Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Испаниялық гитарист (1893–1987)
Spanish guitarist (1893–1987)
Андрес Сеговия Торрес, 1-ші Салобренья маркизі (21 ақпан 1893 – 2 маусым 1987) – испандық виртуоз классикалық гитарист. Көптеген кәсіби классикалық гитаристер Сеговияның шәкірттері немесе Сеговияның шәкірттерінің шәкірттері болды. Сеговияның қазіргі заманғы романтикалық репертуарға қосқан үлесіне жаңадан тапсырыс берілген шығармалар ғана емес, сонымен қатар классикалық немесе барокко туындыларының оның өзі жасаған транскрипциялары да кірді. Ол өзінің көркемдік орындауларымен, кең дыбыс диапазонымен, ерекше музыкалық бейнесімен, фразировкасымен және стилімен есте қалады.
Andrés Segovia Torres, 1st Marquis of Salobreña (21 February 1893 – 2 June 1987) was a Spanish virtuoso classical guitarist. Many professional classical guitarists were either students of Segovia or students of Segovia's students. Segovia's contribution to the modern romantic repertoire included not only commissions but also his own transcriptions of classical or baroque works. He is remembered for his expressive performances: his wide palette of tone, and his distinctive musical personality, phrasing and style.
Ерте өмір
Сеговия 1893 жылдың 21 ақпанында дүниеге келді. Таррега өзіндік білім алған Сеговияға сабақ беруге келісті, бірақ олар кездеспей тұрып қайтыс болды, ал Сеговия оның алғашқы музыкалық білімі "бір адамда профессор және оқушының екі қызметін атқару" болғанын айтады.
Segovia was born on 21 February 1893 Tárrega agreed to give the self taught Segovia some lessons but died before they could meet, and Segovia states that his early musical education involved the "double function of professor and pupil in the same body".
Мансап
Сеговияның алғашқы қоғамдық өнері 1909 жылы 16 жасында Гранадада болды. Бірнеше жылдан кейін ол Мадридте алғашқы кәсіби концертін өткізді, онда Франсиско Тарреганың шығармалары мен Иоганн Себастьян Бахтың гитараға бейімделген туындылары орындалды. Оның заңгер болуын қалаған отбасының қарсылығына және Тарреганың кейбір шәкірттерінің ерекше техникасы туралы сынап-қақпайға қарамастан, ол гитараны зерттеуді жалғастырды. 1912 жылы Мадридте, 1915 жылы Париж консерваториясында және 1916 жылы Барселонада концерттер берді, сондай-ақ 1919 жылы Оңтүстік Америкада сәтті гастрольдік сапар жасады. Сеговияның халықаралық аренаға шығуы гитараның концерттік аспап ретінде қайта жандануымен бірге болды, бұл үлкен дәрежеде Мигель Ллобеттің еңбегінің нәтижесі болды. Осы өзгеретін ортада Сеговия жеке басының күші мен өнерінің арқасында, жазбалар мен хабар таратудағы жетістіктермен бірге гитараны қайтадан танымал етуге қол жеткізді. 1921 жылы Парижде Сеговия Александр Тансманмен танысты, ол кейін Сеговия үшін бірнеше гитаралық шығармалар жазды, соның ішінде 1952 жылы Сиена халықаралық композиция конкурсында жүлде алған Каватина. 1921 жылы ол Аргентинаның Буэнос-Айрес қаласында Агустин Барриоспен кездесті. Сеговия Бариостың Бахтан шабыттанған және даусыз шедеврi Ла-Катедрал шығармасына әсерленді. 