Британдық археологиялық қауымдастығының тарихы мен мақсаты

Кіріспе

Британдық археологиялық қауымдастығы (БАА) 1843 жылы құрылды және лекциялар, конференциялар, оқу күндері және жарияланымдар арқылы батыс археологиясы, өнері және сәулет салаларындағы жоғары сапалы зерттеулерді, әсіресе орта ғасырлық кезеңді, ынталандыру, қолдау және таратуды мақсат етеді. БАА 1843 жылғы желтоқсанда Чарльз Роуч Смит, Томас Райт және Томас Джозеф Петтигрю археологиялық жаңалықтарды тіркеуге, сақтауға және жариялауға, сондай-ақ британдық ескіліктерді жинау үшін үкіметтік көмек алуға лобби жасау үшін құрылған. Үшеуі де Лондонның Антикварлар қоғамының мүшелері болды, бірақ бұл ескі ұйымның тым аристократиялық, Лондонға тым көп назар аударатын және қажетті күш-жігерден мүресіз екенін сезінді. Жаңа ұйымның аты символдық болды: «Британдық» атауы британдық ескіліктер мұражайын құру науқанына сілтеме жасады, «археологиялық» ескі антикварлық әдістерден олардың саласын ажыратты, ал «қауымдастық» сөзі реформаторлық, тіпті революциялық, мағына берді. Смит алғашқы хатшы болып тағайындалды және алғашқы алты жылдық конгресстерді ұйымдастырды. 1851 жылға дейін хатшылардың бірі болғанымен, ол 1849 жылы бұл қызметтен де-факто қанағаттанды. Қауымдастықтың мақсаттарының бірі – өзін сарапшы деп таныстырғандар мен жергілікті археологтар арасында диалогты дамыту болды, бұл француздық Археологиялық конгресінің немесе Британдық ғылымды дамыту қауымдастығының жылдық жиналыстары сияқты жылдық конгресс ұйымдастыру арқылы іске асырылуы керек еді. Алғашқы жиын 1844 жылы Кентербериде өтті. Оның керемет соборының сәні мен қауымдастықтың алғашқы президенті Лорд Альберт Конингемнің (1805-1860) резиденциясына жақын орналасқандығы оған үлкен қызығушылық тудырды. Кентербери конгресі дауға себеп болды, нәтижесінде бөлініс орын алып, Археологиялық институт (АИ) құрылды. Даудың себебі Томас Райттың 1845 жылы жариялаған «Археологиялық альбом» немесе «Ұлттық ескіліктер мұражайы» атты коммерциялық басылымы болды. Бұл ресми материалдарды жариялауға міндетті Оксфорд баспасының иесі Джон Генри Паркерді ашуландырды. Алайда, даудың тағы бір себебі болды, ол әлеуметтік (БАА-ның барлық негізін қалаушылары «саудамен» айналысты, ал АИ-дың бөлінген мүшелері өздерін әлеуметтік жағынан жоғары санады) және діни (1845 жылғы 16 тамыздағы «Оксфорд хроникасы» даудың Трактариандық/антитрактариандық сипатқа ие болғанын болжады) мәселелерге байланысты болды. XIX ғасырдағы археологияға деген құштарлық БАА мен АИ-дың (кейіннен Корольдік археологиялық институты) гүлденуіне әкелді, бірақ бұрынғы қоғам әсемдік емес, құлшыныспен танылды. Алайда 1905 жылы БАА төмендеп кетті. Бат қаласында өткен конгресс пайда әкелмеді, журнал кешіктірілді және көптеген мүшелер қарызға батты. Конгресс өткізілетін жерден құрметті тұлғаны президент етіп сайлау салты қалыптасты. 1905 жылы Рединг мэрі сол қалада өтетін конгресске төрағалық ету үшін сайланды. Алайда, конгресс өткен кезде жергілікті жер иесі және Беркширдің бұрынғы жоғары шерифі Чарльз Эдвард Кейзер президент болды. Кейзер 1929 жылы қайтыс болғанға дейін осы лауазымда қалды. 1945 жылдан 1951 жылға дейін діни тарихшы Роза Грэм оның бірінші әйел президенті болды. Жылдық конференция 1975 жылы қайта жандандырылды, ал жаңа серияның біріншісі Вустерде өтті. Содан бері қауымдастық орта ғасырлық дәуірде маңызды орталықтарда, әдетте Британ аралдарында және кейде Еуропаның құрлықтарында жыл сайын конференция өткізеді, сондай-ақ маңызды соборлар, монастырлар және аббаттар бойынша жаңа зерттеулердің нәтижелерін жинақтап, сәйкес жерлерге саяхаттар ұйымдастырады. Конференция материалдары Британдық археологиялық қауымдастығының конференциялық жинағы ретінде жарияланады. Қауымдастықтың жылдық басылымы – Британдық археологиялық қауымдастығының журналы.

