Уолтер Кругер: Американ сардары және екінші дүниежүзілік соғыстың батыры

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының армиясының генералы (1881–1967)

Уолтер Крюгер (26 қаңтар 1881 – 20 тамыз 1967) – 20 ғасырдың бірінші жартысындағы американдық әскери қызметкер және генерал. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағындағы АҚШ-тың Алтыншы армиясына қолбасшылық етті. АҚШ армиясында қарапайым сарбаздан генерал шеніне дейін көтерілді. Флатов қаласында (Батыс Пруссия, Герман империясы) туған Крюгер бала кезінде Америка Құрама Штаттарына эмиграциялады. Испан-американ соғысына қатысып, Кубада қызмет етті, содан кейін Филиппин-американ соғысына қайта қатысты. 1901 жылы екінші лейтенант болып тағайындалды. 1914 жылы Пенсильвания армиясының Ұлттық гвардиясына жіберілді. Оның полкі 1916 жылғы 23 маусымда жұмылдырылып, Мексика шекарасында қызмет етті. 1917 жылғы сәуірде АҚШ Германиямен соғыс жариялағаннан кейін Крюгер 84-ші жаяу әскер дивизиясының штаб бастығының көмекшісі (G-3, Операциялар) және кейін штаб бастығы болып тағайындалды. 1918 жылдың ақпанында Лангр қаласына Америка Экспедициялық күштерінің Бас штабы мектебіне жіберілді, ал 1918 жылдың қазанында Танк корпусының штаб бастығы болды. Соғыс аралық кезеңде Крюгер түрлі басшылық және штабтық лауазымдарда қызмет етті және өзінің тілегімен Әскери-теңіз колледжіне қатысты. 1941 жылы Луизиана маневрлерінде жетекшілік еткен Үшінші армияның қолбасшылығын қабылдады. Жасына байланысты соғысты елде әскерлерді даярлаумен өткізетінін күтті, бірақ 1943 жылы генерал Дуглас Макартурдың Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағына жапон әскеріне қарсы сәтті науқандар сериясын жүргізген Алтыншы армия мен Аламо күшінің қолбасшысы ретінде жіберілді. Армия қолбасшысы ретінде Крюгерге үлкен қашықтықтар, қиын жер, қолайсыз климат және табанды және қауіпті жау тудырған мәселелермен күресуге тура келді. Ол Макартурдың стратегиясының қарқындылығын, бағыныштыларын басқарудың сақтықпен қарауымен теңестірді, олар көбінесе күтпеген үлкен жапон әскерлерімен бетпе-бет келді. 1945 жылы Лусон шайқасында Крюгер Томоюки Ямашита басқарған жапон армиясына қарсы тұрды және Крюгер 1941 жылғы жаттығулардағыдай жауларын озатты. Бұл Крюгердің ең ірі, ең ұзақ және соңғы шайқасы болды. Крюгер Сан-Антониоға (Техас штаты) зейнетке шықты, онда үй сатып алып, «Төменнен Ниппонға дейін» атты өзінің Оңтүстік-Батыс Тынық мұхитындағы науқандары туралы естеліктерді жазды. Зейнеткерлікке шығуы отбасылық трагедиялармен қиындыққа ұшырады. 1947 жылы оның ұлы Джеймс офицерлік беделіне сай келмейтін мінез-құлқы үшін әскерден шығарылды. Оның әйелінің денсаулығы нашарлап, 1956 жылы қатерлі ісіктен қайтыс болды. 1952 жылы оның қызы Дороти күйеуін пышақтап өлтірді. Әскери сот оны өмір бойына бас бостандығынан айырды, бірақ 1957 жылы Жоғарғы Сот оны босатты.

Walter Krueger (26 January 1881 – 20 August 1967) was an American soldier and general officer in the first half of the 20th century. He commanded the Sixth United States Army in the South West Pacific Area during World War II. He rose from the rank of private to general in the United States Army. Born in Flatow, West Prussia, German Empire, Krueger emigrated to the United States as a boy. He enlisted for service in the Spanish–American War and served in Cuba, and then re enlisted for service in the Philippine–American War. He was commissioned as a second lieutenant in 1901. In 1914 he was posted to the Pennsylvania Army National Guard. His regiment was mobilized on 23 June 1916 and served along the Mexican border. After the United States commenced hostilities with Germany in April 1917, Krueger was assigned to the 84th Infantry Division as its Assistant Chief of Staff G 3 (Operations), and then its chief of staff. In February 1918, he was sent to Langres to attend the American Expeditionary Forces General Staff School, and in October 1918, he became chief of staff of the Tank Corps. Between the wars, Krueger served in a number of command and staff positions, and attended the Naval War College at his own request. In 1941, he assumed command of the Third Army, which he led in the Louisiana Maneuvers. He expected, because of his age, to spend the war at home training troops, but in 1943 he was sent to General Douglas MacArthur's Southwest Pacific Area as commander of the Sixth Army and Alamo Force, which he led in a series of successful campaigns against the Japanese. As an army commander, Krueger grappled with the problems imposed by vast distances, inhospitable terrain, unfavorable climate, and an indefatigable and dangerous enemy. He balanced the fast pace of MacArthur's strategy with the more cautious approach of managing subordinates who often found themselves confronted by unexpectedly large numbers of Japanese troops. In 1945 at the Battle of Luzon, Krueger faced the Japanese army under Tomoyuki Yamashita and Krueger outmaneuvered his enemies like he had in the 1941 exercises. This was Krueger's largest, longest, and final battle. Krueger retired to San Antonio, Texas, where he bought a house and wrote From Down Under to Nippon, an account of his campaigns in the Southwest Pacific. His retirement was marred by family tragedies. His son James was dismissed from the army in 1947 for conduct unbecoming an officer and a gentleman. His wife's health deteriorated, and she died of cancer in 1956. His daughter Dorothy stabbed her husband to death in 1952. She was sentenced to life imprisonment by a court martial, but was freed by the Supreme Court in 1957.

Білім және ерте өмір

Уолтер Крюгер 1881 жылғы 26 қаңтарда Батыс Пруссияның Флатов қаласында дүниеге келді. Бұл кездегі Германия империясының құрамында болған, қазір Польшаның бөлігі. Ол Франко-Прус соғысында офицер болып қызмет еткен пруссиялық жер иесі Юлиус Крюгер мен оның әйелі Аннаның, туған тегі Хассе болған, ұлы еді. Юлиус қайтыс болғаннан кейін Анна үш баласымен бірге Америка Құрама Штаттарына көшіп, ағасының жанында Сент-Луис (Миссури штаты) қаласында қоныстанды. Уолтер сол кезде сегіз жаста болды. Сент-Луисте Анна лютеран дін қызметкері Эмиль Карл Шмидтқа тұрмысқа шықты. Содан кейін отбасы Индиана штатының Мэдисон қаласына қоныс аударды. Крюгерді өгей әкесі оқытты, ол Мэдисон қаласының мемлекеттік мектептерінде білім алды және Мэдисон қаласының жоғарғы семинариясында орта мектепті аяқтады. Ол жасөспірім кезінде теңіз офицері болуды қалаған, бірақ анасы қарсылық білдірген соң, оның орнына темірші болуға шешім қабылдады. Орта мектепті бітіргеннен кейін Крюгер Цинциннати техникалық орта мектебіне түсті, онда теміршілікке үйренді және инженерлік мамандыққа дайындық үшін ғылым мен математика курстарын оқыды.

