Қысқартылған ұңғылы қарулар және карабин тарихы

Кіріспе

Стандартты атыс қаруының қысқартылған нұсқасы

Карабин (KARbeen немесе KARbyn) – бастапқы ұзындығынан қысқартылған ұзын оқ ату қаруы. Көптеген қазіргі заманғы карабиндер – ұзын винтовканың ықшамдалған нұсқасы немесе әлсіз патрондарға арналған винтовкалар болып табылады. Карабиндердің кішірек өлшемі мен жеңіл салмағы оларды қолдануды жеңілдетеді. Олар көбінесе арнайы операциялар жасақтары мен десантшылар сияқты жоғары жылдамдықты қажет ететін әскерлерге, сондай-ақ атты әскерлерге, артиллерияға, логистикаға немесе толық өлшемді винтовкалар қажет емес басқа да әскерлерге беріледі. Алайда, қазіргі кезде карабиндерді алдыңғы қатардағы жауынгерлерге басқа жабдықтардың ауырлығын азайту үшін беруге бейімділік артып келеді. Мысалы, АҚШ Қарулы күштерінің стандартты карабині – М4 карабині.

Этимология

Атауы алғашқы қолданушылары – "карабинерлер" деп аталған атты әскерлерден шыққан, француз тіліндегі "карабин" сөзінен, ал оның көне французша түрі "карабин" (мушкет ұстаған әскер) сөзінің шығу тегі белгісіз. Бір теория оны "ежелгі соғыс машинасы" деп аталатын "калабр"мен байланыстырады; екіншісі орта ғасырлық латын тіліндегі "Calabrinus" ('Калабриялық') сөзімен байланыстырады; үшінші, азырақ ықтимал нұсқасы, "эскарабин" – қабір қазушы, скарабей қоңызынан шыққан.

Қолдық оқ

1432 жылы Седжон Ұлы билік еткен кезде Жосон әулеті әлемдегі алғашқы қолқышаны (총통) енгізді. Чонгтоңның жалпы ұзындығы 13,8 см, ішкі диаметрі 0,9 см, сыртқы диаметрі 1,4 см. Ол келесі оқ ату үшін тез ауыстырылатын cheolheumja (철흠자, темір тұтқасы) арқылы ұсталады және максималды қауіпті радиусы шамамен 250 метр болатын jeon (차세전, сол кездегі стандартталған жебе түрі) оқтарын атып шығарады. Бастапқыда Жосон бұл қаруды тиімді қашықтығының қысқа болуына байланысты сәтсіз деп есептеді, бірақ 1437 жылдың маусымынан бастап шекаралық облыстарға таратылғаннан кейін ол тез қолданысқа кірді. Чонгтоң әртүрлі бөлімдердің әскерлерімен қатар, әйелдер мен балалар сияқты азаматтар тарапынан да жеке қорғану үшін қолданылды. Бұл қаруды, әсіресе, жау территориясына ену міндетін атқаратын chetamja (체탐자, арнайы барлаушылар) және ықшамдылығының арқасында бірнеше қару тасыған қарабинерлер жиі пайдаланды.

Карабиндік аркебус және мылтық

Карабин бастапқыда атты әскер үшін жасалған. 16 ғасырдағы ерте заманғы соғыстың басталуымен жаяу әскерлер отты қарумен қаруланды, бұл атты әскерді де солай жасауға итермеледі, тіпті ат үстінде қозғалып тұрғанда отты қаруды қайта зарядтау өте қиын болса да. Кейбір атты әскерлер, мысалы, неміс ритерлері, бір немесе бірнеше пистолет қосты, ал басқа атты әскерлер, мысалы, аркебузерлер, жаяу әскердің аркебус қаруларының әртүрлі қысқа, жеңілдетілген нұсқаларын сынады – алғашқы карабиндер. Бірақ бұл қаруларды ат үстінде қайта зарядтау әлі де қиын болды, ал қылыш мұндай атты әскердің басты қаруы болып қала берді. Драгундар және шайқас кезінде түсіп шайқасатын басқа атты әскерлер әдетте стандартты жаяу әскердің отты қаруларын қолданды, бірақ кейбіреулері атқа мінгенде көбірек қолайлы болатын нұсқаларды жақсы көретін – мінгіштің шынтақтары мен жылқының аяқтарына тимейтіндей етіп ілуге болатын қару. Көшіруге ыңғайлырақ болғанымен, карабиндердің жалпы кемшіліктері – жаяу әскердің ұзын қаруларына қарағанда дәлдігі мен қуаты төмен болуы. Наполеон соғыстары кезінде пистолет пен карабинмен қаруланған атты әскер көбінесе дәстүрлі жақын шайқасқа түсетін атты әскерге немесе драгундарға айналды. Карибиндер стандартты атты және жаяу әскерден тыс қолданыс тапты, мысалы, қолдау және артиллерия әскерлері, оларға шабуылдан қорғану қажет болуы мүмкін, бірақ үнемі толық өлшемді қаруды алып жүру оларды қиындыққа салып отырды; 19 ғасырдың соңында көптеген қысқа мылтықтардың жалпы атауы – артиллериялық карабин.

