Джон Альбион Эндрю: Массачусетс Губернаторы және Азаттық Көшбасшысы
John Albion Andrew
Жон Альбион Эндрю – Массачусетс губернаторы (1861-1866), Азамат соғысындағы маңызды тұлға. Құлдыққа қарсы күрескен, афроамерикалық әскер бөлімдерін құрған саясаткер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық заңгер және саясаткер; Массачусетс штатының 25-ші губернаторы (1861–1866)
American lawyer and politician; 25th Governor of Massachusetts (1861 66)
Джон Альбион Эндрю (31 мамыр 1818 – 30 қазан 1867) – Массачусетс штатының американдық заңгері және саясаткері. Ол 1860 жылы Массачусетс штатының 25-ші губернаторы болып сайланды, 1861 және 1866 жылдар аралығында қызмет етті және Америка Азаматтық соғысы (1861–1865) кезінде штаттың Одаққа қосқан үлесін басқарды. Ол АҚШ армиясындағы алғашқы афроамерикалық бөлімшелердің құрылуына, соның ішінде 54-ші Массачусетс пехотасына жетекшілік етті. Ол мансабында виг, еркін топырақ және республикалық партияларға мүше болды. Боудоин колледжінде білім алған Эндрю ерте жасынан құлдықтың радикалды жойшысы болды, қашып кеткен құлдарды иелері қайтаруға тырысқандарға қарсы заңдық көмек көрсетті. Ол Джон Браунға 1859 жылы Вирджиния штатының Харперс-Ферри қаласына жасаған шабуылынан кейін заңдық қолдау көрсетті, оның беделін арттырып, Массачусетс губернаторының лауазымына жол ашты. Эндрю президент Авраам Линкольннің соғыс жүргізу саясатын сынап, құлдықты жоюға талап етті. Соғыс аяқталғаннан кейін оның саясаты жұмсарып, Линкольннің ізбасары Эндрю Джонсонның қайта құру саясатын қолдады. Массачусетс штатында Эндрю 1850-ші жылдардағы «Білім жоқтар» қозғалысына және штаттың алкогольге қатысты қатаң тыйым салу заңдарына қарсы болды, сондай-ақ Хосак туннелінің құрылысын мемлекеттік басқаруға көшірді. 1865 жылы ол Массачусетс штатының полициясын құру туралы заңға қол қойды, ол елдегі алғашқы штаттық полиция күштерінің бірі болды. Ол 49 жасында қан тамырларының жарылуынан қайтыс болды.
John Albion Andrew (May 31, 1818 – October 30, 1867) was an American lawyer and politician from Massachusetts. He was elected in 1860 as the 25th Governor of Massachusetts, serving between 1861 and 1866, and led the state's contributions to the Union cause during the American Civil War (1861–1865). He was a guiding force behind the creation of some of the first African American units in the United States Army, including the 54th Massachusetts Infantry. He belonged to the Whig, Free Soil, and Republican parties during his career. Educated at Bowdoin College, Andrew was a radical abolitionist of slavery from an early age, engaged in the legal defense of fugitive slaves against owners seeking their return. He provided legal support to John Brown after his 1859 raid on Harpers Ferry, Virginia, raising his profile and propelling him to the Massachusetts governor's chair. Andrew was a persistent voice criticizing President Abraham Lincoln's conduct of the war, and pressing him to end slavery. By the end of the war, his politics had moderated, and he came to support the Reconstruction policies of Lincoln's successor, Andrew Johnson. In Massachusetts, Andrew opposed the Know Nothing movement of the 1850s and the state's strict alcohol prohibition laws, and oversaw the state takeover of the Hoosac Tunnel construction project. In 1865, he signed legislation establishing the Massachusetts State Police, the first statewide police force of its type in the nation. He died early of apoplexy at the age of 49.
