Жосиа Уинслоу: Плимут колониясының туған жердегі алғашқы губернаторы
Josiah Winslow
Жосиа Уинслоу – Плимут колониясының 13-ші губернаторы (1673-1680). Маңызды тарихи тұлға, "Король Филипп соғысы"-на басшылық еткен, жаңа Англия тарихындағы рөлі зор.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Плимут колониясының 13-ші губернаторы (1673–1680)
13th Governor of Plymouth Colony (1673 80)
Жосия Уинслоу (шамамен 1623 жылы Плимут колониясында туған – 1680 жылы Маршфилд, Плимут колониясында қайтыс болған) – Плимут колониясының 13-ші губернаторы. Оны сол кездегі жазбаларда тарихшылар Жосиас Уинслоу деп те атаған, және қазіргі жазушылар да сол есімді қолданады. Ол 1630 жылдары Жаңа Англияға 20 000-нан астам ағылшын иммигранттарын әкелген Массачусетс шығанағының колониясын құрған Хартиядан бір жыл кейін дүниеге келді. Жосия – Мейфлауэр кемесімен келген саяхатшы және пилигримдердің көшбасшысы, губернатор Эдвард Уинслоудың Гарвард колледжінде білім алған ұлы. 1673 жылдан 1680 жылға дейін губернатор болып қызмет етті. Оның өкілеттігі кезіндегі ең маңызды оқиға – Филипп патшаның соғысы болды, ол ағылшын және үнді халқы үшін зор қиындықтар туғызып, Жаңа Англияны түгелдей өзгертті. Жосия – «Жаңа Англия» колониясында туған алғашқы губернатор.
Josiah Winslow (c. 1623 in Plymouth Colony – 1680 in Marshfield, Plymouth Colony) was the 13th Governor of Plymouth Colony. In records of the time, historians also name him Josias Winslow, and modern writers have carried that name forward. He was born one year after the Charter which founded the Massachusetts Bay Colony, bringing over 20,000 English immigrants to New England in the 1630s. Josiah was the Harvard College educated son of Mayflower passenger and Pilgrim leader and Governor Edward Winslow and was Governor from 1673 to 1680. The most significant event during his term in office was King Philip's War, which created great havoc for both the English and Indian populations and changed New England forever. Josiah was the first governor born in a "New England" colony.
Алғашқы жылдар
Жосия Уинслоудың ата-анасы Эдвард Уинслоу (1655 ж. қайтыс болған) және оның екінші әйелі, жесір Сузанна Уайт болған. Оның алғашқы күйеуі 1621 жылғы ақпанда қайтыс болған паломник Уильям Уайт болды, одан Резольвед және Перегрин Уайт есімді ұлдары болды, олардың барлығы «Мейфлауэр» кемесімен келген жолаушылар еді. Эдвард Уинслоу мен Сузанна Уайттың некесі Плимут колониясындағы алғашқы неке болып есептеледі. 1643 жылы Жосия Уинслоу Маршфилдтен бас сотқа орынбасар болып сайланды, ал 1656 жылы Майлс Стендиштің орнын басып, колонияның әскери күштерінің бас қолбасшысы болды. 1657 жылы ол губернатордың көмекшісі болып тағайындалды, бұл лауазымды 1673 жылы губернатор болып сайланғанға дейін атқарды. Сонымен қатар, 1658 жылы ол 1672 жылға дейін Плимуттың Біріккен колониялардағы комиссары болды (индейлерге қарсы пуритандық әскери одақ). 1658 жылғы 2 қазанда ол колонияның милиция күштерінің аға командирі болып тағайындалды, сол күні олар Уинслоудың басшылығымен полкке біріктірілді. Ол бұл лауазымды 1673 жылғы 3 маусымға дейін атқарды, содан кейін колонияның губернаторы болып сайланғаннан кейін оның орнын Уильям Брэдфорд кіші иеленді. 1685 жылғы 2 маусымда Плимут колониясы үш округке (Плимут, Барнстабл және Бристоль) бөлінді, және әр округтың өз милиция полкі болды. 1643 жылы оның әкесі Эдвард Уинслоу Жаңа Англия колонияларының Конфедерациясының жаңа ережелеріне қол қойған алты адамның бірі болды, ал 1673 жылы Жосия губернатор Томас Пренстің қайтысынан кейін колонияның туған жердегі алғашқы губернаторы болды.