Ерте әскери қызмет

1898 жылғы 17 маусымда Крюгер 2-ші АҚШ ерікті жаяу әскерімен испан-американ соғысына қатысты. Сан-Хуан төбесі шайқасынан бірнеше апта өткен соң Сантьяго-де-Кубаға жетіп, сегіз ай бойы оккупациялық міндеттерді атқарды, сержант шеніне дейін көтерілді. 1899 жылғы ақпанда еріктілер қатарынан шығарылып, Огайо штатына қайтып келді, азаматтық инженер болуды жоспарлады. Алайда, оның көптеген әріптестері Филиппин-Американ соғысына қайтадан қатысуға тілек білдірді және 1899 жылғы маусымда Крюгер 12-ші жаяу әскердің М ротасына қарапайым жауынгер ретінде қайта қатарына енді. Ұзақ өтпей ол генерал-майор Артур Макартурдың 2-ші дивизиясының құрамында Эмилио Агиналдоның көтерілісшілерімен күресу үшін жолға шықты. Ол Анхелес қаласынан Агиналдоның астанасы Тарлакқа жасалған жорыққа қатысты. Бірақ Агиналдо қашып кеткендіктен, 12-ші жаяу әскер Лузонның орталық жазығы арқылы Дагупанға дейін оны табыссыз қуып жете берді. Содан кейін Крюгер Ұлттық гвардияда қызметін жалғастырды. Ол бөлімдерді даярлады және Пенсильвания университетінде офицерлер мектебін құруға көмектесті. "Infantry Journal" журналында жарияланған мақаласында ол Еуропа елдеріне ұқсас, ірі, ұлттық, міндетті армия құруды ұсынды, мұның Американың демократиялық құндылықтарына сай келетінін айтты.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

1917 жылдың сәуір айында АҚШ Германияға қарсы соғысқа қатысқаннан кейін Крюгер жаңадан құрылған 84-ші дивизияға тағайындалды. Бұл құрама көбінесе шақыру арқылы алынған әскерлерден жасақталған Ұлттық армияның бір бөлімі болды. 1917 жылдың 5 тамызында ол майор шенімен 84-ші дивизия штабының бастығы – G3 (Жедел әрекеттер) қызметкері болып тағайындалды. 1917 жылдың 5 тамызынан бастап 84-ші дивизияның штаб бастығы болды. 1918 жылдың ақпан айында Америка экспедициялық корпусының (АЭК) Бас штаб мектебінде оқу үшін Францияның Лангрес қаласына жіберілді. Бұл мектепті АЭК қолбасшысы генерал Джон Дж. Першинг және оның штабы "ешқандай ресми немесе арнайы штабтық дайындықтан өтпеген көптеген офицерлерді оқыту және біліктілігін арттыру үшін" құрған болатын. 1918 жылдың мамырында Францияға жіберілмеген дивизиялардың барлық офицерлеріне үйлеріне қайтуға бұйрық берілді, бірақ Крюгер Ұлттық гвардия құрамындағы 26-шы «Янки» дивизиясының G3 қызметкері ретінде қалды. Француз үкіметі Крюгердің неміс тегіне байланысты оны елге қайтаруды сұрады, сондықтан Крюгер 84-ші дивизияға қайта тағайындалды, бірақ ол көп ұзамай Францияға оралды, себебі 84-ші дивизия 1918 жылдың тамызында Францияға аттанды. Дегенмен, ол дивизияда ұзақ қалмады, өйткені қазан айында АЭК Танк корпусының штаб бастығы болып тағайындалды. Бұл жұмыс оған қызықты болғанымен, сонымен бірге көңілін көтерерлік емес еді, себебі «ол күнінің көп бөлігін кеңсесінде өткізді, ол оған ұнамайтын нәрсе», дегенмен ол мұндай лауазым тездетіп жоғарылауға мүмкіндік береді деп үміттенді. 1918 жылдың 11 қарашасында Германиямен қаруды тоқтату туралы келісімге қол қойылғаннан кейін, ол VI корпусы штабының бастығы болды, ал 1919 жылдың сәуір айында корпус таратылғаннан кейін, IV корпусының оккупациялық міндеттерін атқаруда сол қызметін жалғастырды, уақытша полковник шеніне көтерілді. Алайда, оның қызметі ұзаққа соқпады, өйткені IV корпус та мамыр айында таратылды, бірақ оның осы қызметі Крюгерге ірі бөлімдермен және құрамалармен жұмыс істеу тәжірибесін сыйлады. Соғыстағы қызметі үшін 1919 жылы Армияның Еңбек сіңірген қызметі медалімен марапатталды. Оның медальге қосымшасы былай делінген:

After the United States commenced hostilities against Germany in April 1917, Krueger was assigned to the newly activated 84th Division, a National Army formation created largely from draftees, at Camp Zachary Taylor as its Assistant Chief of Staff G 3 (Operations). He became the 84th's chief of staff, with the rank of major, as of 5 August 1917. In February 1918, he was sent to Langres, France, to attend the General Staff School of the American Expeditionary Forces (AEF). The school had been created by the AEF's commander, General John J. Pershing, and his staff, "to instruct and bring up to date many officers who never had any formal or specific staff training". All officers from divisions that were not under orders for France were ordered to return home in May 1918, but Krueger stayed on as G 3 of the 26th "Yankee" Division, an Army National Guard formation. The French government requested that Krueger be sent home due to his German origin, and Krueger was re posted to the 84th Division, but he soon returned to France, as the 84th Division embarked for France in August 1918. He was not destined to remain with the division for very long, however, as in October he became chief of staff of the Tank Corps of the AEF, a job which he found both rewarding and frustrating, as "he was tied to his desk most of the day, which he did not particularly enjoy", although he hoped that such a position might result in quick promotion. After the armistice with Germany on November 11, which ended the fighting, he became assistant chief of staff of VI Corps and, after that was disbanded in April 1919, served in the same role with IV Corps on occupation duty, advancing to the rank of temporary colonel. His stay was short, however, as IV Corps was also broken up in May, although his somewhat brief service had given Krueger experience in dealing with larger units and formations. For his service in the war, he was awarded the Army Distinguished Service Medal in 1919. The citation for his DSM reads:

Америка Құрама Штаттарының Президенті, 1918 жылдың 9 шілдесіндегі Конгресс актісімен бекітілген, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Америка Құрама Штаттары Үкіметіне ерекше еңбегі мен көрнекті қызметі үшін, үлкен жауапкершіліктің міндетін атқарғаны үшін, АҚШ армиясының полковнигі (жаяу әскер) Уолтер Крюгерге (ASN: 0 1531) Армияның Еңбек сіңірген қызметі медалін табыс етуге құанышпен келеді. Полковник Крюгер Милиция істері бюросының көмекшісі; 84-ші дивизияның штаб бастығы, G3 штаб бастығы, 26-шы дивизияның G3 штаб бастығы, Танк корпусының штаб бастығы, Лангре, Франциядағы Жедел әрекеттер мектебінің оқытушысы, 4-ші корпустың G3 штаб бастығы және 6-шы корпустың G3 штаб бастығы қызметтерін атқарды. Оның жоғары кәсіби біліктілігі, жоғары ынтасы, міндетіне адалдығы, әскери мінезі және басшылық қабілеті оның қызмет еткен бөлімдеріне шешуші әсер етті және біздің әскерлеріміздің әскери операцияларының табысына үлкен үлес қосты.

