Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка революциясынан бастау алған саяси қозғалыс
Political movement originating in the American Revolution
"Өкілдіксіз салық салуға болмайды" (көбінесе "өкілдіксіз салық салу" деп қысқартылады) – Магна Картоға қатысы бар болғанымен, қазіргі түрі Америка революциясы кезінде пайда болған және Ұлыбританияға қарсы американдық отарлаушылардың басты наразылықтарының бірін білдірген саяси ұран. Қысқасы, көптеген отарлаушылар алыс британ парламентінде өкілдігі болмағандықтан, оларға салынған кез келген салықтар (мысалы, мөр бажы салығы және Тауншенд заңдары) конституцияға қайшы және ағылшын ретінде олардың құқықтарын бұзу деп сенді. Халық өкілдіксіз салық төлемеуі керек деген нақты сенім Англия азамат соғысында қалыптасты, парламентарий Джон Хэмпден кеме ақысына салық төлеуден бас тартқаннан кейін. Британдықтардың Америка отарларына салық салу контекстінде "Өкілдіксіз салық салуға болмайды" деген ұран алғаш рет 1768 жылдың ақпан айында Лондон журналында Лорд Камденнің "Британияның колониялардағы билігі туралы декларациялық заң туралы сөзінің" тақырыбында пайда болды, ол парламентте оқылған. Британ үкіметі жасырын өкілдік принципін жақтады, яғни адамдар тікелей дауыс бермесе де, парламент мүшелері арқылы өкілдік етіледі деген идеяны ұсынды. Бұл ұраннан кейін әртүрлі топтар өкілдік құқығын жақтау үшін немесе салыққа қарсы наразылық білдіру үшін пайдаланды, мысалы әйелдердің сайлау құқығы үшін күресі, Колумбия округінің сайлау құқығын қолдаушылар, жоғары білім беруде басқаруға қатысуға тырысатын студенттер, "Шай партиясы" қозғалысы және тағы да басқалар.
"No taxation without representation" (often shortened to "taxation without representation") is a political slogan that, though rooted in the Magna Carta, originated in its present form during the American Revolution and which expressed one of the primary grievances of the American colonists for Great Britain. In short, many colonists believed that as they were not represented in the distant British parliament, any taxes it imposed on the colonists (such as the Stamp Act and the Townshend Acts) were unconstitutional and were a denial of the colonists' rights as Englishmen. The firm belief that the government should not tax a populace unless that populace is represented in some manner in the government developed in the English Civil War, following the refusal of parliamentarian John Hampden to pay ship money tax. In the context of British taxation of its American colonies, the slogan "No taxation without representation" appeared for the first time in a headline of a February 1768 London Magazine printing of Lord Camden's "Speech on the Declaratory Bill of the Sovereignty of Great Britain over the Colonies," which was given in parliament. The British government argued for virtual representation, the idea that people were represented by members of Parliament even if they didn't get to vote for them. The term has since been used by various other groups advocating for representation or protesting against taxes, such as the women's suffrage movement, advocates of District of Columbia voting rights, students seeking to be included in governance in higher education, the Tea Party movement, and others.
Америка революциясына дейін
Майкл Хадсонның айтуынша, бұл идеяның ортағасырлық ағылшын құқығында ертедегі мысалы болды, ол Магна Картада бекітілген қағидаға сәйкес келеді, онда 12-тарауда былай делінген: «Біздің корольдігімізде ешқандай scutage немесе көмек тек корольдігіміздің ортақ кеңесі арқылы ғана алынуы керек».
According to Michael Hudson, the idea had an early precedent in medieval English law, which established the principle in the Magna Carta where chapter 12 states that “(n)o scutage or aid is to be levied in our kingdom, save by the common counsel of our kingdom.”
Ағылшын Парламенті 1660 жылдан бері колониялық сауданы бақылап, импорт пен экспортқа салық салған. 1760 жылдары американдықтар тарихи құқықтарынан айырылып қалды. 1689 жылғы Англияның Құқықтар туралы Жарлығы Парламенттің келісімінсіз салық салуға тыйым салған. Колонистер Парламентте өкілдікке ие болмағандықтан, салықтар ағылшындардың кепілдік берілген құқықтарын бұзды. Парламент бастапқыда колонистердің жасырын өкілдігі бар деп мәлімдеді, бірақ бұл идея «Атлантиканың екі жағында да аз қолдау тапты». Колониялар үшін Парламенттік өкілдік идеясын алғаш ұсынған адам – королева Анна немесе бірінші Жорж дәуірінің американдық жылнамашысы Олдмиксон болды. Кейін Адам Смит оны мақұлдап, біраз уақыт қолдады, бірақ кейін Бенджамин Франклин оны қабылдамады және қатты қарсылық көрсетті». Вирджиния Буржуалар Палатасы жазған 1768 жылғы петиция, естелік және наразылық Парламентке жіберілді, бірақ оған назар аударылмады.
The English Parliament had controlled colonial trade and taxed imports and exports since 1660. By the 1760s, the Americans were being deprived of a historic right. The English Bill of Rights 1689 had forbidden the imposition of taxes without the consent of Parliament. Since the colonists had no representation in Parliament, the taxes violated the guaranteed Rights of Englishmen. Parliament initially contended that the colonists had virtual representation, but the idea "found little support on either side of the Atlantic". The person who first suggested the idea of Parliamentary representation for the colonies appears to have been Oldmixon, an American annalist of the era of Queen Anne or George I. It was afterwards put forward with approbation by Adam Smith, and advocated for a time, but afterwards rejected and strongly opposed, by Benjamin Franklin." The 1768 Petition, Memorial, and Remonstrance, which was written by the Virginia House of Burgesses was likewise sent to Parliament, only to be ignored.