Ерте өмір және мансап
Эндрю 1818 жылғы 31 мамырда Уиндхемде (қазіргі Мэн штаты, сол кезде Массачусетс штатының бір бөлігі) төрт баланың үлкені ретінде дүниеге келді. Оның әкесі Джонатан Эндрю, Массачусетс штатының Боксфорд қаласының алғашқы қоныс тебушісінің ұрпағы болды және Уиндхемде шағын, бірақ гүлденген сауда бизнесін жүргізді. Оның анасы Нэнси Грин Пирс Фрайбург академиясында мұғалім болды. Эндрюдің бес буыннан жоғары атасы Джордж Эндрю есімді Англиядан келген иммигрант болды, ол 1637 жылы Боксфордта (Массачусетс штаты) қоныстанды. Оның төртеу буыннан жоғары ата-бабасы 1638 жылы Массачусетс штатының Боксфорд қаласында дүниеге келді, ол оның Америкада туған алғашқы ата-бабасы еді. Эндрю бастауыш білімін алдымен үйде, содан кейін бірнеше жатақ мектептерде алды. 1832 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін, ол жақын жердегі Горхам қаласындағы Горхам академиясына оқуға түсті. Жастық шағында ол жақсы жады мен қоғамдық сөйлеуде қабілетті болды, шіркеу уағыздарын жаттап алып, оларды дәл сол ораторлық стильде қайталай білді. Оқушы кезінде Уильям Ллойд Гаррисон және басқалардың құлдыққа қарсы ерте жазбаларымен танысты. 1833 жылы Боудин колледжіне қабылданды. 1837 жылы бітіргеннен кейін Эндрю Бостонға көшіп, Генри Фуллерден заң оқыды, олармен жақын дос болды.
Andrew was born in Windham (in modern day Maine, then a part of Massachusetts) on May 31, 1818, the eldest of four children. His father, Jonathan Andrew, was descended from an early settler of Boxford, Massachusetts, and ran a small but prosperous merchant business in Windham. His mother, Nancy Green Pierce, was a teacher at Fryeburg Academy. Andrew's 5th great grandfather was an immigrant from England named George Andrew who settled in Boxford, Massachusetts, in 1637. His 4th great grandfather was born in Boxford, Massachusetts, in 1638, being his first American born ancestor. Andrew received his primary education first at home, and then at several area boarding schools. After his mother's death in 1832, he attended Gorham Academy in nearby Gorham. During his youth he exhibited talent for both memory and public speaking, memorizing church sermons and recounting them with the same oratorical style in which they were delivered. While a teenager, he was exposed to the early abolitionist writings of William Lloyd Garrison and others. He entered Bowdoin College in 1833. After his graduation in 1837, Andrew moved to Boston to study law under Henry H. Fuller, with whom he became close friends.
Массачусетс штатының әскери губернаторы
1861 жылдың 2 қаңтарында, АҚШ Азамат соғысының алдында, Эндрю президенттік лауазымға кірген кезде «Албани Аргус» газеті оны «Массачусетс штатының сотталған [жеке бостандық] заңдарын сақтауға және оңтүстікке қару қолданып Конституцияны бұзып, оған адалдыққа мәжбүрлеуге тырысқан, құқықтанудың төмен деңгейдегі және қатыгез фанатик» деп сипаттады. Соғыстың алғашқы жылдары Эндрю тұрақты радикалды дауыс болды, президент Авраам Линкольнге соғыстың жүргізілуі және құлдықты жою қажеттілігі туралы қысым көрсетті. Лауазымға келгеннен кейін көп ұзамай Эндрю Массачусетс милициясын қызметке дайындауға кірісті, жас және белсенді басшыларды жоғарылатты, сондай-ақ қару-жарақ, жабдықтар мен жабдықтауды жаңарту бойынша келісімдер жасады. Ол сондай-ақ Мэн және Нью-Гэмпшир штаттарының губернаторларына дайындық шараларын күшейтуге шақырып хаттар жолдады. Жаулық басталғаннан кейін ол штаттың жағалау қорғанысын жаңартуға жетекшілік етті, ол нашар күйде және көбінесе ескірген болатын. Бұл қадамды федералдық рұқсатсыз және қаржыландырусыз жасап, ол Бостонның ірі банктерінен банк қарыздарын алып, уақытша шараларды қаржыландырды. 