Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапондық дипломат (1927–2019)
Japanese diplomat (1927–2019)
Садако Огата, тумасы Накамура (緒方 貞子), жапондық ғалым, дипломат, жазушы, әкімші және Рим католик София университетінің зейнеткер профессор. Ол 1991 жылдан 2000 жылға дейін Біріккен Ұлттар Ұйымының босқындар жөніндегі жоғарғы комиссары (БҰҰЖК) кеңсесінің басшысы ретінде, сондай-ақ 1978 жылдан 1979 жылға дейін ЮНИСЕФ атқарушы кеңесінің төрағасы және 2003 жылдан 2012 жылға дейін Жапонияның халықаралық ынтымақтастық агенттігінің (JICA) президенті қызметін атқарғаны үшін кеңінен танымал болды. Ол сонымен қатар Жапония үлгісі Біріккен Ұлттар Ұйымының (JMUN) атқару комитетінің кеңесшісі де болды.
Sadako Ogata, née Nakamura (緒方 貞子), was a Japanese academic, diplomat, author, administrator, and professor emerita at the Roman Catholic Sophia University. She was widely known as the head of the office of the United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) from 1991 to 2000, as well as in her capacities as Chair of the UNICEF Executive Board from 1978 to 1979 and as President of the Japan International Cooperation Agency (JICA) from 2003 to 2012. She also served as Advisor of the Executive Committee of the Japan Model United Nations (JMUN).
Ерте өмір және академиялық өмірі
Ол 1927 жылғы 16 қыркүйекте дүниеге келді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жапонияда тұрып, соғыс аяқталғаннан кейін Токиодағы Қасиетті Жүрек университетінің ағылшын әдебиеті бакалавры дәрежесін алды. Ол кезде жапон әйелінің шетелде оқуы сирек кездесетін нәрсе болғанмен, ол Джорджтаун университетінде және оның Эдмунд А. Уолш атындағы шетел қызметі мектебінде оқып, халықаралық қатынастар магистрі дәрежесін алды. Ол Жапонияның неліктен ойсыз шабуыл соғысына қатысып, оның атасы, премьер-министр Инукай Цуёшинің қазасынан кейін бұл тоқтатылмағанын зерттеуді қалаған. Ол София университетінен БҰҰ-дағы жаңа лауазымына көшу үшін кетті. БҰҰ-дағы оның мерзімі бастапқыда үш жылға белгіленген, бұл оның алдыңғы қызметкері кеткеннен кейін қалған мерзімі еді, бірақ ол тағайындалуын жалғастырды. Ол екі рет (1993 жылғы қарашада және 1998 жылғы қыркүйекте) қайта сайланды және он жылдан астам уақыт бойы 2001 жылға дейін қызмет етті. БҰҰ-ның босқындар жөніндегі бас комиссары ретінде ол тиімді стратегияларды іске қосып, көптеген босқындарға үмітсіздіктен шығуға көмектесті, оның ішінде Шығанақ соғысынан кейінгі күрд босқындары, Югославия соғысындағы босқындар, Руанда геноцидіндегі босқындар және Ауғанстан босқындары, соның ішінде "суық соғыстың" құрбандары да бар. Оның келіссөздер жүргізудегі шеберлігі мен бойының кішкентай болуы оған "кішкентай алып" деген лақап атты әкелді. 2001 жылы ол БҰҰ Адам қауіпсіздігі комиссиясының тең төрағасы болды.
She was born on 16 September 1927 She stayed in Japan during World War II and after the war, she graduated from the University of the Sacred Heart in Tokyo with a bachelor's degree in English Literature. Though it was not common for a Japanese woman to study abroad at that time, she dared to study at Georgetown University and its Edmund A. Walsh School of Foreign Service, earning a master's degree in International Relations. She wanted to study the reason why Japan entered a reckless aggression war, which was not put a brake on after the assassination of her great grandfather, Prime Minister Inukai Tsuyoshi. She left Sophia University to start her new position at UNHCR. Her presumed term at UNHCR was only three years, which was the remaining term of her predecessor who had left after only one year, but she continued to be assigned. She was re elected twice (in November 1993 and in September 1998), and served, over a decade, until 2001. As head of the UNHCR, she implemented effective strategies and helped countless refugees escape from despair, including Kurdish refugees after the Gulf War, refugees in the Yugoslav Wars, refugees in the Rwandan genocide, and Afghan refugees including victims of Cold War. Her formidable negotiating skills and petite stature earned her the nickname of "diminutive giant." After UNHCR leader, in 2001, she became co chairperson of UN Human Security Commission.