The British Archaeological Association (BAA) was founded in 1843 and aims to inspire, support and disseminate high quality research in the fields of Western archaeology, art and architecture, primarily of the mediaeval period, through lectures, conferences, study days and publications. The BAA was founded in December 1843 by Charles Roach Smith, Thomas Wright and Thomas Joseph Pettigrew, to encourage the recording, preservation, and publication of archaeological discoveries, and to lobby for government assistance for the collection of British antiquities. All three men were Fellows of the Society of Antiquaries of London but felt the older body was too aristocratic, too London focused and lacked the campaigning vigour required. The naming of the new body was symbolic: British referred to the campaign for a museum of British Antiquities, Archaeological differentiated their field from older antiquarian methods and Association had reformist, even revolutionary, overtones. Smith became its first secretary and arranged the first six annual congresses. Although he remained one of the secretaries until 1851, he had effectively resigned the post in 1849. One of the aims of the association was to promote dialogue between self identified experts and local archaeologists, to be achieved through the organization of an annual congress, along the model of the French Congres Archaeologique or the annual meetings of the British Association for the Advancement of Science. The first meeting was held in Canterbury in 1844. The site, with its magnificent cathedral, had obvious appeal and was close to the seat of the association’s first president, Lord Albert Conyngham (1805 1860). The Canterbury Congress occasioned the dispute which led to a split and the formation of the Archæological Institute (AI). The public reason for the feud was the publication by Thomas Wright of The Archæological Album, or, Museum of National Antiquities (1845), a commercial publication from which Wright drew profit. This infuriated Oxford publisher John Henry Parker, who was to have been the publisher of the official proceedings. Behind the scenes, however, the dispute had other dimensions, both social (all the founders of the BAA were 'trade', the seceding members of the AI considered themselves to be socially superior) and religious (the Oxford Chronicle of 16 August 1845 suggested that the dispute had acquired Tractarian/anti Tractarian overtones). The nineteenth century passion for archaeology meant that both the BAA and the AI (later the Royal Archaeological Institute) flourished, although the earlier society retained the reputation for enthusiasm rather than elegance. In 1905, however, the BAA had reached a low ebb. The congress, held in Bath, made no money, the journal was delayed and many members were in arrears. The custom had emerged of electing as President a dignitary from the locality in which the next Congress was to take place. In 1905, the mayor of Reading was elected, to preside over a Congress in the same town. However, by the time the Congress took place, local landowner and former High Sheriff of Berkshire, Charles Edward Keyser, had become President. Keyser remained resident until his death in 1929. From 1945 until 1951, Rose Graham, a religious historian, served as its first female President. The annual conference was revived in 1975, with the first of the new series being held in Worcester. Since then, the association has held an annual conference at a centre of established importance in the mediaeval period, usually in the British Isles and occasionally in mainland Europe, collating the results of recent research on major cathedrals, minsters and abbeys and including visits to places of relevant interest. The conference proceedings are published as the British Archaeological Association Conference Transactions. The association's annual publication is The Journal of the British Archaeological Association.