Josiah Winslow's parents were Edward Winslow (d. 1655) and his second wife, widow Susanna White. Her first husband had been Pilgrim William White, who died in February 1621, with whom she had sons Resolved and Peregrine White, all of whom were Mayflower passengers. The wedding of Edward Winslow and Susanna White was the first in Plymouth Colony. In 1643 Josiah Winslow was chosen deputy to the general court from Marshfield, and in 1656 he succeeded Myles Standish as the commander of the colony's military forces. In 1657 he was chosen assistant governor, a post he filled until he was elected governor in 1673. Also, in 1658 he was Plymouth's commissioner to the United Colonies (a Puritan military alliance against the Indians) until 1672. On October 2, 1658, he was commissioned as major commandant of the colony's militia forces which were consolidated on that same date into a regiment under Winslow's command. He held this position until June 3, 1673, when, having been elected Governor of the Colony, he was succeeded by William Bradford Jr. On June 2, 1685, Plymouth Colony was divided into three counties (Plymouth, Barnstable and Bristol), and each county had its own regiment of militia. In 1643, his father, Edward Winslow, was one of six signers of the new Articles of Confederation of the New England colonies, and in 1673 Josiah became the first native born governor of the colony upon the death of Governor Thomas Prence.
Филипп патша соғысы себептері мен салдары
Король Филипп соғысы, сондай-ақ «Метакомет соғысы немесе көтерілісі» деп те аталады, Жаңа Англиядағы түрлі үнді тайпалары мен ағылшын отаршылары және олардың үнді одақтастары арасында болды. Соғыс 1675–1678 жылдар аралығында жүрді. 1676 жылдың 12 тамызында король Филиппті пуритан әскерлерінің майоры Бенджамин Черч басқарған отряд өлтірді. 1675 жылдың 20 маусымында үндістер отарлы шаруашылықтарға шабуыл жасады, соның нәтижесінде соғыс Жаңа Англияға келді. Король Филипп (яғни Метакомет) және губернатор Уинслоу жағдайдың ушығуына жол берді, ал одан кейін болған шабуыл мен зорлық-зомбылық ағылшындар мен үндістердің барлығын таң қалдырды. Эдвард Уинслоу – пилигримдердің басшысы, ол үнді тайпаларымен бейбітшілік орнатып, оларға құрметпен қараған адам еді. Бірақ оның ұлы Жосия, 1659 жылдан бастап колонияның әскери қолбасшысы болды, ол үндістермен жақсы қарым-қатынаста болған жоқ және оларға әкесінен өзгеше көзқараспен қарады. Соңында отарлаушылар көп жылдар бойы тіршілік ету үшін үндістердің көмегіне мұқтаж емес деген пікірге келді. Көптеген жас отарлаушылар, әсіресе, үндістерді өздерінің жерлерін дамытуға кедергі келтіретін фактор ретінде қарастыра бастады. 1650–1665 жылдары колонистерге үнді жерлерін сату көлемі арта түсті. 1650 жылдары Плимут сотында тіркелген он төрт үнді жер актісі 1665–1675 жылдар аралығында жетпіс алты актіге дейін өсті. Шивей Цзянның бірнеше Плимут актілерінде Мұса Симмонс пен оның ұлы Аарон, Сцитуаттың алғашқы қоныстанушылары, Джозия Уинслоу мен Констант Саутворттан жер сатып алғаны көрсетілген. Губернатор Пренс және губернатордың көмекшісі Уинслоу үндістермен қарым-қатынасты басқарудың ең тиімді жолын тапқандарын ойлады. Томас Уиллет король Филипптің Жосия Уинслоумен байланысқа түсуіне көмектесті. Пренс пен Уинслоу 1622 жылы Брэдфорд пен Стендиштің үндістермен болған қарым-қатынасын үлгі етіп алуға тырысты, бірақ Хаббард жазғандай, олар осы мақсатқа жете алмады. 1673 жылы Пренс қайтыс болғаннан кейін Уинслоу губернатор болды, король Филипп өзіне ұнамайтын адаммен іс жүргізуге мәжбүр болғанына қатты наразы болды. Ол Уинслоудың өзінің інісі «Александрдың» құпия өліміне қатысы бар деп ойлады. Уинслоу үнді жерлерін жаппай сатуға және үндістерге тиесілі жылжымайтын мүлікті тәркілеуге де қатысты. Уинслоу өзінің жылжымайтын мүлікпен айналысқан әрекеттері Плимутта заңсыз деп танылғанын білгенде, ол өзінің әрекеттерін заңдастыру үшін заңға өзгеріс енгізуге тырысты. 