Джордж МакДаффи: Саяхатшы, саясаткер және Оңтүстік Каролинаның губернаторы

Кіріспе

Джордж Макдаффи (1790 жылдың 10 тамызы – 1851 жылдың 11 наурызы) – Оңтүстік Каролина штатының 55-ші губернаторы және Америка Құрама Штаттары Сенатының мүшесі.

Өмірбаян

Джорджия штатының Макдаффи округында қарапайым отбасында дүниеге келген Макдаффидің ерекше зиялылығы Огастадағы дүкенде жұмыс істеген кезінде көзге түсті. Калхун отбасы оның білімін Мозес Уэдделдің әйгілі Уиллингтон академиясында қаржылады, онда ол көрнекті беделге ие болды. 1813 жылы Оңтүстік Каролина колледжін бітірген ол 1814 жылы адвокаттыққа қабылданды және Эджфилдте Элдред Симкинспен серіктестік құрды. Жылдам дамып, 1818–1821 жылдары Оңтүстік Каролинаның Бас Ассамблеясында, ал 1821–1834 жылдары АҚШ Өкілдер палатасында қызмет етті. 1834 жылы Оңтүстік Каролина милициясының генерал-майоры атанды. 1821 жылы штаттардың қатаң құқықтарын қатты сынаған памфлет жариялады, бірақ 1832 жылы үлкен жоюшылардың біріне айналды. Бұл өзгеріс біртіндеп болған сияқты және Джон К. Калхунның ықпалымен анықталды. 1824 жылдан кейін ескі Демократиялық-Республикалық партия фракцияларға бөлінген кезде, ол Эндрю Джексон мен Мартин Ван Бюреннің Панама конгресіне және ішкі жақсартуларға федералдық қаржы жұмсау саясатына қарсылығын қолдады. Дегенмен, ол өзінің басқару кезеңінің екі маңызды мәселесінде Джексонмен келіспеуге дайын болды: Банк және жою. 1832 жылы Оңтүстік Каролинаның жою конвенциясының белгілі мүшесі болды және оның АҚШ халқына арналған үндеуін жазды. 1834–1836 жылдары губернатор болып қызмет етті, осы кезеңде Оңтүстік Каролина колледжін қайта ұйымдастыруға көмектесті. 1843 жылдың қаңтарынан 1846 жылдың қаңтарына дейін АҚШ Сенатының мүшесі болды. Сол жылдарығы демократиялық шаралардың бәріне ыстық қолдау көрсетті. Макдаффи, Калхун сияқты, штаттық егемендіктің жақтаушысы болды, бірақ Калхун штаттық әрекеттерді наразылықты жоюдың жалғыз құралы деп есептесе, Макдаффи наразылықтың өзіне көбірек мән берді. Томас Купердің ықпалымен, ол оңтүстік халқын қорғаныстың күшін жою олардың материалдық өркендеуі үшін маңызды деп сендіруді өзінің басты міндеті етті. 1828 жылғы "Жаман Тарифке" қарсы күрескенде, әр жүз баллдан қырық балл тарифтерді төлеуге жұмсалатынын және осылайша солтүстік мүдделеріне пайда әкелетінін мысалға келтірді. Импорттық баж салығын өндіруші төлейді деген оның пікірі жоюдың экономикалық негізі деп саналды. 1822 жылы Оңтүстік Каролинаның Калхуны мен Джорджияның Уильям Х. Кроуфорд арасындағы саяси қақтығысты бейнелейтін Макдаффи полковник Уильям Каммингпен бірнеше жекпе-жек өткізді. Ол ауыр жарақат алды, ол ақырында оның өліміне себеп болды және О'Нилл оның "кейін білгендердің бәрі мойындауы тиіс, оның мінез-құлқының өзгеруіне" әкелді. О'Нилл былай деді: "Макдаффи жастығында, ерлік шағында және қарттығында, өзінің тыныш және сақтығымен ерекшеленді. Ол өзімен сөйлесіп тұрғандай көрінетін, бірақ ескі достарымен және серіктестерімен кездескенде, өмірді кез келген адам сияқты қуанышпен қарсы алды". Перли Пур Макдаффиді "жуанды, қабақты, Мильтонды жақсы көретін, әзілдеуге немесе күлімдеуге бейім емес адам" деп сипаттады. Спаркс жазған сипаттамасында: "Оның темпераменті жүйкелі және қызу, ал сезімдері күшті болды. Сөйлегенде оның манерасы жүйкелі және құмарлы, кейде ашулы, кейде көндіретін және қайғылы болды, және ол әр жағдайда терең сөзді болды". Спаркс Макдаффидің палатаға алғаш келгендегі жеңісін, "жағымсыз витуперациямен" ақымақ Джон Рэндольфты палатадан қуғандағы сәттерін еске алды. АҚШ Өкілдер палатасында қызмет еткенде, Макдаффи судья Джеймс Х. Пектің ісі бойынша импичментке қатысты баптарды қудалауға импичмент менеджері болып тағайындалды. Джордж Макдаффи 1851 жылдың 11 наурызында Оңтүстік Каролина штатының Самтер округіндегі "Черри Хилл" имениесінде қайтыс болды. Джорджия штатының Макдаффи округы оның құрметіне аталған.