Америка революциясы
Бұл сөз тіркесі Ирландияда бір буыннан астам уақыт бойы қолданылып келді. 1765 жылы бұл термин Бостонда қолданысқа түсті, ал жергілікті саясаткер Джеймс Отис «өкілдіксіз салық салу – зұлмат» деген сөзбен ең көп танылды. Революциялық дәуірде (1750–1783) парламенттік билік, салық салу, өздік басқару және өкілдік туралы дауды шешуге бағытталған көптеген пікірлер айтылды.
The phrase had been used for more than a generation in Ireland. By 1765, the term was in use in Boston, and local politician James Otis was most famously associated with the phrase, "taxation without representation is tyranny." In the course of the Revolutionary era (1750–1783), many arguments were pursued that sought to resolve the dispute surrounding Parliamentary sovereignty, taxation, self governance and representation.
1776 жылға дейінгі ұсыныстар
1760 және 1770 жылдары Уильям Питт Ескі, сэр Уильям Пултеней және Джордж Гренвилл, сондай-ақ Джозеф Галлоуэй, Джеймс Отис кіші, Бенджамин Франклин, Джон Адамс, лондондық квакер Томас Кроули, Томас Поуналл М.П., Уильям Франклин, сэр Фрэнсис Бернард және Квебек бас прокуроры Фрэнсис Мазерес сияқты басқа да көрнекті британдықтар мен отарлық американдықтар Лондонда отарлық орындар құру, Ұлыбританиямен империялық одақ немесе американдық, Вест-Индиялық, ирландтық және британдық парламент мүшелерінен тұратын, салық салу құқығы бар федералдық өкілді британдық парламент құру жоспарларын талқылады және таратып жүрді. Бұл идеялар Атлантиканың екі жағында да қабылданып, талқыланғанына қарамастан, 1778 жылғы Карлайл бейбітшілік комиссиясына дейін кемінде, американдық Конгресс, отарлық Ассамблеялар немесе Вестминстердегі британ үкіметі мұндай конституциялық өзгерістерді ресми түрде ұсынбаған сияқты. Губернатор Томас Хатчинсон колониялық өкілдік туралы ұсынысқа сілтеме жасап, «Массачусетс шығанағының Ассамблеясы» колонияларға салық салуға Парламенттің құқығына алғаш рет қарсылық білдірді, олардың Палаталарда өкілдері болмаған кезде. Олар 1764 жылдың жазында өздерінің өкіліне хат жолдап, олардың мүшелерінің бірі жазған, колониялардан өкілдерді қабылдау туралы ұсыныстар бар кітапшаны ұсынды. Америкалық өкілдік колонияларға салық салуға қарсылықты болдырмау үшін тиімді құрал ретінде ұсынылды, бірақ оны алғаш ұсынған колонияның Ассамблеясы оны толығымен іске асыруға келмейтін деп санады. Коннектикут штатының колониялық өкілі Джаред Ингерсолл аға, 1764 жылы Исаак Баррдың мөртаңбалық заңға қарсы атақты парламенттік сөйлемінен кейін, Коннектикут штатының корольдік губернаторы Томас Фитчке, Ричард Джексонның Баррді және басқа да Американы қолдайтын парламент мүшелерін қолдап, Дарем мен Честерге өкілдік беру туралы бұрынғы Парламент актілерінің көшірмелерін Палата алдына ұсынғанын жазды. Америка да осы негіздерге байланысты өкілдерге ие болуы керек деген пікір Парламентте айтылды. Ричард Джексон Парламенттің Америкаға салық салуға құқылы екенін мойындады, бірақ мөртаңбалық заңның тиімділігіне күдік келтірді. Ол, егер министрлердің айтуынша, колонияларға салық салу қажет болса, соңғылары парламенттің бір бөлігін сайлауға рұқсат алуы керек, «әйтпесе Американың бостандықтары жоғалмайды, бірақ қауіпке ұшырайды» деді.
In the course of the 1760s and 1770s, William Pitt the Elder, Sir William Pulteney, and George Grenville, amongst other prominent Britons and colonial Americans, such as Joseph Galloway, James Otis Jr., Benjamin Franklin, John Adams, the London Quaker Thomas Crowley, Royal Governors such as Thomas Pownall M. P., William Franklin, Sir Francis Bernard, and the Attorney General of Quebec, Francis Maseres, debated and circulated plans for the creation of colonial seats in London, imperial union with Great Britain, or a federally representative British Parliament with powers of taxation that was to consist of American, West Indian, Irish and British Members of Parliament. Despite the fact that these ideas were considered and discussed seriously on both sides of the Atlantic, it appears that neither the American Congress, nor the colonial Assemblies, nor the British Government in Westminster, at least prior to the Carlisle Peace Commission of 1778, officially proposed such constitutional developments. Governor Thomas Hutchinson apparently referred to a colonial representational proposal when he wrote that, The Assembly of Massachusetts Bay was the first which ever took exception to the right of Parliament to impose Duties or Taxes on the Colonies, whilst they had no representatives in the House of Commons. This they did in a letter to their Agent in the summer of 1764 And in this letter they recommend to him a pamphlet, wrote by one of their members, in which there are proposals for admitting representatives from the Colonies to fit in the House of Commons an American representation is thrown out as an expedient which might obviate the objections to Taxes upon the Colonies, yet it was renounced by the Assembly of the Colony which first proposed it, as utterly impracticable. Jared Ingersoll Sr., colonial agent for Connecticut, wrote to his American colleague, the Royal Governor of Connecticut Thomas Fitch, that following Isaac Barre's famous Parliamentary speech against the Stamp Act in 1764, Richard Jackson, M. P., supported Barre and other pro American M. P. s by producing before the House copies of earlier Acts of Parliament that had admitted Durham and Chester seats upon their petitions for representation. The argument was put forward in Parliament that America ought to have representatives on these grounds too. Richard Jackson supposed that Parliament had a right to tax America, but he much doubted the expediency of the Stamp Act. He said if it was necessary, as ministers claimed, to tax the colonies, the latter should be permitted to elect some part of the Parliament, "otherwise the liberties of America, I do not say will be lost, but will be in danger."
