Кіріспе
Американдық футболшы және жаттықтырушы (1949 жылы туған)
қорғаныс шебуші
the defensive lineman
Кеннет Аллан Андерсон (15 ақпан 1949 жылы туған) – американдық бұрынғы кәсіби футболшы, Ұлттық футбол лигасының (NFL) квотербек, мансабының барлық кезеңін «Цинциннати Бенгалс» командасында өткізді. Кейіннен ол позициялық жаттықтырушы болып қайта оралды. «Аугустана колледжінде» колледж футбол ойнағаннан кейін Андерсонды 1971 жылғы NFL драфтының үшінші раундында «Цинциннати Бенгалс» таңдады. 16 маусымдық NFL мансабында Андерсон төрт рет лигада пас беру көрсеткіші, үш рет аяқталу пайызы және екі рет пас берудегі ярды саны бойынша көшбасшы болды. ол жылы «AP NFL ең құнды ойыншысы» және «AP NFL шабуылшы ойыншысы» атағын алды, сол маусымда ол «Бенгалс» командасын алғашқы «Супер Боулға» жеткізді. ол жылы Андерсон 70,6% аяқталу пайызы бойынша NFL рекордын орнатты, ол Дрю Брис бұзғанға дейін 25 жылдан астам уақыт бойы сақталды. 2022 жылғы NFL маусымының соңына қарай Андерсон «Цинциннати Бенгалс» франшизасының пас беру бойынша рекордтарын (пастар саны, ярды және ұстаулар) иеленеді. Кәсіби карьерасын аяқтағаннан кейін Андерсон 1987 жылдан 1993 жылға дейін «Цинциннати Бенгалс» командасының радио комментаторы болып жұмыс істеді. - жылдары ол «Бенгалс» командасының квотербектер жаттықтырушысы және шабуылдық үйлестірушісі қызметін атқарды. Кейін Андерсон «Джексонвилл Джагуарс» (2003–2006 жж.) және «Питтсбург Стиллерс» (2007–2009 жж.) командаларының квотербектер жаттықтырушысы болды, содан кейін 2010 жылы футболдан зейнетке шықты. Андерсон үш рет Профутбол Даңқы залына үміткер болды және ол Даңқы залына енбеген ең үздік ойыншылардың бірі саналады.
As of the end of the 2022 NFL season, Anderson holds the Cincinnati Bengals' franchise passing records in attempts, yards, and interceptions. After his professional playing career, Anderson served as a radio broadcaster for the Cincinnati Bengals from 1987 to 1993. From – he served as the Bengals' quarterbacks coach and offensive coordinator. Anderson would later become the quarterbacks coach for the Jacksonville Jaguars (2003–2006) and Pittsburgh Steelers (2007–2009), before retiring from football in 2010. Anderson has been a finalist for the Pro Football Hall of Fame three times, and is often regarded as one of the best players not in the Hall of Fame.