1922 жылы Гранадада испан композиторы Мануэль де Фалла ұйымдастырған Cante Jondo конкурсымен байланысты болды. Конкурстың "классикалық стильде" өткізу мақсаты – фламенконың тазалығын сақтап, оны қазіргі заманғы поп-музыканың бұрмалауынан қорғау болды. Сеговия фламенко гитарасында шеберлік танытқан болатын, бірақ оның бағыты енді классикалық музыкаға қарай бұрылды. Альгамбрада өткен конкурсты ашуға шақырылған ол Фалланың "Дебюссиге арналған марш" (Homenaje a Debussy) шығармасын орындады. 1923 жылы Сеговия алғаш рет Мексикаға сапар шекті. Сол жерде Мануэль Понсе концерттен қатты әсер алып, "Эль Универсал" газетінде мақала жазды. Кейін Понсе Сеговия үшін көптеген шығармалар, соның ішінде көптеген сонаталар жазды. 1924 жылы Сеговия Германияның аспап жасаушысы Герман Хаузердің аспаптарын Мюнхендегі концертте естігеннен кейін Германияға барды. 1928 жылы Хаузер Сеговияға гитара сыйлады, ол АҚШ-тағы гастрольдері мен 1933 жылға дейінгі басқа концерттерінде пайдаланды. Сеговия Хаузерден тағы бір гитара тапсырыс берді және оны алғаннан кейін 1928 жылғы модельді өзінің американдық өкілі және жақын досы Софокл Папасқа берді, ол оны өзінің шәкірті, әйгілі джаз және классикалық гитарашы Чарли Бёрдке сыйлады, ол оны бірнеше жазбасында пайдаланды. Сеговияның алғашқы американдық гастролі 1928 жылы жеке гитарада ойнаған австриялық скрипкашы Фриц Крайслер Нью-Йоркте гитаристті ұсынуға Метрополитен музыкалық бюросының Фрэнсис Чарльз Коппикусты көндірген кезде ұйымдастырылды. 1928 жылы Сеговияның АҚШ-тағы тұңғыш гастролінен кейін бразилиялық композитор Хейтор Вилла-Лобос өзінің қазір танымал болған Он екі этюдін (порт. Doze estudos; фр. Douze études; нем. Zwölf Studien) жазды және кейін оларды Сеговияға арнады. Олардың қарым-қатынасы ұзаққа созылды, ал Вилла-Лобос Сеговия үшін жазуын жалғастырды. Сондай-ақ, ол көптеген классикалық шығармаларды өзі бейімдеп, Таррега сияқты алдыңғы буын композиторларының туындыларын қайта жаңғыртты. 1932 жылы Сеговия Венецияда композитор Марио Кастельнуово Тедескомен танысып, дос болды. 1935 жылы ол Бахтың кез келген аспап үшін қиын туындысы – Шаконнды алғаш рет орындады. Ол Монтевидеоға көшіп, 1930 жылдары және 1940 жылдардың басында Оңтүстік Америкада көптеген концерттер берді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Сеговия жиірек жазбалар шығара бастады және Еуропа мен Америкада тұрақты гастрольдік сапарлар жасады, бұл кесте 30 жыл бойы сақталды. 1954 жылы Хоакин Родриго Сеговияға Fantasía para un gentilhombre (Бір джентльменге арналған қиял) шығармасын арнады. Сеговия 1958 жылы "Segovia Golden Jubilee" атты жазбасы үшін "Грэмми" сыйлығын ең үздік классикалық орындаушы, аспапшы ретінде жеңіп алды. Джон В. Дуарте өзінің ағылшын сюитасын Op. 31 Сеговияға және оның әйелі Эмилия Магдалена дель Коррал Санчоға 1962 жылы үйленгендеріне орай арнады. Сеговия композиторға: "Сіз оның табысына таң қаласыз" деді. Музыка мен өнерге қосқан үлесін мойындау үшін Сеговия 1981 жылы 24 маусымда король Хуан Карлос I абыройлы етті, ол Сеговияға Испанияның абыройының Маркиз де Салобрена (Marquis of Salobreña) мұрагерлік атағын берді. Сеговия қартайған шағында өнер көрсетуді жалғастырды және жетпіс және сексен жасында Коста-дель...