Нокс-Бёрк пікірталастары
Уильям Нокс, Джордж Гренвиллдің көмекшісі, памфлетші және кейіннен колониялар жөніндегі ирландтық мемлекеттік хатшы, 1756 жылы Америка провинцияларына тағайындалды. 1761 жылы Лондонға оралғаннан кейін ол британ парламентіне колониялық аристократия мен колониялық өкілдік құруды ұсынды. Біраз уақыттан кейін ол Джорджия және Шығыс Флорида агенті болып тағайындалды, бірақ мөртаңба заңына жазған қолдауы үшін осы лауазымынан айырылды. 1769 жылы Гренвиллтің қолдауымен жарық көрген «Ұлыбритания мен оның колониялары арасындағы дау» памфлетінде Нокс колониялық өкілдерге егер олар мұндай өкілдік іздесе, британ парламентіне орын берілуі мүмкін екенін айтты. Нокс былай мәлімдеді: «[Радикалды колонистер] Парламентті оларды өкілсіз салыққа тартқаны үшін айыптайды, бірақ олар Парламентте өкілдік алғысы келмейтінін, себебі олар салық салынуынан қорқуда екенін ашық мойындайды. Шындығында, олар Парламенттің билігінен құтылуға бекінген, сондықтан олар өздерін Парламенттің заң шығару актілері олардың келісімінсіз жасалғаны туралы айту мүмкіндігінен айыру үшін осы жиналысқа мүшелерді жіберуден бас тартады; бұл, мойындау керек, барлық заңдарға, соның ішінде салықтарға да қатысты». Эдмунд Берк, Джордж Гренвиллтің басшылығымен «Ұлыбритания мен оның колониялары арасындағы дау-дамай» және «Мемлекеттің қазіргі жағдайы» атты еңбектерді жазған Ноксқа өзінің «Мемлекеттің соңғы жағдайы туралы байқаулар» атты саяси трактатында жауап берді: «Енді [Нокс] американдық өкілдік туралы сөз қозғайды. Бұл ұсыныс тек теориялық жақсарту жобасы ретінде жасалған, жағдайдың қажеттілігінен емес, парламенттің билігін арттыру үшін емес: біз американдықтардың алаңдаушылықтарына көбірек назар аударуға және оларға өз наразылықтарын білдіруге және өтемақы алуға жақсы мүмкіндік беру үшін. Мен автордың олардың мәселелеріне жеткілікті назар бөлмегенімізді немесе олардың наразылықтарын дұрыс шешпегенімізді мойындағанына қуаныштымын. Оның жақын досы [Гренвилл] егер біреу оған ол осы мәселелерге жеткілікті назар бөлмегенін айтса, бұрынғыда қатты ашуланған болар еді. Ол олай ойлады, отарларды қайта-қайта реттегенде: ол екі жалпы кіріс жүйесін құрғанда солай ойлады; бірі портовый алымдар, екіншісі ішкі салық салу. Бұл жүйелер барлық істеріне ең көп көңіл бөліп, егжей-тегжейлі ақпарат беруді талап етеді немесе талап етуі керек. Алайда, американдық өкілдік үшін күресу арқылы ол, ақыры, біздің көзімізден алыс және біздің тікелей сезімдерімізбен байланысы аз объектіге қатысты барлық заңнамалық құқықтарымызды қолдануда үлкен сақтықпен әрекет ету керектігін мойындауға мәжбүр болды; парасаттылықпен біз қажетті өкілдікті парламентте қамтамасыз еткенше, салықтарымызбен асығуға тиіс емеспіз. Бұл үміткерлік схема толыққанды жетілуіне біршама уақыт қажет болуы мүмкін, дегенмен автор оған кедергі келтіретін кез келген нәрсеге мән бермейтіндей көрінеді. Нокс, Гренвилл және Берк колониялық өкілдікке тікелей қарсы болмағанмен, Гренвилл парламент колониялық азаматтарды іс жүзінде өкілдік етуге конституциялық құқыққа ие екенін болжады».
William Knox, an aide of George Grenville, pamphleteer and subsequent Irish Under Secretary of State for the Colonies, received an appointment in 1756 to the American provinces, and after his return to London in 1761, he recommended the creation of a colonial aristocracy and colonial representation in the British Parliament. He was shortly afterwards appointed agent for Georgia and East Florida, a post which he forfeited by writing in favour of the Stamp Act. In his Grenville backed pamphlet of 1769, The Controversy between Great Britain and her Colonies Reviewed, Knox suggested that colonial representatives might have been offered seats in the British Parliament if they had sought such representation. Knox submitted that: Whilst [the radical colonists] exclaim against Parliament for taxing them when they are not represented, they candidly declare they will not have representatives [in Parliament] lest they should be taxed The truth is that they are determined to get rid of the jurisdiction of Parliament and they therefore refuse to send members to that assembly lest they should preclude themselves of [the] plea [that Parliament's] legislative acts are done without their consent; which, it must be confessed, holds equally good against all laws, as against taxes The colony advocates tell us, that by refusing to accept our offer of representatives they mean to avoid giving Parliament a pretence for taxing them. Edmund Burke responded to Knox, who had drawn up The Controversy between Great Britain and her Colonies Reviewed as well as The Present State of the Nation under the supervision of George Grenville, by opining in his political tract Observations on a Late State of the Nation: NOW comes [Knox's] American representation Is not the reader a little astonished at the proposal of an American representation from that quarter [of Grenville's]? It is proposed merely as a project of speculative improvement; not from the necessity in the case, not to add any thing to the authority of parliament: but that we may afford a greater attention to the concerns of the Americans, and give them a better opportunity of stating their grievances, and of obtaining redress. I am glad to find the author has at length discovered that we have not given a sufficient attention to their concerns, or a proper redress to their grievances. His great friend [Grenville] would once have been exceedingly displeased with any person, who should tell him, that he did not attend sufficiently to those concerns. He thought he did so, when he regulated the colonies over and over again: he thought he did so, when he formed two general systems of revenue; one of port duties, and the other of internal taxation. These systems supposed, or ought to suppose, the greatest attention to, and the most detailed information of, all their affairs. However, by contending for the American representation, he seems at last driven virtually to admit, that great caution ought to be used in the exercise of all our legislative rights over an object so remote from our eye, and so little connected with our immediate feelings; that in prudence we ought not to be quite so ready with our taxes, until we can secure the desired representation in parliament. Perhaps it may be some time before this hopeful scheme can be brought to perfect maturity; although the author seems to be no wise aware of any obstructions that lie in the way of it. While Knox, Grenville and Burke were not necessarily opposed in principle to direct colonial representation in Parliament, Grenville nonetheless conjectured that Parliament retained a constitutional right to virtually represent the colonial subjects.