Соғыс аралығы

Соғыс аяқталғаннан кейін Крюгер 1919 жылғы 22 маусымда АҚШ-қа оралды және бастапқыда Джорджия штатының Форт-Беннинг қаласындағы жаяу әскер мектебіне орналасты. 1920 жылы ол Канзастағы Фанстон лагерінде 55-ші жаяу әскер полкіне қолбасшылық етті. 1920 жылғы 30 маусымда капитандық шеніне қайта оралды, бірақ келесі күні майорлық шеніне көтерілді. Ол Армия соғыс колледжінде оқып, 1921 жылы бітірді және бір жыл бойы нұсқаушы болып қалды, онда «Командалау өнері» сияқты сабақтарды оқытты. 1922 жылы ол Соғыс колледжінің тарихи бөлімінің құрамында төрт айлық сапармен Германияға барды, оның барысында ол Германияның соғыс мұрағатында Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысты құжаттарды зерттеді. Бұл оның соғыс туралы лекцияларын байытты және ол неміс армиясының тиімділігінің көп бөлігі оның орталықтандырылмаған басқару жүйесіне байланысты екенін айтты. Крюгер американдық командирлерге өздерінің бұйрықтарын орындауда кеңірек еркіндік беру керектігін жеткізді. 1922-1925 жылдары Крюгер Вашингтондағы Соғыс департаментінің Бас штабының соғыс жоспарлары бөлімінде қызмет етті. Крюгер АҚШ-тың түстермен кодталған соғыс жоспарларында, әсіресе Мексикамен болатын келесі соғыс үшін «Жасыл жоспар» және АҚШ-тағы келесі азаматтық соғыс үшін «Көк жоспар» бойынша жұмыс істеді. 1923 жылдың қаңтарында ол Панама каналы аймағына барып, сол жердегі қорғаныс жағдайы туралы есеп берді. Қайтып келгеннен кейін ол екі қызмет арасындағы соғыс жоспарларын үйлестіруге жауапты бірлескен армия және әскери-теңіз флотының жоспарлау комитетіне тағайындалды. Бірлескен жоспарлау комитетінде ол Жапониямен соғыс жоспары («Қызыл жоспар») және Кубамен соғыс жоспары бойынша жұмыс істеді. Крюгер түрлі әскерлер арасындағы ынтымақтастық мәселелерін қарастырды. Өзінің өтініші бойынша 1925 және 1926 жылдары Ньюпорттағы Род-Айлендтегі Әскери-теңіз колледжіне оқуға түсті. Ол басқару мәнін зерделеуді жалғастырды. «Доктрина», - деп жазды ол, - «әскери күштің барлық бөліктерін ақыл-ой байланысымен біріктіреді». Крюгер жаяу әскерде жоғарылау мүмкіндігінің өте төмен екенін сезінді, сондықтан 1927 жылы ол АҚШ армиясының Әуе корпусына ауысуға тырысты. Ол Техас штатының Брукс-филд қаласындағы Әуе корпусының негізгі ұшу мектебінде оқыды, бірақ оң қолында невритке шалдықты және оның ұшу нұсқаушысы лейтенант Клэр Ли Ченно оны емтиханды өткізбеді. 1927 жылдың желтоқсанында оған Әскери-теңіз колледжінде оқытушы лауазымы ұсынылды, онда ол Бірінші дүниежүзілік соғыс және бірлескен операциялар бойынша сабақтар оқытты. 1932 жылдың маусым айында Крюгер Миссури штатындағы Джефферсон казармасындағы 6-шы жаяу әскер полкінің командирі болды, онда ол 1932 жылдың 1 тамызында қайтадан полковник шеніне көтерілді. 51 жасында ол полковник ретінде зейнеткерлікке шығуға дайын болды, бірақ 1934 жылы ол соғыс жоспарлары бөліміне оралды, 1936 жылдың мамырында бөлім бастығы болды және 1936 жылдың қазанында уақытша бригадир генерал болып тағайындалды. 1938 жылдың қыркүйегінде Крюгер Мэриленд штатындағы Форт Джордж Г. Мидке 16-шы жаяу әскер бригадасының командирі ретінде барды. 1939 жылдың ақпанында ол Техас штатының Сам Хьюстон фортында 2-ші жаяу әскер дивизиясының командирі болып тағайындалды. 2-ші жаяу әскер дивизиясы сол кезде Ұсынылатын жаяу әскер дивизиясы (PID) ретінде пайдаланылды. Лесли Дж. Макнейр 2-ші дивизияның артиллерия командирі және PID штабының бастығы ретінде PID АҚШ армиясының жаңа үшбұрышты дивизия тұжырымдамасын сынады. PID-тің жаттығулары мен жаттығуларынан алынған сабақтардың нәтижесінде Крюгер үшбұрышты дивизия тұжырымдамасын жақсарту бойынша ұсыныстар бере алды, соның ішінде механикаландыруды және жылдам тактиканы пайдалануды ұсынды. PID экспериментіне қатысқан әскерлер өздерін «Блитскругерлер» деп атады; үшбұрышты дивизия моделі қабылданды және Екінші дүниежүзілік соғыста жаяу әскер дивизияларының стандартты дизайны болды.

With the end of the war, Krueger returned to the United States on 22 June 1919 and was initially posted to the Infantry School at Fort Benning, Georgia. In 1920, he assumed command of the 55th Infantry Regiment at Camp Funston, Kansas. He reverted to his permanent rank of captain on 30 June 1920 but was promoted to the permanent rank of major the next day. He attended the Army War College, graduating in 1921, and remaining for a year as an instructor, where he taught such classes as the "Art of Command". He paid a four month visit to Germany in 1922 as part of the War College's Historical Section, during which he examined documents related to World War I in the German War Archives. These informed his lectures on the war, and he argued that much of the German Army's effectiveness was attributable to its system of decentralized command. Krueger urged that American commanders in the field should be given wider latitude in carrying out their orders. From 1922 to 1925, Krueger served in the War Plans Division of the War Department General Staff in Washington, DC. Krueger worked on the United States color coded war plans, particularly War Plan Green, for another war with Mexico, and War Plan Blue, for another civil war in the United States. He traveled to the Panama Canal Zone in January 1923 to report on the state of the defenses there. After he returned, he was assigned to the Joint Army and Navy Planning Committee, an organ of the Joint Army and Navy Board responsible for coordinating war plans between the two services. While with the Joint Planning Committee, he worked on War Plan Orange, the plan for a war with Japan, and War Plan Tan, for a war with Cuba. Krueger considered the problems of inter service cooperation. At his own request, he attended the Naval War College at Newport, Rhode Island, in 1925 and 1926. He continued to ruminate on the nature of command. "Doctrine", he wrote, "knits all the parts of the military force together in intellectual bonds." Krueger came to feel the prospects for promotion in the infantry were very poor, and in 1927 he tried to transfer to the United States Army Air Corps. He attended the Air Corps Primary Flying School at Brooks Field, Texas, but suffered an attack of neuritis in his right arm, and his flight instructor, Lieutenant Claire Lee Chennault, failed him. In December 1927, he was offered a position as an instructor at the Naval War College, where he taught classes on World War I, and on joint operations. In June 1932, Krueger became commander of the 6th Infantry Regiment at Jefferson Barracks, Missouri, where he was promoted to colonel again on 1 August 1932. Now aged 51, he became resigned to retiring as a colonel, but in 1934 he returned to the War Plans Division, becoming chief of the division in May 1936, and was promoted to temporary brigadier general in October 1936. In September 1938, Krueger went to Fort George G. Meade, Maryland, as commander of the 16th Infantry Brigade. He was promoted to temporary major general in February 1939, when he became commander of the 2nd Infantry Division at Fort Sam Houston, Texas. The 2nd Infantry Division was at the time being used as the Proposed Infantry Division (PID). With Lesley J. McNair as commander of the 2nd Division Artillery and chief of staff of the PID, the PID tested of the US Army's new triangular division concept. As a result of the lessons learned from the PID's training and exercises, Krueger was able to offer recommendations for improvements to the triangular division concept, including taking advantage of mechanization and fast paced tactics. The troops who took part in the PID experiment called themselves the "Blitzkruegers"; the triangular division model was adopted, and became the Army's standard design for infantry divisions in World War II.

Алтыншы армия

Сондықтан Крюгерді театр командирі оның қызметін сұрағандығы туралы хабарлағанда, ол таңқалды. Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағының (SWPA) Жоғарғы Бас қолбасшысы генерал Дуглас Макартур, «Крюгермен ұзақ және тығыз қарым-қатынаста болғандықтан, онымен бірге жұмыс істеуге ерекше құштармын» деді. Бұл да Крюгерге күтпеген жайт болды; екі адам қырық жылдан бері таныс болғанмен, Крюгер Макартур штаб бастығы болған кезде Соғыс жоспарлау бөлімінің бастығы болған, бірақ олар ешқашан жақын болған емес. Соғыс министрлігі Крюгердің SWPA-ға ауысуын мақұлдады, бірақ Макартурдың Үшінші армия штабына қатысты өтінішін қабылдамады. SWPA-да үш американдық дивизия ғана болды: Рокгемптон, Квинслендтегі 32-ші жаяу әскер дивизиясы, Папуадағы Буна аймағындағы 41-ші жаяу әскер дивизиясы және Мельбурндағы 1-ші теңіз дивизиясы, Виктория штаты. 1-ші кавалериялық дивизия мен 24-ші жаяу әскер дивизиясы 1943 жылы келуге жоспарланған, ал 1944 жылы тағы да бірнеше дивизиялар келуі керек еді, бірақ сол кезде әскер саны әдеттегі армияның бақылауындағыдан әлдеқайда аз болды. Сондықтан Соғыс министрлігі армия штабының толық құрамының қажеті жоқ деп шешті. Керісінше, Крюгер 1943 жылдың қаңтарында құрылған жаңа Алтыншы армияның қаңқа штабымен жұмыс істеуге мәжбүр болды, ол армия штабының жартысынан да аз құрамына ие болды. Крюгер Үшінші армия штабының бірнеше маңызды мүшелерін өздерімен алып кетті, олардың ішінде штаб бастығы болып бригадир генерал Джордж Хоннен, штаб бастығының орынбасары полковник Джордж Х. Декер, штаб бастығының көмекшісі полковник Джордж С. Прайс (жеке құрам – G 1), штаб бастығының көмекшісі полковник Хортон В. Уайт (барлау – G 2), штаб бастығының көмекшісі Клайд Эддлман (операциялар – G 3) және штаб бастығының көмекшісі полковник Кеннет Пирс (жабдықтау – G 4) болды. Хонненнің денсаулығы нашарлап, 1943 жылдың сәуір, мамыр және маусым айларының көп бөлігін ауруханада өткізді, содан кейін 18 маусымда үйіне қайтаруға бұйрық берілді. Оның орнына Оңтүстік Тынық мұхиты аймағында адмирал Уильям Ф. Холсидің штабында қызмет еткен бригадир генерал Эдвин Д. Патрик тағайындалды. Патрик Крюгермен немесе Алтыншы армия штабының қалған бөлігімен жақсы қарым-қатынас құра алмады, ал 1944 жылдың мамыр айында Патрик 158-ші полк ұрыс тобының қолбасшысы болып тағайындалды, ал Декер штаб бастығы болды. Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағындағы басқару күрделі болды. Операцияларды Алтыншы армия жүргізбей, оның штабы Аламо күштері үшін пайдаланылды. Аламо күштерінің арнайы тобы ретінде, олар тікелей Макартурдың, Достасқан құрлық әскерлерінің емес, бағынысында болды. Крюгер «жоспарлау және басқарудағы менің екі штабымның бастан кешкен қиындықтары командалық құрылыммен күшейді, бұл кем дегенде жаңашыл болды» деп атап өтті. Аламо күштері таза операциялық бірлік болғандықтан, басқаруды Қиыр Шығыстағы АҚШ армиясы күштері жүзеге асырды. Тек бір армия штабы болғанымен, Аламо күштері Жаңа Гвинеяда, ал Алтыншы армия штабының негізгі бөлігі 1944 жылдың ақпанына дейін Брисбенде болды, содан кейін екеуі біріктірілді. Олар қыркүйекке дейін Аламо күштері мен Алтыншы армия ретінде екі қызметті атқарды, содан кейін Аламо күштері таратылды және Алтыншы армия операцияларға тікелей жауапкершілікті алды.

