Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс психиатры және нейропатологы (1864–1915)
German psychiatrist and neuropathologist (1864–1915)
Алоис Альцгеймер ( /æ//l//t//s//h//aɪ//m//ər/ ALTShymər, /USalso/'/ɑː//l//t//s// //, /'/ɔː//l//t//s// / AHLTS , AWLTS ; 14 маусым 1864 – 19 желтоқсан 1915) – неміс психиатры және нейропатологы, Эмиль Краепелиннің әріптесі. Альцгеймер алғаш рет жарияланған "қарттықтан бұрынғы деменция" жағдайын анықтағандықтан белгілі, кейіннен Краепелин бұл ауруды Альцгеймер ауруы деп атады.
Alois Alzheimer ('/æ//l//t//s//h//aɪ//m//ər/ ALTShymər, /USalso/'/ɑː//l//t//s// //, /'/ɔː//l//t//s// / AHLTS , AWLTS , ; 14 June 1864 – 19 December 1915) was a German psychiatrist and neuropathologist and a colleague of Emil Kraepelin. Alzheimer is credited with identifying the first published case of "presenile dementia", which Kraepelin would later identify as Alzheimer's disease.
Ерте өмір және білім
Альцгеймер 1864 жылғы 14 маусымда Баварияның Марктбрейт қаласында Анна Йоханна Барбара Сабина мен Эдуард Роман Альцгеймердің ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі туған қаласындағы нотариус кеңсесінде қызмет еткен. Олардың отбасы терең католик дінін ұстанған. Альцгеймерлер Алоис кішкентай кезінде балаларына Патшалық гуманистік гимназияда оқу мүмкіндігін беру үшін Ашафенбургке көшіп барды. 1883 жылы Абитурді бітіргеннен кейін Альцгеймер Берлин, Тюбинген және Вюрцбург университеттерінде медицинаны оқыды. Университеттің соңғы курсында ол фехтование клубының мүшесі болды және тіпті командасымен бірге болғанда қоғамдық тәртіпті бұзғаны үшін айыппұл төледі. 1887 жылы Альцгеймер Вюрцбургте медицина докторы ғылымын қорғады. Франкфурттағы психиатриялық емханада Альцгеймер сол кездегі ең белгілі неміс психиатрларының бірі Эмиль Крейпелинмен танысты. Крейпелин Альцгеймерге ұстаз болды, және екеуі келесі бірнеше жыл бойы тығыз жұмыс істеді. 1903 жылы Крейпелин Мюнхенге Патшалық психиатриялық ауруханада жұмыс істеуге көшкенде, Альцгеймерді өзімен бірге шақырды. Екі адам психиатриялық қауымдастықтың саясатына байланысты көптеген қиындықтарға тап болды. Мысалы, психиатрлар мен университеттердегі психиатрлар арасында мәйіттерді алу үшін ресми және бейресми келісімдер жасалатын.
Alzheimer was born in Marktbreit, Bavaria, on 14 June 1864, the son of Anna Johanna Barbara Sabina and Eduard Román Alzheimer. His father served in the office of notary public in the family's hometown. The family was devoutly Catholic. The Alzheimers moved to Aschaffenburg when Alois was still young in order to give their children an opportunity to attend the Royal Humanistic Gymnasium. After graduating with Abitur in 1883, Alzheimer studied medicine at University of Berlin, University of Tübingen, and University of Würzburg. In his final year at university, he was a member of a fencing fraternity, and even received a fine for disturbing the peace while out with his team. In 1887, Alzheimer graduated from Würzburg as Doctor of Medicine. While at the Frankfurt asylum, Alzheimer also met Emil Kraepelin, one of the best known German psychiatrists of the time. Kraepelin became a mentor to Alzheimer, and the two worked very closely for the next several years. When Kraepelin moved to Munich to work at the Royal Psychiatric Hospital in 1903, he invited Alzheimer to join him. The two men would face many challenges involving the politics of the psychiatric community. For example, both formal and informal arrangements would be made among psychiatrists at asylums and universities to receive cadavers.
Сыншылар мен қайта ашу
1990 жылдардың басында сыншылар Альцгеймердің тұжырымдарын күмәндана қарастырып, Альцгеймердің жазбалары мен еңбектеріне сүйене отырып, өздерінің гипотезаларын қалыптастыра бастады. Амадуччи және оның әріптестері Аугуст Детердің метахроматикалық лейкодистрофияға шалдыққан болуы мүмкін деген болжам жасады, бұл миелин құрайтын жасушаларға май жиналуының әсер етуімен сипатталатын сирек кездесетін ауру. Ал Клэр О'Брайен Аугуст Детердің шын мәнінде тамырлық деменцияға шалдыққан болуы мүмкін деп болжады.
In the early 1990s, critics began to question Alzheimer's findings and form their own hypotheses based on Alzheimer's notes and papers. Amaducci and colleagues hypothesized that Auguste Deter had metachromatic leukodystrophy, a rare condition in which accumulations of fats affect the cells that produce myelin. Claire O'Brien, meanwhile, hypothesized that Auguste Deter actually had a vascular dementing disease.