Америка салықтары туралы
Берк Британияда виртуалды өкілдік доктринасын қолдады. Бірақ 1774 жылғы «Америка салықтары туралы» парламенттік сөйлесінде Берк Америка парламентте виртуалды түрде өкілдік етіледі деген ұсынысқа жауап ретінде: «Не! Виртуалды өкілдіктің электр күші Атлант мұхитын Уэльске қарағанда оңай басып өте ме, әлде сіздің жаныңыздағы, нақты және айқын өкілдікке толы Честер мен Даремге қарағанда ма? Бірақ, мырзалар, сіздің ата-бабаларыңыз осы виртуалды өкілдікті, қаншалықты кең болса да, жақын және салыстырмалы түрде маңызсыз аумақтардың тұрғындарының бостандығы үшін жеткіліксіз деп санаған. Онда мен оны шексіз үлкен және шексіз алыс аумақтар үшін жеткілікті деп қалай ойлаймын? Сіз, мырзалар, менің сіздерге колониялардың парламентте өкілдігін ұсыну схемасын ұсынатынымды ойластыруыңыз мүмкін. Бәлкім, мен мұндай ойға бейім болар едім, бірақ үлкен толасқан жол мені тоқтатады. *Natura opposuit*. Мен жаратылыстың мәңгілік кедергілерін жоя алмаймын. Бұл жағдайда, мүмкін емес деп ойлаймын. Мен ешқандай теориямен айналыспағандықтан, мұндай өкілдіктің мүмкін еместігін толығымен жоққа шығармаймын; бірақ мен оған жолымды таба алмаймын, және одан да сенімді болғандар сәттілікке жете алмады. Сондықтан менің қаулыларым Американы салық салудың әділдігі мен заңдылығын орнатуға, салық салу арқылы емес, грант арқылы салық салуға бағытталған. Колониялардың әкімшілігін бейбіт уақытта қолдауға және соғыс кезінде қосымша көмек көрсетуге арналған колониялық жиналыстардың заңды құзыреттілігін белгілеуге, осы заңды құзыреттілік пайдалы және адал түрде қолданылғанын мойындауға және олардың гранттарының пайдалы екенін, ал парламенттік салық салудың көздерді толтыру әдісі ретінде тиімсіз екенін көрсетуге арналған. Алайда, Берк Америкаға қатысты осы пікірлерін сол сөйлеуінде былай деп толықтырды: «Ұлыбритания Парламенті [провинциялық заң шығарушы органдар] орнына ешқашан араласпауы керек, олар өз институтының ортақ мақсаттарына жете алатын болса. Бірақ [парламенттік] қадағалауды қамтамасыз ету үшін оның өкілеттіктері шексіз болуы керек. Парламенттің өкілеттіктері шектеулі деп санайтын мырзалар талаптар туралы сөйлесе алады. Бірақ егер талаптар орындалмаса не болады? Империяны әлсірететін, бөліп тастайтын және таратып жіберетін кемшіліктерді толықтыру үшін резервтік күш болмай ма? Біз соғыстамыз, - деді Мемлекеттік хатшы. - Колониялар үлесін қосуға тиіс. - Менің ойымша, кейбіреулері солай істейді, көпшілігі талап етілгенді береді. - Бір-екі адам, делік, артқа шегініп, өздерін жеңілдетіп, қалғандарына жүктеменің қысымын түсіреді. Мұндай жағдайға заңды түрде «ортақ шығындар үшін өзіңізді салыңыз, әйтпесе Парламент сіз үшін оны жасайды» деуі керек. Менің білуімше, соңғы соғыстың басында Пенсильванияда осындай жағдай болды, себебі колониядағы кейбір ішкі келіспеушіліктерге байланысты. Бірақ факт осылай болсын немесе болмасын, бұл жағдайды құзыретті егеменді билік қамтамасыз етуі керек. Бірақ бұл ерекше билік болуы керек және алғашқы рет қолданылмауы керек. Мен әртүрлі уақыттарда Парламентте салық салуды империяның құралы деп санаймын, бірақ оны көздерді толтыру құралы деп қарастырмау керек дейтінім осы». Питт: «Менің ойымша, бұл корольдіктің колонияларға салық салуға құқығы жоқ» деді. Отис кіші басқа колониялық делегаттармен бірге 1765 жылғы мөртаңбалық акті конгрессіне қатысты. Конгресс қаулыларында мөртаңбалық актінің «колонистердің құқықтары мен бостандықтарын құлатуға айқын бейімділігі» бар екені және «осы колониялар халқының жалғыз өкілдері - өздері таңдаған адамдар және оларға ешқандай салықтар ешқашан салынбаған немесе Конституциялық түрде салына алмайды, бірақ олардың тиісті заң шығарушы органдарымен» деп жарияланды. Сонымен қатар, «Ұлыбритания халқының Ұлыбритания халқының Ұлы патшаға отаршылдардың меншігін беруі ақылға сыймайтын және Британ Конституциясының қағидалары мен рухына қайшы келеді» деп жарияланды. Дулани кіші Парламенттің «Колонияларға ішкі салық салуға, олардың келісімінсіз, тек кіріс алу мақсатында» құқығы жоқ екенін жоққа шығарды. 1766 жылы Бенджамин Франклин Палаталар палатасына «ішкі салық өкілдерінен салынбаса, халықтың келісімінсіз алынады. Мөртаңбалық актіде біз сауда жасамаймыз, бір-бірімізбен мүлікті алмастырмаймыз, сатып алмаймыз, бере алмаймыз, қарыздарды қайтарып алмаймыз, некеге тұрмаймыз және мұндай сомаларды төлемегенше өсиет жасамаймыз дейді; және осылайша бізден ақшамызды ұрлап алу немесе төлеуден бас тарту салдарынан бізді құрту мақсаты бар».