Карабиндік мылтық

19-ғасырдың ортасында жаяу әскерге арналған тегіс ұңғылы қарулардың орнына нарезы бар мылтықтар келген кезде, олардың карабин нұсқалары да жасалды; көбінесе бұл карабиндер жаяу әскер мылтықтарынан бөлек әзірленді және көп жағдайда тіпті бірдей оқ-дәрілер қолданылмады, бұл жабдықтау мәселелерін тудырды. Америка Азамат соғысының соңына қарай Одақ жасаған маңызды қарулардың бірі – Спенсер карабині, ол алғашқы қапшықты қайта зарядтайтын қарулардың бірі еді. Оның дулында жеті оқ сақталатын серпімді, алынып-қойылатын түтік тәрізді дүңгіршегі болды, оны қосалқы түтіктерді салыстыру арқылы қайта зарядтауға болады. Бұл қару атты әскерге әр оқтан кейін қиындықсыз қайта зарядтау қажеттілігін жоятын, ат үстінен атуға мүмкіндік беретін жаңа қару ретінде ұсынылды, бірақ ол көбінесе сол соғыста аттан түскен әскерлермен қолданылды, бұл атты әскер қаруларының сол кездегі әдетіне сай болды. 19-ғасырдың соңында көптеген елдерде толық ұзындығы және карабин нұсқаларында бұрандалы мылтықтар жасау кең таралды. Ең танымал және белгілі карабиндердің бірі – рычагты Винчестер карабині, ол бірнеше нұсқада, револьвер патрондарымен атуға арналған болатын. Бұл оны ковбойлар мен зерттеушілерге, сондай-ақ американдық батыстың басқа да тұрғындарына идеалды таңдауға айналдырды, олар револьвер мен карабинды бірдей оқ-дәрілерді пайдаланып алып жүре алатын. 1896 жылы стандартты британдық жаяу әскер мылтығының қысқартылған нұсқасы – Ли-Энфилд атты әскерінің карабині енгізілді, бірақ ол 1903 жылға дейін стандартты британдық атты әскерінің қаруы болмады.

Дүниежүзілік соғыстар

1918 жылдың соңында Франция танк экипаждарының өзін қорғауы үшін “Шоша Рибейроль” жасады. Fusil Automatique Modèle 1917 үлгісінен жасалған, ағаш қолсабы пистолет тұтқасымен ауыстырылды, ал ұңғысының ұзындығы қысқартылып, жалпы ұзындығы шамамен 1,5 метрге жетті. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі онжылдықтарда әлемдік армиялар қолданған стандартты жауынгерлік мылтықтың ұзындығы қысқарды, қайта жасау арқылы немесе толық ұзындықтағы мылтықтардың орнына карабин үлгілерін кеңінен қолдану арқылы. Бұл қадамды АҚШ-тың 1903 жылғы “Спрингфилд” мылтығы бастады, ол алғаш рет 1907 жылы қысқа ұңғымен шығарылды, бұл қарабиннен ұзын, бірақ әдеттегі мылтықтан қысқа мылтық болды, сондықтан оны жеке үлгілердің қажеті болмай, барлық әскерлерге беруге болады. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін басқа елдер де осылай істеді, себебі ұзын ұңғылы мылтықтардың траншеяларда көп пайдасы болмағанын, керісінше, жауынгерлерге кедергі келтіргенін түсінді. Мысалы, ресейлік 1891 жылғы үлгідегі мылтықтың ұңғысы бастапқыда белгілі бір ұзындықта болса, 1930 жылы қысқартылды, ал 1938 жылы одан да қысқартылды. Неміс “Маузер Гевер 98” мылтығы 1898 жылдан 1935 жылға дейін “Карабинер 98k” (K98k немесе Kar98k) немесе “қысқа қарабин” ретінде өзгерді. АҚШ-та қолданылатын мылтықтардың ұңғысының ұзындығы Бірінші дүниежүзілік соғыстағы M1903 мылтығы мен Екінші дүниежүзілік соғыстағы M1 Гаранд мылтығы арасында өзгерген жоқ, себебі M1903 мылтығының ұңғысы 1891 және “Гевер 98” үлгілерінің қысқартылған нұсқаларынан да қысқа болды. АҚШ-тың M1 карабині M1 Гаранд мылтығынан әлдеқайда қысқа және жеңіл болғандықтан, дәстүрлі қарабинге жақын болды, және ол толық көлемді мылтықтармен кедергі келтіре алмайтын, бірақ 1911 үлгідегі тапаншадан гөрі қуаттырақ және дәлірек қару қажет болған тыл әскерлеріне арналған еді (бірақ бұл сарбаздарды майдан шебінде оны қолданудан тоқтатпады). Көптеген адамдардың ойынша, тіпті кейбір кітаптарда айтылғандай, екеуі де “M1” деп белгіленгеніне қарамастан, M1 карабині .30 06 M1 Гаранд мылтығының қысқартылған нұсқасы емес, көптеген мылтықтар мен карабиндердегідей, ол мүлдем басқа конструкция, кішкентай, аз қуатты оқтарды қолданады. “M1” әрқайсысын жаңа АҚШ жүйесіндегі бірінші үлгі ретінде белгілейді, ол енгізілген жылды емес, “1” санынан басталатын реттік нөмірлерді пайдаланады: M1 карабині және M1 мылтығы. Ұлыбритания өздерінің “Ли-Энфилд” қызметтік мылтығының “Жунгли Карабині” нұсқасын жасады, онда қысқа ұңғы, жарық сөндіргіш және мылтықтың салмағын азайтуға арналған конструкциялық өзгерістер болды. Ресми түрде Rifle, No. 5 Mk I деп аталған бұл мылтық Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы айларында енгізілді, бірақ Корей соғысына, Мау Мау көтерілісіне, Малайядағы төтенше жағдайға және Вьетнам соғысына дейін кеңінен қолданылмады.

