Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Колумбия президенті (1934–1938, 1942–1946)
President of Colombia (1934 1938, 1942 194)
Альфонсо Лопес Пумарехо (31 қаңтар 1886 – 20 қараша 1959) – Колумбияның либералдық партиясының мүшесі және екі рет Колумбия президенті қызметін атқарған саяси қайраткер. Ол 1934 жылдан 1938 жылға дейін және 1942 жылдан 1946 жылға дейін Колумбия президенті болды.
Alfonso López Pumarejo (31 January 1886 – 20 November 1959) was a Colombian political figure, who twice served as President of Colombia, as a member of the Colombian Liberal Party. He served as President of Colombia from 1934 to 1938 and again from 1942 to 1946.
Өмірбаян
Альфонсо Лопес Пумарехо Гондада (Толима) кәсіпкер Педро Аквилино Лопес Медина мен Росарио Пумарехо Котестің отбасында дүниеге келді. Альфонсо Лопес Пумарехо Лондон экономика мектебінде оқыды. Оның ұлы Альфонсо Лопес Микельсен 1974-1978 жылдары аралығында Колумбия президенті болды. Альфонсо Лопес Пумарехоның бірінші әкімшілігі (1934-1938) «Жүріс-жол революциясы» деп белгілі болды және ол тарихи зерттеулерде маңызды орын алады. Ол 1934 жылы дерлік қарсылықсыз президент болып сайланды және Колумбиядағы Либералдық гегемонияның екінші өкілі ретінде оның алғашқы үкіметтік бағдарламасы «Жүріс-жол революциясы» (Revolución en Marcha) деген атпен танылды, себебі ол ауқымды әлеуметтік және саяси реформаларды жүзеге асыруға тырысты. Оның бірінші әкімшілігі кезінде бірнеше радикалды өзгерістер жасалды, үкімет еңбек одақтарының құрылуын қолдады және 1936 жылғы 200-ші заңды қабылдады, ол «қоғамдық мүдделерді» қорғау мақсатында жеке меншікті иемденуге мүмкіндік берді. Бұл шаралар Лопес Пумарехоға маңызды ауылдық және еңбек секторларының, сондай-ақ Колумбия Коммунистік партиясының қолдауын әкелді, бірақ бұл оның бұрынғы саяси одақтастарын да бөліп, кейбіреулері шамалауды талап етті. 1938 жылы оның орнына Эдуардо Сантос Монтехо сайланды. 1942 жылы қайта сайланғаннан кейін Лопес Пумарехоның екінші әкімшілігі Конгресте және президенттің өзінің ішіндегі консервативтік және радикалды топтарынан күшейген қарсылыққа тап болды, бұл бұрынғы реформалардың тоқтауына әкелді. Колумбия 1943 жылдың шілдесінде Одақтастарға қосылып, Осі державаларына қарсы соғыс жариялағанда, Лопес Пумарехо бұл шешімді толық қолдады және үкімет АҚШ-тың өз мүдделерін әрқашан басымдыққа қоятынын ескеруі керек екенін мәлімдеді, бұл олардың Колумбияның мүдделерімен сәйкес келмеуі мүмкін екенін көрсетеді. Лопес Пумарехоның ауру әйелі Мария Микельсен де Лопеске күтім көрсету үшін АҚШ-қа баруына мүмкіндік беру үшін Дарио Эчандия 1943 жылдың 17 қарашасынан 1944 жылдың 16 мамырына дейін елдің міндетті президенті болды. Бұл жағдай Лопестің саяси аренадан уақытша шеттелуіне байланысты одан әрі реформалардың жүзеге асырылуына кедергі келтірді. Елге оралғаннан кейін саяси қайшылықтар 1944 жылы сәтсіз әскери төңкеріс әрекетіне әкелді, ал Лопес Пумарехо 1945 жылдың басында отставкаға кетті. 1946 жылы ол Колумбияның Біріккен Ұлттар Ұйымындағы делегациясын басқарды. Альфонсо Лопес Пумарехо 1959 жылдың 20 қарашасында Лондонда қайтыс болды, ол Колумбияның Ұлыбританиядағы елшісі ретінде барған болатын. Ол екінші әйелі Ольга Давила Алзаморамен бірге Белгравиядағы 33 Уилтон Крессентте, Лондондағы Найтсбриджде тұрды. Олар 1953 жылы екеуінің де бұрынғы жұбайлары қайтыс болғаннан кейін үйленді (ол Bavaria Brewery компаниясының негізін қалаушы, танымал өнеркәсіпші Лео Копптың ұлы Леопольдо Коп Кастеллоға үйленген болатын). Лопестің денесі атпен сүйрелетін шараппен оның резиденциясынан Вестминстер соборіна жеткізілді, онда оның атына арналған жобалау рәсімі өткізілді.
Alfonso López Pumarejo was born in Honda (Tolima) to Pedro Aquilino López Medina, a businessman and Rosario Pumarejo Cotes. Alfonso López Pumarejo went on to study at the London School of Economics. His son, Alfonso López Michelsen, was president of Colombia between 1974 and 1978. The first administration of Alfonso López Pumarejo (1934 8) known as the "revolución en marcha", has proven an enduring theme of historical interest. He was elected president in 1934 almost unopposed, and as the second participant of the so called Liberal Hegemony in Colombia, his initial government platform became known under the name "Revolución en Marcha" (Marching Revolution), as it attempted to implement far reaching social and political reforms. Several radical changes were promoted during his first administration, as the government supported the creation of labour unions and also passed the Law 200 of 1936, which allowed for the expropriation of private properties, in order to promote "social interest". These actions earned López Pumarejo the backing of important rural and labour sectors, in addition to that of the Colombian Communist Party, but they likewise divided his previous political allies, some of which called for moderation. The election of his successor Eduardo Santos Montejo took place in 1938. After being re elected in 1942, the second administration of López Pumarejo faced a stronger opposition in Congress and by both the more conservative and more radical sectors within the president's own Colombian Liberal Party which resulted in the interruption of previous reforms. When Colombia joined the Allies in declaring war against the Axis powers in July 1943, López Pumarejo strongly supported the decision and simultaneously declared that the government should take into account that the United States would always place its own interests ahead of anything else, implicitly indicating that these may not necessarily coincide with those of Colombia. To permit López Pumarejo to travel to the United States and care for his sick wife, María Michelsen de López, Darío Echandía assumed the acting presidency of the country from 17 November 1943 to 16 May 1944. This turn of events also prevented the development of further reforms, as López himself was temporarily removed from the political arena. After his return to the country, further political conflicts led to a failed military coup attempt in 1944, and López Pumarejo finally resigned in early 1945. In 1946, he was head of the Colombian delegation to the United Nations. Alfonso López Pumarejo died on 20 November 1959 in London, to which he had travelled as Colombia's ambassador to the United Kingdom. He had lived at 33 Wilton Crescent in Belgravia, Knightsbridge in London with his second wife, Olga Dávila Alzamora. They married in 1953 after both their spouses had died (she had been married to Leopoldo Kopp Castello, son of well known industrialist Leo Kopp (es), founder of Bavaria Brewery). López's body was taken by horse drawn carriage from his residency to Westminster Cathedral where a funeral mass was held in his name.