Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Элвелл Стивен Отис (25 наурыз 1838 - 21 қазан 1909) – Америка Құрама Штаттары Армиясының генералы, Америка Азамат соғысы, Үнді соғыстары, испан-американ соғысының соңы және филиппин-американ соғысында қызмет еткен.
United States Army general
Elwell Stephen Otis (March 25, 1838 – October 21, 1909) was a United States Army general who served in the American Civil War, Indian Wars, the Philippines late in the Spanish–American War and during the Philippine–American War.
Өмірбаян
Отис 1838 жылдың 25 наурызында Мэриленд штатының Фредерик қаласында дүниеге келді. Ол Рочестер университетінде оқыды, онда Сент-Энтони Холл, сондай-ақ Дельта Пси бауырластығының Иота бөлімшесінің мүшесі болды. 1860 жылы Гарвард құқық мектебін бітіріп, Азамат соғысының алғашқы жылында заңгерлікпен айналысты.
Otis was born in Frederick, Maryland on March 25, 1838. He attended the University of Rochester, where he was a member of the Iota chapter of St. Anthony Hall aka the Fraternity of Delta Psi. He graduated from Harvard Law School in 1860 and was practicing law during the first year of the Civil War.
Азаматтық соғыс
Америка Азамат соғысы кезінде 1862 жылдың қыркүйегінде Нью-Йорк штатының Рочестер қаласында құрылған 140-шы Нью-Йорк ерікті жаяу әскер полкінің капитаны болып тағайындалды. Ол Фредериксбург, Чанселлорсвилл және Геттисбург шайқастарында күресті. 1863 жылдың 23 желтоқсанында полкінің подполковнигі болып тағайындалды. Спотсильвания шайқасында полк полковнигі қаза тауып, Отис басқаруды өз мойнына алды. Ол Құрлықтық науқанның барлық шайқастарында қатысты. Петербургті қоршау кезінде ол V корпустағы 2-ші дивизияның 1-ші бригадасына қолбасшылық етті және оны Пиблс фермасы шайқасына бастап әкелді. Осы шайқаста ол ауыр жарақат алды, бұл оның Азамат соғысындағы әскери мансабын тоқтатты. Пиблс фермасындағы ерлігі үшін еріктілердің бригадалық генерал-майоры шеніне көтерілді. Отис ақырында сауығып, 1867 жылы 22-ші АҚШ жаяу әскерінің подполковнигі болып тағайындалды.
During the American Civil War, Otis was appointed captain in the 140th New York Volunteer Infantry Regiment formed in Rochester, NY in September 1862. He fought at the battles of Fredericksburg, Chancellorsville and Gettysburg. On December 23, 1863, he was promoted to lieutenant colonel of his regiment. At the Battle of Spotsylvania the regiment's colonel was killed and Otis assumed command. He fought in all the battles of the Overland Campaign. During the Siege of Petersburg, he assumed command of the 1st Brigade, 2nd Division in V Corps leading it into action at the Battle of Peebles' Farm. During this battle he was severely wounded, which effectively ended his field career during the Civil War. He was promoted to brevet brigadier general of volunteers for actions at Peebles' Farm. Otis eventually recovered and was appointed lieutenant colonel of the 22nd U. S. Infantry in 1867.
Үнді соғыстары
Отис Үнді соғыстары кезінде 22-ші АҚШ армиясының құрамында әскери қызметін жалғастырды, оның ішінде Литтл Бигхорн шайқасынан кейін Монтана штатында әскери науқандарға қатысты. 1880 жылдың 8 ақпанында ол 20-шы АҚШ жаяу әскері полковнигі қызметіне тағайындалды. 1893 жылдың 28 қарашасында тұрақты армияда бригадир генерал болып тағайындалды. Кейіннен ол Колумбия және Колорадо департаменттеріне қолбасшылық етті.
Otis continued serving in the army during the Indian Wars as part of the 22nd U. S. including campaigning in Montana in the aftermath of the Battle of the Little Bighorn. On February 8, 1880, he was appointed colonel of the 20th U. S. Infantry. On November 28, 1893, he was appointed brigadier general in the regular army. He later commanded the Department of the Columbia and the Department of Colorado.
