Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
I дәрежелі қорғауға алынған қамал, Уэльс
Grade I listed castle in Powys, Wales
Поуис қамалы (Castell Powys) – Уэльстің Поуис аймағындағы Уэльшпул қаласының жанында орналасқан ортағасырлық қамал, бекініс және сәнді ауылдық үй. Герберт әулетінің, Поуис графының резиденциясы, қамал өзінің формальды бақтарымен және интерьерімен танымал, біріншісі «ең маңызды», ал екіншісі «ең тамаша» деп сипатталған. Қамал мен бақтар Ұлттық трасттың қамқорлығында. Поуис қамалы I дәрежелі тізімдегі ғимарат, ал оның бақтары Уэльстегі ерекше тарихи маңызы бар саябақтар мен бақтардың Cadw/ICOMOS тізімінде I дәрежелі тізімге ие. Қазіргі қамал 13 ғасырда салынған. Марш аймағындағы қамалдардың ерекшелігі – оны норманды бароны емес, Уэльс принці Гриффид ап Гвенвинвин салған. Гриффид – ежелгі Поуис Корольдігінің ханзадасы және 13 ғасырдың соңындағы күрестер кезінде Англия королі Эдуард I-мен одақтас болған. Ол ұлы Оуэйннің мәртебесін сақтап қалды, бірақ 1283 жылы Шрусбери Парламентімен Корольдік жойылды. Әкесінің қайтысынан кейін Оуэйн Поуис лорды, Оуэн де ла Поль ретінде билікке көтерілді. Шамамен 1293 жылы оның және жалғыз ұлының қайтысынан кейін, оның орнын «Поуис ханымы» атанған Хавис Гадарн қызы бағындырды. 1309 жылы Хавис сэр Джон Чарльтонға үйленді. 16 ғасырдың соңында қамал Пемброк графының кіші ұлы Эдвард Герберт сатып алды, осылайша әулет пен қамалдың байланысы қалыптасты, ол бүгінге дейін сақталып келеді. Герберттер 18 ғасырға дейін католик дінін ұстанды және граф, маркиз және Якобыт герцогы дәрежесіне көтерілгенімен, түрмеге қамалып, жер аударылудың да кезеңдерін бастан өткерді. Осы қиындықтарға қарамастан, 17- және 18-ғасырлардың соңында Поуисті шекаралық бекіністен аристократиялық ел үйіне айналдырып, британдық барокко бағының сирек сақталған үлгілерімен қоршады. 1784 жылы Генриетта Герберт, Үндістанның Клайвтың үлкен ұлы Эдвард Клайвқа үйленді, бұл Герберт әулетінің азайған байлығын толықтырды. 20 ғасырдың басында Поуис графының 4-ші ұрпағы сәулетші Джордж Фредерик Бодлидің көмегімен қамалдың жаңғырту жұмыстарын жүргізді. Герберттің әйелі Вайолет бақты «Англия мен Уэльстегі ең әдемі, мүмкін, ең тамаша бақтардың біріне» айналдыру үшін маңызды жұмыстар атқарды. 1952 жылы 4-ші графтың қайтысынан кейін, оның әйелі мен ұлдары одан бұрын қайтыс болғандықтан, қамал Ұлттық трастқа берілді.
Powis Castle (Castell Powys) is a medieval castle, fortress and grand country house near Welshpool, in Powys, Wales. The seat of the Herbert family, earls of Powis, the castle is known for its formal gardens and for its interiors, the former having been described as "the most important", and the latter "the most magnificent", in the country. The castle and gardens are under the care of the National Trust. Powis Castle is a Grade I listed building, while its gardens have their own Grade I listing on the Cadw/ICOMOS Register of Parks and Gardens of Special Historic Interest in Wales. The present castle was built in the 13th century. Unusually for a castle on the Marches, it was constructed by a Welsh prince, Gruffydd ap Gwenwynwyn, rather than by a Norman baron. Gruffydd was prince of the ancient Kingdom of Powys and maintained an alliance with the English king Edward I during the struggles of the later 13th century. He was able to secure the position of his son, Owain, although the kingdom itself was abolished by the Parliament of Shrewsbury in 1283. After his father's death, Owain was raised to the peerage as Owen de la Pole, 1st Lord of Powis. Following his own death c. 1293, and the death of his only son, he was succeeded by his daughter, Hawys Gadarn, "the Lady of Powis". Hawys married Sir John Charlton in 1309. In the late 16th century the castle was purchased by Edward Herbert, a younger son of the earl of Pembroke, beginning a connection between the family and the castle that continues today. The Herberts remained Roman Catholic until the 18th century and, although rising in the peerage to earls, marquesses and Jacobite dukes of Powis, suffered periods of imprisonment and exile. Despite these setbacks, they were able in the late 17th and early 18th centuries to transform Powis from a border fortress into an aristocratic country house, and surround it with one of the very few extant examples of a British Baroque garden. In 1784 Henrietta Herbert married Edward Clive, eldest son of Clive of India, a match which replenished the much depleted Herbert family fortune. In the early 20th century, the 4th Earl of Powis redeveloped the castle with the assistance of the architect George Frederick Bodley. Herbert’s wife, Violet, undertook work of equal importance in the garden, seeking to turn it into "one of the most beautiful, if not the most beautiful, in England and Wales". On the 4th earl's death in 1952, his wife and his sons having predeceased him, the castle passed into the care of the National Trust.
