бұл техника компас әдісін қолданып, денедегі сезімталдық пен тактильді қабылдауды картаға түсіруге көмектесті. Компас ұштары әртүрлі қашықтықтарда орналастырылып, олардың бір нүкте емес, екі жеке нүкте ретінде қабылданатын қашықтығы анықталды. Вебер сонымен қатар сезімге қатысты басқа да идеялар туралы жазып, оларды сынады, оның ішінде сезімді енді байқау мүмкін болмайтын ең жоғары қарқындылықты білдіретін соңғы шегі де бар еді.
This technique helped map sensitivity and touch acuity on the body using compass technique. Points of a compass would be set at varying distances in order to see at what distance are the points of the compass perceived as two separate points instead of one single point. Weber also wrote about and tested other ideas on sensation including a terminal threshold, which is the highest intensity an individual could sense before the sensation could not be detected any longer.
Вебердің иллюзиясы
Вебердің иллюзиясы – "сезімтал емес аймақтарда стимуляция қозғалғанда екі нүктенің айырылуы және сезімтал аймақтарда қозғалғанда екі нүктенің жақындасуы тәжірибесі". Вебердің көпөлшелі эксперименттерді, нақты өлшемдерді және сенсорлық психология мен сенсорлық физиология саласындағы зерттеулерді пайдалануы эксперименталды психологияның ғылым ретінде қалыптасуына негіз салды және 19 ғасыр психологтарына жаңа идеялармен кеңейтуге мүмкіндік берді.
Weber’s Illusion is an "experience of divergence of two points when stimulation is moved over insensitive areas and convergence of two points when moved over sensitive areas". Weber’s use of multivariate experiment, precise measurements, and research on sensory psychology and sensory physiology laid the groundwork for accepting experimental psychology as a field and providing new ideas for fellow 19th century psychologists to expand.
Мұрасы мен ықпалы
Веберді көбінесе эксперименталды психологияның негізін қалаушы немесе әкесі деп атайды. Ол шын мәнінде жарамды эксперименттер жүргізген алғашқы психолог болды. Сол кездегі көптеген психологтар үстел басында жұмыс істегенмен, Вебер белсенді түрде эксперименттер жасап, дәл нәтиже алу үшін бір уақытта тек бір айнымалыны өзгертіп отырды. Бұл психологияның эксперименталды ғылым ретінде дамуына жол ашты және одан да дәл әрі терең зерттеу әдістерін жасауға мүмкіндік берді. Вебердің ең үлкен ықпалы Густав Фехнерге тиді. Вебер, Фехнер оқуға түскен жылдың өзінде Лейпциг университетінде психология доценті болып тағайындалды. Вебердің сезімталдықпен жұмысы Фехнерді одан әрі зерттеулер жүргізуге және Вебер заңын дамытуға түрткі болды. Сезімталдық жұмыстарын жасаған кезде Вебер өзінің эксперименттерінің сезімдік күштер мен реакцияны түсінуге қаншалықты әсер ететінін толыққанды түсінбеді.
Weber is often cited as the pioneer or father of experimental psychology. He was the first to conduct true psychological experiments that held validity. While most psychologists of the time conducted work from behind a desk, Weber was actively conducting experiments, manipulating only one variable at a time in order to gain more accurate results. This paved the way for the field of psychology as an experimental science and opened the way for the development of even more accurate and intense research methods. One of Weber’s greatest influences was on Gustav Fechner. Weber was appointed the Dozent of Psychology at the University of Leipzig the same year that Fechner enrolled. Weber’s work with sensation inspired Fechner to further the work and go on to develop Weber’s law. At the time of his sensation work, Weber did not fully realize the implications that his experiments would have on understanding of sensory stimulus and response.