Эццелино III да Романо: Венето феодалы және тирандық билеушісі
Ezzelino III da Romano
Эццелино III да Романо (1194-1259) – Верона, Виченца, Падуяны билеген итальяндық феодал. Фридрих II-нің жақтасы, қатыгездігімен танымал. Тарихы, өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық феодал (1194–1259)
Italian feudal lord (1194–1259)
Эццелино III да Романо (25 сәуір 1194, Томболо – 7 қазан 1259) – Италиялық феодал, Ezzelini әулетінің мүшесі, Тревизо маркасында (қазіргі Венето) өмір сүрген. Ол император Фредерик II-нің (1220–1250 жылдары билік еткен) жақын одақтасы болды және шамамен екі он жыл бойы Верона, Виченца және Падуа қалаларын басқарды. Ол қатыгез тиран ретінде танымал болды, және іс жүзінде "алғашқы тирандардың" ең жаман аты шыққандарының бірі еді.
Ezzelino III da Romano (25 April 1194, Tombolo7 October 1259) was an Italian feudal lord, a member of the Ezzelini family, in the March of Treviso (in modern Veneto). He was a close ally of the emperor Frederick II (r. 1220–1250), and ruled Verona, Vicenza and Padua for almost two decades. He became infamous as a cruel tyrant, and was, in fact, the most "notorious" of the "early tyrants".
Ерте өмір
Эзелино – Бассано-дель-Граппа және Венетодағы басқа да феодтардың билеушісі Эзелино II да Романо мен Тосканадағы графтар әулетінен шыққан Аделаида дель Альберти ди Мангонаның ұлы. Төрт жасында ол кепіл ретінде Веронаға жіберілді, ал оның балалық шағы мен білімі туралы ештеңе белгісіз. 1213 жылы ол әкесінің асқан жауы, 1212 жылы қайтыс болған, кейіннен ұлы Альдобрадиноға тиесілі болған Эсте қамалының қоршауына қатысты. Падуандық жылнамашы Роландиноның мәлімдемесіне сәйкес, жас Эзелино қоршау өнеріне қызығушылық танытты және Эстеге деген жек көрушілігі өмір бойы сақталды.
Ezzelino was a son of Ezzelino II da Romano, ruler of Bassano del Grappa and other fiefs in the Veneto, and Adelaide degli Alberti di Mangona, who came from a family of counts in Tuscany. At the age of four years, he was sent as a hostage to Verona, but nothing else is known about his childhood or education. In 1213, he took part in the siege of the castle of Este, which belonged to his father's archenemy, marquess Azzo VI of Este, who died in 1212 and later to his son Aldobrandino. According to the chronicler Rolandino of Padua, the young Ezzelino already showed a keen interest in siegecraft and acquired a hatred of the Este which would last his entire life.
12261239-ға көтерілу
1223 жылы Эзелино II монастырға шеттеліп, оның иеліктері ұлдарына – Виченца ауылдарындағы (Бассано-дель-Граппаның маңызды орталығын қоса) қамалдар мен ауылдарды алған Альберикоға және Тревизо ауылдарындағы иеліктерді алған Эзелиноға бөлді. 1226 жылы Эзелино Веронадағы фракциялық тартысқа араласып, Монтикули мен Кваттуорвигинтиге олардың қарсыластарына қарсы көмектесті, яғни «конт партиясы» деп аталатын топқа, оның төбесінде Верона графы Рихард Сан-Бонифацио тұрды. Осы кезден бастап Эзелино Верона саясатындағы маңызды тұлғаға айналды және 1226-1227 жылдары ол podestà, яғни сол қаланың басшысы болды. Ол Веронаны қысқа мерзімге жоғалтты, бірақ 1230 жылы қайтадан басып алды. Бұл кезде Веронаны бақылау маңызды болды, себебі Фредерик II Солтүстік Италия қалаларының одағы – Екінші Ломбард Лигасымен қақтығыста болды. Веронаны кім бақыласа, Альп таулары арқылы Бреннер өткелін жауып, Фредерикке Германиядан күш-қуаттың келуін тоқтата алатын еді. Бастапқыда Эзелино Бреннерді жауып, императормен алғашқы шайқаста жеңіске жете алатын Ломбард Лигасын қолдады. Алайда, ол және оның інісі Альберико жақтарын өзгертті, себебі Лига наурыз айында олардың жауларына, әсіресе Эсте және Сан-Бонифациоға (Самбонифацио) көмектесіп жатқаны белгілі болды. 