Филиппин-американ соғысы
1898 жылдың 4 мамырында ол еріктілердің генерал-майоры болып тағайындалды және генерал Уэсли Мерритке күштерді Филиппинге жіберді. Отис, Мерриттің Филиппиннің әскери губернаторы қызметін тоқтатып, АҚШ-қа оралғаннан кейін Сегізінші армия корпусының басшылығын қабылдады. 1898 жылдың 28 тамызында Отис Филиппиннің әскери губернаторы болып тағайындалды. Ол Филиппин-Америка соғысы кезінде Сегізінші корпустың басшылығын да жалғастырды. 1899 жылы Манила шайқасында және көтерілістің бастапқы кезеңінде, соғыс негізінен партизандық сипатқа енгенге дейін АҚШ армиясын басқарды. Филиппин генерал Эмилио Агиналдо соғысты тоқтатуға тырысып, Маниланың екінші шайқасында соғысты тоқтату туралы өтінішпен генерал Отиске елші жіберді. Отис оны қабылдамады, "соғыс басталғаннан кейін, соңына дейін жалғасуы керек" деп мәлімдеді. 1899 жылдың мамырында Американың антиимпериалистік лигасы Филиппиндегі АҚШ сарбаздарының жазған деген хаттар жинағын жариялады, онда әскерлер жасаған көптеген қатыгездіктер сипатталған, бұл Отиске және соғысқа қарсы кеңінен наразылық тудырды. Жауап ретінде Отис баспасөзге ешқандай бұзушылық болмағанын жоққа шығарды және хаттардың авторларын іздестіріп, олар дереу мәлімдеме жасап бас тартса, әскери сотқа жібереміз деп қорқытты. Ол қатыгездік туралы хабарлардың баспасөзге таралуын болдырмауға тырысқанымен, Отис өзінің әскерлері қатыгездік жасады деп күдіктенгенін мойындады:
On May 4, 1898, he was appointed major general of volunteers and was sent to the Philippines with reinforcements for General Wesley Merritt. Otis assumed command of the Eighth Army Corps, replacing Merritt, who had become the military governor of the Philippines. Merritt served as military governor only briefly before he returned to the United States. On August 28, 1898, Otis was appointed Military Governor for the Philippines. He also continued in command of Eighth Corps during the Philippine–American War. He conducted the U. S. Army during the Battle of Manila in 1899 and during the first phase of the insurrection before fighting turned primarily to guerrilla warfare. When Filipino General Emilio Aguinaldo tried to stop the war by sending an emissary to General Otis to appeal for an end to the fighting in the Second Battle of Manila, Otis rejected it, insisting that "fighting, having begun, must go on to the grim end." In May 1899, the American Anti Imperialist League published a pamphlet of letters allegedly written by U. S. soldiers in the Philippines that documented numerous atrocities committed by troops, leading to a wide public backlash against Otis and the war. In response, Otis denied to the press that any abuses had been committed, and tracked down the authors of the letters, threatening them with a court martial if they did not immediately write a retraction. Despite his attempts to prevent reports of atrocities from reaching the press, Otis did admit that he suspected his troops of having committed atrocities, stating:
Кейінгі өмірі
Ол 1900 жылы командирлік қызметтен алынып, Дуглас МакАртурдың әкесі Артур МакАртур кіші оның орнына тағайындалды. Ол АҚШ-қа қайтып, Көлдер департаментіне басшылық етті. 1906 жылы тұрақты армияда генерал-майор атағын алды. Отис – шебер генерал және қабілетті әкімші. Дегенмен, ол көбінесе бағыныштылары мен әріптестерінен ұнамайтын, сондай-ақ баспасөз тарапынан қатал сынға ұшыраған. Әскершілер оны жасы мен ақ шашының болуына байланысты "әже" деп атаған. Ал Рудольф Рау Филиппиндегі Отистің жұмысы туралы былай деп жазады: "Ол ешкімге өкілеттік бермеді, мақтанға машықтанған, шатақ және көбіне шабыттандыра алмады". Ол 1909 жылғы 21 қазанда Рочестер, Нью-Йорк қаласында қатты стенокардиядан көз жұмды.
He was relieved of command in 1900 and replaced by Arthur MacArthur Jr., the father of Douglas MacArthur. He returned to the United States and commanded the Department of the Lakes. He was appointed major general in the regular army in 1906. Otis was a skilled general and able administrator. However, he was generally disliked by his subordinates and peers and received harsh treatment in the press. He was known as "Granny" by his troops because of his age and graying hair. On the other hand, Rudolph Rau writes of Otis' work in the Philippines that "He delegated no authority, was pompous and fuzzy, and inspired few". He died in Rochester, New York on October 21, 1909, from painful angina.
Отбасы
Элвелл С. Отис екі рет үйленген. Оның бірінші әйелі Луиза Селден болды. Олар 1870 жылы үйленді және екі қызы болды: Лаура Лу Отис 1872 жылы Солтүстік Дакота штатында дүниеге келді. Ол Гарри К. Элстонға үйленді. Мэри Л. Отис 1875 жылы Нью-Йорк штатында туған. Ол Ральф Ишемге тұрмысқа шықты. Оның екінші әйелі Луиза Боуман, Александр Гамильтон Боуман мен Мари Луиза Коллинздің қызы. Олардың бір баласы болды. Олар 1878 жылы үйленді. Луиза Б. Отис 1882 жылдың 21 ақпанында Канзас штатында дүниеге келді және 1963 жылдың 27 желтоқсанында Калифорния штатының Санта-Барбара қаласында қайтыс болды. Ол Джордж Вагнерге тұрмысқа шықты. Луиза "Лулу" Отис, Элвелл Отистің жесірі, 1934 жылдың 8 маусымында Калифорния штатының Санта-Барбара қаласында қайтыс болды.
Elwell S. Otis married twice. His first wife was Louise Selden. They married in 1870, and had two daughters:
Laura Lu Otis born 1872 in North Dakota. Married Harry K. Elston. Mary L. Otis born 1875 in New York. Married Ralph Isham. His second wife was Louisa Bowman, the daughter of Alexander Hamilton Bowman and Marie Louisa Collins. The couple had one child. They were married in 1878. Louise B. Otis born February 21, 1882, in Kansas and died December 27, 1963, in Santa Barbara, California. She married George Wagner. Louisa "Lulu" Otis, the widow of Elwell Otis died in Santa Barbara, California on June 8, 1934.
Мұра
Көп жылдар бойы 15 маусымда Рочестер қаласы (Нью-Йорк штаты) Отис Дейді тойлап келді. Қазір бұлай емес.
For many years on June 15, Rochester, New York celebrated Otis Day. This is no longer the case.
БАҚ-тағы суреттер
Э. А. Роча филиппин фильмдері "Генерал Луна" (2015) және оның жалғасы "Гойо: Анг Батанг Генерал" (2018) фильмдерінде сомдады.
Portrayed by E. A. Rocha in the Philippine film, Heneral Luna (2015), and its sequel, Goyo: Ang Batang Heneral (2018).