1650 жылдары Жаңа Англиядағы отарлаушылар мен үндістердің көзқарастары өзгерді. 1620 жылы болған түпнұсқалық үнді жерлерінің аз бөлігі ғана қалғандықтан, жас үндістер өздерінің басшыларына отарлаушыларға қарсы шаралар қабылдау үшін қысым жасады, осылайша жерлерді жоғалтудың алдын алуға тырысты. Колонисттердің екінші буыны да шаралар қабылдағысы келді, өйткені олар қалған барлық үнді жерлерін аңсады және Жаңа Англиядағы үнді тайпасының соғыс, ауру немесе кедейлік салдарынан жойылуын күтті. Соғысқа әкелген зорлық-зомбылықтың бастапқы себебі Уинслоудың Филипптің проблемаларының өзінің де проблемалары екенін мойындаудан бас тартуы болды. Соңында, губернатор Джозия Уинслоу король Филипп соғысына ең көп жауапты адам болды, мүмкін Филипп патшадан немесе басқа біреуден де көп. Бастапқыда губернатор Уинслоу, соғыс әлі де жергілікті деңгейде болған кезде, дипломатиялық жолмен жағдайды бейбіт шешуге мүмкіндік алды, бірақ қажетті шараларды қабылдамады және қажетсіз болған үлкен жанжалға әкелді. Уинслоудың ойлауының мысалы, және құлдықты алғаш рет үндістерге қарсы қару ретінде қолданған кезде, бірнеше жүз үнді Плимут пен Дартмут биліктеріне беріліп, оларға рақымшылық көрсетілетініне сендірді. Бірақ Уинслоу және оның кеңесшілері соғыс кеңесінде мұндай кепілдікті орындаудан бас тартты және кеңес 4 тамызда барлық берілген үндістерді, олар тұтқындалған шабуылға қатысқан немесе қатыспаған болса да, кінәлі деп санау керек деп шешті. Бірнеше ай ішінде Плимут пен Дартмуттан тұтқындалған барлық үндістер испандықтарға құл ретінде Кадиске жіберілді.
King Philip's War, also known variously as "Metacomet's War or Rebellion" was between various Indian groups in New England and English colonists and their Indian allies and lasted between 1675–1678. King Philip was killed by a Puritan militia company headed by Major Benjamin Church on August 12, 1676. On June 20, 1675, natives attacked colonial homesteads and war came to New England. King Philip (aka Metacomet) and Governor Winslow had allowed an acrimonious situation to get out of hand and the attack and the violence that followed surprised everyone – English and Indian alike. Edward Winslow had been a Pilgrim leader who made peace with the native peoples and treated them honorably. But his son Josiah, who became the colony's military commander about 1659, did not have a good relations with the Indians, and had a different view of them than his father did. Eventually the colonials no longer held the opinion, as they had for many years, of needing the help of the Indians for their survival. Many younger colonists especially began to see the Indians as an impediment to the development of the lands that they largely now saw as their own. From the 1650s to 1665–75, the sale of Indian lands to the colonists had increased greatly, from what was fourteen Indian land deeds registered in Plymouth court in the 1650s to a total of seventy six deeds recorded between 1665 and 1675. Shiwei Jiang has several Plymouth deeds showing that Moses Simmons and his son Aaron, early settlers of Scituate, bought some lands from Josiah Winslow and Constant Southworth. Governor Prence and Assistant Governor Winslow felt they had developed the best way to manage Indian affairs, with Thomas Willet being involved as King Philip's contact with Josiah Winslow. Prence and Winslow tried to emulate the relationship that Bradford and Standish had with the Indians in 1622, but, as recorded by Hubbard, fell short of that goal. When Prence died in 1673 and Winslow became governor, King Philip was very displeased to have to conduct business with a man he immensely disliked. He felt that Winslow was connected somehow with the unsolved death of his brother "Alexander" who was mysteriously found dead. Winslow was also involved in the massive sale