1861 жылдың соңында соғыс басталғаннан кейін Эндрю генерал Бенджамин Франклин Батлермен көпшілік алдында қарым-қатынасқа түсті, ол өзі жұмылдырған полктердің офицерлерін тағайындауға тырысты. Эндрю осы даудан жеңіске жетті және (сол кезде біршама ерсілі деп есептелген жауапта) Батлер ұсынған кандидаттарды осы лауазымдарға тағайындаудан бас тартты. Эндрю құлдықты жою жөніндегі күш-жігерде үнемі білдіргенімен, қоғамдық мәлімдемелерде сәл тартымды болды. Линкольн 1862 жылдың қыркүйегінде (Антиетам шайқасында Одақтың жеңісінен кейін) алдын ала бостандық жариялағанда, Эндрю оны қолдады, бірақ оны «нашар құжат, бірақ күшті акт» деп атап, оның көлемі тым шектеулі екенін және күшке енуі кешіккенін айтты. Эндрю 1862 жылдың қыркүйек айының соңында Пенсильвания штатының Альтуна қаласында өткен адал соғыс губернаторларының конференциясындағы жетекші штат басшыларының бірі болды, ол ақыр соңында бостандық жариялауды және соғыс күшін жалғастыруды қолдады. Эндрю қара нәсілді ер адамдарды Одақ армиясына униформа киген сарбаздар ретінде қабылдауды ілгерілетуде маңызды рөл атқарды, бірақ штат заң шығарушы органы бастапқыда оны рұқсат беруге асықпады. Аболиционист Фредерик Дуглас соғыс басталғаннан бері осыны жақтады, ал Эндрю оны қажетті теңдік қадамы және штаттың жұмылдыру квоталарын фабрика жұмысшыларынан басқа нәрсемен толтыру құралы деп қарады. Әкімшілікке лобби жасағаннан кейін Эндрю 1863 жылдың қаңтарында қара полк құруға рұқсат алды. Массачусетстің қара нәсілді халқының аздығына байланысты 54-ші (содан кейін 55-ші) Массачусетс штаттары Массачусетстен ғана емес, сонымен қатар Огайо, Нью-Йорк, Пенсильвания және басқа штаттардан алынған қара нәсілділерден құралды. Эндрю полктерді қара офицерлермен толықтыруды қалады, бірақ бұл қабылданбады, ал олардың офицерлерін Эндрю күшті аболиционистік орталардан таңдады. Ол сондай-ақ сарбаздардың тең жалақы алуына қолдау көрсетті; ол оларға мемлекеттен ақша ұсынды, бірақ олар федералды үкіметтен тең жалақы алудан бас тартты. Ол азат етілген құлдарды Массачусетске көшіруге де ыңғайсыз болды, 1862 жылы Оңтүстік Каролинадан Массачусетке 500 адамды жіберу жоспарына қарсылық көрсетті. Соғыс аяқталған кезде Эндрюдің саясаты жұмсалды. 1865 жылдың соңында ол президент Эндрю Джонсонның реконструкция саясатын қолдады, нәтижесінде оның ұзақ жылдар бойы саяси одақтасы Чарльз Самнермен арасы ажырады. Соғыс 1865 жылы аяқталғаннан кейін ол қайта сайлануға түспеуді шешті. 1866 жылдың қаңтарында штат заң шығарушы органына жасаған соңғы сөзінде ол реконструкцияның қалай жүзеге асуы керек екенін көрсететін көзқарасын баяндады, бұл радикалды күн тәртібінен айтарлықтай өзгеше болды, өйткені көтерілісші штат заң шығарушыларын Конгреске қайта қабылдау үшін қара нәсілділерге сайлау құқығын алдын ала талап етпеді. Ол 1865 жылы оңтүстікті қайта құруға көмектесу үшін жеке күш-жігерге қатысты, солтүстікке инвестиция салуға тырысатын солтүстік тұрғындары үшін клирингтік орталық ретінде жер агенттігін құрды. Эндрю Азамат соғысы кезінде Одаққа көрсеткен қолдауы үшін АҚШ-тың адал легионының әскери орденінің Пенсильвания командасының үшінші дәрежелі серігі (құрметті мүшесі) болып сайланды.