Жапон үкіметі / JICA президенті
2001 жылы 11 қыркүйектегі шабуылдардан кейін ол Жапония Премьер-Министрінің Ауғанстанды қайта құруға көмек көрсету жөніндегі арнайы өкілі болып тағайындалды. 2002 жылдың басында Коидзуми үкіметі Огатаға Макико Танаканың орнын алмастыру үшін кандидат ретінде жапон сыртқы істер министрі лауазымын ұсынды, бірақ Огата бұл ұсыныстан бас тартты. Огата өзінің бас тартуын ашық түсіндірмесе де, Кунико Иногучи The New York Times газетіне Огатаның "өз өмірінің барлық кезеңінде әйелдердің құқықтары үшін күрескендіктен, оны белгілі бір символ немесе марионетка ретінде пайдалануға тырысатын адамға көмектеспейтінін, өйткені ол саяси мақсаттар үшін пайдаланылғанды ұнатпайды" дегенін айтты. Келесі жылы Токиоға оралған соң, Жапония үкіметі оны 2003 жылдың 1 қазанында Жапонияның халықаралық ынтымақтастық агенттігінің (JICA) президенті етіп тағайындады. Ресми тағайындалу алдында JICA-ның жас қызметкерлері оның басшылығына зор қызығушылық танытқандары хабарланды. Кеңес 2005 жылдың 25 қаңтарынан бастап 17 рет жиналып, жапон мұрагерлік дауы мен Императорлық үй заңын талқылады. 2005 жылдың 24 қарашасында Консультативтік кеңестің ұсынысына әйелдердің таққа отыру құқығы, соның ішінде әйелдер тарапынан мұрагерлік құқығы және императорлық үйдің әйел мүшелеріне тұңғыш балалық құқықтың кеңейтілуі кірді. Премьер-министр Ёсихико Нода сөз сөйледі. Ол "2011 жылғы Тохоку жер сілкінісі мен цунамиге байланысты 160-тан астам ел мен 40-тан астам халықаралық ұйымнан Жапонияға көрсетілген көмек Садако Огата ханымның жетістіктерімен байланысты емес деуге болмайды" деді. Огата Серджио Виейра де Мелло қорының жұмысына қатысты.
In 2001, after the September 11 attacks, she was appointed as Special Representative of Prime Minister of Japan on Reconstruction Assistance to Afghanistan. The Koizumi government approached Ogata as a candidate to replace Makiko Tanaka as Japanese foreign minister in early 2002, but Ogata refused to accept the position. Although Ogata did not publicly explain her refusal, Kuniko Inoguchi told The New York Times that Ogata "would hate to be used as a token or a figurehead because she has fought all her life for the condition of women, and she wouldn't help someone who would try to use her for their political purposes." Next year, going back to Tokyo, the Japanese government appointed her as President of the Japan International Cooperation Agency (JICA) on 1 October 2003. It was reported that young JICA officials expressed their strong desire for her leadership, even before the formal appointment. The council met 17 times from 25 January 2005 to discuss the Japanese succession controversy and the Imperial Household Act. On 24 November 2005, The Advisory Council's recommendation included female members' right to the throne including the right to be extended to the female lineage, and extension of the primogeniture to female members of the imperial household. Prime Minister Yoshihiko Noda gave a speech. He said "Because of the 2011 Tōhoku earthquake and tsunami, the offers of assistance to Japan from more than 160 countries and more than 40 international organizations were NOT irrelevant to Mrs. Sadako Ogata's achievements". Ogata was involved in the Sergio Vieira de Mello Foundation.
Дәйексөздер
Егер біз босқындардың қиын жағдайына немесе оларды қабылдаған елдердің мойнына түскен салмаққа немқұрайлы қарасақ, жаңадан зорлық-зомбылықтың тууына қатты ұшыраймыз деп қорқамын. Босқындар өз елдеріне бейбітшілік пен төзімділік аясында оралып, тұрулары үшін жағдайды жедел түрде жасау қажет. — 1995 жылғы 4 шілдедегі "Еркіндік медалі" қабылдау сөзі.
"If we ignore the plight of the refugees or the burden of the countries which have received them, I fear we will pay a heavy toll in renewed violence. Conditions must be created urgently to allow the refugees to go back and live in peace and tolerance in their own country." — Liberty Medal acceptance speech, 4 July 1995