Ерте өмір
Андерсон Иллинойс штатының Батавия қаласында дүниеге келген. Батавияда өскен Андерсонның ауласы оның досы Дэн Исселдің ауласына іргелес орналасқан. Андерсонның әкесі Батавия орта мектебінде күзетші болған, ал Исселдің Харрисон көшесіндегі үйі Андерсонның Республикалық көшедегі үйіне тікелей іргелес жатқан. Бірге өскен Иссел мен Андерсон Исселдің қызыл Ford кабриолетінде серуендеп, Twin Elms мейрамханасына жиі баратын. Кейін Андерсон мен Иссел Кентуккидегі 782 акрлық ферманың иегерлері болды. Фон Хофф 1966 жылғы бейсболға арналған жасөсперімдер сайлауында «Нью-Йорк Метс» командасының екінші раундында таңдалды және жарақат алғанға дейін кіші лигада сәтті өнер көрсетті. Батавиядағы тағы бір досы және командаласы – болашақ НБА комментаторы Крейг Сейгер. 1974 жылы Андерсон лигадағы ең жоғары көрсеткіштерді тіркеді: 64,9% аяқталу пайызы, 2667 ярд және 95,7 рейтинг, сонымен қатар 18 тачдаун мен 10 перехват жасады, бірақ «Бенгалс» оның 13 ойынында 7-6 есебімен жеңіліске ұшырады. 1975 жылы Андерсон лигадағы ең жоғары көрсеткіш – 3169 ярдқа 21 тачдаун мен 11 перехват жасады, аяқталу пайызы 60,5% болды. Ол лигадағы ең жоғары көрсеткіштерді тіркеді және алғашқы Pro Bowl ойынына шақырылды, сонымен қатар «Бенгалсты» 10-3 есебімен жеңіске жеткізді (Джон Ривз Андерсонсыз ойынды бастап жеңіске жетті). Оның мансабының басындағы ең жарқын ойындарының бірі 1975 жылдың қараша айында «Буффало Биллс» командасына қарсы өткен «Дүйсенбі кешкі футбол» матчы болды; Андерсон франшизалық рекордтық 447 ярдқа лақтырды, ал «Бенгалс» 33-24 есебімен жеңіске жетіп, франшизалық рекордтық 553 ярдқа ие болды. Бұл «Бенгалс» командасының «Дүйсенбі кешкі футболдағы» алғашқы жеңісі болды. Билл Уолш оның квотербек жаттықтырушысы болған кезде Андерсон «Батыс жағалауы» деп аталатын тактиканы қолданушы алғашқы квотербектердің бірі болды. «Бенгалс» үш маусым ішінде екінші рет AFC Central дивизионында жеңіске жетті, бірақ оларға стадионнан тыс жерде «Окленд Рейдерс» командасымен ойнау міндеті жүктелді (NFL плей-оффты жыл сайын ауыстыру саясатына сәйкес). Андерсон 27 лақтырудың 17-сін 201 ярдқа жеткізіп, екі тачдаун жасады. Алайда, «Рейдерс» жақсы жылдамдық пен уақытты пайдаланып «Бенгалсты» жеңіп шықты, бүкіл ойын барысында бір рет қана соққы берді (екі рет допты жоғалтумен бірге) және төртінші тоқсанда 10 ұпайдың басымдылығын жоғалтқанына қарамастан 31-28 есебімен жеңіске жетті. Бұл Пол Браунның жаттықтырушы ретінде соңғы маусымы болды, ол оны ауыстыру үшін Билл «Тайгер» Джонсонды таңдады, бірақ ол Уолшпен «Бенгалс» командасымен соңғы болды, өйткені ол көп ұзамай «Сан-Диего Чарджерс» командасына кетті. 1976 жылы Андерсонның «Бенгалс» командасы алғашқы он бір ойынның тоғызын жеңді, бірақ көп ұзамай дөңгелектер құлап, олар келесі үш ойынның екеуін жоғалтты, оның ішінде «Питтсбург Стиллерс» командасына екі жеңіліс тағайындалды, нәтижесінде дивизиондық бәсекелестер теңгерімге байланысты орынға ие болды, ал «Бенгалс» үйде қалды. Осыған қарамастан, Андерсонның Pro Bowl деңгейіндегі жылы болды, ол 2367 ярдқа он тоғыз тачдаунмен және он төрт перехват жасады, 10-4 есебімен жеңіске жетті, бірақ оның лақтыру рейтингісі мен аяқталу пайызы айтарлықтай төмендеді. Андерсон мен «Бенгалс» 1977 жылы кері қарай түсті. Ол 7-6 есебімен бастаушы болды (Ривз ойнады және жалғыз бастамасын жеңді), он бір тачдаунмен және ұстап алумен 2145 ярдқа лақтырды, бірақ «Бенгалдың» соңғы аптада постсезонда болуға мүмкіндігі болды. «Хьюстон Ойлерс» командасын жеңу үшін Андерсон 23 лақтырудың 8-ін 97 ярдқа және бір тачдаунға жіберді, ал екі команда бес рет допты жоғалтып, 21-16 есебімен жеңіске жетіп, «Бенгалды» плей-оффтан алып тастады. 1978 жылы Андерсон оң қолының сүйегін сындырып алды, сондықтан ол алғашқы төрт ойында ойнамады. «Бенгалс» төрт ойынды да Ривз квотербек ретінде жоғалтты, ал Джонсон 0-5 есебімен бастағаннан кейін жаттықтырушы қызметін тастады. Андерсон 4-8 есебімен квотербек болды, бірақ ол 2219 ярдқа он тачдаун және 22 перехват жасады (кериералық жоғары көрсеткіш). 