of Indian lands down to the outright confiscation of Indian owned real estate. When Winslow had at first found that his real estate actions were deemed not to be legal in Plymouth, he went about forcing a change in the law to accommodate his unethical actions. By the 1650s, the attitudes of both colonists and Indians in New England was changing – and with only a small part of original Indian lands from those that existed in 1620 remaining, young Indians pressured their leadership to take action against the colonists to prevent further land loss. The second generation of colonists also wanted action, as they coveted all remaining Indian lands and only awaited the time when the Indian race in New England, whether by war, disease or poverty, would cease to exist. The initial outbreak of violence that led to years of war was primarily caused by Winslow refusing to recognize that Philip's problems were actually also his own problems too. And in the end, Governor Josiah Winslow was the person most responsible for King Philip's War, possibly more than King Philip or anyone else. Initially, Governor Winslow did have a chance, while the fighting was still contained locally, to resolve the situation peacefully by diplomatic means, but did not take needed action and brought about a major conflagration that actually need not have happened. An example of Winslow's thinking, and about the first time slavery was used as a weapon against the Indians, was when several hundred Indians had surrendered to authorities in Plymouth and Dartmouth who had assured them of amnesty. But Winslow and his advisors on the Council of War refused to honor such assurance and the council decided, on August 4, that all surrendered Indians should be considered guilty whether or not they had been part of the attack in which they were captured. Within several months, all captured Indians from Plymouth and Dartmouth had been shipped as slaves to the Spanish at Cadiz.
Жосия мен Пенелопа Винслоудың өлімі мен жерленуі
Жосия Уинслоу 1680 жылдың 18 желтоқсанында 51 жасында Массачусетс шығанағындағы Маршфилд қаласында қайтыс болды. 1675 жылдың 2 шілдесінде жазған өсиетімен ол 47 жастағы әйелі Пенелопаны мүлігін басқарушы ретінде тағайындады. Күйеуін еске алу үшін Пенелопа Бостондық күміс шебері Джон Кониге оның шашынан бір тоқпақ салдырып, қайғы мұңды сақина жасатты. Күйеуінің қайтысынан кейін Пенелопа Каресвеллдегі үйінде, әлі кішкентай Елизавета мен Айзек балаларымен бірге өмір сүруін жалғастырды. Пенелопа Пелхэм Уинслоу 1703 жылдың 7 желтоқсанында 70 жасында қайтыс болды. Жосия Уинслоу мен оның әйелі Пенелопа Маршфилдтегі Уинслоу зиратына жерленді. Онда Жосияның теңізде қайтыс болған әкесі Эдвард Уинслоуға қойылған ескерткіш бар, сондай-ақ Жосияның анасы Сюзанна Уайт та осы зиратқа жерленген. Уинслоу зиратында Жосияның жартылай бауырлары Резольв пен Перегрин Уайт және олардың әйелдері де жерленген, оларға да ескерткіш орнатылған.
Josiah Winslow died on December 18, 1680, in Marshfield, Massachusetts Bay Colony at about age 51. In his will, dated July 2, 1675, he had named his wife Penelope, then age 47, as his estate administrator. In remembrance of her husband, Penelope had Boston silversmith John Coney place a lock of his hair in a mourning ring. After her husband's death, Penelope continued to live at her home, Careswell, with her children Elizabeth and Isaac, who were still quite young. Penelope Pelham Winslow died on December 7, 1703, at age 70. Both Josiah Winslow and his wife Penelope were buried in the Winslow Cemetery in Marshfield, which has a memorial to Josiah's father Edward Winslow, who died at sea, and was the burial place of Josiah's mother, Susanna White. Winslow Cemetery is where Josiah's half brothers Resolved and Peregrine White and their wives were also buried and for whom there is also a memorial.