It therefore came as a surprise when Krueger was informed that a theater commander had requested his services. General Douglas MacArthur, the Supreme Commander of the Southwest Pacific Area (SWPA), said that he was "especially anxious to have Krueger due to my long and intimate association with him". This too came as a surprise to Krueger; while the two men had known each other for forty years, and Krueger had been chief of the War Plans Division when MacArthur was chief of staff, the two had never been close. The War Department approved Krueger's transfer to SWPA, but did not approve MacArthur's request for Third Army headquarters. There were only three American divisions in SWPA: the 32nd Infantry Division at Rockhampton, Queensland, the 41st Infantry Division in the Buna area in Papua, and the 1st Marine Division in Melbourne, Victoria. The 1st Cavalry Division and the 24th Infantry Division were scheduled to arrive in 1943, and other divisions would follow in 1944, but for the time being there were many fewer troops than an army would normally control. The War Department therefore saw no need for a full strength army headquarters. Instead, Krueger had to make do with a skeleton staff of a new Sixth Army, which was activated in January 1943, with less than half the establishment strength of an army headquarters. Krueger took with him several key members of the Third Army staff, including Brigadier General George Honnen as chief of staff, Colonel George H. Decker as deputy chief of staff, Colonel George S. Price as assistant chief of staff, G 1 (Personnel), Colonel Horton V. White as assistant chief of staff, G 2 (intelligence), Clyde Eddleman as assistant chief of staff, G 3 (operations) and Colonel Kenneth Pierce as assistant chief of staff, G 4 (supply). Honnen had health problems, and spent much of April, May and June 1943 in hospital before being ordered home on 18 June. He was replaced by Brigadier General Edwin D. Patrick, who had served on the staff of Admiral William F. Halsey in the South Pacific Area. Patrick did not get along smoothly with Krueger or the rest of the Sixth Army staff, and in May 1944 Patrick was appointed to command the 158th Regimental Combat Team, and Decker became chief of staff. Command in the Southwest Pacific Area was complicated. Instead of operations being conducted by the Sixth Army, its headquarters was used for what became Alamo Force. As a task force, Alamo Force came directly under MacArthur, rather than under the Allied Land Forces. Krueger noted that "the inherent difficulties faced by my dual headquarters in planning and administration were aggravated by the command setup, which was a novel one to say the least." Because Alamo Force was a purely operational entity, administration was handled by the United States Army Forces in the Far East. Although there was only one army staff, Alamo Force was in New Guinea while the main body of Sixth Army headquarters was in Brisbane until February 1944, when the two were finally brought together. They still had a dual role as Alamo Force and Sixth Army until September, when Alamo Force was discontinued and the Sixth Army became directly responsible for operations.

Бисмарк архипелагы

Географиялық, инженерлік және логистикалық қиындықтарды ескере отырып, Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағында (SWPA) операция жүргізудің қиындықтары Аламо күштерінің алғашқы операциясы – 1943 жылғы маусымда Вудларк және Киривина аралдарын басып алу операциясы (Operation Chronicle) кезінде айқын болды. Операцияға жапондықтар қарсылық көрсетпесе де, ол кешіктірілді. Крюгер 11 шілдеде Киривинаға барды, онда қатты жаңбыр салдарынан жол құрылысы және әуе базасын дамыту жұмыстары тоқтап қалды. Ол жұмыстың баяу жылдамдығына наразы болып, топ командирін қызметтен босатылды. Қосымша инженерлердің келуі базаны дамыту процесін жеделдетті, ал 18 тамызда 79-шы эскадрилья Киривинадан операцияларын бастады. Ол сондай-ақ 1943 жылғы тамызда Алеут аралдарындағы Кискаға жасалған шабуыл туралы хабарларға алаңдады, онда одақтас күштері жапондықтар эвакуациялаған аралға шабуыл жасады. Егер мұндай жағдай орын алса, жапондықтар күтпеген жерде күшті болып шығуы да мүмкін еді. Команданың әртүрлі деңгейлері жапондық күштердің мөлшері бойынша әртүрлі бағалаулар жасады, себебі олар оны бағалау үшін әртүрлі әдістерді қолданды. Жаңа Британияға шабуылға (Operation Dexterity) қатысты ақпарат алуға жасалған бірлескен армия-теңіз флоты барлау тобының әрекеті ведомствоаралық ынтымақтастық мәселелерін көтерді. Теңіз флоты жапондық қорғаныс туралы ақпаратқа қарағанда гидрографиялық деректерді жинауға көбірек қызығушылық танытты. Байланыс үзілгендіктен, команданы жинап алуға тиіс PT қайығы онымен кездесе алмады, ал команда аралда тағы он бір күн өткізуге мәжбүр болды. Соңында, теңіз флоты армия командиріне Аламо күштерінің штабына оқиға туралы хабарлаудан бас тартуға тырысты. Крюгер өзінің стратегиялық барлау қабілетіне ие болу қажеттігіне шешім келді. 1943 жылдың қарашасында ол барлау және рейдтер үшін арнайы бөлімше ретінде Аламо скауттарын құрды. Аламо күштерінің штаб-пәтерінен алыс емес Фергюсон аралында, Гуденоу аралында еріктілерге арналған Аламо скауттарының оқу орталығы құрылды, оған Крюгер Луизиана маневрлері кезінде алғаш рет кездескен полковник Фредерик В. Брэдшоу басшылық етті. Алты апталық оқу курсының үздік бітірушілері Аламо скауттарына тағайындалды, ал қалған бітірушілер өз бөлімшелеріне қайтарылды, онда олар ұқсас жұмыстарға қолданылуы мүмкін еді. Соғыс аяқталғанға дейін Аламо скауттары 106 миссия орындады. SWPA-да стандартты процедураға айналған MacArthur-дың Бас штабы (GHQ) мақсаттарды белгіледі, мерзімдерді қойды және операцияға әскерлерді бөлді, ал Аламо күштеріне егжей-тегжейлі жоспарлауды тапсырды. Дегенмен, Макартур икемді болды және Крюгерге бастапқы аймақтарды өзгертуге және операцияны бір айға кейінге жылдыруға рұқсат берді. Крюгердің Газмата аймағын басып алу кезінде көп шығынға ұшырау мүмкіндігі және аймақтың әуе базасын дамытуға жарамдылығына күмән тудырды, нәтижесінде ол мақсаттан алынып тасталды. Оның орнына Араве таңдалды, ал операцияның ауқымы қысқартылды. Крюгер 1943 жылғы желтоқсанда 1-ші теңіз дивизиясының Глостер мысығына қонғанын бақылауды үміттене білді, бірақ 1944 жылғы қаңтарда Сайдорға қонуды жоспарлау аяқталғанға дейін мұны істей алмады. Ол Дампир бұғазынан дауылды ауа-райында PT қайығымен өтті. Оны қайтаруға жіберілген PBY Catalina ұшақтары қонуға мүмкіндік таппады, сондықтан ол "Муллани" эсминецімен қайтуға мәжбүр болды. Крюгер Сайдордағы жапондықтардың қарсы шабуылы туралы хабарларды қабылдады және жауап ретінде күшейту күштерін жіберді, бірақ шабуыл болған жоқ. 32-ші жаяу әскер дивизиясы алдағы Ханза шығанағы операциясына қажет болғандықтан, ол бастапқыда американдық плацдармның артындағы жолдарды бұғаттауға рұқсат беруге асықпады. Ол ақыры рұқсат бергенде, бұл тым кеш болды. Шегініп келе жатқан жапондықтар қашып құтылып, операцияның мақсатын жоққа шығарды. Келесі операция – 1944 жылғы ақпандағы Адмиралтейство аралдарына жасалған жорық басқаша өтті. Бесінші әуе күшінің аралдарда адам жоқ екендігі туралы хабарламаларына сүйене отырып, Макартур кестесін жеделдетіп, аралдарды дереу барлауды бұйырды. Крюгер Аламо скауттарын жіберді, олар аралдардың әлі де жақсы қорғалғандығын растады. Крюгер бригадалық генерал Уильям Чейстің шұғыл өтінішіне жауап ретінде генерал-майор Иннис П. Свифттің 1-ші атқыштар дивизиясының әскерлерін Адмиралтейство аралдарына жылдам жеткізу үшін бар күшін жұмсады. Крюгерге Чейс әсер етпеді. "Оның міндеті, - деп жазды Крюгер Свифтке, - сөзсіз қиын болды, бірақ менің ойымша, оның кейбір хаттарында көрініс тапқан алаңдаушылықты растамайды. Бұл және оның жағдай мен жоғалт...