When Andrew took office on January 2, 1861, on the eve of the American Civil War, the Albany Argus called him "a lawyer of a low type and a brutal fanatic" who "proposes to maintain the condemned [personal liberty] statutes of [Massachusetts], and to force upon the South by arms, an allegiance to the Constitution thus violated." In the early war years that followed, Andrew was a persistent radical voice, pressuring President Abraham Lincoln on the conduct of the war and the need to end slavery. Shortly after taking office, Andrew began to ready the Massachusetts militia for duty, promoting younger and more vigorous leaders, and contracting for updated armaments, equipment, and supplies. He also wrote to the governors of Maine and New Hampshire, urging them to also step up preparations. Once hostilities broke out, he also took the lead to update the state's coastal defenses, which were in poor condition and largely obsolete. Taking this step without federal authorization or funding, he secured bank loans from major Boston banks to fund the effort in the interim. With the war already underway in late 1861, Andrew engaged in a highly public dispute with General Benjamin Franklin Butler, who sought to appoint officers of regiments he recruited. Andrew ended up winning in the disagreement, and (in a response viewed at the time as somewhat petulant) refused to appoint any of Butler's choices to those positions. Andrew was a regular voice, although somewhat muted in public statements, in the drive to declare an end to slavery. When Lincoln announced his preliminary Emancipation Proclamation in September 1862 (shortly after the Union victory in the Battle of Antietam), Andrew was supportive, but called it "a poor document but a mighty act", and complained that it was too limited in scope and late in becoming effective. Andrew was one of the leading state executives at the Loyal War Governors' Conference in Altoona, Pennsylvania, held in late September 1862, which ultimately backed the Emancipation Proclamation and the continued war effort. Andrew was a leading force in promoting the enlistment of black men as uniformed soldiers in the Union Army, although the state legislature was at first reluctant to authorize it. Abolitionist Frederick Douglass had advocated this from the start of the war, and Andrew viewed it as a necessary equalizing step, and a means to fill the state's enlistment quotas with something other than factory workers. After lobbying the administration, Andrew was granted permission to raise a black regiment in January 1863. Due to Massachusetts's small black population, the 54th (and then also the 55th) Massachusetts were composed of blacks recruited not just from Massachusetts, but also Ohio, New York, Pennsylvania, and other states. Andrew wanted the regiments to be staffed by black officers, but this was rejected, and their officers were instead hand picked by Andrew from strong abolitionist circles. He was also supportive of efforts by the recruits to receive equal pay; he offered them money from the state to do so, but they refused, holding out for equal pay from the federal government. He was somewhat less receptive to the relocation of freed slaves to Massachusetts, objecting to a plan to send 500 of them to Massachusetts from South Carolina in 1862. By the end of the war, Andrew's politics had moderated. In late 1865, he expressed support for the Reconstruction policies of President Andrew Johnson, resulting in a split with his longtime political ally Charles Sumner. With the war at an end in 1865, he decided not to run for reelection. In his final speech to the state legislature in January 1866 he outlined his vision of how Reconstruction should proceed, significantly diverging from the Radical agenda by not making black suffrage a prerequisite for the readmission of rebel state legislators to Congress. He had in part acted on private efforts to aid in the reconstruction of the south in 1865, forming a land agency as a clearing house for Northerners seeking to invest in the southern properties. Andrew was elected a 3rd Class Companion (honorary member) of the Pennsylvania Commandery of the Military Order of the Loyal Legion of the United States in recognition of his support of the Union during the Civil War.
