Герайнт Льюэллин Эванс: Уэльс опера әншісінің өмірі мен мансабы
Geraint Evans
Жергейнт Ллевеллин Эванс (1922-1992) – атақты уэльс опера әншісі, басс-баритон. «Фигаро», «Воццек», «Фальстаф» рөлдерімен танымал. Мансабы 36 жылға созды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уэльстік опера әншісі (1922–1992)
Welsh operatic singer (1922–1992)
Сер Джерайнт Льюэллин Эванс CBE (16 ақпан 1922 – 19 қыркүйек 1992) – Уэльстік бас-баритон, «Фигароның некесі» операсынан Фигаро, «Сылықақы флейтасы» операсынан Папагено және «Воззек» операсының атау ролі сияқты опералық рөлдерімен танымал болды. Эванс Вердидің «Фальстаф» операсындағы басты рөлді орындағаны үшін ерекше даңққа ие болды. Ол 1948 жылы Ковент-Гардендегі тұңғыш өнерінен бастап 1984 жылы сахнадан қашқанға дейін 70-тен астам түрлі рөлді сомдады.
Sir Geraint Llewellyn Evans CBE (16 February 1922 – 19 September 1992) was a Welsh bass baritone noted for operatic roles including Figaro in Le nozze di Figaro, Papageno in Die Zauberflöte, and the title role in Wozzeck. Evans was especially acclaimed for his performances in the title role of Verdi's Falstaff. He sang more than 70 different roles in a career that lasted from his first appearance at Covent Garden in 1948 to his farewell there in 1984.
Ерте өмір
Эванс Cilfynydd қаласында, Уильям Джон Эванстың (1899–1978), көмір шахташысының және оның әйелі Шарлотта Мейдің (қыз аты Томас, 1901–1923) жалғыз ұлы болып дүниеге келді. Оның отбасы валли тілінде сөйлейтін, ал Эванс ағылшын тілін үйренгенге дейін валли тілінде сөйлеген. 14 жасында мектепті бітіргеннен кейін, ол Понтипридттегі High Class Ladies' Wear дүкенінде терезе безендіруші болып жұмыс істеді. Ол Кардиффте Идлоз Оуэннен ән сабақтарын алды, ол кейін Уэльстің ұлттық операсын құрды, және жергілікті методист хорымен және жергілікті әуесқой театр ұйымымен ән айтты. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол Корольдік әуе күштеріне ерікті болып келді; ол радио механик мамандығын меңгерді, бірақ сонымен қатар әскерлердің ойын-сауық шараларына да қатысты.
Evans was born in Cilfynydd, the only son of William John Evans (1899–1978), a coal miner, and his wife, Charlotte May, née Thomas (1901–1923). His family was Welsh speaking, and Evans spoke Welsh before he learned English. On leaving school, aged 14, he worked as a window dresser for the High Class Ladies' Wear store in Pontypridd. He took singing lessons in Cardiff from Idloes Owen, who went on to found the Welsh National Opera, and sang with a local Methodist choir and the local amateur dramatic society. On the outbreak of World War II, he volunteered for the Royal Air Force; he was trained as a radio mechanic, but also took part in services entertainments.