1979 жылғы маусымда Андерсон бастаушы ретінде 4-11 есебімен жеңіліске ұшырады, 2340 ярдқа 16 тачдаун және он перехват жасады, сонымен қатар лигадағы 46 сақырлау бойынша жетекші болды. Андерсон 1980 жылы стартер ретінде 5-7 есебімен жеңіліске ұшырады, ол 1778 ярдқа лақтырды, бұл оның негізгі стартер ретінде салған ең аз көрсеткіші болды. Ол 13 рет допты ұстап алғаннан кейін 6 рет қана гол соқты. 1981 жылғы маусым Андерсон үшін шешуші болды. «Бенгалс» командасының «Сиэтл Сихокс» командасына қарсы алғашқы ойынында Андерсон бірінші жартысында екі рет допты жоғалтты және «Сихокс» бірінші тоқсанда 21-0 есебімен басымдыққа ие болды. Екінші жартысында «Бенгалс» 21-10 есебімен артта қалғанда, Цинциннати жаттықтырушысы Форрест Грег Андерсонды орындыққа қойып, үшінші қатарға шыққан төрік Шонертті (екінші қатарға шыққан төрік Джек Томпсон сол кезде жарақат алған) әкелді. Шонерттің басшылығымен «Бенгалс» кері қайтып, ойынды 27-21 есебімен жеңіп алды. Орындыққа отырғанына қарамастан, Андерсон бүкіл маусымдағы барлық ойында бастаушы болды. Ол кериералық рекордтық 3754 ярдқа лақтырды, 29 тачдаун мен 10 перехват жасады, сонымен қатар лақтыру рейтингісімен (98,4) және тачдаун/перехват пайызымен лигада жетекші болды. Андерсон сонымен қатар жерде 320 ярдқа және бір тачдаунға ие болды. Бұл көрсеткіші оған Associated Press және Professional Football Writers of America NFL ең құнды ойыншысы сыйлығын және NFL Comeback Player of the Year сыйлығын жеңіп беруге мүмкіндік берді. «Бенгалс» 12-4 есебімен жеңіске жетіп, AFC Central дивизионында жеңіске жетті және American Football Conference турнирінде бірінші орын алды. Андерсон алғашқы раундта «Буффало Биллс» командасымен кездесті. Ол 21 лақтырудың 14-ін 192 ярдқа жеткізіп, бір тачдаун жасады, нәтижесінде «Бенгалс» 28-21 есебімен жеңіске жетті, Андерсоннің ойынның соңындағы 10:39 минутта Крисс Коллинсуортқа жасаған тачдаун пасы жеңіске жеткізді. Андерсон мен «Бенгалс» постсезондық ойында алғашқы жеңіске жетті және осылайша AFC чемпионатының финалына қатысуға дайын болды. Болашақ Hall of Famer Дэн Фаутс және «Сан-Диего Чарджерс» командасына қарсы өткен ойын кейін «Freezer Bowl» деп аталды, себебі ойын күні Цинциннаттағы температура −9°F болды. Андерсон мұзды жағдайда өзінің шеберлігін көрсетіп, 22 лақтырудың 14-ін 161 ярдқа жеткізіп, екі тачдаун жасады, нәтижесінде «Бенгалс» бүкіл ойын барысында жетекшілікке ие болып, 27-7 есебімен жеңіске жетіп, алғашқы конференциялық чемпионатын жеңіп алды. Super Bowl XVI турнирінде «Бенгалс» енді бұрынғы жаттықтырушысы Уолш басқаратын «Сан-Франциско 49ers» командасымен кездесті, бұл NFL-дің ең жақсы екі командасының арасындағы матч болды. Андерсон ойынның алғашқы лақтыруында допты жоғалтты, ал «49ers» алты минуттан кейін тачдаунмен жауап берді. «Бенгалс» тағы екі рет допты жоғалтты, нәтижесінде «49ers» 20-0 есебімен жеңіске жетті. Андерсон екінші жартының алғашқы лақтыруында оларға тачдаун жасады. «Бенгалс» үшінші тоқсанның ортасында эндзонаға ұмтылды, бірақ олар эндзонадан бір ярд қалып қойды, нәтижесінде есеп 20-7 болды. Осыған қарамастан, «Бенгалс» Андерсоннің 10 минут қалғанда жасаған тачдаун пасының нәтижесінде есепті 20-14 есебіне жеткізді. Бес минуттан кейін, 23-14 есебімен артта қалған Андерсон допты жоғалтты, нәтижесінде «Сан-Франциско» командасы үшін бір тачдаун жасалды. Ойынның соңына екі минут қалғанда Андерсон «Бенгалсты» 74 ярдтық тачдаунға жеткізді, бірақ Андерсоннің эндзонаға жасаған лақтыруынан кейін қалған уақыт 20 секундты құрады, нәтижесінде «49ers» 26-21 есебімен жеңіске жетті. Андерсон 34 лақтырудың 25-ін 300 ярдқа жеткізіп, екі тачдаун мен екі перехват жасады, сонымен қатар бес рет допты ұстап алып, бір тачдаун жасады. Ол кезде оның 25 аяқталған лақтыруы және 73,5% аяқталу пайызы Super Bowl рекордтары болды. 