Burke supported the doctrine of virtual representation in Britain. Yet in his Parliamentary speech of 1774, entitled On American Taxation, Burke responded to the suggestion that America was virtually represented in Parliament by remarking: What! does the electric force of virtual representation more easily pass over the Atlantic than pervade Wales, which lies in your neighborhood? or than Chester and Durham, surrounded by abundance of representation that is actual and palpable? But, Sir, your ancestors thought this sort of virtual representation, however ample, to be totally insufficient for the freedom of the inhabitants of territories that are so near, and comparatively so inconsiderable. How, then, can I think it sufficient for those which are infinitely greater, and infinitely more remote? You will now, Sir, perhaps imagine that I am on the point of proposing to you a scheme for a representation of the colonies in Parliament. Perhaps I might be inclined to entertain some such thought; but a great flood stops me in my course. Opposuit Natura. I cannot remove the eternal barriers of the creation. The thing, in that mode, I do not know to be possible. As I meddle with no theory, I do not absolutely assert the impracticability of such a representation; but I do not see my way to it; and those who have been more confident have not been more successful My resolutions, therefore, mean to establish the equity and justice of a taxation of America by grant, and not by imposition; to mark the legal competency of the colony assemblies for the support of their government in peace, and for public aids in time of war; to acknowledge that this legal competency has had a dutiful and beneficial exercise, and that experience has shown the benefit of their grants, and the futility of Parliamentary taxation, as a method of supply. However, Burke apparently qualified such remarks concerning America by stating in the same speech that: <blockquote>The Parliament of Great Britain is never to intrude into the place of the [provincial legislatures], whilst they are equal to the common ends of their institution. But in order to enable [Parliamentary] superintendence, her powers must be boundless. The gentlemen who think the powers of Parliament limited may please themselves to talk of requisitions. But suppose the requisitions are not obeyed? What! shall there be no reserved power in the empire, to supply a deficiency which may weaken, divide, and dissipate the whole? We are engaged in war,—the Secretary of State calls upon the colonies to contribute,—some would do it, I think most would cheerfully furnish whatever is demanded,—one or two, suppose, hang back, and, easing themselves, let the stress of the draft lie on the others,—surely it is proper that some authority might legally say, 'Tax yourselves for the common Supply, or Parliament will do it for you.' This backwardness was, as I am told, actually the case of Pennsylvania for some short time towards the beginning of the last war, owing to some internal dissensions in that colony. But whether the fact were so or otherwise, the case is equally to be provided for by a competent sovereign power. But then this ought to be no ordinary power, nor ever used in the first instance. This is what I meant, when I have said, at various times, that I consider the power of taxing in Parliament as an instrument of empire, and not as a means of supply. "It is my opinion," Pitt said, "that this kingdom has no right to lay a tax upon the colonies." Otis, Jr., attended the Stamp Act Congress of 1765 along with other colonial delegates. The resolutions of the Congress stated that the Stamp Act had "a manifest tendency to subvert the rights and liberties of the colonists" and that "the only Representatives of the People of these Colonies, are Persons chosen therein by themselves, and that no Taxes ever have been, or can be Constitutionally imposed on them, but by their respective Legislature." Furthermore, it was declared that, "it is unreasonable and inconsistent with the Principles and Spirit of the British Constitution, for the People of Great Britain, to grant to his Majesty the Property of the Colonists." Dulany, Jr., denied that Parliament had a right "to impose an internal Tax upon the Colonies, without their consent for the single Purpose of Revenue." In 1766, Benjamin Franklin told the House of Commons that, "an internal tax is forced from the people without their consent if not laid by their own representatives. The Stamp Act says we shall have no commerce, make no exchange of property with each other, neither purchase nor grant, nor recover debts; we shall neither marry nor make our wills, unless we pay such and such sums; and thus it is intended to extort our money from us or ruin us by the consequence of refusing to pay it."
Республикашылдық
Республикашылдыққа көңіл білдірген Джеймс Бёрг, Кэтрин Маколей және Ричард Прайс сияқты адамдар үшін американдықтардың тікелей өкілдігісіз қабылданған кез келген салық жинау шаралары "конституцияға қайшы" және "зиялы" болды. Бёрг үшін виртуалды өкілдік "бостандыққа қатерлі" және "принциптерімен әділетсіз" еді, сондай-ақ, Халықтар палатасы колониялық мәселелерге дауыс берген кезде колониялық өкілдерді міндетті түрде қосуы керек немесе колониялық Ассамблеялардың келісімімен жұмыс істеуі керек деп есептеді.