In late 1918, France developed the Chauchat Ribeyrolles for tank crews to defend themselves. Developed from the Fusil Automatique Modèle 1917, the stock was replaced with a pistol grip, and the barrel is significantly shorter at resulting in an overall length of
In the decades following World War I, the standard battle rifle used by armies around the world had been growing shorter, either by redesign or by the general issue of carbine versions instead of full length rifles. This move was initiated by the U. S. Model 1903 Springfield, which was originally produced in 1907 with a short barrel, providing a short rifle that was longer than a carbine but shorter than a typical rifle, so it could be issued to all troops without need for separate versions. Other nations followed suit after World War I, when they learned that their traditional long barreled rifles provided little benefit in the trenches and merely proved a hindrance to the soldiers. Examples include the Russian Model 1891 rifle, originally with an barrel, later shortened to in 1930, and to in 1938, the German Mauser Gewehr 98 rifles went from in 1898 to in 1935 as the Karabiner 98k (K98k or Kar98k), or "short carbine". The barrel lengths in rifles used by the United States did not change between the bolt action M1903 rifle of World War I and the World War II M1 Garand rifle, because the barrel on the M1903 was still shorter than even the shortened versions of the Model 1891 and Gewehr 98. The U. S. M1 carbine was more of a traditional carbine in that it was significantly shorter and lighter, with a barrel, than the M1 Garand rifle, and that it was intended for rear area troops who could not be hindered with full sized rifles but needed something more powerful and accurate than a Model 1911 pistol (although this did not stop soldiers from using them on the front line). Contrary to popular belief, and even what some books claim, in spite of both being designated "M1", the M1 Carbine was not a shorter version of the .30 06 M1 Garand, as is typical for most rifles and carbines, but it was a wholly different design, firing a smaller, less powerful cartridge. The "M1" designates each as the first model in the new U. S. designation system, which no longer used the year of introduction but a sequential series of numbers starting at "1": the M1 Carbine and M1 Rifle. The United Kingdom developed a "Jungle Carbine" version of their Lee–Enfield service rifle, featuring a shorter barrel, flash suppressor, and manufacturing modifications designed to decrease the rifle's weight Officially titled Rifle, No. 5 Mk I, it was introduced in the closing months of World War II, but it did not see widespread service until the Korean War, the Mau Mau Uprising, and the Malayan Emergency as well as the Vietnam War.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең

Қысқа қару жүк көлігінде, бронетранспортёрде, тікұшақта немесе ұшақта, сондай-ақ жақын арадағы шайқаста ыңғайлырақ болды. Екінші дүниежүзілік соғыстың жауынгерлік тәжірибесіне сүйене отырып, жаяу әскер қаруын таңдау критерийлері өзгерді. Бұрынғы соғыстардан өзгеше, олар көбінесе бекініп алынған шептер мен окоптарда жүргізілсе, Екінші дүниежүзілік соғыс жоғары жылдамдықты соғыс болды, көбінесе қалаларда, орманды жерлерде немесе жылдамдықтың және көрінудің шектеулі болған басқа да аймақтарда өтті. Сонымен қатар, артиллерияның жетілдірілуі ашық жерде жаяу әскердің қимылдауын бұрынғыдан да қиындатты. Дұшманмен кездесудің көп бөлігі 100 метрден кем қашықтықта болды, ал дұшман жасырынған жерден жасырынған жерге жылжу кезінде қысқа ғана уақытқа отқа түсті. Атылған оқтардың көп бөлігі дұшманның жауынгеріне бағытталмай, оның қозғалысын және қарсы шабуылдауын болдырмау үшін дұшман бағытына атылды. Мұндай жағдайларда ауыр мылтық қажет болмады, толық қуатты мылтық оқ-дәрілерін алыс қашықтыққа дәл атудың қажеті де болмады. Аралық қуаты төмен қару жақын қашықтықтағы нақты шайқаста да зиян келтіретін еді, ал азайтылған кері соққы дұшманды көруге мүмкіндік беретін қысқа уақыт ішінде көбірек оқ атуға мүмкіндік берді. Төмен қуатты оқтардың салмағы да жеңіл болды, сол салда солдат көбірек оқ алып жүруге мүмкіндік алды. Толық қуатты оқ-дәрілерді ату үшін ұзын стволдың қажеті болмағандықтан, қысқа стволды пайдалануға болады. Ұзындығы қысқа ствол қарудың салмағын азайтады, тар кеңістікте ұстау оңайырақ және күтпеген нысанаға жылдам атуға мүмкіндік берді. Толық автоматты ату да қажетті мүмкіндік ретінде қарастырылды, бұл солдатқа үш-бес оқтың қысқа сериясын атуға және жылдам қозғалатын нысананы тигізу ықтималдығын арттыруға мүмкіндік берді. Немістер Екінші дүниежүзілік соғыстың басында мылтық патрондарын қолданатын, таңдамалы атуға арналған карабиндермен тәжірибе жасады. Олардың толық қуатты мылтық патрондарының кері соққысы қаруды толық автоматты ату кезінде басқару мүмкін емес екенін анықтады. Содан кейін олар аралық қуатты патронды жасады, бұл стандартты 7.92×57 мм Маузер мылтығының қуатын және ұзындығын азайту арқылы 7.92×33 мм Курц (қысқа) патронын жасау арқылы жүзеге асырылды. Осы қысқа патронды атуға арналған таңдамалы ату қаруы жасалды, нәтижесінде Sturmgewehr 44 пайда болды, кейіннен "шабуылға арналған мылтық" деп аударылды (Одақтас елдерінің барлау қызметі оны "машиналық карабин" деп атады, бұл өте дұрыс бағалау). Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін көп ұзамай КСРО осындай қаруды қабылдады, ол кең таралған АК-47, атақты Калашников сериясының алғашқы үлгісі, ол кеңес жаяу әскерінің стандартты қаруы болды және қазірге дейін өте көп мөлшерде өндіріліп, экспортталуда. АҚШ 2-ші дүниежүзілік соғыста M1 карабинының таңдамалы ату нұсқасы M2 карабинын жасады, бірақ .30 карабинының қуаты тапаншаның пулеметіне жақын болды, сондықтан ол шабуылға арналған мылтық емес, субмашиналық мылтық болып саналды. Ол өте аз санда қабылданды және аз ғана әскерге берілді (жартылай автоматты M1 карабины M2-ге 10:1 қатынаста өндірілді), ал АК47 миллиондаған данада өндірілді және барлық кеңестік әскерлерге, сондай-ақ көптеген басқа елдерге стандартты қару болды. АҚШ бұл қадамға 7.62×51 мм НАТО мылтығының толық қуатын, M14-ті сақтап қалуды талап етті (бұл таңдамалы атуға ие болғанымен). 1950 жылдары британдықтар .280 British аралық патронын және оны атуға арналған таңдамалы атуға арналған бульпап шабуылға арналған мылтықты, EM 2-ні жасады. Олар АҚШ-ты оны қабылдауға итермеледі, осылайша ол НАТО стандарты болар еді, бірақ АҚШ толық қуатты .30 калибрлі патронды сақтап қалуды талап етті. Бұл НАТО-ны 7.62×51 мм НАТО патронын қабылдауға мәжбүр етті (іс жүзінде .308 Winchester-ден баллистикалық жағынан сәл ғана өзгеше). Британдықтар ақырында 7,62 мм FN FAL, ал АҚШ 7,62 мм M14 мылтығын қабылдады. Бұл мылтықтар екі ұрыс мылтығы ретінде белгілі және олар алмастырған стандартты мылтықтардан бірнеше дюйм қысқа болды (M1 Garand-қа қарамастан стволдың ұзындығы), бірақ олар әлі де толық қуатты мылтықтар, таңдамалы ату мүмкіндігімен. Бұларды тіпті қысқа, күштілігі төмен шабуылға арналған мылтықтармен салыстыруға болады, оларды "жарақтарды әзірлеудің карабиндік саласы" деп санауға болады, дегенмен қазір көптеген шабуылға арналған мылтықтардың карабиндік нұсқалары бар, олар қабылданған кезде өте кішкентай және жеңіл болып көрінді. 1960 жылдары Вьетнам соғысына қатысқаннан кейін АҚШ кенеттен бет бұрып, жаңа, жеңіл M16 мылтығынан атылатын 5.56×45 мм аралық патронды ( .223 Remington патронының негізінде) стандарттауға көшті, НАТО одан қалмау үшін асығыс шаралар қабылдады. НАТО елдерінің көпшілігі жақында 7.62 мм стандартынан кейін қайта жарақтандыруға мүмкіндік алмады, нәтижесінде олар бірнеше ондаған жылдар бойы толық қуатты 7.62 мм ұрыс мылтықтарымен қаруланған қалды, бірақ осы кезде 5.56 мм НАТО елдерінің көпшілігі және көптеген НАТО емес елдер де оны қабылдады. Бұл 5.56 мм НАТО патроны кеңестік 7.62×39 мм АК-47 патронынан тіпті жеңіл және кішкентай болды, бірақ жоғары жылдамдыққа ие болды. АҚШ қызметінде M16 шабуылға арналған мылтығы M14-ті стандартты жаяу әскер қаруы ретінде алмастырды, бірақ M14 белгіленген мергендермен әлі де қолданылып келді. M16-ның стволы M14-тен қысқа болғанымен ( ), ол "мылтық" деп белгіленді, "карабин" емес, және ол АК-47-ден де ұзын болды, оның стволы болды. (SKS – АК-47 қызметке енгізілгенге дейін бірнеше жыл бұрын қабылданған аралық, жартылай автоматты қару – оның стволы АК сериясынан әлдеқайда ұзын болғанымен, карабин деп белгіленді. Бұл Калашниковтың революциялық сипатына байланысты, ол бұрынғы парадигманы өзгертті. Бұрынғы мылтықтармен, әсіресе кеңестіктердің жартылай автоматты мылтықтарға жасаған алғашқы тыраздарымен, мысалы SVT 40, SKS әлдеқайда қысқа болды. Калашников дәстүрлі ұғымдарды өзгертті және "мылтық" деген ұғымдағы өзгеріске бастап келеді.) 1974 жылы 5.56 мм НАТО енгізілгеннен кейін көп ұзамай КСРО жаңа Калашников нұсқасын, АК-74-ті, кішкентай калибрлі 5.45×39 мм патронымен жарақтандыра бастады, ол стандартты 7.62×39 мм патронының мойнын кішірейтіп, кішкентай, жеңіл, жылдам оқты алуға мүмкіндік берді. Ол кеңестік елдерде стандартты қару ретінде пайда болды, бірақ көптеген елдер экспорттық Калашниковтарында үлкен 7.62×39 мм патронын сақтап қалды. 1995 жылы Қытай Халық Республикасы әскери оқ-дәрілердегі қазіргі үрдіске сәйкес келетін жаңа 5.8×42 мм патронын қабылдады, бұрынғы 7.62×39 мм және 5.45×39 мм патрондарын стандартты алмастырды. Кейіннен осы қысқа стволды шабуылға арналған мылтықтардың тіпті жеңілдетілген нұсқалары стандартты жаяу әскер қаруы ретінде қабылданды. Көптеген қазіргі тактикалық ойлар бойынша, солдаттардың белгілі бір саны ғана ұзын қашықтықтағы қаруды сақтап қалуы керек, олар белгіленген мергендер ретінде қызмет етеді. Қалғандары жақын арадағы шайқас үшін және басу үшін жеңіл, қысқа қашықтықтағы қаруды алып жүруі керек. Бұл түпнұсқалық шабуылға арналған мылтықтың пайда болуына себеп болған идеяның одан да радикальды кеңейтілуі. Тағы бір фактор – технологияның, көру жүйелерінің, бронежилеттердің және т.б. салмағының артуымен қатар, қазіргі солдатқа түсетін жүктемені азайтудың жалғыз жолы оларды кішкентай, жеңіл қарумен жарақтандыру болды. Сондай-ақ, қазіргі солдаттар шайқас алаңында көлік құралдарымен және тікұшақтармен тасымалдануға көп сеніп, ұзын қару осы көлік құралдарына кіру және олардан шығу кезінде қиындық тудыруы мүмкін. Жеңіл шабуылға арналған мылтықтарды әзірлеу жалғасты, тіпті жеңілдетілген карабиндер де, мысалы 5.45×39 мм AKS 74U және Colt Commando, жылдамдық маңызды болғанда және субмашиналық мылтық жеткілікті қуатты болмағанда пайдалану үшін әзірленді. AKS 74U өте қысқа стволға ие болды...