Уэлшпулдағы алғашқы қамалдар: 11111286
Конви, Кернарфон, Харлех және жақын орналасқан Монтгомери қалаларындағы қамалдардан өзгеше, олар Уэльсті бағындыру үшін ағылшыздар салған, Уэльшпулдағы қамалдар Powys Wenwynwyn уэльстік ханзадаларының династиялық ортасы ретінде салынған. Қазіргі орналасқан жерінен бөлек, жанында екі мотт және бейли қамалы мен қоршау жұмыстары табылды. Trallwg/Tallwm және Pola аттары ертегі бастапқы деректерде бір-бірін алмастырып қолданылады, және олардың қайсысына сілтеме жасалғаны белгісіз. Ең ертегі жазба 1111 жылға дейін барады, онда Кадуган ап Бледдин Траллвнг Лливелинде қамал салуды жоспарлағаны айтылады – бұл уэльстік қамал туралы ең көне мәлімет. Қазіргі теміржол станциясына жақын орналасқан Domen Castell мотт және бейли қамалы Кадуганның қамалының болуы мүмкін орны саналады, бірақ ол сол жылы қаза болғандықтан, құрылысы аяқталды ма, жоқ па белгісіз. Уэльшпулдағы қамал туралы алғашқы жазба 1196 жылы ағылшын әскерінің сәтті қоршауының сипаттамасы, алайда қамал сол жылдың ішінде уэльстіктерге қайтарылды. Қазіргі орналасқан жердегі ең ертегі қамал Оуэйн Цифелиог немесе оның ұлы Гвенвинвин салған ағаштан жасалған құрылыс болуы мүмкін. Қазіргі тас құрылымында 13 ғасырға тән элементтер бар, бұл Гриффид ап Гвенвинвиннің еңбегі болуы мүмкін, бірақ тарихшылар оның қашан салынғанына нақты жауап бере алмайды. 1274 жылы Гриффидтің Уэльшпулдағы "бірінші қамалы" Лливелин ап Груфффуд тарапынан, оның Лливелинды өлтіру жоспарына қатысқаны үшін жаза ретінде қиратылды. Қамал 1286 жылы тағы да құжатталды, ол Гриффидтің мүліктерінің тізімінде "la Pole Castr" деп көрсетілген. 1987-1989 жылдар аралығында Повис қамалының сақталған тас құрылысын зерттеу барысында, кейінірек салынған құрылысқа енгізілген ерте тас жұмыстары табылды, бұл ерте тас қабырғаның қалдықтары болуы мүмкін. 1282-83 жылдары Эдуард I Уэльсті жаулап алғаннан кейін, король Гриффидтке адалдығы үшін сыйлық ретінде Уэльшпулдағы қамалын қайта құруға рұқсат берді.
Unlike the castles at Conwy, Caernarfon, Harlech and nearby Montgomery, which were built by the English to subdue the Welsh, the castles at Welshpool were built by the Welsh princes of Powys Wenwynwyn as their dynastic seat. In addition to the current site, two motte and bailey castles and a set of earthworks are located nearby. The names Trallwg/Tallwm and Pola are used interchangeably in early primary sources, and it is unclear which of these sites is being referred to. The earliest reference dates from 1111, when Cadwgan ap Bleddyn is mentioned as having planned to construct a castle at Trallwng Llywelyn, the oldest record of a native Welsh castle. Domen Castell, a motte and bailey near the modern railway station, is considered the most likely site of Cadwgan's castle, although it is uncertain whether it was completed as he was assassinated the same year. The first documentary account of an extant castle at Welshpool is a description of the successful 1196 siege by an English army, although the castle was retaken by the Welsh within the year. The earliest castle at the current site may have been a timber building constructed by Owain Cyfeiliog or his son, Gwenwynwyn The present masonry structure contains 13th century fabric, most likely the work of Gruffydd ap Gwenwynwyn – although historians are uncertain when this took place. In 1274, Gruffydd's "first castle" at Welshpool was destroyed by Llywelyn ap Gruffudd as punishment for his involvement in a scheme to assassinate Llywelyn. The castle was documented again in 1286, when it was listed amongst Gruffydd's possessions as "la Pole Castr". A detailed examination of Powis Castle's extant masonry carried out between 1987 and 1989 revealed early stonework incorporated into the later structure, putatively the remains of an early stone shell keep. At the end of Edward I's conquest of Wales in 1282–83, the king permitted Gruffydd to rebuild his castle at Welshpool as a reward for his loyalty.
Ерте тарихы: 12861644
1286 жылы Уэльсті бағындырғаннан кейін төрт жыл өткен соң, Грюффиддтің ұлы Оуэйн ап Грюффид ап Гвенвинвин, патшалық титулынан бас тартып, Поуистің соңғы мұрагерлік ханзадасы болды және оған де ла Поуль бароны атағы берілді (яғни «Көлдің», бұрын жай ғана «Көл» деп аталған Уэльшпулға сілтеме). Ежелгі Поуис Корольдігі бір кезде Монтгомеришир, Денбигширдің көп бөлігі, Раднорширдің бір бөлігі және Шропширдің үлкен аумақтарын қамтыды, бірақ 13 ғасырға қарай екі тәуелсіз княздыққа – Поуис Венвинвин мен Поуис Фадогқа – дейін қысқарды, олар тиісінше Монтгомеришир мен Оңтүстік Денбигширге (Мейлор Сэснегпен бірге) сәйкес келді. Уэльшпул Поуис Венвинвиннің астанасы болды, ал Оуэйн оның мұрагері еді. Оуэйн қайтыс болғаннан кейін, қамал оның қызы Хауиске өтті, ол сэр Джон Чарльтонға үйленді. Чарльтондар Поуисте 15 ғасырға дейін тұрды, содан кейін екі қызы – Джойс Типтофт және Джоан Грей – қамал мен жерді мұраға алды. Екеуі де тең бөлісті, әр қызы күйеуімен бірге қамалдың бір бөлігінде тұрды. 1578 жылы Поуис баронының соңғы ұлының заңсыз туған ұлы, алыс туысы – сэр Эдвард Гербертке (1595 ж. қайтыс болды), Герберттердің Поуис қамалымен байланысын бастады, ол бүгінге дейін сақталып келеді. Сэр Эдвард 1587 жылы қамалдың барлық құқығын сатып алды. Сэр Эдвардтың әйелі католик болғандықтан, отбасының Римге және Стюарт патшаларына адалдығы бір ғасырдан астам уақыт бойы олардың тағдырын анықтады. Сэр Эдвард Поуисті шекаралық бекіністен Элизавета дәуіріндегі шатырлы үйге айналдыруды бастады. Оның жұмысының ең маңызды бөлігі – Ұзын галерея. Герберттің ұрпағы Уильям Герберт, 1-ші Поуис бароны (шамамен 1573–1655), Карл I-нің қолдаушысы болды және 1629 жылы Поуис бароны атағын алды. Ағылшыл азамат соғысы кезіндегі адалдығы оған қамалын және жерін жоғалтты. 1644 жылдың 22 қазанында Поуис қамалын парламенттік әскерлер басып алды және ол 1660 жылы Карл II таққа қайта келгенге дейін отбасыға қайтарылмады.
