Кіріспе
Мажино сызығының құрамдас бөлігі
Альпі сызығы немесе Кіші Мажино сызығы (француз тілінде Petite Ligne Maginot) – Мажино сызығының Францияның оңтүстік-шығыс бөлігін қорғаған құрамдас бөлігі. Францияның солтүстік-шығыс бөлігіндегі басты сызықтан өзгеше, Альпі сызығы Жер Шығыс Альпі, Котьян Альпі және Грайан Альпі таулы аймағынан өтті, онда басып кіруші әскерлер үшін қолайлы өткелдердің саны шектеулі болды. Құрылыс және Альпі сызығы гарнизондарына қол жеткізу қиын болды. Осының салдарынан бекіністер басты сызықтағы бекіністерге қарағанда кішірек болды. Альпі сызығында танкке қарсы қару-жарақ аз болды, себебі жер бедері көбінесе танктерді пайдалануға қолайсыз болды. Оубраж Римплас 1928 жылы Мажино сызығының кез келген бөлігінде бірінші болып салынысқан Мажино бекінісі болды. 1940 жылы Италияның Францияға шабуылы кезінде Альпі сызығына итальяндық әскерлер сәтсіз шабуыл жасады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Альпі сызығының ірі бекіністерінің бір бөлігі Суық соғыс кезеңіне дейін қолданыста болды.
The Alpine Line or Little Maginot Line (French: Petite Ligne Maginot) was the component of the Maginot Line that defended the southeastern portion of France. In contrast to the main line in the northeastern portion of France, the Alpine Line traversed a mountainous region of the Maritime Alps, the Cottian Alps and the Graian Alps, with relatively few passes suitable for invading armies. Access was difficult for construction and for the Alpine Line garrisons. Consequently, fortifications were smaller in scale than the fortifications of the main Line. The Alpine Line mounted few anti tank weapons, since the terrain was mostly unsuitable for the use of tanks. Ouvrage Rimplas was the first Maginot fortification to be completed on any portion of the Maginot Line, in 1928. The Alpine Line was unsuccessfully attacked by Italian forces during the Italian invasion of France in 1940. Following World War II, some of the larger positions of the Alpine Line were retained in use through the Cold War.
Сипаттама
Солтүстік-шығыстағы негізгі Мажино желісі сияқты, позициялар бетонмен қоршалған бекіністер түрінде болды, олар туннельдер арқылы байланыстырылды. Осы туннельдерде тұрғын үйлер, оқ-дәрі қоймалары және құрылысқа қажетті жабдықтар орналасқан. Ірі құрылыстар материалдар мен оқ-дәрілерді тасымалдау үшін 600 метрлік тар теміржол желісімен жабдықталған, бірақ солтүстік-шығыс позицияларынан айырмашылығы, бұл желілер электрленбеген. Таулы жер және бекініс үшін таңдалған орындардың тік болуына байланысты, жеке блоктар көбінесе тау беткейлерінен немесе жартастардан шығып тұрды, ал таудың астында кенді галереялар салынған. Ал, солтүстік-шығыстағы көптеген құрылыстар жұмсақ төбелі топыраққа жартылай көміліп, галереялары жердің астына тереңге сіңген. Ірі және кіші құрылыстарды құрайтын блокхаустардың байланысқан кешендерімен қатар, әрбір позицияның маңында және арасында оқшауланған блокхаустар, бақылау пункттері, баспаналар (немесе абрис), аванпосттар және батареялар орналасқан. Олардың барлығы да қорғаныс желісінің негізгі нысандары сияқты дөңгелек бетон пішіндерін пайдаланған. Бұл позициялар жылдам қолдау көрсететін артиллерияны пайдалануға мүмкіндік берді, сондай-ақ бекіністер арасындағы аумақтағы қажетті жаяу әскерін жинау және басқару пункттерін қамтамасыз етті. Өйткені шекараның қауіпсіздігі тек жер асты бекіністеріне ғана емес, сонымен қатар басқа да факторларға байланысты болды. Алдыңғы аванпосттардың орналасуы, бірнеше километр артта орналасқан күшті бекіністермен толықтырылды, бұл тереңдікте қорғаныс жүйесін құрады. Альпілік бекіністердегідей, бұл қорғаныс жүйесі қиын жер бедерімен де қолдау тапты.