1982 жылы өткен қысқартылған маусымда Андерсон «Бенгалсты» 7-2 есебімен жеңіске жеткізді, бұл AFC-де үшінші орынға ие болды. Ол 12 тачдаун мен 9 перехватпен 2495 ярдқа лақтырды, сонымен қатар аяқталу саны, аяқталу пайызы (70,6%) және лақтыру рейтингісі (95,3%) бойынша лигада жетекші болды. Осы жылғы плей-оффта олар «Нью-Йорк Джетс» командасынан өз алаңында жеңіліске ұшырады, Андерсон 35 лақтырудың 26-сын 354 ярдқа жеткізіп, екі тачдаун мен үш перехват жасады, нәтижесінде 44-17 есебімен жеңіліске ұшырады. 1983 жылы «Бенгалс» алғашқы жартысында 2-6 есебімен жеңіліске ұшырады...
Amateur Baseball draft and pitched successfully in the minor leagues before an injury ended his career. Another friend and teammate at Batavia was future NBA announcer Craig Sager. In 1974 Anderson threw for a league high in completions, completion percentage (64.9), yards (2,667) and passer rating (95.7) while going for eighteen touchdowns to ten interceptions, but the Bengals went 7–6 in his thirteen starts. In 1975, Anderson threw for a league high 3,169 yards while throwing for 21 touchdowns to eleven interceptions for a 60.5 completion percentage. He had league highs in yards gained per pass attempt, yards per game and passer rating while being named to his first Pro Bowl and leading the Bengals to a 10–3 record (John Reaves started and won a game without Anderson). One of the finest performances of his early career was in a Monday Night Football game against the Buffalo Bills in November 1975; Anderson passed for a franchise record 447 yards while the Bengals racked up a franchise record 553 offensive yards in a 33–24 win. It was the Bengals' first ever win in a Monday night game. With Bill Walsh as his quarterbacks coach, Anderson was one of the first quarterbacks to run what would become known as the "West Coast Offense". The Bengals won the AFC Central for the second time in three seasons, but they were tasked to play against the Oakland Raiders away from their stadium (as per the NFL's policy of rotating playoff hosts by year). Anderson went 17 of 27 for 201 yards for two touchdowns. However, the Raiders out dueled the Bengals with better rushing and time, as they only punted once during the entire game (along with committing two turnovers), and they held on despite nearly blowing a ten point lead in the fourth quarter to win 31–28. It was the last season with Paul Brown as coach, as he tapped Bill "Tiger" Johnson to replace him, but it was also the last with Walsh with the Bengals, as he left for the San Diego Chargers soon after. In 1976, Anderson's Bengals won nine of their first eleven games, but the wheels fell off shortly after with them losing two of their next three, which included two losses to the Pittsburgh Steelers, for which the division rival slipped by with a spot due to tiebreakers while the Bengals stayed home. Despite this, Anderson had a Pro Bowl caliber year, throwing for 2,367 yards with nineteen touchdowns and fourteen interceptions for a 10–4 record, although his passer rating and completion percentage all dropped considerably. Anderson and the Bengals regressed in 1977. He went 7–6 as a starter (Reaves played and won his only start), throwing for 2,145 yards with eleven touchdowns and interceptions, but the Bengals still had a chance to make the postseason on the final week. Needing to beat the Houston Oilers, Anderson threw 8 of 23 for 97 yards and one touchdown while being tackled for a safety in an ugly game where the two teams combined for five fumbles and the Oilers won 21–16 to keep the Bengals out of the playoffs. In 1978, Anderson broke a bone in his right hand, and he did not play in the first four games. The Bengals lost all four with Reaves as quarterback, and Johnson quit as coach after an 0–5 