In 1286, four years after the conquest of Wales, Gruffydd's son, Owain ap Gruffydd ap Gwenwynwyn became the last hereditary prince of Powys when he renounced his royal title, and was granted the barony of de la Pole, (i. e. "of the Pool", a reference to Welshpool, formerly called just "Pool"). The ancient Kingdom of Powys had once included the counties of Montgomeryshire, much of Denbighshire, parts of Radnorshire and large areas of Shropshire, but by the 13th century had been reduced to two independent principalities – Powys Wenwynwyn and Powys Fadog – roughly equivalent to Montgomeryshire and South Denbighshire (plus Maelor Saesneg), respectively; Welshpool had become the capital of Powys Wenwynwyn, of which Owain had been heir. On the death of Owain, the castle passed to his daughter Hawys, who married Sir John Charlton. The Charltons continued to live at Powis until the fifteenth century when two daughters, Joyce Tiptoft and Joan Grey inherited the castle and estates. Both were equally divided, each daughter and her husband living in a portion of the castle. In 1578 an illegitimate son of the last Baron Grey of Powis, began leasing the lordship and castle to a distant relative – Sir Edward Herbert (d. 1595), second son of Sir William Herbert, 1st Earl of Pembroke. Edward eventually bought the castle outright in 1587, beginning the connection between the Herberts and Powis Castle which continues today. Sir Edward's wife was a Roman Catholic and the family's allegiance to Rome and to the Stuart kings was to shape its destiny for over a century. Sir Edward began the transformation of Powis from a border fortress into an Elizabethan country house. The major remaining element of his work is the Long Gallery. Herbert's descendent William Herbert, 1st Baron Powis (c. no – c. 1573–1655), was a supporter of Charles I, and was granted the barony of Powis in 1629. His loyalty during the English Civil War cost him his castle and his estates. On 22 October 1644 Powis Castle was captured by Parliamentary troops and was not returned to the family until the restoration of Charles II in 1660.
Герберттер: 16601800
Повисқа қайта келген Герберттер, 1674 жылы Уильям Герберт (шамамен 1626–1696 жж.) Повис графы (алғашқы құрылыс) атағын алды. Мемлекеттік жатын бөлмесі шамамен 1665 жылы жасалды, ал 1670 жылдары Ұлы баспалдақ құрылысымен қоса, одан әрі жақсартулар жасалды. Бұл жұмыстар, әдетте, Уильям Уиндтің басшылығымен жүзеге асырылды, ол террасалы бақтарды да жобалаған болуы мүмкін. Оның қызметкері, иеліктеріне қайта оралған және жұртшылыққа көтерілгенімен, католик дініне сенгендіктен Карл II тұсында жоғары лауазымдардан шеттетілді. 1685 жылы корольдің інісі Джеймс таққа отырғанда, Герберт жаңа корольдің бас министрлерінің бірі болды және 1687 жылы Повис маркизі атағын алды. Бірақ 1688 жылғы Даңқты революцияда құлап, Джеймстің ізімен Францияға жер аударылды. Вильгельм III қаланы өзінің туысы Вильгельм Нассау де Зюйлстейнге, Рочфордтың 1-ші графына берді. Герберт 1696 жылы әлі де жер аударылуда қайтыс болды. 30 жылдық жер аударылуына қарамастан, Герберттер қамалдың дамуын жалғастыра алды және тіпті онда белгілі бір уақыт аралығында тұрып өмір сүрді, осы кезеңде қамалдың төменгі жағындағы барокко стиліндегі су бағы аяқталды. Олардың Уэльстегі иеліктерінде табысты қорғасын кені табылуы олардың жағдайын одан әрі жақсартты. Екінші маркиз, сондай-ақ Уильям, 1722 жылы қайтадан қызметке орналасты. Оның ұлы, үшінші маркиз 1748 жылы қайтыс болғаннан кейін, маркиздік жойылды, ал қамал мен иеліктер туысы Генри Гербертке (шамамен 1703–1772 жж.) – Шропширдегі Окли Паркінен берілді. Ол II Георгпен Повис графы (екінші құрылыс) аталды. Герберт 1751 жылы екінші маркиздің он бес жасар немересі Барбараға үйленді. Олардың үлкен ұлы Джордж Герберт (1755–1801) отбасы құрмай қайтыс болды, ал екінші құрылыстың графтығы жойылды. Оның басқару кезінде Повисқа көңіл бөлмеді. 1780 және 1790 жылдары Уэльске жасаған саяхаттарын баяндаған күнделікші және саяхатшы Джон Бинг, 5-ші Торрингтон виконты, 1784 жылы қамал туралы былай деп сипаттады: «Бақшаларда тіпті жемістерге де көңіл бөлмейді; балюстрадалар мен террасалар құлап жатыр, ал жылқылар партерлерде жайылып жүр!!!». Қамалдың өзі де жақсы жағдайда емес еді, 1774 жылы келген келуші оны «ұмытылған және қираған» деп сипаттады. Дегенмен, осы орынның әлеуеті танылды. Саясаткер, ақын және эссеші Джордж Литтелтон 1756 жылы былай деп жазды: «Повис қамалына 3000 фунт стерлинг жұмсаса, ол Патшалықтағы ең сәнді орынға айналар еді».