A shorter weapon was more convenient when riding in a truck, armored personnel carrier, helicopter, or aircraft, and also when engaged in close range combat. Based on the combat experience of World War II, the criteria used for selecting infantry weapons began to change. Unlike previous wars, which were often fought mainly from fixed lines and trenches, World War II was a highly mobile war, often fought in cities, forests, or other areas where mobility and visibility were restricted. In addition, improvements in artillery made moving infantry in open areas even less practical than it had been. The majority of enemy contacts were at ranges of less than , and the enemy was exposed to fire for only short periods of time as they moved from cover to cover. Most rounds fired were not aimed at an enemy combatant but instead fired in the enemy's direction to keep them from moving and from firing back. These situations did not require a heavy rifle, firing full power rifle bullets with long range accuracy. A less powerful weapon would still produce casualties at the shorter ranges encountered in actual combat, and the reduced recoil would allow more shots to be fired in the short amount of time an enemy was visible. The lower powered round would also weigh less, allowing a soldier to carry more ammunition. With no need of a long barrel to fire full power ammunition, a shorter barrel could be used. A shorter barrel made the weapon weigh less, was easier to handle in tight spaces, and was easier to shoulder quickly to fire a shot at an unexpected target. Full automatic fire was also considered a desirable feature, allowing the soldier to fire short bursts of three to five rounds, increasing the probability of a hit on a moving target. The Germans had experimented with selective fire carbines firing rifle cartridges during the early years of World War II. These were determined to be less than ideal, as the recoil of full power rifle cartridges caused the weapon to be uncontrollable in full automatic fire. They then developed an intermediate power cartridge round, which was accomplished by reducing the power and the length of the standard 7.92×57mm Mauser rifle cartridge to create the 7.92×33mm kurz (short) cartridge. A selective fire weapon was developed to fire this shorter cartridge, eventually resulting in the Sturmgewehr 44, later translated as "assault rifle" (also frequently called "machine carbines" by Allied intelligence, a quite accurate assessment, in fact). Very shortly after World War II, the USSR adopted a similar weapon, the ubiquitous AK 47, the first model in the famed Kalashnikov series, which became the standard Soviet infantry weapon and which has been produced and exported in extremely large numbers up through the present day. Although the United States had developed the M2 Carbine, a selective fire version of the M1 Carbine during WW2, the .30 Carbine cartridge was closer to a pistol round in power, making it more of a submachine gun than an assault rifle. It was also adopted only in very small numbers and issued to few troops (the semi automatic M1 carbine was produced in a 10 to 1 ratio to the M2), while the AK47 was produced by the millions and was standard issue to all Soviet troops, as well as those of many other nations. The U. S. was slow to follow suit, insisting on retaining a full power, 7.62×51mm NATO rifle, the M14 (although this was selective fire). In the 1950s, the British developed the .280 British, an intermediate cartridge, and a select fire bullpup assault rifle to fire it, the EM 2. They pressed for the U. S. to adopt it so it could become a NATO standard round, but the U. S. insisted on retaining a full power, .30 caliber round. This forced NATO to adopt the 7.62×51mm NATO round (which in reality is only slightly different ballistically from the .308 Winchester), to maintain commonality. The British eventually adopted the 7.62mm FN FAL, and the U. S. adopted the 7.62mm M14 rifle. These rifles are both what is known as battle rifles and were a few inches shorter than the standard issue rifles they replaced ( barrel as opposed to for the M1 Garand), although they were still full powered rifles, with selective fire capability. These can be compared to the even shorter, less powerful assault rifle, which might be considered the "carbine branch of weapons development", although indeed, there are now carbine variants of many of the assault rifles which had themselves seemed quite small and light when adopted. By the 1960s, after becoming involved in war in Vietnam, the U. S. did an abrupt about face and decided to standardize on the intermediate 5.56×45mm round (based on the .223 Remington varmint cartridge) fired from the new, lightweight M16 rifle, leaving NATO to hurry and catch up. Many of the NATO countries could not afford to re equip so soon after the recent 7.62mm standardization, leaving them armed with full power 7.62mm battle rifles for some decades afterwards, although by this point, the 5.56mm has been adopted by almost all NATO countries and many non NATO nations as well. This 5.56mm NATO round was even lighter and smaller than the Soviet 7.62×39mm AK 47 cartridge but possessed higher velocity. In U. S. service, the M16 assault rifle replaced the M14 as the standard infantry weapon, although the M14 continued to be used by designated marksmen. Although at , the barrel of the M16 was shorter than that of the M14, it was still designated a "rifle" rather than a "carbine", and it was still longer than the AK 47, which used a barrel. (The SKS – an interim, semi automatic, weapon adopted a few years before the AK 47 was put into service – was designated a carbine, even though its barrel was significantly longer than the AK series' This is because of the Kalashnikov's revolutionary nature, which altered the old paradigm. Compared to previous rifles, particularly the Soviets' initial attempts at semi automatic rifles, such as the SVT 40, the SKS was significantly shorter. The Kalashnikov altered traditional notions and ushered in a change in what was considered a "rifle" in military circles.) In 1974, shortly after the introduction of the 5.56mm NATO, the USSR began to issue a new Kalashnikov variant, the AK 74, chambered in the small bore 5.45×39mm cartridge, which was a standard 7.62×39mm necked down to take a smaller, lighter, faster bullet. It soon became standard issue in Soviet nations, although many of the nations with export Kalashnikovs retained the larger 7.62×39mm round. In 1995, the People's Republic of China adopted a new 5.8×42mm cartridge to match the modern trend in military ammunition, replacing the previous 7.62×39mm and 5.45×39mm round as standard. Later, even lighter carbine variants of many of these short barreled assault rifles came to be adopted as the standard infantry weapon. In much modern tactical thinking, only a certain number of soldiers need to retain longer range weapons, serving as designated marksmen. The rest can carry lighter, shorter ranged weapons for close quarters combat and suppressive fire. This is basically a more extreme extension of the idea that brought the original assault rifle. Another factor is that with the increasing weight of technology, sighting systems, ballistic armor, etc., the only way to reduce the burden on the modern soldier was to equip them with a smaller, lighter weapon. Also, modern soldiers rely a great deal on vehicles and helicopters to transport them around the battle area, and a longer weapon can be a serious hindrance to entering and exiting these vehicles. Development of lighter assault rifles continued, matched by developments in even lighter carbines. In spite of the short barrels of the new assault rifles, carbine variants like the 5.45×39mm AKS 74U and Colt Commando were being developed for use when mobility was essential and a submachine gun was not sufficiently powerful. The AKS 74U featured an extremely short barrel which necessitated redesigning and shortening the gas piston and integrating front sights onto the gas tube; the Colt Commando was a bit longer, at Neither was adopted as standard issue, although the U. S. did later adopt the somewhat longer M4 carbine, with a barrel.