Рөлдер
1948 жылдың қаңтарында Ковент-Гардендегі алғашқы өнерінен бастап, 1984 жылдың маусымында сол сахнадағы соңғы қойылымына дейін созылған мансабында Эванс 70-тен астам рөл ойнады. Ол опералық дебютін 1948 жылы Корольдік опера театрында «Майстерзіңгерлерде» түнгі қарауылшы рөлінде жасады, ал 1949 жылы Моцарттың «Фигароның некесі» операсында Фигаро рөлінде өнер көрсетті. Ол осы рөлді халықаралық мансабында 500-ден астам рет орындады. Вена мемлекеттік операсындағы соңғы сәттегі ауыстыруы Герберт фон Караянды таң қалдырды, ол оған труппамен келісімшарт ұсынды, бірақ Эванс оның орны Ковент-Гарденде деп сеніп, бас тартты, ол әрқашан өзінің опералық үйі деп есептеді; халықаралық жетістікке қарамастан, ол өзін әрқашан «Сэр Дэвид [Уэбстердің] шәкірті» деп атады. 1957 жылы Глиндеборн фестиваль операсында ол халықаралық деңгейде танымал болған рөлді алғаш рет ойнады: Вердидің «Фальстаф» операсындағы атау ролі, одан кейін ол бүкіл әлемдегі опера театрларында ойнады, соның ішінде Ковент-Гарден (1961, режиссер және суретшісі Франко Зеффирелли), Вена мемлекеттік операсы және Метрополитен операсы (1964 жылы тағы да Зеффиреллидің қойылымында). Ол «Майстерзіңгерлердегі» Бекмессер, Фигаро, «Фиделиодағы» Дон Пизарро, «Дон Паскуаледегі» атау ролі, «Эліксир махаббатындағы» Дулькамара және «Дон Джованнидегі» Лепорелло рөлдерінде де жарық көрді. Ол комедиялық және трагедиялық рөлдерде, мысалы Воззекте де керемет актерлік шеберлік танытты. Эванстың репертуары бас-баритон диапазонында болды, мысалы Дон Пизарро, ал Моцартта ол Дон Джованнидің орнына Лепореллоны, Графтың орнына Фигароны таңдады. Баритон диапазонындағы жоғары рөлдер оған қолайлы болмады: ол «Отеллодағы» Яго рөлін ешқашан ойнаған жоқ, ал 1964 жылы Ковент-Гардендегі «Риголеттодағы» атау роліне жасаған бірден-бір тырабы бірінші түні дауысының үзілуімен апатқа ұшырады, сол кезде ол ерекше қадам жасап, соңғы пердеде көрермендерден кешірім сұрады. Эванс көптеген қазіргі заманғы британдық опералардың премьераларында қатысты, соның ішінде Вон Уильямстың «Паломниктің жолы» (1951), Бриттеннің «Билли Бадд» (1951) және «Глориана» (1953), Уолтонның «Тройл және Крессида» (1954) және Ходдинеттің «Фалеса жағалауы» (1974) және «Сиқыршыны өлтіру» (1976) опералары. «Билли Баддта» Бриттен Эвансты еске алып, атау ролінің көп бөлігін жазды, бірақ әнші рөлге дайындалғаннан кейін, ол өзіне ыңғайсыз жоғары екенін сезінді және Мистер Флинт, кеме капитанының кішігірім рөлін таңдады. Кейінірек мансабында Эванс зұлым Джон Клэггарттың бас роліне ауысты, ол қарулы күштердің бастығы болды.
During a career that lasted from his first appearance at Covent Garden in January 1948 to his farewell at the same house in June 1984, Evans played over 70 roles. He made his operatic début as the nightwatchman in Die Meistersinger at the Royal Opera House in 1948 and performed there as Figaro in Mozart's The Marriage of Figaro in 1949, a part which he sang more than 500 times during his international career. His Vienna Staatsoper début as a last minute replacement impressed Herbert von Karajan, who offered him a contract with the company, but Evans declined, believing that his place was at Covent Garden, which he always regarded as his operatic home; despite international success he always called himself "Sir David [Webster]'s boy." At the Glyndebourne Festival Opera in 1957, he first played the part with which he became internationally associated: the title role in Verdi's Falstaff, which he later played in opera houses around the world, including Covent Garden (1961, directed and designed by Franco Zeffirelli), the Vienna Staatsoper and the Metropolitan Opera (1964 in another Zeffirelli production). Other roles in which he was celebrated were Beckmesser in Die Meistersinger, Figaro, Don Pizarro in Fidelio, the title role in Don Pasquale, Dulcamara in L'elisir d'amore and Leporello in Don Giovanni. He was an outstanding actor in both comic and tragic roles such as Wozzeck. Evans's repertoire was in the bass baritone range such as Don Pizarro, and in Mozart he chose the lower roles Leporello rather than Don Giovanni, Figaro rather than the Count. Roles higher in the baritone register were not comfortable for him: he never undertook Iago in Otello and his one attempt at the title role in Rigoletto, at Covent Garden in 1964, ended in disaster when his voice failed on the first night, on which occasion he took the unusual step of apologising to the audience at the final curtain. Evans appeared in the premières of many modern British operas, including Vaughan Williams's Pilgrim's Progress (1951); Britten's Billy Budd (1951) and Gloriana (1953), Walton's Troilus and Cressida (1954), and Hoddinott's The Beach of Falesá (1974) and Murder the Magician (1976). In Billy Budd, Britten wrote much of the title part with Evans in mind, but the singer, after preparing the role, found that it lay uncomfortably high for him and opted for the lesser role of Mr Flint, the Sailing Master. Later in his career, Evans switched to the bass role of the evil John Claggart, Master at Arms.
