Итальяндық композитор Фердинандо Карулли және оның гитараға арналған шығармалары
Ferdinando Carulli
Итальяндық әйгілі композитор Фердинандо Карулли (1770-1841) – классикалық гитараға арналған 400-ден астам шығарманың авторы. Оның әдістемесі бүгінгі күнге дейін қолданылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальян композиторы
Italian composer
Фердинандо Мария Майнардо Франческо Паскаль Розарио Карулли (9 ақпан 1770 – 17 ақпан 1841) – классикалық гитараға арналған итальян композиторы және әсерлі «Méthode complète pour guitare ou lyre», op. 27 (1810) еңбегінің авторы. Бұл еңбекте бүгінгі күнге дейін гитарашы-студенттер қолданатын музыкалық шығармалар бар. Ол классикалық гитараға арналған көптеген шығармалар, оның ішінде көптеген жеке орындауға және камералық музыкаға арналған туындылар мен бірнеше концерттер жазды. Ол өте шығармашыл болды және аспап үшін 400-ден астам шығарма жазды.
Ferdinando Maria Meinrado Francesco Pascale Rosario Carulli (9 February 1770 – 17 February 1841) was an Italian composer for classical guitar and the author of the influential Méthode complète pour guitare ou lyre, op. 27 (1810), which contains music still used by student guitarists today. He wrote a variety of works for classical guitar, including numerous solo and chamber works and several concertos. He was an extremely prolific writer, composing over 400 works for the instrument.
Өмірбаян
Карулли Неапольде бай, жоғары топтағы отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Микеле – көрнекті әдебиетші, Неаполь юрисдикциясының делегаты хатшысының хатшысы болған. Замандастарының көптегені сияқты, Карулли да музыка теориясын әуесқой музыкант дін қызметкерінен үйренді. Каруллидің алғашқы аспабы виолончель болды, оны жергілікті дін қызметкері үйретті. Жиырма жасында Карулли гитараны ашты және өмірін осы аспапты зерттеуге және дамытуға арнады. Ол кезде Неапольде кәсіби гитара оқытушылары болмағандықтан, Карулли өзінің жеке орындау стилін қалыптастырды. Карулли дарынды орындаушы еді. Неапольдегі концерттері соншалықты танымал болды ki, ол тез арада Еуропаға гастрольдік сапарға шықты. 1801 жыл шамасында Карулли француз әйелі Мари Жозефина Буайерге үйленді және ұлдары болды. Бірнеше жылдан кейін Карулли Миланда шығармалар жасай бастады, онда ол жергілікті басылымдарға материалдар ұсынды. Парижде өте табысты гастрольдік сапардан кейін Карулли сонда көшті. Ол кезде қала әлемнің «музыкалық астанасы» ретінде танымал болды және ол өмірінің соңына дейін сонда тұрды. Карулли Париждегі гитара оқытушысы ретінде үлкен жетістікке жетті. Оның көптеген шығармалары осы жерде жарық көрді. Кейіннен ол өзі баспа ісін ұйымдастырды. Өзінің музыкасынан басқа, ол Филиппо Грагнани сияқты басқа да белгілі гитаристердің шығармаларын жариялады, олармен достық қарым-қатынас орнатты және ол кейіннен Каруллиге үш гитара дуэтін арнады. Өмірінің соңына қарай Карулли аспап жасаумен де тәжірибе жасады. Париждік аспап жасаушы Рене Лакотепен бірлесіп, он ішекті аспап – Декакордты жасады. Карулли 1841 жылдың 17 ақпанында Парижде қайтыс болды, 71 жасқа толып, сегіз күннен кейін.
Carulli was born to an affluent, upper class family in Naples. His father, Michele, was a distinguished literator, secretary to the delegate of the Neapolitan Jurisdiction. Like many of his contemporaries, Carulli was taught musical theory by a priest, who was also an amateur musician. Carulli's first instrument was the cello, taught to him by the local priest. At the age of twenty, Carulli discovered the guitar and devoted his life to the study and advancement of this instrument. As there were no professional guitar teachers in Naples at the time, Carulli developed his own style of playing. Carulli was a gifted performer. His concerts in Naples were so popular that he soon began touring Europe. Around 1801 Carulli married a French woman, Marie Josephine Boyer, and had a son with her. A few years later Carulli started to compose in Milan, where he contributed to local publications. After a highly successful Paris tour, Carulli moved there. At the time the city was known as the 'music capital' of the world, and he stayed there for the rest of his life. Carulli became highly successful as a guitar teacher in Paris. It was also here that the majority of his works were published. Later in his life he became a self publisher. In addition to his own music, he published the works of such other prominent guitarists including Filippo Gragnani, whom he befriended and who later dedicated three guitar duets to Carulli. Toward the end of his life, Carulli also began to experiment with instrument making. In collaboration with Parisian luthier René Lacôte, he developed a 10 string instrument, the Decacorde. Carulli died in Paris on 17 February 1841, eight days after his 71st birthday.
