Синтетикалық каучук SBR: шиналардың 50% құрамында болады. Стирол мен бутадиеннен жасалған, тозуға төзімді, қоспалармен қорғалған резеңке. Жаһандық өндіріс көлемі – 5.4 млн тонна.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Синтетикалық каучук полимері
Synthetic rubber polymer
Стирен-бутадиен немесе стирен-бутадиен каучугі (SBR) – стирен мен бутадиеннен алынған синтетикалық каучуктардың тобын сипаттайды (Goodyear компаниясы әзірлеген нұсқасы Neolite деп аталады). Бұл материалдар абразияға жоғары төзімділікке және қоспалармен қорғалғанда жақсы қартаю тұрақтылығына ие. 2012 жылы әлем бойынша 5,4 миллион тоннан астам SBR өңделді. Автомобильдердің шамамен 50% шиналары әртүрлі SBR түрлерінен жасалған. Стирен/бутадиен арақатынасы полимердің қасиеттеріне әсер етеді: стиреннің құрамы жоғары болғанда каучуктер қаттырақ және резеңкелік қасиеттері азырақ болады. SBR-ді термопластикалық эластомер, стирол-бутадиен блоктық сополимерімен шатастырмау керек, олар бірдей мономерлерден алынса да.
Styrene butadiene or styrene butadiene rubber (SBR) describe families of synthetic rubbers derived from styrene and butadiene (the version developed by Goodyear is called Neolite). These materials have good abrasion resistance and good aging stability when protected by additives. In 2012, more than 5.4 million tonnes of SBR were processed worldwide. About 50% of car tires are made from various types of SBR. The styrene/butadiene ratio influences the properties of the polymer: with high styrene content, the rubbers are harder and less rubbery. SBR is not to be confused with the thermoplastic elastomer, styrene butadiene block copolymer, although being derived from the same monomers.
СТБ түрлері
SBR стирол және бутадиен екі мономерінен жасалады. Бұл екі мономердің қоспасы екі түрлі процесс арқылы полимерлендіріледі: ерітіндіде (S SBR) немесе эмульсия түрінде (E SBR). E SBR көбірек қолданылады.
SBR is derived from two monomers, styrene and butadiene. The mixture of these two monomers is polymerized by two processes: from solution (S SBR) or as an emulsion (E SBR). E SBR is more widely used.
Эмульсиялық полимерлеу
Эмульсиялық полимерлендіру арқылы алынған E SBR еркін радикалдармен басталады. Реакциялық ыдыстар әдетте екі мономермен, еркін радикал генераторымен және алкил меркаптаны сияқты тізбектік трансфер агентімен зарядталады. Радикалды инициаторларға калий персульфаты және темір тұздарымен бірге қолданылатын гидропероксидтер жатады. Эмульгаторларға әртүрлі сабындар жатады. Меркаптандар (мысалы, додецилтиол) өсіп келе жатқан органикалық радикалдарды "шешіп" (қақпақтап), өнімнің молекулалық салмағын басқарады. Әдетте, полимерленуге шамамен 70%-ға дейін ғана жол беріледі, бұл әдіс "қысқа тоқтату" деп аталады. Осылайша полимерден әртүрлі қоспаларды жоюға болады.
E SBR produced by emulsion polymerization is initiated by free radicals. Reaction vessels are typically charged with the two monomers, a free radical generator, and a chain transfer agent such as an alkyl mercaptan. Radical initiators include potassium persulfate and hydroperoxides in combination with ferrous salts. Emulsifying agents include various soaps. By "capping" the growing organic radicals, mercaptans (e. g. dodecylthiol), control the molecular weight of the product. Typically, polymerizations are allowed to proceed only to ca. 70%, a method called "short stopping". In this way, various additives can be removed from the polymer.
Тарих
SBR табиғи каучукқа балама болып табылады. Ол алғаш рет 1929 жылы Германияда химик Уолтер Бок тарапынан Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін әзірленген. Өнеркәсіптік өндіріс Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде басталды және АҚШ-тың синтетикалық каучук бағдарламасы оны Үкіметтік каучук стиролын (GR S) өндіру үшін кеңінен пайдаланды; Жапон оккупациясы салдарынан Оңтүстік-Шығыс Азиядан табиғи каучук жеткізілімі Достас елдерге қолжетімсіз болғандықтан, оны алмастыру үшін.
SBR is a replacement for natural rubber. It was originally developed prior to World War II in Germany by chemist Walter Bock in 1929. Industrial manufacture began during World War II, and was used extensively by the U. S. Synthetic Rubber Program to produce Government Rubber Styrene (GR S); to replace the Southeast Asian supply of natural rubber which, under Japanese occupation, was unavailable to Allied nations.