The geographical, engineering and logistical difficulties of conducting operations in SWPA were driven home by Alamo Force's first operation, Operation Chronicle, the occupation of Woodlark and Kiriwina Islands in June 1943. Despite the fact that the operation was unopposed by the Japanese, it was subject to delays. Krueger visited Kiriwina, where road work and airbase development were held up by heavy rains, on 11 July. He was dissatisfied with the rate of progress and relieved the task force commander. The arrival of additional engineers sped up the base development effort, and No. 79 Squadron RAAF commenced operations from Kiriwina on 18 August. He was also concerned by reports of the invasion of Kiska in the Aleutian Islands in August 1943, in which a large Allied force invaded an island that had already been evacuated by the Japanese. If this could happen, it was also possible that a force might attack where the Japanese were unexpectedly strong. Different levels of command sometimes came up with widely varying estimates of Japanese strength because they used different methods to estimate it. An attempt to obtain information for Operation Dexterity, the attack on New Britain, with a joint Army Navy reconnaissance team raised issues of inter service cooperation. The Navy was mainly interested in gathering hydrographic data rather than information on the state of the Japanese defenders. Because of a breakdown in communications, the PT boat that was supposed to collect the team was unable to rendezvous with it, and the team had to spend eleven more days on the island. Finally, the Navy tried to prevent the Army commander from briefing Alamo Force headquarters on what had occurred. Krueger decided that he needed to have his own strategic reconnaissance capability. In November 1943, he formed the Alamo Scouts as a special unit for reconnaissance and raiding. An Alamo Scouts Training Center for volunteers was established on Fergusson Island, not far from Alamo Force's headquarters on Goodenough Island, under the command of Colonel Frederick W. Bradshaw, whom Krueger had first encountered during the Louisiana maneuvers. The top graduates of the six week training course were assigned to the Alamo Scouts; the other graduates were returned to their units where they could be used for similar work. By the end of the war, Alamo Scouts teams had conducted 106 missions. In what became a standard procedure in SWPA, MacArthur's General Headquarters (GHQ) nominated the objectives, set the target date, and allocated the troops to the operation, leaving Alamo Force to work out the details. MacArthur was not inflexible, however, and allowed Krueger to alter the staging areas, and postpone the operation by a month. Krueger's concerns about the possibility of high casualties in securing the Gasmata area, and doubts as to whether the area was suitable for airbase development, led to it being dropped as a target. Arawe was substituted, and the size of the whole operation was scaled back. Krueger hoped to observe the 1st Marine Division's landing at Cape Gloucester in December 1943, but was unable to do so until the planning for the January 1944 landing at Saidor was complete. He crossed the Dampier Strait in a PT boat in stormy weather. PBY Catalinas sent to bring him back were unable to land, and he had to return on the destroyer Mullany. Krueger accepted reports of a Japanese counterattack at Saidor, and sent reinforcements in response, but the attack did not eventuate. Because the 32nd Infantry Division was required for the upcoming Hansa Bay operation, he was initially reluctant to authorize it to block the trails behind the American beachhead. When he finally did so, it was too late. The retreating Japanese made good their escape, thereby defeating the whole purpose of the operation. The next operation, the Admiralty Islands campaign in February 1944, played out differently. Based on Fifth Air Force reports that the islands were unoccupied, MacArthur accelerated his timetable and ordered an immediate reconnaissance in force of the islands. Krueger sent in the Alamo Scouts, who confirmed that the islands were still well defended. Krueger did what he could to accelerate the movement of units of Major General Innis P. Swift's 1st Cavalry Division to the Admiralty Islands in response to urgent pleas from Brigadier General William C. Chase, who managed to defeat the numerically superior Japanese forces. Krueger was unimpressed with Chase. "His task", Krueger wrote to Swift, "was undoubtedly a difficult one, but did not, in my judgment, warrant the nervousness apparent in some of his despatches. This, and his failure to obey repeated positive orders to furnish detailed information of his situation and his losses, his closing his radio station during long periods, and his evident ignorance that reinforcements could not reach him by the times he demanded, were not calculated to inspire confidence."