Segovia's first public performance was in Granada at the age of 16 in 1909. A few years later he played his first professional concert in Madrid, which included works by Francisco Tárrega and his own guitar transcriptions of Johann Sebastian Bach. Despite the discouragement of his family, who wanted him to become a lawyer, and criticism by some of Tárrega's pupils for his idiosyncratic technique, he continued to pursue his studies of the guitar diligently. He played again in Madrid in 1912, at the Paris Conservatory in 1915 and in Barcelona in 1916 and made a successful tour of South America in 1919. Segovia's arrival on the international stage coincided with a time when the guitar's fortunes as a concert instrument were being revived, largely through the efforts of Miguel Llobet. It was in that changing milieu that Segovia, thanks to his strength of personality and artistry, coupled with developments in recording and broadcasting, succeeded in making the guitar more popular again. In 1921 in Paris, Segovia met Alexandre Tansman, who later wrote a number of guitar works for Segovia, among them Cavatina, which won a prize at the Siena International Composition contest in 1952. In 1921, he also met Agustín Barrios in Buenos Aires, Argentina. Segovia was impressed by Barrios' Bach inspired and arguably magnum opus La Catedral. At Granada in 1922, he became associated with the Concurso de Cante Jondo, promoted by the Spanish composer Manuel de Falla. The aim of the "classicising" Concurso was to preserve flamenco in its purity from being distorted by modern popular music. Segovia had already developed as a fine tocador of flamenco guitar, yet his direction was now classical. Invited to open the Concurso held at the Alhambra, he played Homenaje a Debussy by Falla. In 1923, Segovia visited Mexico for the first time. There Manuel Ponce was so impressed with the concert that he wrote a review in El Universal. Later Ponce went on to write many works for Segovia, including numerous sonatas. In 1924, Segovia, visited the German luthier Hermann Hauser Sr. after Segovia heard some of Hauser's instruments played in a concert in Munich. In 1928, Hauser provided Segovia with one of the guitars, which Segovia used during his tour of the United States and in other concerts up to 1933. Segovia ordered a further guitar from Hauser and after receiving it passed on the 1928 model to his American representative and close friend Sophocles Papas, who in his turn gave it to his student, the famous jazz and classical guitarist Charlie Byrd, who used it on several records. Segovia's first American tour was arranged in 1928 when Fritz Kreisler, the Viennese violinist who privately played the guitar, persuaded Francis Charles Coppicus from the Metropolitan Musical Bureau to present the guitarist in New York. After Segovia's debut tour in the US in 1928 the Brazilian composer Heitor Villa Lobos composed his now well known Twelve Études (Portuguese: Doze estudos; French: Douze études; German: Zwölf Studien) and later dedicated them to Segovia. Their relationship proved to be lasting, and Villa Lobos continued to write for Segovia. He also transcribed numerous classical pieces himself and revived the pieces transcribed by predecessors like Tárrega. In 1932, Segovia met and befriended the composer Mario Castelnuovo Tedesco in Venice. In 1935, he gave his first public performance of Bach's Chaconne, a difficult piece for any instrument. He moved to Montevideo and performed many concerts in South America in the 1930s and the early 1940s. After World War II, Segovia began to record more frequently and performed regular tours of Europe and America and would maintain that schedule for 30 years. In 1954, Joaquín Rodrigo dedicated Fantasía para un gentilhombre (Fantasy for a Gentleman) to Segovia. Segovia won the 1958 Grammy Award for Best Classical Performance, Instrumentalist for his recording Segovia Golden Jubilee. John W. Duarte dedicated his English Suite Op. 31 to Segovia and his wife, Emilia Magdalena del Corral Sancho, on the occasion of their marriage in 1962. Segovia told the composer "You will be astonished at the success it will have". In recognition of his contributions to music and the arts, Segovia was ennobled on 24 June 1981 by King Juan Carlos I, who gave Segovia the hereditary title of Marqués de Salobreña (English: Marquis of Salobreña) in the nobility of Spain. Segovia continued performing into his old age, and lived in semi retirement during his seventies and eighties on the Costa del Sol. Two films were made of his life and work, one when he was 75 and the other when he was 84. They are available on DVD under the titles Andrés Segovia—in Portrait. His final RCA LP (ARL1 1602), Reveries, was recorded in Madrid in June 1977. In 1984, Segovia was the subject of a 13 part series broadcast on National Public Radio, Segovia! The series was recorded on location in Spain, France and the United States. Hosted by Oscar Brand, the series was produced by Jim Anderson, Robert Malesky and Larry Snitzler. Segovia died on 2 June 1987 His right hand was placed so that the nails were perpendicular to the strings. That way, the nail alone would press the string. At the same time, it was thought that was the only way to avoid unpleasant noise coming from the low strings (E, A and D) of the guitar when they were plucked. Segovia created a strong bass sound with his right thumb in spite of his technique, largely because of the flexibility that he had in his thumb, which helped to create a very strong and voluminous sound in the bass notes. Another innovation that separated Segovia from the Tárrega school was the search for the tension in the strings by placing his right hand further to the right side. That way, he could obtain colour variation but also an especially strong, round and voluminous sound, which was very helpful for giving concerts in big halls (the technique was later used by Narciso Yepes). Before Segovia, guitarists from the Tárrega school played the guitar with the hand right over the soundhole and thus created a mellow sound but could not fill the whole space of a large concert hall. After World War II, Segovia became among the first to endorse nylon strings, instead of catgut strings. That advancement allowed for greater tonal stability and was the final ingredient in the standardization of the instrument.