start. Anderson went 4–8 as quarterback, but he passed for 2,219 yards with ten touchdowns and 22 interceptions (a career high). In the 1979 season, Anderson went 4–11 as a starter while throwing for 2,340 yards with sixteen touchdowns and ten interceptions while leading the league with 46 sacks. Anderson went 5–7 as a starter in 1980 with 1,778 yards passing, which was the least he threw as a primary starter. He had just six touchdowns to go with thirteen interceptions. The 1981 season was the reckoning for Anderson. In the Bengals' opening game against the Seattle Seahawks, Anderson was intercepted twice in the first half and the Seahawks built up a 21–0 first quarter lead. In the second half, with the Bengals trailing 21–10, Cincinnati coach Forrest Gregg benched Anderson and brought in third string quarterback Turk Schonert (second string quarterback Jack Thompson was injured at the time). With Schonert in command of the offense, the Bengals stormed back and won the game 27–21. Despite the benching, Anderson would start every game of the whole season. He threw for a career high 3,754 yards while having 29 touchdowns to ten interceptions while leading the league in touchdown/interception percentage along with passer rating (98.4). Anderson also gained another 320 yards and one touchdown on the ground. This performance earned him both the Associated Press and Professional Football Writers of America NFL Most Valuable Player Awards and the NFL Comeback Player of the Year Award. The Bengals went 12–4 and won the AFC Central and the #1 seed in the American Football Conference. Anderson first faced the Buffalo Bills in the Divisional round. He went 14 of 21 for 192 yards with one touchdown as the Bengals outdueled the Bills 28–21, with Anderson's touchdown pass to Cris Collinsworth with 10:39 remaining being the winning score. Anderson and the Bengals had their first postseason win and thus were slated to host the AFC Championship Game. Facing off against future Hall of Famer Dan Fouts and the San Diego Chargers, the game was referred to later as the Freezer Bowl, owing to conditions of −9 °F in Cincinnati on gameday. Anderson lived up to the challenge on the frozen tundra, passing 14 of 22 for 161 yards for two touchdowns as the Bengals led for the entire game and won 27–7 to win their first ever conference championship. In Super Bowl XVI, the Bengals played the San Francisco 49ers, now led by former coach Walsh in a matchup of the two best teams in the NFL. Anderson ended the first drive of the game with an interception, and the 49ers responded with a touchdown six minutes later. The Bengals committed two further turnovers that led to ten subsequent points as the 49ers roared to a 20–0 halftime lead. Anderson led them to a touchdown on the first drive of the second half. The Bengals tried to drive into the endzone midway through the third, but they were stuffed one yard short of the end zone that kept the score 20–7. Despite this, the Bengals made it 20–14 on a touchdown drive capped by an Anderson throw with ten minutes remaining. Five minutes later, trailing 23–14, Anderson threw an interception that led to a subsequent field goal for San Francisco. With two minutes left, Anderson did lead the Bengals on a touchdown drive of 74 yards, but by the time Anderson's throw to the end zone had occurred, there were just twenty seconds left as the 49ers hung on to win 26–21. Anderson completed 25 of 34 passes for 300 yards and two touchdowns and two interceptions while having fourteen rushing yards and a touchdown on five rushing attempts. At the time, his 25 completions and 73.5% completion percentage were both Super Bowl records. In the strike shortened 1982 season, Anderson led the Bengals to a 7–2 record, good for third overall in the AFC. He threw for 2,495 yards with twelve touchdowns