Массачусетс штатының ішкі мәселелері
Эндрю үлкен және негізінен популистік базаның қолдауымен сайланды. Ол Бостонның салыстырмалы түрде консервативті аристократиясының мүшесі емес еді, оған басқару үшін, әсіресе соғыс күшін басқару үшін қолдау қажет болды. Оның көптеген әскери кеңесшілері мен көмекшілері Бостон элитасынан таңдалған, бұл оның популистік жақтастарының арасында наразылық тудырды. Эндрюдің өкілеттігі кезінде Хусак туннелінің құрылысы штаттағы маңызды мәселелердің бірі болды. Штат 1850 жылдары құрылысшысына, «Трой және Гринфилд» темір жолына, құрылысты қолдау үшін 2 миллион доллар қарыз берген. 1861 жылы, кетіп бара жатқан губернатор Банкс және Эндрю, қызметке келгеннен кейін, қаржылық қиындыққа тап болған жобаға қосымша қаржыландыруды бекітетін заңға қол қоюдан бас тартты. Эндрю туннельдің бас инженеры Герман Хаупқа сенімсіздік танытып, жобаны бақылаған штаттық инженерді қызметтен босатып жіберді. Бұл әрекеттері Эндрюге 1861 жылғы сайлауда теміржол бағытындағы қалалардағы дауыстарды құрбан етуге әкелді, бірақ сайлауды жеңіп алуына жеткіліксіз болды. 1862 жылы штат туннель жобасын өз бақылауына алды, және ол 1875 жылы үлкен шығындармен аяқталды. Эндрю сонымен қатар Уорстердегі католик колледжі – Holy Cross колледжінің жарғысына қол қойып, кейіннен оның алғашқы салтанатты жиынына қатысып, католиктерге қарсы «Know Nothing» қозғалысының көзқарасын әдейі елемеді. Соғыс күшін қолдау мақсатында, ол иммигранттардан құралған милиция жасақтарын құруға қарсы «Know Nothing» губернаторы Генри Дж. Гарднердің бұрынғы тыйымын жойды. Бұл негізінен неміс және ирланд иммигранттарынан тұратын штаттық бөлімдердің құрылуына мүмкіндік берді. 1863 жылдың 14 шілдесінде Бостонның Солтүстік бөлігінде ирланд католиктері арасында тәртіпсіздік орын алғанда, Эндрю алты рота мен қосымша әскерлерді одақтың қару-жарақ қоймаларын күзетуге жіберді, оларға тәртіпсіздік тудырушылардың шабуылдау әрекеттерін болдырмауды бұйырды. Республикалық партияның реформалық топтары Эндрюден 1855 жылы қабылданған және әсіресе Бостонда тиімсіз орындалған штаттың алкогольге қатысты тыйым салу заңын күшіне енгізуді талап етті. Оған жауап ретінде 1865 жылы заң қабылданды және Эндрю бүкіл штаттық констебюлярлық корпусты құрды, қазіргі Массачусетс штатының полициясы; ол елдегі осындай полиция күштерінің алғашқысы болды. Эндрю тыйым салуды қолдамады және заңды күшіне енгізуге көп көңіл бөлмеді; оның алкогольге деген құштарлығы жақсы белгілі болды, бірақ ол саясатта белсенді болуды жоспарлаған. Ол штаттық Республикалық партия төрағасы лауазымына үміттү болды, радикалдармен бәсекелесті. 1866 жылы президент Джонсон Чарльз Самнерге қарсы саяси шабуыл жасап, оны мемлекетке опасыздық жасады деп айыптағанда, Эндрю бәсекеден бас тартуға шешім қабылдады. 1867 жылы Эндрюдің клиенттері арасында штаттың қатаң алкогольге қатысты тыйым салу заңын жеңілдетуді көздеген бір топ кәсіпкерлер болды. Эндрю губернатор болған кезде заңды қатаң сақтамаса да, оның орнын басатын Александр Буллок қатаң тыйым салушы болды, және оның заңды орындауы штатта бұрын-соңды болмағандай қатаң болды. Эндрю кәсіпкерлерді заң шығару комитетінің алдындағы ұзақ (алты аптаға созылған) тыңдауларда өкілдік етті. Оның бұл мәселені ілгерілетуі 1867 жылғы губернаторлық науқанда демократтар тарапынан пайдаланылды, онда Эндрюдің бас штабы Джон Куинси Адамс II Буллокқа қарсы демократ ретінде сайлауға түсті. Губернатор Эндрю 1867 жылдың 30 қазанында Бостондағы үйінде шай ішіп отырғанда инсульттан қайтыс болды. Оның қабіріне толық мөлшердегі мүсін орнатылған. Джон А. Эндрю көшесі, Бостонның Ямайка жазығы ауданында, оның құрметіне аталған, және оның есімі сол аудандағы Сайыпқыштар ескерткішіндегі төрт есімнің бірі (Линкольн, адмирал Дэвид Фаррагут және генерал Джордж Генри Томаспен бірге). Алабама штатының Тюскеги қаласындағы Тюскеги университетінің Джон Эндрю ауруханасы оның құрметіне аталған. Бостон қаласы 1924 жылы Чарльз көшесіндегі үйінің орнына ескерткіш тақта орнатты. 2007 жылы губернатор Девал Патрик Эндрюдің портретін кеңсесіндегі каминнің үстіне іліп, оны шабыт көзі деп атады. Джон А. Эндрю мектебі Мэн штатының Виндхэм қаласында оның құрметіне аталған.