On the restoration, the Herberts returned to Powis, and in 1674 William Herbert (c. no – c. 1626–1696) was created Earl of Powis (of the first creation). The state bedroom was installed in about 1665 and further improvements, including the construction of the Great Staircase followed in the 1670s. These developments were most probably carried out under the direction of William Winde, who may also have designed the terraced gardens. His employer, although restored to his estates, and raised in the peerage, was barred by his Catholic faith from high office under Charles II. On the accession of the King's brother, James in 1685, Herbert became one of the new king's chief ministers, and was again advanced in the peerage becoming Marquess of Powis in 1687, but fell at the Glorious Revolution of 1688 and followed James into exile in France. William III granted the castle to his nephew, William Nassau de Zuylestein, 1st Earl of Rochford. Herbert died, still in exile, in 1696. Despite their 30 year exile, the Herberts were able to continue with developments at the castle and even to live there on an irregular basis, the Baroque water garden below the castle being completed at this time. Their fortunes were also materially improved by the discovery of a lucrative lead mine on their Welsh estates. The second Marquess, also William, was reinstated in 1722. On the death of his son, the third Marquess in 1748, the marquessate became extinct, while the castle and estates passed to a relative, Henry Herbert (c. no – c. 1703–1772), of Oakly Park in Shropshire, who was made 1st Earl of Powis (of the second creation) by George II. Herbert married Barbara, the fifteen year old granddaughter of the 2nd Marquess, in 1751. Their eldest son, George Herbert (1755–1801), died unmarried and the earldom of the second creation became extinct. Powis was much neglected during his tenure. John Byng, 5th Viscount Torrington, a diarist and traveller who chronicled his journeys into Wales in the 1780s and 1790s, described the castle in 1784, "In the gardens not even the fruit is attended to; the balustrades and terraces are falling down, and the horses graze on the parterres!!!" The castle itself was in no better condition, a visitor in 1774 describing it as "in Neglect and Ruin". Nonetheless, the potential of the site was recognised. George Lyttelton, the politician, poet and essayist, recorded his impressions in 1756, "About £3,000 laid out upon Powis Castle would make it the most august place in the Kingdom."
Кливтер мен Герберттер: 18011952
1784 жылы Генри Герберттің қызы Генриетта Эдвард Клайвқа (1754–1839), Үндістанның Клайвының үлкен ұлына тұрмысқа шықты. Клайв әкесінің ізімен Үндістанға барып, Мадрас губернаторы қызметін атқарды. Генриеттаның ағасы 1801 жылы қайтыс болғаннан кейін, лауазымы жойылды; 1804 жылы оның күйеуі Повис графы (үшінші жаратылыс) атағын алды. Клайвтың байлығы ұзақ жылдардан бері күтіп келген сарай жөндеуіне жұмсалды, осы жұмысты сэр Роберт Смирк жүзеге асырды. Олардың ұлы Эдвард (1785–1848) 21 жасқа толғанда, ағасының Повис иеліктерін мұраға алды және ағасының өсиетімен Герберт тегін қабылдады. Оның өмірінде немесе оның үлкен ұлы Эдвардтың (1818–1891), үшінші графтың ұзақ билігінде Повис иеліктеріне ешқандай маңызды өзгеріс енгізілмеді, бірақ сарай жақсы күйде сақталды. Арғы атасының құрметіне Дизраэли графқа Үндістанның вице-корольдігін ұсынды, бірақ ол бас тартты, шақыру қағазының конвертіне «Кеңесуге тұрмайды. Повис» деп жазды. Повис сарайына соңғы өзгерістер 20 ғасырдың басында Джордж Фредерик Бодли Джордж Чарльз Герберт, Повис графының төртіншісі (1862–1952) үшін жасады. Бодли жобалаған бөлмелер оның жалғыз декоративтік схемасы болып сақталды; төртінші графтың ұзақ өмірі, оның мұрагерлерінің қайтысы және сарайды Ұлттық трастқа табыстауы 20 ғасырдың басындағы қайта жаңартудың көбінесе өзгермегенін қамтамасыз етті. Төртінші графтың әйелі Вайолет (Лейн Фокс) Повис сарайының бақтарын соңғы рет қайта жаңартуды жүзеге асырды, олардың «Англия мен Уэльстегі ең әдемі бақтар» болуы мүмкін деп ойлады. Графиня 1929 жылы автокөлік апатынан қайтыс болды, ал Повис лорды екі ұлынан да оқшау қалды, олар әскери қызметте қаза тапты: Перси 1916 жылы Сомма шайқасында алған жарақатынан, ал Мервин 1943 жылы ұшақ апатынан көз жұмды. 1952 жылы қайтыс болғаннан кейін ол сарай мен бақтарды Ұлттық трастқа мұра етті.