Ұйым
Альпілік желі үш негізгі секторға бөлінді. Солтүстіктен оңтүстікке қарай олар: Савойяның бекіністі секторы (secteur fortifié de Savoie), екі негізгі бөлімге бөлінді – Бург-Сен-Мористің маңындағы Тарентаза аңғары және Моданның маңындағы Мауриен аңғары. Дофиннің бекіністі секторы (secteur fortifié du Dauphiné), Брайансонды және Ларш жотасының қарсы жағындағы Убай алқабын қорғады. Теңіз Альпісінің бекіністі секторы (secteur fortifié des Alpes Maritimes), Тине және Везуби аңғарларын, сондай-ақ Соспель мен Ментон маңындағы жағалауды қамтыды. Бұған қоса, негізгі бекіністердің солтүстігіндегі аймақ Ронаның қорғаныс секторы ретінде ұйымдастырылды, ол бейтарап Швейцарияға қарағандықтан, дерлік ешқандай бекіністер болған жоқ. Альпілік аймақтың жалпы басқаруы Альпі армиясының қолында болды, генерал Рене Ольри Валенсте басшылық етті. Оның негізгі бөлімдері – Савой және Дофин секторларындағы 14-ші армия корпусы, ал Теңіз Альпісі секторында 15-ші корпус. Римплас – бұл басқа альпілік немесе Мажино позицияларының үлгісі емес, прототиптік жоба. CORF 1931 жылы құрылыс жұмыстарын өз мойнына алды, әр жоба жергілікті жағдайларға бейімделгенімен, жобалау тәсілдерін біркелкілендірді. Құрылыс қиындықтарға тап болды, себебі жолға қол жеткізу қиын болды, биіктік жоғары еді және құрылыс маусымы қысқа болды. 1931 жылы жиырма екі нысанда жұмыс басталды. 1932 жылы Ouvrage Cap Martin төтенше жағдай туғанда пайдалануға жеткілікті деңгейде аяқталды. CORF 1935 жылдың соңында таратылғанына қарамастан, жұмыс 1936 жылға дейін жалғасты. Көптеген ірі позициялар аяқталса да, 1940 жылы соғысқа дейін бірнеше кішкентай, биік таулы позициялар аяқталмады. 1939 жылдан бастап, main d'oeuvre Militaire (MOM) шекараға жақын жерлерде бірқатар позициялар мен блокхаустар салды. 1940 жылы MOM салған көптеген нысандар толыққанды болған жоқ. Солтүстік-шығыстағы Мажино позицияларымен салыстырғанда, Альпілік бекіністерде айналмалы мұнаралар аз қолданылды, олардың орнына дайындалған от алаңдарын бақылау үшін тау беткейлеріне орнатылған бетонды казематтар пайдаланылды. Альпілік желіде артиллериялық нысандар салыстырмалы түрде аз болды, оның орнына артиллериялық казематтар мен жаяу әскерлік позицияларды біріктіретін аралас қарулы позициялар қолданылды. Негізгі бекіністерді жаяу әскердің баспаналары – «пассивті», жеңіл қаруланған және ауыр қаруланған «активті» типтегі абристермен қамтамасыз етті. Кейбір тау шыңдарындағы ірі нысандар негізгі қолжетімділік үшін әуе трамвайларын пайдаланды. Әскери жолдар көбінесе бұрыннан жол болмаған жағдайларда салынды. Барлық ірі позициялар жер асты казармаларымен және орталық коммуналдық құрылыстармен жабдықталды. Көптеген бекіністер қатты тасқа қазылған. Сондықтан, Альпілік нысандардың қорғаныс қабаттары солтүстік-шығыстағы нысандармен салыстырғанда азайтылды, олар ауыр артиллериялық шабуылдарға төтеп беру үшін терең топыраққа орналастырылған. Коммуналдық электр энергиясын өндірудің тәуелсіз құралдары коммуналдық тарату жүйесінің болмауына байланысты қажеттілік тудырды. Телефон байланысы да қиын болды, көптеген позициялар байланыс үшін көзбен байқалатын оптикалық семафорларды пайдаланды.