To those sympathetic to republicanism, such as James Burgh, Catherine Macauley, and Richard Price, any tax revenue measures that were voted into effect without the direct representation of Americans were "unconstitutional" and "pernicious". Burgh felt that virtual representation was "subversive of liberty" and "unjust in its principles" and that the House of Commons must include colonial representatives when it voted on colonial matters, or operate by using the consent of the colonial Assemblies.
Керісінше,
Америкалық отаршылар 1765 жылы британ премьер-министрі Джордж Гренвилл енгізген мөр бажы салығы заңын қабылдамады және 1766 жылы заңның күшін жоюға көмектескен британ тауарларына бойкот жариялады. 1767 және 1768 жылдары Тауншенд заңдарының қабылдануы отаршылдардың наразылықтарына, соның ішінде британ тауарларына қарсы жаңа бойкот қозғалысына әкелді. Лорд Норт үкіметі 1770 жылы Тауншенд заңдарындағы көптеген салықтарды жойды. 1773 жылғы мамырда шайға салық салуды күшейткен шай заңының қабылдануы 1773 жылғы 16 желтоқсанда Бостон шай ішкен оқиғасына (Бостон шай партиясына) әкелді. Парламент мұны заңсыз деп санады, өйткені бұл Парламенттегі Корольдіктің билігіне нұқсан келтіреді деп есептеді. Британдықтар заңсыз деп саналған заңдарды күштең қолдану үшін әскерді пайдаланғанда, отаршылар өздерінің милицияларын құрып, әрбір колонияның саяси бақылауын өз қолдарына алды, корольдік губернаторларды қызметтен шеттетуге ұшыратты. Тек Коннектикуттың корольдік губернаторы Джон Трамбуллға жаңа патриот губернаторы ретінде қызметін жалғастыруға рұқсат берілді. Шағымдар салық мөлшеріне байланысты емес еді (салықтар өте төмен болғанмен, кең таралған), бірақ салықтарды Лондонда, яғни британдық Парламентте отаршылардың өкілдігі болмайынша шешетін саяси шешім қабылдау процесіне қатысты. Патрик Генридің Вирджиния заң шығарушы органындағы резолюциясы американдықтардың ағылшындардың барлық құқықтарына ие екенін, өкілдіксіз салық салу принципі Британ Конституциясының маңызды бөлігі екенін және Вирджинияның вирджиниялықтарға салық салуға толық құқығы бар екенін көрсетеді.
American colonists rejected the Stamp Act of 1765 brought in by British Prime Minister George Grenville, and initiated boycotts of British goods which helped bring about the repeal of the Act in 1766. The passage of the Townshend Acts in 1767 and 1768 again led to colonial protests, including a renewed boycott movement against British wares. Most of the taxes in the Townshend Acts were repealed in 1770 by the Ministry of Lord North. The passage of the Tea Act in May 1773, which enforced the remaining taxes on tea, led to the Boston Tea Party on December 16, 1773. The Parliament considered this an illegal act because they believed it undermined the authority of the Crown in Parliament. When the British then used the military to enforce laws that the colonists believed Parliament had passed illegally, the colonists responded by forming militias and seized political control of each colony, ousting the royal governors – with the exception of the American born Royal Governor of Connecticut, John Trumbull, who was allowed to remain as the new Patriot Governor. The complaint was never officially over the amount of taxation (the taxes were quite low, though ubiquitous), but always on the political decision making process by which taxes were decided in London, i. e. without representation for the colonists in British Parliament. Patrick Henry's resolution in the Virginia legislature implied that Americans possessed all the rights of Englishmen, that the principle of no taxation without representation was an essential part of the British Constitution, and that Virginia alone had the right to tax Virginians.
Татуластыруға арналған күш-жігер
Бұл нақты императорлық өкілдік туралы ұсыныс 1774 жылы Коннектикут штатында туған пастор Томас Брэдбери Чандлердің "Барлық ақылға қонымды американдықтарға достық үндеу" атты басылымында жазғандай, колониялық агенттер арқылы колониялардың делегаттарына да қайта баяндалды. 1775 жылдың ақпан айында Ұлыбритания империялық қорғаныс пен императорлық офицерлерді ұстауды қанағаттанарлық деңгейде қамтамасыз ететін кез келген колония үшін салық салуды тоқтатқан келісімді қабылдады.
This offer of actual imperial representation was likewise re stated to the delegates of the colonies via the colonial agents in 1774, according to Connecticut born Reverend Thomas Bradbury Chandler, in his publication A Friendly Address to All Reasonable Americans. In February 1775, Britain passed the Conciliatory Resolution which ended taxation for any colony which satisfactorily provided for the imperial defence and the upkeep of imperial officers.