Қазіргі заманғы әскери күштер

1994 жылы АҚШ M4 карабинін қабылдады, ол M16 отбасының туындысы болып табылады. Ол сол 5,56 мм патронды қолданды, бірақ салмағы жеңіл және ұзындығы қысқа болды (жалпы ұзындығы мен оқ түтігінің ұзындығы бойынша), нәтижесінде тиімділігі мен қуаты аздап төмендеді. Бірақ бұл қазіргі әскердің жабдықтары мен бронясының салмағын өтеу үшін жақсы ұтқырлық пен жеңіл салмақ ұсынды. Қазіргі заманғы карабиннің артықшылықтарына қарамастан, көптеген армиялар сарбаздарды қарабинмен және жалпы жеңіл мылтықтармен жарақтандыруға қарсылық білдіріп, таңдалған сарбаздарды, әдетте белгілі мергендерді, жоғары қуатты мылтықтармен жарақтандыруда. Тағы бір мәселе – қысқа оқ түтігінен туындаған бастапқы жылдамдықтың төмендеуі. Бұл әдеттегі кішкентай, жеңіл оқтармен біріктірілгенде тиімділіктің төмендеуіне әкеледі. 5,56 мм патронының қауіштілігі жоғары жылдамдығынан туындайды, ал M4 карабинінен атылғанда оның қуаты, тегілу қабілеті және қашықтығы төмендейді. Сондықтан, ұзақ және қысқа оқ түтіктерінен жоғары өнімділікке қол жеткізуге арналған, сәл қуаттырақ патрон қабылдауға көшті. АҚШ 6,5 мм Grendel немесе 6,8 мм Remington SPC сияқты жаңа, сәл үлкен және ауыр калибрлерді сынақтан өткізді, олар салмағы ауыр болғандықтан төменгі бастапқы жылдамдықтарда да тиімділігін сақтайды. 1994 жылы АҚШ армиясы M4 карабинін қабылдаса, АҚШ Теңіз корпусы ұзақ уақыт бойы M16A4 мылтықтарын сақтап келді, себебі олардың қарабинге қарағанда тиімділігі мен қашықтығы жоғары болды. Армия офицерлері сияқты, Теңіз корпусы офицерлері де M9 тапаншасының орнына M4 карабинін алып жүруі керек болды. Теңіз корпусы "әр теңізші – мерген" қағидасын ұстанатындықтан, жеңіл қарабин мылтық пен тапаншаның арасындағы ыңғайлы келісім деп есептелді. Көлік жүргізушілер сияқты қозғалыс шектеулі немесе взвод командирлері сияқты жоғары ұтқырлық қажеттілігі бар теңізшілерге M4 карабині берілді. 2015 жылы Теңіз корпусы M4 карабинін M16A4 мылтығын алмастырып, алдыңғы қатардағы теңізшілерге стандартты жарақ ретінде беруге келісім берді. Мылтықтар қолдау көрсетуші әскерлерге берілді, ал карабиндер алдыңғы қатардағы теңізшілерге берілді – бұл «фронтқа мылтықтар, тылға карабиндер» деген дәстүрлі рөлдердің кері қайтысына ұласты.