Репертуар
Сеговияның репертуары үш негізгі тіректен тұрды: бірінші, қазіргі заманғы шығармалар, соның ішінде концерттер мен сонаталар, көбінесе Сеговия үшін арнайы жазылған, оныңмен тығыз қарым-қатынас құрған композиторлардың туындылары, атап айтқанда Федерико Морено Торроба, Федерико Момпу және Хоакин Родриго, мексикалық композитор Мануэль Понсе, итальян композиторы Марио Кастельнуово-Тедеско және ұлы бразилиялық композитор Хейтор Вилла-Лобос; екінші, Сеговияның өзі жасаған классикалық шығармалардың транскрипциялары, әдетте басқа аспаптар үшін (мысалы, лютня, клавесин, фортепиано, скрипка, виолончель) жазылған, Иоганн Себастьян Бах, Исаак Альбенис, Энрике Гранадос және тағы да көптеген белгілі композиторлардың туындылары; үшінші, Фернандо Сор және Франсиско Таррега сияқты композиторлардың дәстүрлі классикалық гитараға арналған шығармалары. Сеговияның ықпалы репертуарды кеңейтті, негізінен жаңа шығармаларға тапсырыс беруші немесе арнаушы ретінде, транскриптор ретінде және «Estudio sin luz» сияқты шығармалармен композитор ретінде. Сеговияның басты музыкалық эстетикалық қалаулары 20-ғасырдың басындағы (және ғасыр тоғысындағы) музыка болды, әсіресе испандық романтикалық модернизм және ұлттық стильдегі туындылар. Бұл, әсіресе, Сеговияның өзінің «Estudio sin Luz» атты шығармасында жақсы көрініс тапқан. Осы және ұқсас стильдегі көптеген шығармалар оның үшін жазылып, репертуарының маңызды бөлігін құрады: әсіресе Федерико Морено Торробаның (1891–1982) гитараға арналған шығармалары, мысалы, 1925 жылы Парижде Сеговия алғаш рет орындаған Сонатина. Сеговия таңдамалы болды және тек жеке сәйкес келетін шығармаларды ғана орындады. Оның атональды туындыларды немесе тіпті өзіне арналған болса да, тым радикалды деп санайтын шығармаларды қабылдамағаны белгілі болды; ол Франк Мартиннің «Quatre pièces brèves», Дариус Мийоның «Segoviana» және т.б. шығармаларын қабылдамады. Сеговия бас тартқандықтан, бұл шығармалардың барлығы қазір жарияланып, қолжетімді.
Segovia's repertoire consisted of three principal pillars: first, contemporary works, including concertos and sonatas, usually specifically written for Segovia himself by composers with whom he forged working relationships, notably Federico Moreno Torroba, Federico Mompou, and Joaquín Rodrigo, the Mexican composer Manuel Ponce, the Italian composer Mario Castelnuovo Tedesco, and the great Brazilian composer Heitor Villa Lobos; second, transcriptions, usually made by Segovia himself, of classical works originally written for other instruments (e. g., lute, harpsichord, piano, violin, cello) by Johann Sebastian Bach, Isaac Albéniz, Enrique Granados, and many other prominent composers; third, traditional classical guitar works by composers such as Fernando Sor and Francisco Tárrega. Segovia's influence enlarged the repertoire, mainly as a commissioner or dedicatee of new works, as a transcriber, and as a composer with such works as his Estudio sin luz. Segovia's main musical aesthetic preferences were music of the early 20th century (and turn of the century) especially in the Spanish romantic modern and nationalist style. That is perhaps best typified by Segovia's own work Estudio sin Luz. Many works of that and similar styles were written especially for him and formed part of his core repertoire: particularly the guitar works of Federico Moreno Torroba (1891–1982), such as the Sonatina, which was first performed by Segovia in Paris in 1925. Segovia was selective and performed only works with which he identified personally. He was known to reject atonal works or those that he considered too radical even if they were dedicated to him; he rejected Frank Martin's Quatre pièces brèves, Darius Milhaud's Segoviana, etc. Even though rejected by Segovia, all of those works are today published and available.