to nine interceptions while leading the league in completions, completion percentage (70.6) and passer rating (95.3). In the playoffs that year, they were upset by the New York Jets at home, with Anderson going 26 of 35 for 354 yards with two touchdowns and three interceptions in the 44–17 loss. 1983, the Bengals started by going 2–6 in the first half of the season before finishing 7–9 in Forrest Gregg's final season as head coach. Anderson played in thirteen games and went 5–8 while leading the league in completion percentage again while throwing 2,333 yards with twelve touchdowns and thirteen interceptions. The 1984season was his last primary year as quarterback, and he played in just nine games as starter (with two other appearances), going 3–6. He threw for 2,107 yards with ten touchdowns to twelve interceptions while having a 63.6 completion percentage. He was replaced by Boomer Esiason after the first two games of the 1985 season (having gone 14 of 28 for 156 yards in two games combined)., and he retired after the 1986 season. In his 16 NFL seasons, Anderson completed 2,654 of 4,475 passes (59.3%) for 32,838 yards and 197 touchdowns and 160 interceptions and also gained 2,220 rushing yards and scored twenty rushing touchdowns on 397 carries. While many of his records have since been broken, Anderson held NFL records for consecutive pass completions (twenty), completion percentage for a single game (20 of 22, 90.9%, vs. Pittsburgh in 1974) and completion percentage for a season (70.6% in 1982), as well as the Super Bowl records for completion percentage (73.5%) (since broken by Phil Simms) and completions (25; Tom Brady holds the current record with 43). While Anderson's record for regular season completion percentage happened in a strike shortened nine game season, the previous record he surpassed had been set by Sammy Baugh in a ten game season (1945), in which Baugh threw 125 fewer passes then Anderson did in 1982. Furthermore, Anderson was ranked seventh all time for passing yards in a career at the time of his retirement. Anderson's record for completion percentage in a season stood for 27 years after his retirement (broken by Drew Brees in 2009). He led the NFL in passing yards and completions twice, and led the league in fewest interceptions per pass attempt three times. He ranks eleventh in NFL history for postseason passer rating at 93.5. An argument has been made in comparing Anderson's stats as comparable to ones of his time that have been inducted into the Pro Football Hall of Fame, such as Dan Fouts. Football Outsiders pointed out that in the time of 1973–1984, the two had similar completions and completion percentage while having different touchdowns/interceptions (Fouts threw for more of both) while noting Anderson's dominance over Fouts in rushing (over 2,000 yards for sixteen touchdowns to Fouts' 480 for eleven). Although most of the quarterbacks to have been inducted into the Hall of Fame have won at least one NFL/AFL Championship or a Super Bowl, there have been just eight to have been inducted who did not win a title, and Fouts is one of them. With stats compiled of fellow 1970s quarterback Ken Stabler, Anderson outranks him in games played/started, yards, touchdowns (197 to 194) along with less interceptions (160 to 222). Among quarterbacks to have been the primary starter at the position, Anderson is tied for the second most seasons (thirteen, with Jim Hart) at the position of those eligible for the Hall of Fame to not be inducted (Vinny Testaverde with fifteen is the most). In 2023, Sports Illustrated noted that Anderson is placed higher on Pro Football Reference’s “Hall of Fame Monitor” metric than several quarterbacks who are already in the Hall of Fame, notably including Troy Aikman, Sonny Jurgensen, Len Dawson, Bob Griese, and others.