Музыка/стиль
Карулли өз заманының ең шығармашыл композиторларының бірі болды. Ол гитараға арналған төрт жүзден астам шығарма жазды, және гитараны міндетті түрде қоса отырып, әртүрлі аспаптардың көптеген комбинациялары үшін санаусыз шығармалар жазды. Оның ең ықпалды еңбегі – 1810 жылы жарық көрген «Метод, Op. 27», онда классикалық гитараны оқытуда бүгінге дейін кеңінен қолданылатын шығармалар бар. Екі гитараға арналған көптеген шығармалармен қатар, скрипка немесе флейтамен гитараға арналған шығармалар, сондай-ақ камералық оркестрмен гитараға арналған үш концерттің ішінде Карулли гитара мен фортепианоға арналған бірнеше шығармалар да жазды (оның ұлы Густавомен бірлесіп). Қазір Каруллидің ең жақсы туындылары деп есептелетін көптеген шығармалар бастапқыда баспагерлер тарапынан қабылданбады, олар оларды орташа деңгейдегі гитарист үшін тым қиын деп санады. Оның ең жақсы еңбектерінің көп бөлігі жарияланбаған және қазір жоғалып кеткен болуы мүмкін. Дегенмен, Каруллидің бірнеше жарияланған шығармалары оның концерттік музыкасының сапасы мен күрделілігін көрсетеді, ал Op. 320 «Алты Анданте» (гитарист Маттео Каркассиге арналған) жақсы мысал болып табылады. Алайда, Каруллидің сақталған туындыларының көп бөлігі Париждің басты баспагерлерінің әуесқойлар нарығына лайықты деп санаған шығармаларынан тұрады. Оның өте табысты «Методы, Op. 27» (өмірінде төрт басылымнан өтіп, Op. 241 ретінде үлкен түзетулерден өтті) қатар, Карулли әдісге бірнеше қосымшалар, түсіндірме мәтіні жоқ әдіс («L'Anti Methode Op. 272»), декакордқа арналған әдіс, гармония туралы трактат, дауысқа гитарамен сүйемелдеу туралы трактат, сондай-ақ вокализдер мен сольфеждердің бірнеше жинақтарын жариялады. Соңғы зерттеулер гитараның сүйемелдеу мүмкіндіктерін пайдалануға және әнші-гитарист әуесқойлар мен бассөзді жақсы оқи алмайтын дауыс мұғалімдері үшін қолданылуға арналған. Классикалық гитаристтер оның көптеген шығармаларын жазды. Оның ең танымал туындысы – гитара мен флейтаға арналған дуэт, оны Александр Лагоя мен Жан-Пьер Рампаль жазған, бірақ оның G Op.34 дуэті Ұлыбританияда 1980-жылдардағы культтік ғылыми-фантастикалық / теледидарлық ойын-шоуының тақырыбы ретінде белгілі бір деңгейде атаққа ие болды. G-дағы дуэт бірнеше рет жазылған, ең танымалдары Джулиан Брим мен Джон Уильямс жазғандары.
Carulli was among the most prolific composers of his time. He wrote more than four hundred works for the guitar, and countless others for various instrumental combinations, always including the guitar. His most influential work, the "Method, op. 27", published in 1810, contains pieces still widely used today in training students of the classical guitar. Along with numerous works for two guitars, works for guitar with violin or flute, and three concertos for guitar with chamber orchestra, Carulli also composed several works for guitar and piano (in collaboration with his son, Gustavo). Many of the pieces now regarded as Carulli's finest were initially turned down by publishers who considered them too difficult for the average recreational guitarist. It is likely that many of his best works remained unpublished and are now lost. Nevertheless, several of Carulli's published works point at the likely quality and sophistication of his concert music, the Six Andantes Op. 320 (dedicated to the guitarist Matteo Carcassi) being a good example. The great majority of Carulli's surviving works, however, were those considered marketable enough by mainstream Parisian publishers aiming at an amateur recreational market. In addition to his highly successful Methode Op. 27 (which went through four editions during his lifetime and a major revision, as Op. 241), Carulli also published several supplements to the method, along with a method without explanatory text (L'Anti Methode Op. 272), a method for the decacorde, a harmony treatise, a treatise dealing with guitar accompaniment of the voice, and several collections of vocalises and solfèges. The latter studies were intended to exploit the guitar's accompanying capabilities, and to be used by both singer guitarists amateurs, and voice teachers who were not proficient figured bass readers. Classical guitarists have recorded many of his works. Arguably his most famous work is a duet for guitar and flute, which was recorded by Alexander Lagoya and Jean Pierre Rampal, although his Duo in G Op.34 achieved a measure of indirect fame in Britain as the theme tune of cult 1980s science fiction/television game show The Adventure Game. The Duo in G has been recorded several times, most famously by Julian Bream and John Williams.