Кіріспе

Францияның Солтүстік Африка Магрибінде отаршылдық дәуірде бақылауындағы аумақтар. Француз Солтүстік Африкасы (кейде ANF деп қысқартылады) – бұл термин көбінесе колониялық дәуірде Солтүстік Африка Магрибінде Францияның бақылауында болған үш аумаққа қолданылады, атап айтқанда Алжир, Марокко және Тунис. Француздық Батыс Африка мен Француздық Экваторлық Африкадан өзгеше, олар француз колонияларының федерациялары және дербес әкімшілік бірліктері ретінде болған, ал Француз Солтүстік Африкасы әртүрлі отаршылдық режимдердегі үш жеке басқарылатын аумақты атауға арналған ғана ыңғайлы термин болды.

Тарих

XIX ғасырда 16 ғасырдан бері аймақты шала басқарып келген Осман империясының әлсіреуі, аймақты басқа күштердің ықпалына ұшыратуға себеп болды. 1830 жылы француз әскерлері Алжирді жаулап алды, ал 1848 жылдан 1962 жылы тәуелсіздік алғанға дейін Франция Алжирді Францияның ажырамас бөлігі, метрополия ретінде қарастырды. Келесі онжылдықтарда Алжирде «Пидс-Нуар» деп аталатын үлкен еуропалық қоныс аударушылар тобы пайда болды. Француздар Алжирден тысқары жерде де ықпалын кеңейтуді көздеп, оның шығысында және батысында протектораттар құрды. Тунис протектораты 1881 жылы шапшаң әскери жорықтан кейін, ал Марокко протектораты 1912 жылы ұзақ әскери науқаннан кейін орнатылды. Бұл протектораттардың екеуі де 1956 жылға дейін сақталды, Тунис 20 наурызда, ал Марокко 7 сәуірде толық тәуелсіздік алды. Солтүстік Африкадағы француз үкімшілігі Алжир соғысы (1954–62) және 1962 жылғы наурыздағы Эвиан келісімдерінің нәтижесінде аяқталды, бұл келісімдер 1962 жылғы шілдеде Алжирде тәуелсіздік туралы референдум өткізуге мүмкіндік берді. Алжир сол айда ресми түрде тәуелсіздік алды.