In 1784, Henry Herbert's daughter, Henrietta, married Edward Clive (1754–1839), the eldest son of Clive of India. Clive had followed his father to India, and served as Governor of Madras. Henrietta's brother died in 1801, whereupon the title lapsed; in 1804, her husband was created first Earl of Powis (of the third creation). The Clive fortune paid for long overdue repairs to the castle, which were carried out by Sir Robert Smirke. Their son, Edward (1785–1848), inherited his late uncle's Powis estates on his 21st birthday, taking the surname Herbert in compliance with his uncle's will. No further major changes were made to the Powis estate during his time, or in the long tenure of his eldest son Edward (1818–1891), the third earl, although the castle was well maintained. In honour of his great grandfather, the earl was offered the viceroyalty of India by Disraeli but declined, writing "Not worth considering. Powis" on the envelope containing the invitation. The final alterations to Powis Castle were undertaken at the beginning of the 20th century by George Frederick Bodley for George Charles Herbert, 4th Earl of Powis (1862–1952). The rooms designed by Bodley remain his only extant decorative scheme; the longevity of the 4th Earl, the deaths of his heirs, and his bequest of the castle to the National Trust saw the early 20th century remodelling remain largely unaltered. The 4th earl's wife, Violet (nee Lane Fox), undertook the final transformation of the gardens of Powis Castle, which she felt had the potential to be "the most beautiful in England and Wales". The countess died following a car accident in 1929, and Lord Powis outlived both his sons, who died on active service, Percy from wounds received at the Battle of the Somme in 1916, and Mervyn in a plane crash in 1943. On his own death in 1952, he bequeathed the castle and gardens to the National Trust.
Ұлттық қор: 1952 жылдан қазіргі уақытқа дейін
Төртінші графтың орнын оның туысы, Эдвард Герберт (1889–1974), бесінші граф басты. Эдвардтың мұрагері Кристиан Виктор Чарльз Герберт (1904–1988), алтыншы граф болды. Оның орнын оның туысы Джордж Уильям Герберт (1925–1993) иеленді, ал оның орнын оның ұлы Джон, 8-ші және қазіргі граф басты. Герберттер отбасы Ұлттық Трастпен жасалған келісім бойынша қамалдың бір бөлігінде тұруда. Траст иелігінде болған кезеңде Маркиз қақпасы, Ұлы саты және Сыртқы ауладағы Даңқ мүсіні сияқты көптеген маңызды қалпына келтіру жұмыстарын жүзеге асырды. Қала мен оның бақтарына жыл сайын шамамен 200 000 адам келеді.
The fourth earl was succeeded by his cousin, Edward Herbert (1889–1974), the fifth Earl. Edward's heir was Christian Victor Charles Herbert (1904–1988), the sixth Earl. He was succeeded by his cousin, George William Herbert (1925–1993), who was in turn succeeded by his son, John, the 8th and current Earl. The Herbert family continue to live in part of the castle, under an arrangement with the National Trust. The Trust has undertaken a number of major works of restoration during its ownership, including the Marquess Gate, the Grand Staircase, and the sculpture of Fame in the Outer Courtyard. The castle and its gardens receive around 200,000 visitors annually.
Сыртқы
Қалаға кіру сыртқы қақпа арқылы жасалады, оң жақта сарайлар, сол жақта кареттер үйі орналасқан. Ортағасырлық құрылыс тарихы күрделі; Джон Р. Кенион өзінің "Уэльстің ортағасырлық қамалдары" атты зерттемесінде "кейінгі ғимараттардың жинақталуы және көптеген өзгерістер ерте кезеңдерді түсіндіруді ерекше қиын еткенін" атап көрсеткен. Сол жақтағы ғимараттар қатарын жалғастыратын Солтүстік қанатта, төменгі қабатта бұрынғы шаруашылық кеңселері, ал жоғарыда би залы бар. Бұл блоктың негізі бастапқы қамалдың сыртқы бекінісін құрады. Бұл қанаттың бірінші қабатында 18 ғасырда Кливтер Үндістаннан әкелген заттардан тұратын Клив мұражайы орналасқан. Екі кіреберіс те кішкентай Ішкі аулаға жетеді. Бастапқыда ашық галереясы бар бұл аула, 1820 жылдары Смиркпен жабылды. Қамалдың ішінде Герберттердің негізгі тұрғын жайлары орналасқан, ал Солтүстік қанаттың жалғасы ас үй мен қызметшілердің бөлмелерін қамтиды.
Entrance to the castle is made through an outer gatehouse, with the stables to the right and a coach house to the left. The medieval building history is complex; John R. Kenyon, in his study The Medieval Castles of Wales, notes that "the accretion of later buildings and much modification, have made it notoriously difficult to interpret the early phasing." Continuing the run of buildings on the left is the North Range, with former domestic offices below and a ballroom above. The base of this block formed the outer bailey wall of the original castle. The first floor of this range also contains the Clive Museum, which features artefacts brought from India by the Clives in the 18th century. Both entrances lead into the small Inner Courtyard. Originally with an open arcade, this was enclosed by Smirke in the 1820s. The keep contains the main living apartments of the Herberts, while the continuance of the North Range houses the kitchen and servants' quarters.
Мемлекеттік жатын бөлмесі
1660-шы жылдардың тамаша сақталған бөлмесі – Ұлыбританияда төсек орны бөлменің қалған бөлігінен қоршаумен бөлінетін жалғыз қалған бөлме. Бұл дизайн Англо-Уэльс аристократиясының Версальдегі XIV Людовик сарайының қағидаларын ұстануға деген ниетін көрсетеді. Бөлме Уильям Уиндке, оның бақшалармен айналысқан кезінде жатқызылады. 1772 жылы қамалдың жақсарту жобалары қарастырылып жатқанда, сәулетші Томас Фарнолс Притчард осы жатын бөлмені сақтап қалуды ұсынды. Төсегінің өзі осы қайта құру кезеңіне сәйкес келеді. Бөлме II Карлды қабылдау үшін жоспарланған және CR әріптерімен безендірілген. Уэльс принцінің қауырсындары түріндегі терезе құлпы, болашақ король VII Эдуардтың сапарына арналған. Оның ұлы мен келіні (кейін король V Георг және королева Мария) 1909 жылы келді.
