Кіріспе
Американдық бейсболшы және менеджер
Уолтер Джеймс Винсент "Кролик" Маранвилл (11 қараша 1891 жыл – 6 қаңтар 1954 жыл) – американдық кәсіби бейсболшы, қысқа тоғызыншы және екінші базалық ойыншы, сондай-ақ менеджер. Ол 1912 жылдан 1934 жылға дейін МЛБ-да «Бостон Брейвз», «Питтсбург Пайрэтс», «Чикаго Кабс», «Бруклин Робинс» және «Сент-Луис Кардиналс» командаларында ойнады. 1935 жылы зейнетке шыққанда ол Ұлттық лигада рекордтық 23 маусым ойнады, бұл көрсеткіш 1986 жылға дейін Пит Роузбен бұзылған жоқ. Маранвилл 1954 жылы Бейсбол Даңқы залына енгізілді, негізінен оның қорғаныс шеберлігінің арқасында.
Мансап
Маранвилл өзінің алғашқы толық маусымында ең құнды ойыншы сайлауында үшінші орынды иеленді, 1913 жылы 21 жасында «Бостон Брейвс» үшін ойнады, бірақ оның соққы орташасы 143 ойында екі хоум-ранмен .247 болды. Келесі жылы Маранвилл командаласы Джонни Эверске MVP дауыс беруде екінші орын алды, себебі «Брейвз» Ұлттық лиганың байрағын жеңіп алды, содан кейін әлем чемпионатында қуатты «Филадельфия А-ны» ұтып кетті. Сол жылы Маранвилл 246 ұпай жинап, төрт хоум-ран соққанмен, «Брейвз» клубының төртінші нөмірлі соққышы болды. Сериядан кейін ол және оның бірнеше командаластары водевильдік турнеге шығып, әлем чемпионатының эпизодтарын қайта ойнап, ән айтып, әңгімелер айтты. Маранвилл Левистон, Мэн штатында көрермендерге база ұрлауды көрсетіп жатқанда, ол кездейсоқ сахнадан сығалап, оркестр орнындағы барабанға құлап, аяғын сындырып алды. 1918 жылы Маранвилл 11 ойын ғана ойнады, жылдың көп бөлігін Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінде өткізді. Маранвилл оң қолмен лақтырып, соқты. Ол 1,52 метр бойында болды және салмағы тірі доп және тірі доп дәуірін қамтитын ұзақ мансап бойы «Бостон Брейвс» (1912–1920, 1929–1933, 1935), «Питтсбург Пайрэтс» (1921–1924), «Чикаго Кабс» (1925), «Бруклин Робинс» (1926) және «Сент-Луис Кардиналс» (1927–1928) командаларында ойнады. Ол .258 соққы орташасымен, 2605 соққы, 1255 ұпай, 28 хоум-ран, 884 RBI және 291 ұрланған базамен зейнеткерлікке шықты. Шортстоп ретінде ол мансабын 5139 соққымен аяқтады – бұл позиция бойынша рекордты көрсеткіш. 1924 жылы «Пайрэтс» Гленн Райтты шортстоп позициясына қойғаннан кейін ол екінші базаға көшті. Ол төрешілерді мазақтап, әсіресе дайындалуға көп уақыт кеткен соққышылардың немесе питчерлердің қимылдарына еліктеп, көздік киетін. Оның басқа да әрекеттеріне отшашу шашу, қонақүйдің терезесінен шығу және алтын балықты жұту кірді. Біраз уақыттан кейін ол Бруклиндегі «Эббетс Филдтің» сыртындағы көшеде газет сатушының рөлін ойнап, дауыстап айтты: «Барлығын оқыңыз! Маранвилл жұмыстан босатылды!» Шындығында, ертесі күні осылай болды. 1926 жыл Маранвилл үшін қиын болды. «Бруклин Робинс» клубы оны босату туралы талап еткеннен кейін, ол маусымның бірінші жартысын олармен өткізді, бірақ жылдың ортасында босатылды. «Кардиналс» оны сол қарашада қолға алды, бірақ 1927 жылы оны Халықаралық лиганың «Рочестер» клубына жіберді. Маранвилл үлкен лигада ойнауды жалғастыру үшін өмір салтын өзгерту керектігін түсінді. «Мен ішімдікті тастап, ойынға жаңаша қарасам ғана, маған болашақ бар, әйтпесе менің жолым бітті». 1927 жылдың 24 мамырында Маранвилл ішімдік ішуді тоқтатуға бел буды. Кейін сол жылы «Кардиналс» клубының бас менеджері Бранч Рики: «Уолтер өзгерді, оның көзқарасының өзгеруі таң қалдырады» деді. Ол 1934 жылғы маусымды үйдегі ойын кезінде соқтығысу кезінде сол жақ тібік сүйегі мен тобық сүйегін сындырып, толығымен өткізіп жіберді. Маранвилл 1935 жылы қайта оралғысы келді, бірақ бұрынғыдай ойнай алмады. 1936 жылы «Элмира» клубында ойыншы-менеджер болып жұмыс істеді, 123 ойында .323 соққы орташасын көрсетті. Маранвилл 1954 жылы, қайтыс болғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, Билл Терри және Билл Дикимен бірге Бейсбол даңқы залына енгізілді – оның даңқ залына енгізілуіне 14 жыл толды.
Maranville threw and batted right handed; he stood 1.52 m tall and weighed Over a lengthy career which spanned both the dead ball and live ball era, he played for the Boston Braves (1912–1920, 1929–1933, 1935), Pittsburgh Pirates (1921–1924), Chicago Cubs (1925), Brooklyn Robins (1926) and St. Louis Cardinals (1927–1928). He retired having compiled a .258 batting average, 2,605 hits, 1,255 runs, 28 home runs, 884 RBI and 291 stolen bases. As a shortstop, he finished his career with a positional record 5,139 putouts. He moved to second base in 1924 after the Pirates installed Glenn Wright at the shortstop position. He used to don a pair of glasses to make fun of umpires and mimic the actions of hitters or pitchers who took an especially long time to get ready. Other stunts he pulled included throwing firecrackers, stepping out on hotel ledges, and swallowing goldfish. Not long after that, he was out on the street outside Ebbets Field in Brooklyn mimicking a newsboy hawking papers. He cried out, "Read all about it! Maranville fired!" And so he was—the next day. 1926 was a struggle for Maranville. Having been claimed off waivers by the Brooklyn Robins, he spent the first half of the season with them but was released halfway through the year. The Cardinals signed him that November but assigned him to the Rochester Tribe of the International League in 1927. Maranville realized he would have to make a change in his lifestyle if he wanted to continue playing in the major leagues. "Either I had to lay off the booze and get serious with the game or it would be the end of me." On May 24, 1927, Maranville resolved to stop drinking. Later that year, Cardinals general manager Branch Rickey stated, "Walter is a changed man it is apparent that he has seen the light his change in attitude is remarkable." He missed the entire 1934 season after breaking his left fibula and tibia in a collision at home plate during an exhibition game. Maranville attempted a comeback in 1935 but was unable to play like he used to. With Elmira in 1936, he served as a player manager, batting .323 in 123 games. Maranville was inducted into the Baseball Hall of Fame in 1954, just months after his death, along with Bill Terry and Bill Dickey, in his 14th year of eligibility.