Оқыту
Сеговия гитараны тарату миссиясы үшін оқытуды аса маңызды деп есептеді және өмірі бойы шеберлік сабақтарын берді. Оның ең танымал шеберлік сабақтары Испанияның Сантьяго-де-Компостела қаласындағы Música en Compostela-да өтті. Сеговия көп жылдар бойы Сиенадағы Accademia Musicale Chigiana-да да сабақ берді, онда оған Алирио Диас көмектесті. Кейіннен Оскар Гиглиа Сиенадағы сабақтарды жалғастырды. Оның оқыту әдісі кейбір бұрынғы студенттері арасында пікір қақтығысына себеп болды, олар оны догматикалық және авторитарлық деп санады. Классикалық гитараның ең белгілі шәкірттерінің бірі – Джон Уильямс Сеговияның студенттерді тек өзінің стилінде ойнауға мәжбүрлегенін және олардың жеке стильдерінің дамуын тежегенін айтты. Уильямс сондай-ақ Сеговияның классикалық тамыры дұрыс емес деп санайтын музыканы, мысалы, Оңтүстік Американың халықтық тамыры бар музыканы сыйқылықпен қарағанын айтты. Ол классикалық гитараны білгіш тыңдаушылар алдында лайықты концерттік аспап ретінде беделді етуге үлгерді, осыған дейін гитараны тек шектеулі, бірақ әдемі дыбысты салондық аспап деп есептеген болатын. Линаресте 1995 жылдың мамыр айында «Фундасион Андрес Сеговия» Сеговия мұражайы ашылды, ал Линаресте (Сеговияның туған жері) оның құрметіне Хюлио Лопес Эрнандестің жасаған қоладан жасалған мүсіні орнатылды, ол 1984 жылдың 25 мамырында ашылды. Сеговия классикалық гитаристердің бір буынына әсер етті, олар оның техникасы мен музыкалық сезімталдығын дамытып, одан әрі жетілдірді, соның ішінде Кристофер Паркенинг, Джулиан Брим, Джон Уильямс және Оскар Гиглиа бар, олардың барлығы оған алғыстарын білдірді. Сонымен қатар, Сеговия классикалық гитараға арналған көптеген өңделген шығармалар мен транскрипцияларды қалдырды, оның ішінде Бахтың бірнеше транскрипциялары, әсіресе скрипкаға арналған екінші партитадан (BWV 1004) Chaconne-ның өте қиын классикалық гитараға транскрипциясы бар. Өмірінде гитаристер Сеговиямен байланыс орнатуға құштар болды, бірақ ол өзінің көптеген студенттеріне сабақ берген жоқ деп мәлімдеді. Ол бір рет: «Менің әлемнің түкпір-түкпірінде ешқашан кездеспеген «оқушыларым» бар» деді. Оның гитараға арналған шығармаларының басылымдарына стандартты репертуардан жаңа саусақ қою схемалары және кейде қайта қараған шығармалар кіреді (ең танымал, оның Фернандо Сордың жиырма этюдтерінің таңдауы, 1945 жылы жарық көргеннен бері әрбір қажырлы студенттің техникасының «негізгі тасы» болып табылады, бірақ қызығы бар, Сеговия сол шығарманың алғы сөзінде Сорды «күшті таланттардың қатарында емес» деп сынады), сондай-ақ оған арналған композициялар, оның ішінде Гейтор Вилла-Лобос, Федерико Момпу және Марио Кастельнуово-Тедеско. Соңғыларының көп бөлігі Сеговия композитормен бірлесіп жұмыс істеп, алғаш рет жарияланбастан бұрын өңдеген. Сеговияның өзінің түсініктемелік қалауларын көрсету үшін басылымдарының музыкалық мазмұнын өзгертуге бейімділігіне байланысты, бүгінгі күнгі көптеген гитаристер Сеговияның редакциялық шешімдерін қабылдау немесе қабылдамау үшін бастапқы қолжазбаларды немесе оларды Сеговияның жарияланған нұсқаларымен салыстыру үшін түпнұсқа қолжазбаларға негізделген жаңа басылымдарды зерттеуді жөн көреді. Сеговия 1978 жылы Иан Дюри мен The Blockheads тобының «There Ain't Half Been Some Clever Bastards» әнінде құрмет көрсетілген тұлғалардың бірі болды. Рок-музыкант Джонни Тундерс өзінің Hurt me альбомына «Illegitimate Son of Segovia» атты гитаралық инструменталды шығарманы қосты.