Andrew was elected with support from a large and primarily populist base. He was not part of Boston's relatively conservative aristocracy, whose support he needed to govern, especially in managing the war effort. Many of his military advisors and aides were drawn from Boston's elites, which caused some discontent among his populist supporters. Construction of the Hoosac Tunnel was a significant issue within the state during Andrew's tenure. The state had loaned its builder, the Troy and Greenfield Railroad, $2 million in the 1850s to support the construction. In 1861, both outgoing Governor Banks, and Andrew, after he took office, refused to sign a bill authorizing additional funding to the financially troubled project. Andrew lacked confidence in Herman Haupt, the tunnel's chief engineer, and withdrew the state engineer overseeing the project. These actions cost Andrew votes in the 1861 election in the towns on the railroad route, but not enough to cost him the election. The state took over the tunnel project in 1862, and it was finally completed at great expense in 1875. Andrew also deliberately snubbed the sentiments of the anti Catholic Know Nothings by signing the charter for the College of the Holy Cross, a Catholic college in Worcester, and subsequently attending its first commencement exercises. In support of the war effort, he rescinded a ban, enacted by the Know Nothing Governor Henry J. Gardner, against the formation of militia companies composed of immigrants. This made possible the formation of state units populated mainly by German and Irish immigrants. On July 14, 1863, in response to a draft riot that broke out among Irish Catholics in the North End of Boston, Andrew ordered six companies and additional regular troops to protect Union armories in the neighborhood from attempts by the rioters to raid them. Reform elements within the Republican establishment pressed Andrew for enforcement of the state's alcohol prohibition law, which had been passed in 1855, and which had been poorly enforced, particularly in Boston. In response, legislation was enacted in 1865 and signed by Andrew creating a statewide constabulary, now the Massachusetts State Police; it was the first police force of its kind in the nation. Andrew was not a supporter of prohibition, and did little to enforce the law; his fondness of alcohol was well known. although he intended to remain active in politics. He sought the chairmanship of the state Republican Party, competing against Radicals. When President Johnson engaged in political attacks against Charles Sumner in 1866, charging him with treason, Andrew decided to withdraw from the contest. Among Andrew's clients in 1867 were a group of businessmen who sought a loosening of the state's strict alcohol prohibition law. Even though Andrew had laxly enforced the law while governor, his successor Alexander Bullock was a strict prohibitionist, and his enforcement of the law was the strictest the state had yet seen. Andrew represented the businessmen in extensive hearings (lasting six weeks) before a legislative committee considering the issue. His promotion of the cause was seized on by Democrats in the 1867 gubernatorial campaign, in which Andrew's chief of staff John Quincy Adams II was running as a Democrat against Bullock. Governor Andrew died on October 30, 1867, of apoplexy after having tea at his home in Boston. His grave is marked by a full size statue, mounted on a pedestal. John A. Andrew St., in the Jamaica Plain section of Boston, is named in his honor, and his name is one of four on the Soldier's Memorial in the same community (along with Lincoln, Admiral David Farragut, and General George Henry Thomas). John Andrew Hospital at Tuskegee University in Tuskegee, Alabama, is named for him. The City of Boston placed a plaque at the site of his home on Charles Street in 1924. In 2007, governor Deval Patrick hung Andrew's portrait over the fireplace in his office, calling him an inspiration. John A. Andrew School in Windham, Maine is named for him.