Жаңа Гвинеялық науқан

Келесі бірнеше айда операциялардың қарқыны артты, Алтыншы армияны бірнеше операцияны бір уақытта жоспарлауға және орындауға мәжбүр етті. 1944 жылғы сәуір айындағы "Reckless" және "Persecution" операциялары Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағында (SWPA) өткен ең ірі операция болды. Генерал-лейтенант Роберт Л. Эйхелбергердің 24-ші және 41-ші жаяу әскер дивизиялары Голландияға жақын жердегі Танахмера және Гумбольдт шығанақтарына десант түсірді, ал 163-ші полк ұрыс тобы Аитапеге қонды. Эйхелбергер Крюгердің ең жоғары лауазымды қолбасшысы болды, бірақ ол Крюгердің үмітін ақтамағанда, Крюгер оған ашық айтты. "Менің 40 жылдан астам офицерлік қызметімде, мен ешқашан қатардағы әскерге дауыс көтерген емеспін, бірақ корпус командирі осыны білуі керек", - деді Крюгер. Крюгер бірінші күні МакАртур және Эйхелбергермен бірге жағажайға барды. Жағажайды тексергеннен кейін олар Нэшвиллге балмұздақ содасын ішуге барды, содан кейін МакАртур Голландиядағы жеңіске байланысты, науқан кестесін үдетіп, бірден Вакде-Сармиге көшуге болатынын ұсынды. Крюгер идеяны қарастыруға дайын болды, бірақ ол Вакде-Сармиге тағайындалған 32-ші жаяу әскер дивизиясына Айтапедегі позицияны нығайтуды бұйырған еді, онда ол жапондықтардың ірі қарсы шабуылын күтті. Эйхелбергер бұл мәселеге қарсы болды, сондықтан ол тоқтатылды. 1944 жылғы мамыр айында Крюгер штаб-пәтерін Голландияға көшірді. Батпақты аймақ шектеулі тұрақтарымен ірі әуе базасы кешені үшін жарамсыз болып шықты, бірақ ұрыс жолақтары салынды және ол әскерлерді жинақтау аймағы ретінде пайдаланылды. МакАртур әскерлерінің әуеден қорғаусыз қалуын болдырмау үшін Вакде-Сарми жобасын жалғастыруға мәжбүр болды. Кемелердің жетіспеушілігі операцияны Голландия аймағындағы әскерлердің күштерімен жүргізуді талап етті, сондықтан Крюгер Вакде үшін 163-ші полк ұрыс тобын тағайындады, ал 41-ші жаяу әскер дивизиясының қалған бөлігі Сармиді басып алды. Бірақ, операцияға бірнеше күн қалғанда, Сарми аймағында құрылыс жүргізудің мүмкіндігіне күмән туды, сондықтан Биак ауыстырылды. Жоспарларды өзгерту және әскерлерді жылжыту қиындықтарын ескере отырып, МакАртур екі операцияны да кейінге қалдыруға келісті: Вакде 17 мамырға дейін, ал Биак 27 мамырға дейін. Нәтижесінде, "Аламо" күштері үш майданда бірдей қатаң шайқасқа түсіп қалды. Вакдедегі десантқа күткеннен екі есе көп жапондық әскер қарсылық көрсетті. Крюгер жапондықтардың американдық позициясына шабуылға жиналатынын білгенде, алдын ала шабуылға бұйрық берді. "Крюгер жапондықтардың шабуылын күтіп отырмас үшін өте жақсы сарбаз еді", - деп жазды Эдвард Дреа. Ресми тарихшы Роберт Росс Смит "Бұл шешім, сол кезде генерал Крюгердің қолындағы жапондық күштер мен орналасуы туралы аз, толық емес ақпаратқа негізделген, ұзақ және қатал шайқасты бастауға арналған" деп атап өтті. Алайда, Крюгер жапондық күштердің нақты мөлшерін білген болса да, ол осы жағдайларда дәл осылай әрекет еткен болар еді. Биактағы жапондық әскерлердің саны да осындай айырмашылықпен анықталды, нәтижесінде ауыр шығындарға ұшырады. Биак шайқасында жапондықтардың жақсы қарсыласуы 41-ші жаяу әскер дивизиясын тоқтатты және оның командирі генерал-майор Хорас Х. Фуллер Крюгерден күшелендіруді сұрауға мәжбүр болды. Оған жауап ретінде Крюгер Вакдеден 163-ші полк ұрыс тобын жіберді. Көп ұзамай МакАртур шыдамсыздық таныта бастады, өйткені оған адмирал Честер Нимицтің Сайпанға шабуылын қолдау үшін Биактағы әуеайлақтар қажет болды. Нимицтің операциясы жапондықтардың назарын Биактан аударды. МакАртур Крюгерге нәтижелерді талап етті, ал Крюгер өз кезегінде Фуллерге қысым жасады. Крюгер Фуллерде жұмыс тобының және дивизия командирі ретінде тым көп жауапкершілік бар деп шешті және оны Эйхелбергерді жұмыс тобын басқаруға жіберу арқылы алмастыруға шешім қабылдады. Содан кейін Фуллер отставкаға кетті. Эйхелбергердің штаб бастығы, бригадир генерал Кловис Байерс, Крюгер көрер алдында Деккердің отставкасын ұстап алып, жоюды ұсынды, бірақ Фуллер бұған қарсы шешім қабылдады. Шайқасқа бір айға жуық уақыт кетті. Кейін Крюгер Эйхелбергерден Фуллердің жұмыстан кетуіне не себеп болғанын түсіндіруді талап етті. Осы уақытта генерал-лейтенант Хатадзо Адачидің басқаруындағы жапондық әскерлер Дринимор өзенінің шайқасында Аитапедегі "Аламо" күштерінің позициясына шабуыл жасады. Крюгер белсенді қорғаныс ұйымдастыруды талап етті, бірақ XI корпустың сақ командирі генерал-майор Чарльз П. Холл Таджидегі әуе базасы маңында тоғыз батальонды сақтап қалды. Бұл Бригадир генерал Кларенс А. Мартинге Крюгердің стратегиясын іске асыруға жеткілікті ресурстарды қалдырмады, сондықтан ол шегініс жасады. Крюгер Аитапеге сапар жасады, онда Холл оған қарсы шабуыл жоспарын ұсынды, ол оны мақұлдады. Тамыз айына қарай шайқас аяқталды және Адачи жеңілді.

Over the next few months, the tempo of operations increased, forcing the Sixth Army to plan and execute multiple operations simultaneously. Operations Reckless and Persecution in April 1944 together comprised the largest operation yet in SWPA, with the 24th and 41st Infantry Divisions of Lieutenant General Robert L. Eichelberger's I Corps landing at Tanahmerah and Humboldt bays near Hollandia, while the 163rd Regimental Combat Team landed at Aitape. Eichelberger was Krueger's most senior subordinate, but when he did not meet Krueger's expectation, Krueger let him know in no uncertain terms. "In my more than 40 years as an officer", Krueger told one of his staff, "I have never raised my voice to an enlisted man, but a corps commander should know better." Krueger visited the beachhead with MacArthur and Eichelberger on the first day. After inspecting the beachhead, they went to the Nashville for ice cream sodas, whereupon MacArthur suggested, in view of the victory at Hollandia, they could accelerate the campaign timetable by moving on to Wakde Sarmi immediately. Krueger was willing to consider the idea, although he had already ordered the troops designated for Wakde Sarmi, the 32nd Infantry Division, to reinforce the position at Aitape, where he expected a major Japanese counterattack. Eichelberger was vehemently opposed, and the matter was dropped. Krueger moved his headquarters to Hollandia in May 1944. The swampy area with its restricted anchorages proved unsuitable for a major airbase complex, although fighter strips were constructed, and it was developed as a staging area. MacArthur was compelled to press on with the Wakde Sarmi project lest his troops become stranded without adequate air cover. A shortage of shipping meant that the operation had to be carried out by the troops in the Hollandia area, so Krueger nominated the 163rd Regimental Combat Team for Wakde, while the rest of the 41st Infantry Division captured Sarmi. However, with only days to go, doubts surfaced about the viability of construction in the Sarmi area, and Biak was substituted. In view of the difficulties involved in changing plans, and moving the troops around, MacArthur agreed to postpone both operations, Wakde until 17 May and Biak to 27 May. As a result, Alamo Force became involved in desperate fighting on three different fronts simultaneously. The landing at Wakde was opposed by nearly twice as many Japanese troops than had been expected. When Krueger discovered that the Japanese were massing for an assault on the American position, he ordered a pre emptive attack. "Krueger", wrote Edward Drea, "was too good a soldier to stand pat and wait for a Japanese attack." Official historian Robert Ross Smith noted that "This decision, based upon the scanty, incomplete information concerning Japanese strength and dispositions available to General Krueger at the time, was destined to precipitate a protracted and bitter fight." However, even if Krueger had known the true size of the Japanese force, he might still, under the circumstances, have taken the same approach. The estimates of the number of Japanese troops on Biak were out by a similar margin, resulting in heavy casualties. In the Battle of Biak, stubborn Japanese resistance halted the 41st Infantry Division, and forced its commander, Major General Horace H. Fuller, to appeal to Krueger for reinforcements. In response, Krueger sent the 163rd Regimental Combat Team from Wakde. MacArthur soon grew impatient, as he needed the airstrips on Biak to support Admiral Chester Nimitz's Invasion of Saipan. Nimitz's operation ultimately drew Japanese attention away from Biak. MacArthur put pressure on Krueger for results, and Krueger in turn put pressure on Fuller. Krueger decided that Fuller had too many responsibilities as both task force commander and division commander, and decided to supersede him by sending Eichelberger to take over the task force. Fuller then submitted his resignation. Eichelberger's chief of staff, Brigadier General Clovis Byers, offered to have Decker intercept and destroy the resignation before Krueger saw it, but Fuller decided against this. The battle raged for nearly a month. Afterwards, Krueger demanded an explanation from Eichelberger as to why he had allowed Fuller to quit. Meanwhile, Japanese forces under Lieutenant General Hatazō Adachi attacked Alamo Force's position at Aitape in the Battle of Driniumor River. Krueger called for an energetic defense, but the cautious commander of XI Corps, Major General Charles P. Hall, retained nine battalions around the airbase at Tadji. This left Brigadier General Clarence A. Martin without the resources to implement Krueger's strategy, and he conducted a fighting withdrawal instead. Krueger travelled to Aitape where Hall presented him a counterattack plan, which he approved. By August, the fighting had ended and Adachi had been defeated.