In 1994, the U. S. had adopted the M4 carbine, a derivative of the M16 family which fired the same 5.56mm cartridge but was lighter and shorter (in overall length and barrel length), resulting in marginally reduced range and power, although offering better mobility and lighter weight to offset the weight of equipment and armor that a modern soldier has to carry. In spite of the benefits of the modern carbine, many armies are experiencing a certain backlash against the universal equipping of soldiers with carbines and lighter rifles in general, and are equipping selected soldiers, usually designated marksmen, with higher powered rifles. Another problem comes from the loss of muzzle velocity caused by the shorter barrel, which when coupled with the typical small, lightweight bullets, causes effectiveness to be diminished; a 5.56mm gets its lethality from its high velocity, and when fired from the M4 carbine, its power, penetration, and range are diminished. Thus, there has been a move towards adopting a slightly more powerful cartridge tailored for high performance from both long and short barrels. The U. S. has experimented with a new, slightly larger and heavier caliber such as the 6.5mm Grendel or 6.8mm Remington SPC, which are heavier and thus retain more effectiveness at lower muzzle velocities. While the U. S. Army adopted the M4 carbine in 1994, the U. S. Marine Corps retained their barrel M16A4 rifles long afterwards, citing the increased range and effectiveness over the carbine version; officers were required to carry an M4 carbine rather than an M9 pistol, as Army officers do. Because the Marine Corps emphasizes "every Marine a rifleman", the lighter carbine was considered a suitable compromise between a rifle and a pistol. Marines with restricted mobility such as vehicle operators, or a greater need for mobility such as squad leaders, were issued M4 carbines. In 2015, the Marine Corps approved the M4 carbine for standard issue to front line Marines, replacing the M16A4 rifle. The rifles are issued to support troops while the carbines go to the front line Marines, in a reversal of the traditional roles of "rifles for the front line, carbines for the rear".

Арнайы күштер

Арнайы күштер жылдам және шешуші операцияларды орындауға тиіс, көбінесе әуеден немесе қайықтан. Пистолет, жеңіл және жылдам қолданылатын болғанымен, жеткілікті күш, атыс күші немесе қашықтығы жоқ деп есептеледі. Субмашиналық қару таңдаулы атыс режиміне ие, бірақ пистолет патронымен атылып, қысқа ұңғы және көру радиусы болғандықтан, ұзақ қашықтықта жеткілікті дәлдікке немесе күшке ие емес. Субмашиналық қарулар мылтық патрондарымен атылатын мылтықтар мен карабиндерге қарағанда нашар бронебойғыш қасиеттерге ие. Осының салдарынан карабиндер АҚШ Арнайы операциялар бас қолбасшылығы, Ұлыбританияның арнайы күштері және басқа да ұйымдар арасында кең танылды. Олар салыстырмалы түрде жеңіл салмаққа, үлкен дүрыл сыйымдылығына, таңдаулы атыс режиміне және субмашиналық қарудан әлдеқайда жақсы қашықтық пен бронебойғыш қасиеттерге ие.

Қолданылуы

Қарабиналардың кішігірім өлшемдері мен салыстырмалы жеңіл салмағы оларды жақын арадағы жағдайларда, мысалы, қалалық ұрыстарда, әскери көліктерден түсіргенде немесе кеңістік шектеулі кез келген жағдайда қолдануды жеңілдетеді. Мылтықтармен салыстырғанда қарабиналардың кемшіліктері – ұзақ қашықтықтағы нашар дәлдік және тиімді әрекет ету қашықтығының қысқа болуы. Бұл салыстыру қарабиналарға (қысқа ұңғылы мылтықтарға) қатысты, олар стандартты толық өлшемді мылтықтармен бірдей қуатты және кластағы болып табылады. Автоматтарға қарағанда қарабиналардың тиімді әрекет ету қашықтығы артық, және бронебойғыш оқтармен қолданғанда каска мен бронежилетті тесіп өтуге қабілетті. Дегенмен, арнайы әскери күштер мен полицияның SWAT тобы автоматтарды жақын арадағы шайқаста қолдануды жалғастырады, себебі олар "басқаруға оңай, пистолет патронымен атқыланатын және нысананы тесіп өту қаупі төмен қару". Белгілі мысалдар: Bell & White 84, BHS Rhogun, Cobra Mk1, GM 16, Kommando LDP, Northwood R 76, Paramax, Sanna 77 және TS III.

Кеудеге орнатылған қол қару

Кейбір пистолеттер зауыттан иыққа тіреуге арналған жинақыштармен шығарылатын, атап айтқанда "Бромхандл" Маузер C96, Люгер P.08 және Браунинг Hi Power. Алғашқы екеуінде пистолетке қаптама ретінде де қолданылатын қуыс ағаштан жасалған иық тірегі жинағымен бірге келуі мүмкін. M1911 және көптеген Glock пистолеттері сияқты көптеген пистолеттер үшін карабинге түрлендіру жиынтықтары саудада қолжетімді. Бұл жиынтықтар пистолетке бекітілетін қарапайым иық тіректері немесе толыққанды карабинге түрлендіру жиынтықтары болуы мүмкін, олардың ұзындығы кем дегенде болса, АҚШ заңнамасына сәйкес пистолеттің ұңғысы кем дегенде болуы керек. АҚШ-та, ұзындығы кем емес оқпаны бар пистолетке иық тірегін орнату, аталған қаруды қысқа ұңғылы мылтыққа айналдыруы мүмкін, бұл Ұлттық қару заңын бұзу болып табылады; қазіргі таңдағыда бұл мәселе соттарда қаралып жатыр.