Қазіргі кездегі АҚШ-тағы қолданысы
1860 жылдары Массачусетс штатының Вурстер қаласындағы суфражистка Сара Э. Уолл «өкілдіксіз салық салу болмайды» принципін қолданды, соның нәтижесінде ол әйелдерді дауыс беру құқығы берілгенге дейін салық төлемеуге шақыратын салыққа қарсы наразылық акциясын бастады. Ол бұл қозғалысты бастағаннан кейін көп ұзамай, Вурстер қаласының салық жинаушысы Уоллды салық төлеуден бас тартқаны үшін сотқа берді, және іс 1863 жылы Массачусетс Жоғарғы Сотына жетті. «Уилер против Уолл» ісінде сот Уоллдың үстемдігін жоққа шығарды және әйелдердің дауыс беру құқығы болмаса да, олар салық жүктемесін міндетті түрде төлеуге тиіс деп шешті. Дегенмен, Уолл салық жинаушымен ынтымақтасудан бас тартты, нәтижесінде оның мүлкі тәркіленіп, салық міндеттемесін өтеу үшін сатылды. Бірнеше жылдан кейін Уоллдың талмайтындығы жеңіске жетті, өйткені салық жинаушы оған немқұрайлы қарап, салық төлеуден бас тартуға рұқсат берді. 1884 жылы Сьюзан Б. Энтони Уоллдың әйелдердің сайлау құқығы үшін күресудегі батылдығы мен ынтасын бағалап, «соңғы жиырма бес жыл бойы ол салық жинаушыға қарсы тұрды. Оған қараңызшы. Ол сырттай зиянсыз көрінеді, бірақ бір цент те салық төлемейді. Ол Массачусетс штаты өзіне өкілдік құқығын берген кезде ғана салық төлейтінін айтады» деді. Бұл фраза Америкадағы түрлі салықтарды (сату, табыс, жылжымайтын мүлік) төлейтін, бірақ дауыс беру құқығынан айырылған басқа да топтар тарапынан қолданылады, мысалы, қылмыстық құқық бұзушылар (көптеген штаттарда дауыс беруге тыйым салынған), бір штаттан табыс табатын, бірақ басқа штатқа тұратын адамдар (сол штатқа табыс салығын төлеуге міндетті), немесе 18 жасқа толмаған адамдар. АҚШ азаматы болу үшін иммигранттар көбінесе белгілі бір мерзімге (әдетте бес жылға) тұрақты түрде тұруы керек. Тұрақты тұрғындар әлемдік табысы бойынша салық төлейді және көп жағдайда дауыс беру құқығына ие болмайды. Алайда, 19 ғасыр бойы көптеген штаттар иммигранттарға азамат болуға ниет білдіргеннен кейін дауыс беруге рұқсат берді. Бұл негізінен жаңа штаттардың көп бөлігін әлі азаматтыққа қол жеткізбеген иммигранттар құрауының нәтижесі болды. АҚШ тарихында азамат емес адамдарға АҚШ-тың 40 штаты мен аумағында дауыс беруге рұқсат берілді. 2005 жылғы мәліметтер бойынша, азамат емес адамдарға АҚШ-тың жеті аймағында дауыс беруге рұқсат етілді: Чикаго және Мэриленд штатының Монтгомери округіндегі алты қала. 2021 жылдан бастап Монпельер және Винооски, Вермонт қалаларында азамат емес адамдарға муниципалдық сайлауда дауыс беруге рұқсат етілді. 2009 жылы «өкілдіксіз салық салу» фразасы «Тей Парти» наразылықтарында да қолданылды, онда наразылық білдірушілер үкіметтік шығындар мен салықтардың өсуіне наразылық білдірді, сондай-ақ АҚШ үкіметінің сайланбаған мемлекеттік қызметкерлер арқылы салық салудың бір түрін қолдануына алаңдады, олар сайлаушыларға тікелей жауапты емес және сайлау арқылы халық алдында жауапкершілікке тартыла алмайды. «Оқу ақысы жоқ – өкілдік те жоқ» деген фразаның өңделген нұсқасы кейде АҚШ-тағы жоғары білім берудегі басқару мәселелеріне қатысты дауларда студенттердің институционалдық шешімдерге қатысу құқығын көрсету үшін қолданылады. Бұл термин алғаш рет 1977 жылы Нью-Джерсидегі Юнион Каунти Колледжінде болған дау кезінде пайда болды. Соңғы кезде ол Дартмут Колледжінде, Калифорния университетінің Беркли заң мектебінде және басқа да орындардағы дауларда қолданылды.
In the 1860s, suffragette Sarah E. Wall of Worcester, Massachusetts invoked the principle of "no taxation without representation", initiating an anti tax protest in which she encouraged women not to pay taxes until they were granted the right to vote. Soon after she began this movement, the Worcester city tax collector sued Wall for refusing to pay taxes, and the case reached the Massachusetts Supreme Court in 1863. In "Wheeler v. Wall," the court ruled against Wall and held that despite not having the right to vote, women are still obligated to meet their tax burden. Even still, Wall refused to cooperate with the collector, and as a result, officers seized and sold her property in order to raise the money necessary to meet her tax obligation. After several years, Wall's inexorability eventually prevailed, as the collector began to ignore Wall and allow her to abstain from paying taxes. In 1884, Susan B. Anthony cited Wall's audacity and willingness to stand up for women's suffrage, stating, "for the last twenty five years, [she] has resisted the tax gatherer when he came around. I want you to look at her. She looks very harmless, but she will not pay a dollar of tax. She says when the Commonwealth of Massachusetts will give her the right of representation she will pay her taxes." The phrase is also used by other groups in America who pay various types of taxes (sales, income, property) but lack the ability to vote, such as felons (who are, in many states, barred from voting), people who work in one state and live in another (thus having to pay income tax to a state they don't live in), or people under 18. To become citizens of the United States, immigrants most often must be permanent residents for a period of time (usually five years). Permanent residents must pay taxes on their worldwide income and, in most cases, cannot vote. However, throughout the 19th century, many states did allow immigrants to vote after they had declared their intention to become citizens. This was primarily because these new states were populated in large part by immigrants who had not yet attained citizenship. Throughout U. S. history, non citizens have been allowed to vote in 40 U. S. states and territories. As of 2005, non citizens are allowed to vote in seven jurisdictions in the United States: Chicago and six towns in Montgomery County, Maryland. As of 2021, both Montpelier and Winooski, Vermont allow non citizens to vote in municipal elections. In 2009, the phrase "taxation without representation" was also used in the Tea Party protests, where protesters were upset over increased government spending and taxes, and specifically regarding a growing concern amongst the group that the U. S. government is increasingly relying upon a form of taxation without representation through increased regulatory levies and fees which are allegedly passed via unelected government employees who have no direct responsibility to voters and cannot be held accountable by the public through elections. A modified version of the phrase, "no tuition without representation", is sometimes used in disputes over governance in higher education in the United States to emphasize student's rights to a voice in institutional decisions. The term first emerged in a 1977 dispute at Union County College in New Jersey. It has been used more recently in disputes at Dartmouth College, UC Berkeley School of Law, and elsewhere.