Жазбалар мен теледидар
Герайнт Эванстың студиялық жазбаларына «Фальстафф» (дирижері Георг Солти), Моцарттың «Фигаросы» (Отто Клемперер мен Даниэль Баренбойм үшін), «Così fan tutte» операсынан Гюльгельмо (Клемперер), «Питер Граймс» операсынан Нед Кине (композитор дирижерлік етті), «Die Meistersinger» операсынан Бекмессер (дирижері Герберт фон Караян), «L'elisir d'amore» операсынан Дулькамара (дирижері Джон Притчард), «Воззек» (дирижері Карл Бём) кіреді. Эванс Уолтер Легге жинаған көрнекті әншілердің қатарында болды және 1961 жылы Клемперердің Дж. С. Бахтың «Матайдың құмарлықтары» жазбасына қатысты. Эванс сонымен қатар Сер Малкольм Сарджент дирижерлік еткен EMI үшін үш Гилберт пен Салливан рөлін жазды: «Микадо» операсынан Ко Ко (1957), «Гондольелер» операсынан Плаза Торо герцогы (1957) және «Гавардияның емендері» операсынан Джек Пойнт (1958). 1962 жылы Ковент-Гарденде жазылған, Цезаре Сиепинің Джованни рөлінде және Эванстың Лепорелло рөліндегі Солти дирижерлік еткен «Дон Джованни» қойылымы 2006 жылы Royal Opera House-тің жеке лейблімен CD-де жарық көрді. Lied жанры Эванстың репертуарында басты орын алмады, бірақ ол 1966 жылы жас Джанет Бейкермен Гюстав Малердің «Des Knaben Wunderhorn» әндерін жаздырды. 1968 мен 1981 жылдар аралығында Эванс BBC үшін теледидарда шеберлік кластарын өткізді, онда ол жас кәсіби әншілерді «Фигароның үйлену тойы», «Фальстафф», «Дон Джованни», «Сиқырлы флейта», «Ла богема», «Питер Граймс», «I Пальяччи» және «Così fan Tutte» сияқты негізгі опералық туындылармен таныстырды.
Geraint Evans's studio recordings include Falstaff (conducted by Georg Solti); Mozart's Figaro (for both Otto Klemperer and Daniel Barenboim); Guglielmo in Così fan tutte (Klemperer); Ned Keene in Peter Grimes (conducted by the composer); Beckmesser in Die Meistersinger (conducted by Herbert von Karajan); Dulcamara in L'elisir d'amore (conducted by John Pritchard); Wozzeck (conducted by Karl Böhm). Evans was among the line up of top singers assembled by Walter Legge for Klemperer's 1961 recording of J. S. Bach's St. Matthew Passion. Evans also recorded three Gilbert and Sullivan roles for EMI conducted by Sir Malcolm Sargent: Ko Ko in The Mikado (1957), the Duke of Plaza Toro in The Gondoliers (1957) and Jack Point in The Yeomen of the Guard (1958). A performance of Don Giovanni conducted by Solti with Cesare Siepi as Giovanni and Evans as Leporello, recorded at Covent Garden in 1962, was released on CD in 2006 on the Royal Opera House's own label. Lieder did not feature strongly in Evans's repertoire, but he recorded songs from Gustav Mahler's Des Knaben Wunderhorn with the young Janet Baker in 1966. Between 1968 and 1981 Evans gave a series of televised masterclasses for the BBC in which he took young professional singers through key operatic works, including The Marriage of Figaro, Falstaff, Don Giovanni, The Magic Flute, La bohème, Peter Grimes, I Pagliacci and Così fan Tutte.