A remarkable survival of the 1660s, the State Bedroom is the only remaining one in Britain where a balustrade separates the bed alcove from the rest of the room. The design demonstrates the desire of the Anglo Welsh aristocracy to emulate the etiquette that regulated the court of Louis XIV at Versailles. The room is attributed to William Winde, at the time of his work on the gardens. When improvements to the castle were being considered in 1772, the architect Thomas Farnolls Pritchard recommended that the bedroom be preserved. The bed itself dates from this period of reconstruction. The room was designed to receive Charles II, and is much decorated with the initials CR. The window latches in the shape of the Prince of Wales's feathers commemorate the visit of the future King Edward VII. His son and daughter in law (later King George V and Queen Mary), visited in 1909.
Ұзын галерея
Ұзын галереяны сэр Эдвард Герберт 1587 жылы қаланы сатып алғаннан кейін салған. Ол Т әрпіндей пішінде салынған, бұл Елизавета дәуіріндегі ұзын галереялар үшін ерекше есептеледі. Галереяда мысық пен жыланның мәрмәрдан жасалған тобы қойылған. Бұл, шамасы, б.з.б. 1-ші ғасыр мен б.з. 2-ші ғасыр аралығындағы римдік туынды, алайда 18-ші ғасырда жасалған жалған болуы да мүмкін. Рим өнерінде мысықтардың бейнеленген түрлері сирек кездеседі. Тасос тауынан алынған мәрмәрді, 1774 жылы Италияға сапары барысында Үндістанның Кливи әйелі үшін сатып алған болуы мүмкін. Галереяда Рим императорларының бюстері де бар. Олардың ауыр салмағына байланысты, Трест оларды Ұзын галереядан шығарып тастады, себебі еденнің құлау қаупі болды, бірақ еденді толық қайта жаңарту оларды қайта орнатуға мүмкіндік берді.
The Long Gallery was built by Sir Edward Herbert, following his purchase of the castle in 1587. It is constructed to a T plan, an unusual design for an Elizabethan long gallery. Displayed in the gallery is a marble group of a cat and snake. It is probably Roman, dating between the 1st century BC and 2nd century AD, although it could be an 18th century fake. Representations of cats are rare in Roman art. The marble, quarried on Thasos was probably purchased by Clive of India for his wife on his visit to Italy in 1774. The gallery also contains a set of busts of the Roman Caesars. Their great weight led to their being moved from the Long Gallery by the Trust, because of concerns that they would lead the floor to collapse, but a full reconstruction of the floor has enabled them to be returned.
Клив мұражайы
Роберт Клайв Англияға оралғанда, оның 234 000 фунт стерлинг (қазіргі күні 23 миллион фунт стерлинг) көлеміндегі байлығы оны Еуропадағы өзінің күшімен жеткен ең бай адамға айналдырды. Уильям Далримплдің сөзіне сәйкес, Клайвтың жинаған байлығының көп бөлігі Пласси шайқасынан кейін заңсыз жиналған олжадан құралған. Бұл мәселе 21-ғасырда қызу дау-дамайдың нысанына айналды, себебі Black Lives Matter қозғалысы нәтижесінде ел үйлерінің коллекциялары мен колониализм арасындағы байланыс жайлы хабардарлық артты. Ұлттық қор Оңтүстік Азия коллекциясын жаңаша түсіндіруді қолдауға міндеттенді және 2020 жылы оның тарихын, құрамын және шығу тегін зерттеу үшін Эшмолеан мұражайымен бірлесіп зерттеу жобасын тапсырды.
When Robert Clive returned to England, his fortune of some £234,000 (£23 million today), made him the richest self made man in Europe. According to William Dalrymple, much of the wealth amassed by Clive was loot that was illicitly collected after the Battle of Plassey. has been the focus of controversy in the 21st century, because of the raised awareness of the links between country house collections and colonialism, as a result of the Black Lives Matter movement. The National Trust has committed to supporting reinterpretation of the South Asian collection and in 2020 commissioned a research project in association with the Ashmolean Museum to investigate its history, contents and provenance.
Тізімге енгізілген атаулар
Уэльсте Cadw – ғимараттарды тізімге енгізуге жауапты мемлекеттік орган. Cadw, Historic England сияқты бірдей рейтингтік жүйені қолданады, тізімге енгізілген ғимараттарды үш санатқа бөледі: I санат, ең жоғары санат, "ерекше қызығушылық" тудыратын ғимараттар үшін, II санат*, келесі санат, "көбірек ерекше қызығушылық" тудыратын ғимараттар үшін және II санат, ең төменгі санат, "ерекше қызығушылық" тудыратын ғимараттар үшін. Повис қамалы – I санаттағы қорғалатын ғимарат. Маркиз қақпасы, сыртқы ауланың солтүстігіндегі Бал залы, оңтүстік жағындағы тіреу қабырғасы, сондай-ақ Үстіңгі, құс үйі және апельсиндік террасаларының бәрі жеке-жеке I санатқа енгізілген. Даңқ және Геркулес мүсіндері II санаттағы тізімде. Оңтүстік-шығысқа қарай көтерілген терраса, су бағының каскады орналасқан жердегі тас ваза және Паук мүсіні II санаттағы белгіленгендерге жатады, сондай-ақ мұз үйі, Боти, Бақ үйі, төрт коттедж және бақша элементтері бар бірнеше шаруашылық ғимараттары да осы санатқа жатады.