Segovia viewed teaching as vital to his mission of propagating the guitar and gave master classes throughout his career. His most famous master classes took place at Música en Compostela, in the Spanish city of Santiago de Compostela. Segovia also taught at the Accademia Musicale Chigiana in Siena for numerous years, where he was aided by Alirio Díaz. Later it was Oscar Ghiglia who continued the Siena class. His teaching style is a source of controversy among some of his former students, who considered it to be dogmatically authoritarian. One of Segovia's most celebrated former students of the classical guitar, John Williams, has said that Segovia bullied students into playing only his style and stifled the development of their own styles. Williams has also said that Segovia was dismissive of music that did not have what Segovia considered the correct classical origins, such as South American music with popular roots. He can be credited to have dignified the classical guitar as a legitimate concert instrument before the discerning music public, which had hitherto viewed the guitar merely as a limited if sonorous parlour instrument. In Linares, the Segovia Museum "Fundación Andrés Segovia" was established in May 1995, and Linares (Segovia's birthplace) also has a bronze statue in his honour, created by Julio López Hernández and unveiled on 25 May 1984. Segovia influenced a generation of classical guitarists who built on his technique and musical sensibility, including Christopher Parkening, Julian Bream, John Williams and Oscar Ghiglia, all of whom have acknowledged their debt to him. Further, Segovia left behind a large body of edited works and transcriptions for classical guitar, including several transcriptions of Bach, particularly an extraordinarily demanding classical guitar transcription of the Chaconne from the 2nd Partita for Violin (BWV 1004). During his lifetime, guitarists were eager to claim association with Segovia, who suggested that he had not actually taught as many students as has been claimed. He once said, "All over the world I have 'pupils' I have never met." His editions of works originally written for guitar include newly fingered and occasionally revised versions of works from the standard repertoire (most famously, his edition of a selection of twenty estudios by Fernando Sor, the "cornerstone" of every serious student's technique since its publication in 1945 although somewhat ironically, Segovia, in the preface to that work, disparaged Sor as "not among the vigorous talents") as well as compositions written for him, including by Heitor Villa Lobos, Federico Mompou, and Mario Castelnuovo Tedesco. Many of the latter had been edited by Segovia, working in collaboration with the composer, before they were first published. Because of Segovia's predilection for altering the musical content of his editions to reflect his interpretive preferences, many of today's guitarists prefer to examine the original manuscripts or newer publications based on the original manuscripts to compare them with Segovia's published versions to accept or reject Segovia's editorial decisions. Segovia was one of those to whom homage was paid in the 1978 song by Ian Dury and The Blockheads "There Ain't Half Been Some Clever Bastards." Influential rock entertainer Johnny Thunders included a guitar instrumental titled "Illegitimate Son of Segovia" in his album Hurt me.
Атаулары
Оның құрметіне 1989 жылы 3822 Сеговия астероидіне ат қойылған.
The main belt asteroid 3822 Segovia was named in his memory in 1989. >
Марапаттар
Сеговия он университеттен көптеген сыйлықтар мен марапаттарға, соның ішінде құрметті докторлық атаққа ие болды. 1981 жылғы 24 маусымда король Хуан Карлос I оны абыройлы титулмен марапаттады, Сеговияға Салобренья маркизінің мұрагерлік атағын берді. Сеговияның екінші әйелі (1935 жылы үйленген) – пианист Пакита Мадригера, ол сонымен қатар кейбір рояльдік жазбалар жасаған. 1944 жылдан бастап ол бразилиялық әнші және гитарист Ольга Прагер Коэльомен он жылдан астам романтикалық қарым-қатынаста болды. 1962 жылы Сеговия Эмилия Магдалена Коррал Санчоға үйленді. Олардың бір ұлы болды, Карлос Андрес Сеговия, қазіргі Салобренья маркизі.
Segovia was awarded many prizes and honours, including doctorates honoris causa, from ten universities. On 24 June 1981, he was ennobled by King Juan Carlos I, who gave Segovia the hereditary title of Marqués de Salobreña Segovia's second wife (marriage in 1935) was the pianist Paquita Madriguera, who also made some piano roll recordings. From 1944, he maintained a romantic relationship with Brazilian singer and guitarist Olga Praguer Coelho, which was to last for over a decade. Unreliable source: date=December 2018 In 1962 Segovia married Emilia Magdalena Corral Sancho. They had one son, Carlos Andrés Segovia, the current Marquis of Salobreña.