Жаттықтырушылық мансап
Андерсон 1987 жылдан 1992 жылға дейін «Бенгалс» командасының радио хабарларында түс комментаторы болды. 1993 жылы ол командаға қайта оралды, «квотербектер жаттықтырушысы» лауазымын атқарды және 1996 жылға дейін осы қызметте болды. Содан кейін 1996 жылдан 2000 жылға дейін команданың шабуылдық үйлестірушісі болды, ал 2001 және 2002 жылдары тағы да «квотербектер жаттықтырушысы» болды. Ол барлық уақыттағы сәтсіз таңдау саналған Акили Смитпен нашар нәтиже көрсеткеннен кейін жұмыстан босатылды. 2003 жылы «Джексонвилл Джагуарс» командасының қанатты шабуылшылар жаттықтырушысы болды, сондай-ақ «квотербектер жаттықтырушысы» қызметін де атқарды. 2006 жылғы маусымнан кейін Джек Дель Рио оны, шабуылдық үйлестіруші Карл Смитті және арнайы топтар жаттықтырушысы Пит Родригесті жұмыстан босатты. 2007 жылдың қаңтар айында «Стиллерс» командасының жаңа бас жаттықтырушысы Майк Томлин Андерсонды шабуылдық үйлестіруші Брюс Арианстың басшылығымен «квотербектер жаттықтырушысы» ретінде жұмысқа алды. 2010 жылдың 5 қаңтарында Томлин Андерсонның дереу зейнеткерлікке шығатынын хабарлады. Андерсон «Стиллерс» командасы Super Bowl XLIII турнирін жеңгенде Супер Боул жүзіккөйлегіне ие болды.
Құрметтер
Андерсон 2003 жылы Аугустана колледжінің Викингтердің атақ-даңқ залына енгізілді. 2013 жылы Аугустана колледжі Кени Андерсонның академиялық «Барлық Америка» клубы ғимаратын Ноултон ашық спорт кешенінің құрамында ашты. «Бенгалс» командасы оны ресми түрде зейнеткерлікке шығармаса да, Андерсонның 14-ші нөмірі резервте сақталды және Андерсон дивизиондық қарсыласы «Питтсбург Стиллерс» командасының бапкері болғанға дейін ешбір ойыншыға берілмеді. 14-ші нөмірді сақтау 1998 жылы ең анық байқалды, ол кезде «Бенгалс» Нил О’Доннеллмен келісім жасасты, ол мансабының көп бөлігінде 14-ші нөмірді таққан. О’Доннелл Цинциннатиде бір жыл ойнағанда 12-ші нөмірді тақты, бұл оның NFL мансабында 14-ші нөмірді тақпаған жалғыз жағдай болды. Андерсонның келісімімен Энди Далтон «Бенгалс» сапындағы карьерасының барлық кезеңінде 14-ші нөмірді киді. Ол бірнеше рет Профутбол даңқы залына ұсынылды және екі рет енуге үміткер 15 финалисттің қатарында болды (1996 және 1998 жылдары). 2023 жылы ол аға комитетінің финалисі болды, бірақ соңғы үштікке ілеспеді. 2011 жылы Кәсіби футбол зерттеушілер қауымдастығы Андерсонды PFRA Hall of Very Good Class of 2011 деп таныды. 2008 жылы NFL Network Андерсонды Профутбол даңқы залына енбеген үздік 10 ойыншының тізімінде 10-шы орынға қойды. 2021 жылы Андерсон «Бенгалс» командасының алғашқы Құрмет залына енді.