1232 жылы бауырлар Фридрихпен одақтасып, императордың қорғауына ие болды. Бірақ император Тревизо маршына жеке араласпай, төрт жыл өтті. Сондықтан 1232-1236 жылдар Эзелино мен Альберико үшін қиын болды, оларға көптеген жаулар шабуыл жасады, олардың ішінде Сан-Бонифацио, Эсте және Падуа қаласы ең бастылары еді. 1236 жылы Фредерик II ақыры Тревизо маршына келді. Эзелино мен оның верондық одақтастары Монтикули мен Кваттуорвигинти 1236 жылдың басында Веронаны басып алғандықтан, император Альп арқылы күшін арттырып, 3000 қарулы неміс сарбазын әкеле алды. 1236 жылдың қарашасында басталған науқанда Фридрих пен Эзелино, императордың маңызды одақтасы болып келе жатқан, Тревизо маршының барлық маңызды қалаларын бағындырды: 1236 жылдың қарашасында Виченца басып алынды, ал 1237 жылдың ақпан-наурызында Падуа мен Тревизо қарсылықсыз берілді. 1236 жылы Эзелино Фредериктің сол кезде он үш жастағы қызы Селваггияға үйленді, Веронаны жеңіп алды және сатқындықпен Падуаны басып алып, сол қаланың podestà лауазымын иеленді. Падуада ол монах Джордано Форзатені тұтқындап, жер аударып жіберді. Эзелино Кортенуовадағы Гибеллиндердің императорлық жеңісінде (1237) басты рөлде болды және 1239 жылы Тревизо маршы үшін императорлық вице-король атанды. Осындай қатыгездіктің табысқа жеткені болашақ орта ғасырлар мен қайта өрлеу дәуірінің алғашқы кезеңіндегі Италияның тирандарына да үлгі болды.
When Ezzelino II retired to a monastery in 1223, his possessions went to his sons Alberico, who received the castles and villages in the countryside of Vicenza (including the important centre of Bassano del Grappa) and Ezzelino, who received the possessions in the countryside of Treviso. In 1226 Ezzelino intervened in a factional struggle in Verona, aiding the Monticuli and Quattuorviginti against their enemies, the so called pars comitis ("party of the count"), which was headed by the Veronese count Richard of San Bonifacio. From this time onwards Ezzelino became an important factor in Veronese politics and in 1226 1227 he had become podestà or Lord Mayor of that city. He briefly lost Verona, but regained it in 1230. At this time control over Verona was important because Frederick II was in conflict with the Second Lombard League, an alliance of cities in Northern Italy. Whoever controlled Verona could block the Brenner Pass through the Alps, and thereby prevent the arrival of reinforcements for Frederick from Germany. Initially, Ezzelino favoured the Lombard League which could block the Brenner and emerge victorious from its first confrontation with the Emperor. However, he and his brother Alberico later changed sides, when it became apparent that the League favoured their enemies in the March, particularly the Este and the San Bonifacio (Sambonifacio). In 1232 the brothers struck an alliance with Frederick and received an imperial privilege of protection. However, four years passed before the emperor could personally intervene in the March of Treviso. The years 1232–1236 were therefore very difficult for Ezzelino and Alberico, who were assailed by many enemies, primarily the San Bonifacio, the Este and the city of Padua. In 1236, Frederick II finally arrived in the March of Treviso. Because Ezzelino and his Veronese allies, the Monticuli and Quattuorviginti, had gained control of Verona in early 1236, the emperor could bring reinforcements across the Alps, including 3000 German men at arms. In a campaign that began in November 1236 Frederick and Ezzelino, who was becoming an increasingly important ally of the emperor, subjugated all the important cities of the March of Treviso: Vicenza was conquered in November 1236, Padua and Treviso surrendered in February/March 1237. In 1236 Ezzelino married Selvaggia, Frederick's natural daughter who was thirteen years old at the time; conquered Verona and by treason Padua, seizing the position of podestà of that city. In Padua he had the monk Giordano Forzatè arrested and exiled. Ezzelino was one of the protagonists in the Ghibelline Imperial victory of Cortenuova (1237) and in 1239 was named Imperial viceroy for the March of Treviso. The example set by the success of this kind of ruthlessness, was not lost on the future tyrants of late Middle Age and early Renaissance Italy.