In Wales Cadw is the statutory body with responsibility for the listing of buildings. Cadw uses the same rating system as Historic England, classifying listed buildings into three categories; Grade I, the highest grade, for buildings of "exceptional interest", Grade II*, the next grade, for buildings of "more than special interest", and Grade II, the lowest grade, for buildings of "special interest". Powis Castle is a Grade I listed building. the Marquess Gate, the Ballroom Range to the north of the Outer Courtyard and the retaining wall to the south, as well as the Top, Aviary, and Orangery Terraces all have separate Grade I listings. The statues of Fame, and of Hercules are listed Grade II*. The raised terrace to the south east, the stone vase on the site of the water garden cascade, and the Peacock statue have Grade II designations as do a number of domestic offices, including the Ice House, the Bothy, the Garden House, four cottages, and a range of garden features.
Бау-бақшалар
Елизавета Уитл, бақ тарихшысы, Поуис бақтарын "Уэльстегі ең маңызды және сұлу [.] бақтар" деп санайды. Олар негізінен 18 ғасырдағы бақша дизайнының формалдылығына қарсы болған реакциядан сақталып қалды және Ұлыбританиядағы қалған санаулы барокко бақтарының бірі болып табылады. Олардың нақты уақыты белгісіз болғанымен, террасалар 1670-1705 жылдар аралығында Уильям Винде және кейіннен Руан қаласынан келген француз бағбаны Адриан Дювальдың басшылығымен тасқа қазылған. Формалды террасалар тұжырымы 16 ғасырлық Италия бақтары арқылы Солтүстік Еуропаға енгізілді. Бақшалар бастапқыда алты террасадан тұрды, олар қамалдан төмен қарай түсіп, су бақшасында аяқталады. Винде бұрын Бэкингемширдегі Кливеденде осыған ұқсас террасалық жоба бойынша жұмыс істеген, ал оның қолдаушысы осы жобадан әлбетте хабардар болған. Қала маңындағы бақшалар Уэльстегі ерекше тарихи маңызы бар саябақтар мен бақтардың Cadw/ICOMOS тізілімінде І дәрежелі деп тіркелген. Олардың тізімдемесінде олар Ұлыбританиядағы ең жақсы сақталған барокко бақтары деп сипатталған.
Elisabeth Whittle, the garden historian, considers the gardens at Powis to be "the most important and magnificent [.] in Wales". They mainly survived the 18th century reaction against the formality of earlier garden design, and are one of the few remaining Baroque gardens in the UK. Although their exact dating is uncertain, the terraces were hewn from the rock at some point between the 1670s and 1705 under the direction of William Winde and later Adrian Duvall, a French gardener from Rouen. The concept of formal terraces was introduced into northern Europe from the gardens of 16th century Italy. The gardens originally comprised six terraces, descending from the castle, and culminating in a water garden. Winde had earlier worked on a similar terraced layout at Cliveden in Buckinghamshire, a design of which his patron was almost certainly aware. The castle gardens are listed Grade I on the Cadw/ICOMOS Register of Parks and Gardens of Special Historic Interest in Wales, their listing record describing them as the finest remaining Baroque gardens in Britain.
Сулы бақ
Дювалл гидравлика саласында білім алған болуы мүмкін, ол голланд стилінде салынған бастапқы су бақшаларына жауапты болған. Олардың дизайнына Париждің сыртындағы Сен-Жермен-эн-Лей сарайының бақтарының әсері болғаны сөзсіз. Шато Англиядан қашқаннан кейін II Джеймс патшаның резиденциясы болды, сондықтан Повис маркизі мен оның ұлы оны жақсы білген. Оның аумағы итальяндық стильде ландшафтталған, партерлер арасында қиыршық тас жолдар, фонтандар мен бассейндер болған. 1705 жылы Герберттердің болмауына қарамастан, су бақшасы аяқталды. Сол жылы келген қонақ Джон Бриджман: «Су құбырлары мен фонтандар мен көргендерімнің бәрінен де асып түседі, каскадтың екі сатылы құлауы бар, ол әсем бассейнмен аяқталады» деп жазды. Повис су бақшасы 100 жылдан астам уақыт бойы сақталды, бірақ 1809 жылы Уильям Эместің кеңесі бойынша бұзылды. Капабилити Браунның шәкірті болған Эмес, ресми партерлерді жойып, террасаларды жарылғыш заттармен бұзуды ұсынды. Граф оның террасаларға қатысты кеңесін қабылдамады, бірақ ең төменгі екеуі жер бетіне дейін төмендетілді, бірақ су бақшасын Ұлы газонмен алмастыруға рұқсат берді. Су бақшасы бірнеше бассейндер мен фонтандардан, гүлзарлармен араласып, түрлі мүсіндермен безендірілген, олардың кейбіреулері, мысалы, Даңқ және Геркулес, иеліктің басқа жерлеріне көшірілді.
Duvall may have had training in hydraulics, being responsible for the original water gardens, which were laid out in a Dutch style. Their design was almost certainly influenced by the gardens of the Château de Saint Germain en Laye, outside Paris. The chateau was home to James II after his flight from England and was thus well known to the Marquess of Powis and his son. Its grounds were landscaped in an Italianate style comprising gravelled walks between parterres, with fountains and basins. By 1705, despite the Herberts' absence, the water garden was completed. John Bridgeman, a guest in that year, wrote "the waterworks and fountains are much beyond anything I ever saw, the cascade has two falls of water which concludes in a noble Bason (sic)." The Powis water garden lasted just over 100 years, and was dismantled by 1809, on the advice of William Emes. Emes, who trained under Capability Brown, swept away the formal parterres and proposed the demolition of the terraces by explosives. The earl rejected his advice regarding the terraces, although the lowest two were reduced to earthen banks, but permitted the replacement of the water garden with the Great Lawn. The water garden had comprised a series of pools and fountains, interspersed with flower beds and decorated with an array of statuary, a number of which, such as the Fame and the Hercules were relocated to different sites on the estate.