Филиппиндік науқан

1944 жылдың қыркүйегінде МакАртур өзінің жоспарын тағы да жылдамдатып, Лейтеге жоспарланған шабуылды 1944 жылдың қазанына ықпалдады. Бұл Лейтеде әскери науқан жүргізу үшін жылдың ең қолайсыз кезеңі екені ескерілмеді. Тайфундар мен ауыр жаңбырлар әуе базаларын салу және жаңарту жұмыстарын қиындатты, ал оларсыз Лейтеден көптеген ұшақтар көтеріле алмады. Бұл 6-шы армияға қолдау көрсету үшін аз ғана әуе шабуылдары жасалатынын, сондай-ақ одақтас әуе күштерінің жапондықтардың Лейтеге қосымша күш жіберуіне кедергі келтіре алмайтынын білдірді. Жапондықтардың тағы бес дивизиясы мен екі қосымша бригадасы Лейтеге жіберілді, нәтижесінде шайқас ұзаққа созылған, қызылшаң соғысқа айналды. Крюгер өз әскерлерінің әрекетін бұрынғыдан жиі көріп, сынға түсетін көп нәрселерді тапты. Ол танктердің тиімсіз пайдаланылғанын, жаяу әскердің жеткілікті агрессивті еместігін, сондай-ақ санитарлық жағдайдың нашарлығы мен тамақтың сапасыздығын офицерлердің әскерлеріне тиісті демалыс бермейтінінің белгісі деп санады. Крюгердің әскери шеберлігі де күмәнді болды, Рональд Спектор «Крюгердің Каригараның батысындағы тауларға шабуылды жағалауды қорғау үшін кешіктіру туралы апатты шешімін» сынады. Крюгер жағдайды сақтықпен бағалауда түрлі барлау деректеріне сүйенді, тек «Ультра» деректеріне ғана сенбеді. 1945 жылдың қаңтарында 6-шы армия өзінің ең ірі, ең ұзақ және соңғы науқанына – Лузонға шабуылға кірісті. Крюгер «Американың материалдық және өндірістік артықшылықтарын барынша пайдалануды» көздеді. Жапондық күштерді бағалаудағы барлау мәліметтері тағы да сенімсіз болды. МакАртурдың барлау офицері, бригадир генерал Чарльз А. Уиллоуби, «Ультра» деректеріне сүйене отырып, Лузонда шамамен 172 000 жапон әскері бар деп есептеді. Крюгердің барлау офицері, полковник Хортон В. Уайт, 234 000 адамды санады. Макартур бұл көрсеткіштердің шамадан тыс екенін ойлады. Шындығында, генерал Томоюки Ямашита Лузонда 287 000 әскерге ие болды. 1941 жылы Луизианадан бері алғаш рет Крюгер өз әскерін біртұтас күш ретінде маневрлей алды, оның бөлімдері шашыраңқы аралдардағы бірнеше шайқастарға тартылмады. Ол Ямашитаның бронетехниканы тиімсіз пайдаланғанын байқады. 2-ші бронетанктік дивизияны осал жаққа қарсы шешуші қарсы шабуылға қолданудың орнына, Ямашита оның күшін бөліп-жарып жұмсады. Науқан барысында Макартур Крюгерді Маниланы басып алуға қысым жасады. Ол әскерлердің белсенділігінің жетіспеушілігін көргенін хабарлап, тіпті өзінің штабын Крюгердің алдына жылжытты. Макартур Крюгердің Айхелбергермен бәсекелестігін пайдаланып, соңғысының 8-ші армиясына оңтүстіктен Манилаға шабуыл жасауға рұқсат берді. Крюгер ақырында 1-ші атқыштар дивизиясынан құрылған шабуыл тобын жіберді, бірақ Макартурдың жапондықтар Маниланы қорғамайды деген үміті расталмады. Қаланы басып алу үшін бірнеше апта бойы қаһарлы шайқастар жүргізілді. Крюгер 1945 жылдың 5 наурызында генерал шеніне көтерілді. Макартур Манилаға шабуыл жасау кезінде Крюгермен келіспесе де, оның шеніне ұсыныс жасады және Крюгердің әскери шеберлігін Паттон мен Омар Брэдлиден жоғары бағалады. Крюгердің Лузондағы науқаны 1945 жылдың 30 маусымына дейін жалғасты, содан кейін ол «Олимпиада» операциясына – Кюсюға шабуылға дайындалу үшін жауапкершілікті Айхелбергерге тапсырды. Жапонияның капитуляциясымен бұл қажетсіз болды, ал 1945 жылдың қыркүйегінде 6-шы армия Жапонияда оккупациялық міндеттерді атқара бастады. Крюгер өзінің штабын Киотода орналастырып, Кюсю, Шикоку және Оңтүстік Хонсю үшін жауапкершілікті өз мойнына алды. 6-шы армия 1945 жылдың 31 желтоқсанына дейін Жапонияда қалды, ол кезде оккупациялық міндеттерін 8-ші армияға тапсырды. 1946 жылдың 25 қаңтарында таратылды, ал Крюгер шілдеде зейнетке шықты. Екінші дүниежүзілік соғыста 6-шы армияның қолбасшысы болғандығы үшін Крюгерге «Құрметті қызмет ордені», «Құрметті қызмет ордені» медаліне екі жапырақ және «Теңіз күштерінің Құрметті қызмет ордені» медалі табысталды. Жапонияны оккупациялауға қосқан үлесі үшін ол «Құрметті қызмет ордені» медаліне тағы бір жапырақ алды.

MacArthur accelerated his timetable yet again in September 1944, and brought forward the planned invasion of Leyte to October 1944. That this was the worst time of the year for campaigning on Leyte was not overlooked. Typhoons and heavy rains hampered the efforts to construct and rehabilitate airbases, and without them, large numbers of aircraft could not operate from Leyte. This meant not only that few air strikes could be flown in support of the Sixth Army, but that the Allied Air Forces could not prevent the Japanese from reinforcing Leyte. An additional five Japanese divisions and two mixed brigades were sent to Leyte, and the battle became one of grinding attrition. Able to view his troops in action more often than hitherto, Krueger found much to criticize. He noted that tanks were employed poorly, that the infantry were not aggressive enough, and saw poor sanitation and meals as a sign that officers were not taking adequate care of their men. Krueger's generalship has also been questioned, with Ronald Spector criticizing "Krueger's disastrous decision to delay the push into the mountains west of Carigara in favor of beach defense." Krueger based his cautious appreciation of the situation on various intelligence sources rather than relying solely on Ultra. In January 1945, the Sixth Army embarked on its largest, longest and last campaign, the invasion of Luzon. Krueger intended to make "maximum utilization of America's materiel and industrial superiority". Once again, intelligence estimates of Japanese strength were questionable. MacArthur's intelligence officer, Brigadier General Charles A. Willoughby, basing his estimates on Ultra, believed that there were about 172,000 Japanese troops on Luzon. Krueger's intelligence officer, Colonel Horton V. White, reckoned that there were 234,000. MacArthur did not believe there were anywhere near that number. In fact, General Tomoyuki Yamashita had 287,000 troops on Luzon. For the first time since Louisiana in 1941, Krueger was able to maneuver his army as a single body instead of having elements employed on multiple battles on scattered islands. He regarded Yamashita's employment of armor as poor. Instead of using the 2nd Armored Division for a decisive counterattack against the vulnerable flank, Yamashita frittered away its strength in piecemeal efforts. As the campaign unfolded, Krueger was pressured by MacArthur to capture Manila. He sent messages reporting what he saw as a lack of drive among the troops, and even moved his theater headquarters forward of Krueger's. MacArthur tried to exploit Krueger's rivalry with Eichelberger by allowing the latter's Eighth Army to conduct its own drive on Manila from the south. Krueger eventually sent a flying column from the 1st Cavalry Division, but MacArthur's expectation that the Japanese would not defend Manila was proven incorrect. Weeks of ferocious fighting were required to capture the city. Krueger was promoted to general on 5 March 1945. MacArthur recommended Krueger for the rank, even as he clashed with him over the drive on Manila, and rated Krueger's generalship higher than that of Patton or Omar Bradley. Krueger's campaign on Luzon continued until 30 June 1945, when he handed over responsibility to Eichelberger in order to prepare for Operation Olympic, the invasion of Kyushu. This proved unnecessary when Japan surrendered, and in September 1945 the Sixth Army took up occupation duty in Japan. Krueger established his headquarters in Kyoto, and assumed responsibility for Kyushu, Shikoku and southern Honshu. The Sixth Army remained in Japan until it handed over its occupation responsibilities to the Eighth Army on 31 December 1945. It was deactivated on 25 January 1946, and Krueger retired in July. For his service as commander of the Sixth Army in World War II, Krueger was awarded the Distinguished Service Cross, an oak leaf cluster to his Distinguished Service Medal, and the Navy Distinguished Service Medal. He was awarded a second oak leaf cluster to his Distinguished Service Medal for his part in the Occupation of Japan.