Born of modest means in McDuffie County, Georgia, McDuffie's extraordinary intellect was noticed while clerking at a store in Augusta, Georgia. The Calhoun family sponsored his education at Moses Waddel's famous Willington Academy, where he established an outstanding reputation. Graduating from South Carolina College in 1813, he was admitted to the bar in 1814, and went into partnership with Eldred Simkins at Edgefield. Rising rapidly, he served in the South Carolina General Assembly in 1818–1821, and in the United States House of Representatives in 1821–1834. In 1834 he became a major general of the South Carolina Militia. In 1821 he published a pamphlet in which strict states' rights were strongly denounced; yet in 1832 he became one of the greater nullifiers. The change seems to have been gradual, and to have been determined in part by the influence of John C. Calhoun. When, after 1824, the old Democratic Republican party split into factions, he followed Andrew Jackson and Martin Van Buren in opposing the Panama Congress and the policy of making Federal appropriations for internal improvements. He did not hesitate, however, to differ from Jackson on the two chief issues of his administration: the Bank and nullification. In 1832 he was a prominent member of the South Carolina Nullification Convention, and drafted its address to the people of the United States. He served as governor in 1834–1836, during which time he helped to reorganize South Carolina College. From January 1843 until January 1846 he was a member of the United States Senate. The leading Democratic measures of those years all received his hearty support. McDuffie, like Calhoun, became an eloquent champion of state sovereignty; but while Calhoun emphasized state action as the only means of redressing a grievance, McDuffie paid more attention to the grievance itself. Influenced in large measure by Thomas Cooper, he made it his special work to convince the people of the South that the downfall of protection was essential to their material progress. In opposing the 1828 Tariff of Abominations he used the illustration that forty bales of every one hundred went to pay tariffs and therefore Northern interests. His argument that it is the producer who really pays the duty of imports has been called the economic basis of nullification. In 1822, mirroring the political confrontation between Calhoun of South Carolina and William H. Crawford of Georgia, McDuffie fought a series of duels with Colonel William Cumming. He suffered serious wounds that ultimately led to his death and were said by O'Neall to "change the whole character of his disposition all who knew him afterwards are obliged to admit his great irritability". O'Neall went on to say that "McDuffie was in youth, manhood and old age, a remarkable man for his taciturnity and reserve. He literally seemed to commune with himself; yet there were occasions, when he met with old friends and companions, in which he seemed to enjoy life with as much zest as any man." Perley Poore stated that McDuffie was a "spare, grim looking man, who was an admirer of Milton, and who was never known to jest or smile." In a description by Sparks, "His temperament was nervous and ardent, and his feelings strong. His manner when speaking was nervous and impassioned, and at times fiercely vehement, and again persuasive and tenderly pathetic, and in every mood he was deeply eloquent." Sparks recounts McDuffie's triumph on first coming to the House, driving the madcap John Randolph from the floor with "vituperation witheringly pungent". While serving in the United States House of Representatives, McDuffie was appointed an impeachment manager to prosecute the articles of impeachment in the impeachment trial of Judge James H. Peck. George McDuffie died at his estate "Cherry Hill" in Sumter County, South Carolina, on March 11, 1851. McDuffie County, Georgia, is named after him.