Fortified Sector of Savoy (secteur fortifié de Savoie), divided into two principal sections, the Tarentaise valley around Bourg Saint Maurice, and the Maurienne valley around Modane. Fortified Sector of the Dauphiné (secteur fortifié du Dauphiné), protecting Briançon and the Ubaye Valley opposite the Col de Larche. Fortified Sector of the Maritime Alps (secteur fortifié des Alpes Maritimes), covering the Tinée and Vésubie valleys and the coast around Sospel and Menton. In addition, the area to the north of the principal fortifications was organized as the Defensive Sector of the Rhône, with virtually no fixed fortifications, since it faced neutral Switzerland. The Alpine region was under the overall command of the Army of the Alps, General René Olry in command at Valence. Its chief units were the 14th Army Corps in the SF Savoy and SF Dauphiné, and the 15th Corps in the SF Maritime Alps. Rimplas was a prototype project, not representative of other alpine or Maginot positions. CORF took over responsibility for construction in 1931, standardizing design practices, although each project was closely adapted to local circumstances. Construction was made difficult by poor access, high altitude and a short construction season. In 1931 work commenced at twenty two sites. In 1932 Ouvrage Cap Martin was sufficiently complete that it could be used in an emergency. Work continued through 1936, even though CORF had been disestablished at the end of 1935. While most of the larger positions were complete, a number of the smaller, higher altitude positions were never completed in time for war in 1940. From 1939, the main d'oeuvre Militaire (MOM) built a number of positions and blockhouses, usually in locations close to the frontier. Many of the MOM positions were incomplete in 1940. Compared with the northeastern Maginot positions, the Alpine fortifications made comparatively little use of retracting turrets, using instead concreted casemates in mountainsides surveying prepared fields of fire. The Alpine Line featured relatively few artillery ouvrages, tending instead to use mixed arms positions that combined artillery casemates and infantry positions. The main fortifications were supported by infantry shelters, or abris, of both the "passive", lightly armed type, and "active" abris with heavier armament. Some of the mountaintop gros ouvrages used aerial tramways for their primary means of access. Military roads were often constructed in the absence of existing access. All of the large positions were provided with subterranean barracks and central utility plants. Nearly all fortifications were excavated from solid rock. Coverage could therefore be reduced compared to the ouvrages of the northeast, which were at depths of up to in deep soil to resist heavy siege artillery. Independent means of power generation were a necessity in the absence of a utility distribution system. Likewise, telephone communication was problematic, with many positions using line of sight optical semaphores for communication.
1940 жылдың маусым айы
Негізгі Мажино желісі немістермен жасағаны сияқты, Альпілік желі итальяндықтардың қорғалған аумақтар арқылы ілгерілеуіне жол бермеу мақсатына қол жеткізді. Италиялықтардың қорғаныс құрылыстарына тікелей шабуыл жасаудан басқа амалы болмағандықтан, Францияның оңтүстігі итальяндық шабуылдардан толық қорғалды. Негізгі жағалау жолы бойындағы ілгерілеу Ментон шекарасындағы Каземат дю Пон-Сен-Луистегі қарсылықтан кейін тоқталды, оны бір сержанттың басшылығымен жеті сарбаз қорғады және Оувраж Кап-Мартиндегі негізгі бекіністермен қолдауға алынды. Кап-Сен-Мартенге жасалған тікелей шабуыл Оувраж Монт-Агельден келген артиллериялық оқтармен қолдауға алынып, Оувраждың өзі тарапынан тойтарылды. Брайансон және Кіші Сен-Бернар жотасы аудандарында тағы екі шабуыл жасалды, бірақ ауа райының нашарлығы мен қиын жер бедері салдарынан тиімді болмады. Альпі тауларындағы бекіністер итальяндық әскерлермен оқ астында болды, бірақ тікелей шабуылға ұшыраған жоқ. Оувраж Барбонне 1940 жылғы 25 маусымдағы келісімге дейін итальяндық позициялармен атысты.
Вало Альпино
Алпілік сызықтың итальяндық баламасы – Италияның Альпілік қабырғасы (Vallo Alpino) болды, оның батыс бөліктері Альпілік аңғарлары арқылы Алпілік сызығына қарама-қарсы орналасқан.