Америка Құрама Штаттары

1934 жылғы Ұлттық қару заңына сәйкес, иық тірегі бар немесе бастапқыда мылтық ретінде жасалған және ұзындығы белгілі бір шамадан кем оқпандары бар қарулар қысқа ұңғылы мылтықтар ретінде жіктеледі. Қысқа ұңғылы мылтықтар қысқа ұңғылы саптықтарға ұқсас шектеулерге ие, олар өндіріс немесе беру алдында 200 доллар салық төлеуді талап етеді – бұл бірнеше айға созылатын процесс. Осыған байланысты, ұзындығы кем және иық тірегі бар атыс қарулары сирек кездеседі. NFA-ға жатпайтын, антикварлық мәртебесіне ие атыс қаруларының тізімін мына жерден табуға болады, ал Curio және Relic мәртебесіне ие атыс қаруларының тізімін мына жерден табуға болады; бұл тізімдерге заңдық ең аз ұзындығынан кем ұзындығы бар көптеген карабиндер мен «негізінен коллекционерлік заттар және қару ретінде қолданылуы екіталай, сондықтан Ұлттық қару заңының ережелерінен тыс қалады» деген атыс қарулары кіреді. Автоматтар, өздерінің жеке қару класы ретінде, басқа қару кластарының талаптарына бағынбайды. Қарапайым иық тірегі жиынтықтарынан айырмашылығы, толық карабинге түрлендіру жиынтықтары қысқа ұңғылы мылтықтар ретінде жіктелмейді. Пистолет ұңғысын кем дегенде белгілі бір ұзындығы бар ұңғысқа ауыстырып, жалпы ұзындығы кем дегенде болса, түрлендірілген карабин 1968 жылғы Қаруды бақылау заңының (GCA) I тарауына сәйкес стандартты мылтық ретінде қарастырылуы мүмкін. Дегенмен, кейбір «Broomhandle» Mauser C96, Luger және Browning Hi Power Curio & Relic тапаншалары бастапқыда берілген иық тірегімен бірге ғана тапанша ретінде жіктеледі. Қару ретінде бастапқыда өндірілмеген және иық тірегі жоқ карабиндер мылтық немесе қысқа ұңғылы мылтық ретінде жіктелмейді. Ұзындығы белгілі бір шамадан кем және алдыңғы тік тұтқасы жоқ карабин тапанша болып есептеледі және мемлекеттік заңға қарамастан, тіркелмеген басқа да қаруды жасамай, жасырын тасымалдануы мүмкін. Жалпы ұзындығы белгілі бір шамадан жоғары шамадағы бірдей карабин 1968 жылғы Қаруды бақылау заңының I бөлімі бойынша жай ғана жіктелмеген қару болып табылады, өйткені «басқа да қару» санаты тек ұзындығы белгілі бір шамадан кем немесе жасырылған қаруларға ғана қолданылады. Алайда, иықтан оқ атуға және қысқа ұңғылы мылтықтарды реттеуді айналып өтуге бағытталған өзгерту тіркелмеген қысқа ұңғылы мылтықты заңсыз иелену және өндіру болып саналады. Кейбір тарихи жағдайларда «машиналы карабин» термині Sten (британдық) және Owen (австралиялық) сияқты автоматтар үшін ресми атау болған. Стерлинг автоматтарының жартылай автоматты нұсқасы да ресми түрде «карабин» деп аталды. Бастапқы Sterling жартылай автоматты мылтығы АҚШ Ұлттық қару заңына сәйкес «қысқа ұңғылы мылтық» болып есептеледі, бірақ Sterling-тің толық заңды ұзақ ұңғылы нұсқалары АҚШ коллекционерлік нарығы үшін жасалды.

Under the National Firearms Act of 1934, firearms with shoulder stocks or originally manufactured as a rifle and barrels less than in length are classified as short barreled rifles. Short barreled rifles are restricted similarly to short barreled shotguns, requiring a $200 tax paid prior to manufacture or transfer – a process which can take several months. Because of this, firearms with barrels of less than and a shoulder stock are uncommon. A list of firearms not covered by the NFA due to their antique status may be found here or due to their Curio and Relic status may be found here; these lists includes a number of carbines with barrels less than the minimum legal length and firearms that are "primarily collector's items and are not likely to be used as weapons and, therefore, are excluded from the provisions of the National Firearms Act." Machine guns, as their own class of firearm, are not subject to requirements of other class firearms. Distinct from simple shoulder stock kits, full carbine conversion kits are not classified as short barreled rifles. By replacing the pistol barrel with one at least in length and having an overall length of at least , a carbine converted pistol may be treated as a standard rifle under Title I of the Gun Control Act of 1968 (GCA). However, certain "Broomhandle" Mauser C96, Luger, and Browning Hi Power Curio & Relic pistols with their originally issued stock attached only may retain their pistol classification. Carbines without a stock and not originally manufactured as a rifle are not classified as rifles or short barreled rifles. A carbine manufactured under in length without a forward vertical grip will be a pistol and, state law notwithstanding, can be carried concealed without creating an unregistered Any Other Weapon. A nearly identical carbine with an overall length of or greater is simply an unclassified firearm under Title I of the Gun Control Act of 1968, as the Any Other Weapon catch all only applies to firearms under or that have been concealed. However, a modification intending to fire from the shoulder and bypass the regulation of short barreled rifles is considered the unlawful possession and manufacture of an unregistered short barreled rifle. In some historical cases, the term machine carbine was the official title for submachine guns, such as the British Sten and Australian Owen guns. The semiautomatic only version of the Sterling submachine gun was also officially called a "carbine". The original Sterling semi auto would be classed a "short barrel rifle" under the U. S. National Firearms Act, but fully legal long barrel versions of the Sterling have been made for the U. S. collector market.