Кейінгі өмірі

Крюгер 1946 жылы ақпанда Сан-Антониоға (Техас штаты) зейнеткерлікке шықты, онда ол алғаш рет үй сатып алды. Соғыстан қалған үлкен табыс салығының болуына байланысты, ол оны бірден сатып ала алмады, сондықтан оның достары Крюгер қоры комитетін құрды, ол үйдің көп бөлігін төледі. Зейнеткерлікте Крюгер көптеген қайырымдылық және қоғамдық ұйымдарда қатысты, оның ішінде Біріккен қызметтер ұйымы, Қызыл Крест және Балалар церебральды сал ауруының ұлттық қоры, сондай-ақ Сан-Антонио және Бексар округі азаматтық қорғаныс директоры қызметін атқарды. Крюгердің бұрынғы барлау офицері полковник Хортон Уайт, Макмилланнан Джордж Эдвард Бретттің оның естеліктерін басып шығару туралы ұсынысымен оған жүгінді. Крюгер автобиография жазуды қаламады, себебі ол оның "әдетте өзіндік қанағаттандыруға ұмтылатын" шығарма болады деп ойлады, бірақ Алтыншы армияның ерліктерін жазуға дайын болды. Ол 1947 жылы жұмысты бастады, бірақ жоба баяу ілгеріледі. Нәтижесінде 1953 жылы «From Down Under to Nippon: The Story of the 6th Army In World War II» кітабы жарық көрді. Тарихшылар кітаптан көңілі қалды, өйткені ол Алтыншы армияның есептерінен белгілі мәліметтерді қайталады, бірақ операциялар неліктен осылай жүргізілгені туралы көп мәлімет бермеді. Крюгер соғыс жылдарындағы әріптестерімен байланысын үзбеді. Ол соғыс штабының мүшелерінің кейінгі жетістіктерімен мақтанды және жыл сайын Макартурдың туған күнін атау үшін Нью-Йоркке барып, Макартурмен және Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағының бұрынғы жоғары командирлерімен бірге тойлады. Ол әскери мектептерде және қоғамдық ұйымдарда лекция оқыды, оқудың маңыздылығы, жалпыға бірдей әскери қызметтің пайдасы және бірыңғай қорғаныс жүйесінің қажеттілігі сияқты мәселелер бойынша өз пікірлерін білдірді.

Кинселла Крюгерге қарсы

Крюгердің зейнетке шығу кезеңі отбасылық трагедиялармен көмкерілді. 1947 жылы оның ұлы Джеймс, мас күйде офицерлік және джентльмендік қадір-қасиетіне сайсыз мінез-құлық танытқаннан кейін әскерден босатылды. Грейстің денсаулығы нашарлап, жүрек ауруы мен жоғары қан қысымынан зардап шекті. 1955 жылы оған рак диагнозы қойылды және 1956 жылдың 13 мамырында қайтыс болды. Ең қорқыныштысы, 1952 жылдың 3 қазанында жалғыз және депрессияға ұшыраған Дороти, Жапониядағы әскерлік казармасында ұйықтап жатқан күйеуі, полковник Обри Д. Смитты аңшылық пышағымен қаны қызыл сұйыққа бояп, өлтірді. Дороти күйеуінің енді оны "кәсіби мансабына тіркелген салмақ" деп есептейтініне сенді. Ол әскери әуе көлігімен АҚШ-қа қайтарылып, Батыс Вирджиния штатындағы Альдерсон федералдық түрмесіне қамалды. АҚШ Әскери апелляциялық соты Крюгердің адвокаттарының Дороти оқиға кезінде ақыл-есі дұрыс болмағанын, ал әскери соттың оған қарсы куәліктері медициналық емес, әскери сипатта екенін дәлелдеген апелляциялық шағымын қабылдамады. Алайда, 1955 жылы Англияда күйеуін балтамен өлтірген тағы бір әйел, Кларис Б. Коверт ісінде, Федералды округ сотының судьясы Эдвард А. Тамм, әскери күштермен шетелге баратын азаматтарды әскери соттардың түрмеге қамауы мүмкін емес деп шешті. Кинселла Крюгерге қарсы және Рид Ковертке қарсы екі іс АҚШ Жоғарғы Сотына жіберілді, ол әскери соттардың азаматтарды соттауы конституциялық екенін растады, бірақ бір жылдан кейін шешімдерді қайта қарағанда өз шешімін кері қайтарды. Дороти босатылып, Сан-Антониоға Крюгермен бірге тұруға кетті. 1960 жылы оның ескі досы Фэй В. Брэбсон зейнетке шығар алдында жоғары лауазымға көтерілмегеніне шағымданып хат жазғанда, Крюгер былай деп жауап берді:

Өлім және мұра

Крюгердің денсаулығы 1950 жылдардың соңында нашарлай бастады. Оң көзінде глаукома, сол жамбасында ишиас (семіздік емес) пайда болды. 1960 жылы оған жамбас операциясы жасалып, 1963 жылы бүйрекке операция жасалды. Дегенмен, ол Нью-Йорктегі МакАртурдың туған күніне қатысуды жалғастырды. 1967 жылы 20 тамызда Пенсильвания штатының Валли Фордж қаласында пневмониядан қайтыс болды және Арлингтон ұлттық зиратында жерленді. Оның құжаттары Техас А&М университетінің Кушинг мемориалдық кітапханасында сақталған. Крюгер екі жылдан астам уақыт бойы үлкен аумақта операцияларды жүргізген үлкен күшке басшылық жасаса да, 1945 жылдың 29 қаңтарында "Time" журналының мұқабасында пайда болды, ол ешқашан Макартур сияқты танымал тұлға бола алмады. Крюгердің шеберлігі – қазіргі заманғы соғыстың операциялық деңгейі деп аталатын сала, ол Макартурдың стратегиялық көзқарасын іске асырды. Крюгерді көбінесе "МакАртурдың жылдам стратегиясына кедергі келтірген, тым сақтықпен әрекет ететін қолбасшы" деп сипаттайды. Уильям Манчестер "генерал өзінің баяу дамыған қолбасшысының өзінің ерліктеріне пайдалы қарсы салмақ болатынын білгенін" болжады, ал Эдвард Дрея Дринумор шайқасында Крюгердің әрекеттері "әдеттегі салмақты және баяу әрекет ететін генералдығымен үйлеспейтінін" атап өтті. Макартур былай деп жазды:

Ренжімелік даталары

1898 жылы белгілер болмаған.
2-ші АҚШ ерікті жаяу әскеріне қатарына жазылған: 17 маусым 1898 жыл
1898 жылы белгілер болмаған.
12-ші жаяу әскеріне қатарына жазылған: 1 маусым 1899 жыл
1901 жылы белгілер болмаған.
АҚШ армиясының екінші лейтенанты: 2 ақпан 1901 жыл
АҚШ армиясының бірінші лейтенанты: 10 қазан 1905 жыл
АҚШ армиясының капитаны: 17 маусым 1916 жыл
Ұлттық гвардияның подполковнигі: 10 шілде 1916 жыл
АҚШ армиясының капитаны: 27 қазан 1916 жыл
Ұлттық армияның майоры: 5 тамыз 1917 жыл
Уақытша подполковник: 13 маусым 1918 жыл
Тұрақты армияның полковнигі: 6 мамыр 1919 жыл
Тұрақты армияның майоры: 1 шілде 1920 жыл
Тұрақты армияның подполковнигі: 27 сәуір 1921 жыл
Тұрақты армияның полковнигі: 1 тамыз 1932 жыл
Тұрақты армияның бригада генералы: 1 мамыр 1936 жыл
Тұрақты армияның генерал-майоры: 1 ақпан 1939 жыл
АҚШ армиясының генерал-лейтенанты: 16 мамыр 1941 жыл
Зейнеткерлік тізіміндегі генерал-майор: 31 қаңтар 1945 жыл
(Қызметте қалды.)
АҚШ армиясының генералы: 5 наурыз 1945 жыл
Зейнеткерлік тізіміндегі генерал: 20 шілде 1946 жыл.