Террасалар
Төрт терраса сақталған, ал соңғы екеуі бұталармен қапталған топырақ төбешіктерге айналды. Олардың әрқайсысы 150 метрлік. Жоғарғы терраса Поуистің ерекшелігі саналатын шаған ағаштарымен көмкерілген. Бастапқыда обелиск пішіндес тығыз кесілген, қазір олар түрлі аморфты пішіндерге ие. Жоғарғы террасадағы 14 "төбешік" және оның шығыс жағындағы тікенектің қабырғасы 1720 жылдары 2-ші маркиз отырғызған. Бақтың басқа бөліктеріндегі қара ирландтық шағаны кейінгі ғасырда отырғызған. Төменде Ван Носттың төрт малшы мен малшы қыздарының мүсінімен әшекейленген құс үйі орналасқан Авиарлық терраса жатыр. Бұрын олар түрлі түстермен боялған, бірақ қазір ауа райына төзімді біркелкі сұр бояумен жабық. Үшінші деңгейде апельсин үйі орналасқан Апельсин террасасы бар. Салынған кезде бұл үй жылытылған және ашық ауада болған, бірақ 20 ғасырдың басында аркада терезелермен жабылып, есік жақтауы Сыртқы ауладағы мұнараның басты кіреберісінен көшірілген. Осы террасадағы құс мүсіні алғашқыда Суррейдегі Роберт Клайвтың Клармонт шаруашылық үйінен әкелінген. Соңғы қалған терраса – Apple Bank. Хелена Атли өзінің «Уэльстің бақтары» еңбегінде әртүрлі екпе стильдерін атап көрсеткен: Жоғарғы террасада субтропикалық, Авиарлық террасада Жерорта теңізі, ал Апельсин террасасында британдық қос шөптік жиектер.
Four of the terraces remain, the last two having reverted to banks of earth covered with shrubs. Each is 150m in length. The Top Terrace is planted with a range of yew trees, a distinctive feature at Powis. Originally tightly clipped in the form of obelisks, they have grown into an array of amorphous shapes. The 14 "tumps" on the Top Terrace, and the hedge at its eastern end, were planted by the 2nd Marquess in the 1720s. The darker Irish yews elsewhere in the garden date from the following century. Below is the Aviary Terrace, the site of a bird house, which is decorated with four statues of shepherds and shepherdesses by van Nost. They were once painted in colours, but are now treated with a uniform grey weather resistant paint. The third level is the Orangery Terrace, which houses an orangery. When built this was heated and was open to the elements, but in the early 20th century the arcade was enclosed with windows and a door case moved from the main entrance to the keep in the Outer Courtyard. A lead statue of a peacock on this terrace came originally from Claremont, Robert Clive's country house in Surrey. The last remaining terrace is the Apple Bank. Helena Attlee, in her The Gardens of Wales, notes the varied planting styles, sub tropical on the Top Terrace, Mediterranean on the Aviary Terrace, and British double herbaceous borders on the Orangery Terrace.
Кейінгі жұмыстар
Уильям Эмес, су бағын жоюдан басқа, иелікке жақсартулар енгізді. Қамалдың төменгі жағындағы саябақты кесіп өтетін жол өзгертілді, ал Ұлы газонның ар жағындағы қамалға қарама-қарсы орналасқан Wilderness Ridge төбелерінде көптеген ағаштар мен гүлдер отырғызылды. Бақтардың соңғы маңызды өзгерісі 20-ғасырдың басында төртінші графтың әйелі Вайолет жасады. Оның ниеті "кедей және қарапайым бақты Англия мен Уэльстегі ең әдемі, тіпті ең көркем бақтардың біріне айналдыру" еді. Вайолеттің жұмысына асүй бағының, оның ішінде жылыжайлардың, Wilderness Ridge-тің артына көшірілуі, террасалардың іргесіндегі ресми бақтың құрылуы, сондай-ақ, бұлақ бағы мен алыс оңтүстік-шығыс бұрышындағы крокет алаңы кірді. Бұрын асүй бағы қамалдан шырша ағаштарының қабырғасымен жасырылған еді, бірақ 1912 жылы болған дауылда олар құлап, жылыжайлардың көрінісін ашты, бұл графняны қатты мазалады. "Мен әр күні көзді қуантпайтын, жаман көріністі, қорқынышты кішкентай [жылы]жайларға қарап, әдемі террасалар мен биік қамалдың көлеңкесінде тұрып қарсы аламын."
William Emes, apart from the destruction of the water garden, did make improvements to the estate. A road that cut through the park just below the castle was diverted, and much planting was undertaken on the Wilderness Ridge, the line of hills opposite the castle, on the other side of the Great Lawn. The last major transformation of the gardens was undertaken in the early 20th century by Violet, wife of the fourth earl. Her ambition was "to turn a poor and meagre garden into one of the most beautiful, if not the most beautiful, in England and Wales". Violet's work included the relocation of the entire kitchen garden, including its glasshouses, to a new position behind the Wilderness ridge and the laying out of the formal garden at the base of the terraces, and a fountain garden and a croquet lawn in the far south eastern corner. The kitchen garden had previously been concealed from the castle by a bank of elm trees, but these were brought down in a storm in 1912, exposing a view of the greenhouses which appalled the countess. "I am greeted every day by the repulsive sight of the detestable little [hot]houses which stare in their naked horror up at the beautiful terraces and the grand old castle towering above."