Колумбия округі
АҚШ-та бұл тіркес Колумбия округінде Конгресте дауыс беру науқанының бір бөлігі ретінде, округ тұрғындары федералды салық төлейтінін, бірақ Конгресте өкілдігі жоқ екенін жариялау үшін қолданылады. 2000 жылдың қараша айында Колумбия округінің Көлік департаменті «Өкілсіз салық салу» деген ұранмен тіркеу нөмірі шығара бастады. Қалаға қолдау көрсету мақсатында президент Билл Клинтон президенттік лимузиніне «Өкілсіз салық салу» тіркеу нөмірін орнатты; алайда президент Джордж Буш қызметке келгеннен кейін көп ұзамай бұл нөмірлерді ұрансыз тіркеу нөмірлерімен ауыстырды. Президент Барак Обама екінші инаугурациясынан бастап ұран жазылған тіркеу нөмірін пайдалануға ниетті екенін мәлімдеді. Президент Дональд Трамп сайланғаннан кейін де наразылық ұраны бар тіркеу нөмірін пайдалануды жалғастырды, бірақ Колумбия округіне штат мәртебесі беру мәселесінде «жай ұстанымдамын» деді. 2002 жылы Колумбия округінің кеңесі ұранды округ туына қосуға рұқсат берді, бірақ жаңа ту дизайны мақұлданбады. 2007 жылы сәтті өткен 50 Штаттың монеталары бағдарламасының үлгісімен Колумбия округі мен АҚШ территорияларының монеталары бағдарламасы құрылды. Колумбия округі ұранды қамтитын эскиздерді ұсынды, бірақ АҚШ Монета қабылдамады.
In the United States, the phrase is used in the District of Columbia as part of the campaign for a vote in Congress, to publicize the fact that District of Columbia residents pay Federal taxes, but do not have representation in Congress. In November 2000, the D. C. Department of Motor Vehicles began issuing license plates bearing the slogan "Taxation without representation". In a show of support for the city, President Bill Clinton used the "Taxation Without Representation" plates on the presidential limousine; however, President George W. Bush had the tags replaced to those without the motto shortly after taking office. President Barack Obama announced his intention to use the plates with the motto beginning at his second inauguration. President Donald Trump continued usage of the plates with the protest motto after he was elected, though he has stated he has "no position" on the issue of granting D. C. statehood. In 2002, the Council of the District of Columbia authorized adding the slogan to the D. C. flag, but no new flag design was approved. In 2007, the District of Columbia and United States Territories Quarters program was created based on the successful 50 State Quarters program. DC submitted designs containing the slogan, but they were rejected by the U. S. Mint.
Австралияда қолдану
Оңтүстік Австралияның алғашқы үкіметі заң шығарушы кеңес болды, оның мүшелері Тақ тарапынан таңдалып, олардың ішіндегі "Ресми мүшелерді" губернатор сайлады. Джон Стивенс және оның «Оңтүстік Австралия тіркелгісі» демократиялық реформаны қолдаушылардың бірі болды. 1851 жылы Оңтүстік Австралия заң шығарушы кеңесінің көпшілігі сайланғанда, ішінара реформалар орын алды (1851–1855 жылдар).
The first government of South Australia was by a legislative council, whose members were chosen by the Crown and from which office bearers "Official Members" were selected by the Governor. John Stephens and his South Australian Register were among those who campaigned for democratic reform. Partial reform took place in 1851, when a majority of Members of the South Australian Legislative Council, 1851–1855 were elected.
Канададағы қазіргі заманғы қолданысы
Канадада Квебектің саясаткері, Квебек блогының бұрынғы жетекшісі Жиль Дюсепп өзінің партиясының Оттавадағы болуын қорғауда осы фразаны жиі пайдаланды. Блок – Квебек провинциясындағы Канада Федералды сайлауында ғана кандидаттарды тікелей ұсынатын Квебек тәуелсіздік партиясы. Дюсепптің осы фразаны еске түсіруі, Квебек тәуелсіздік қозғалысының жақтастары оларға салық салатын (әрі сала беретін) Канада Парламентінде өкілдік құқығына ие екенін көрсетеді. Ол әдетте бұл сөйлемді түпнұсқа ағылшын тілінде келтіреді.
In Canada, Québec politician Gilles Duceppe, former leader of the Bloc Québécois, has repeatedly cited this phrase in defending the presence of his party in Ottawa. The Bloc is a Québec sovereigntist party solely running candidates in Canadian Federal elections in the province of Québec. Duceppe's evocation of the phrase implies that the proponents of Quebec's sovereigntist movement have the right to be represented in the body (which they are), the Canadian Parliament, which levies taxes upon them. He will usually cite the sentence in its original English.
Қазіргі кездегі қолданысы
Британ премьер-министрі Джон Мейджор 1995 жылғы қазан айында Біріккен Ұлттар Ұйымының 50 жылдығына арналған салтанатты шараларда "Мемлекеттер салық төлемей өкілдік құқығын пайдалануы тұрақты емес" деген сөзді қолданды. Осылайша ол АҚШ-тың БҰҰ төлемдері бойынша миллиардтаған долларлық қарызын сынады. Бұл мәлімдеме Ұлыбританияның сыртқы істер министрі Малкольм Рифкиндтің өткен айда БҰҰ Бас Ассамблеясының ашылу сессиясында жасаған сөзімен үйлеседі.
British Prime Minister John Major used a modified version of the quote, with the order reversed, in October 1995, when at the United Nations's 50th Anniversary celebrations he said, "It is not sustainable for states to enjoy representation without taxation," in order to criticize the billion dollar arrears of the United States' payments to the UN, echoing a statement made the previous month at the opening session of the UN General Assembly by UK Foreign Secretary Malcolm Rifkind.