Жан Галеаццо Висконти: Миланның бірінші герцогі және сол заманның саяхатшысы
Gian Galeazzo Visconti
Жан Галеаццо Висконти: Миланның тұңғыш герцогі (1351-1402). Ломбардияны басқарды, Павия сарайын аяқтады, Милан соборының құрылысын жалғастырды. Солтүстік Италияны басып алды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бірінші Милан герцогы (1351–1402)
First duke of Milan (1351–1402)
Джан Галеаццо Висконти (16 қазан 1351 – 3 қыркүйек 1402), 1395 жылдан Миланның бірінші герцогы болды және Ренессанс дәуірінің басталуына дейін соңғы ортағасырлық қаламен билік етті. Ол өзінің ағасы Бернабомен бірлесіп Ломбардияны басқарды. Ол Павиядағы Сертоза ди Павияның негізін қалаушы демеушісі болды, әкесі бастаған Павиядағы Висконти қасiретін аяқтады және Милан соборындағы жұмыстарды жалғастырды. Ол Солтүстік Италияның және По алқабының кең аумағын жаулап алды. Генуяның француздық басқаруға өтуіне байланысты Франциямен соғыс қаупі тудырды, сондай-ақ сүйікті қызы Валентинамен де мәселелер болды. Ол Мелегнано қамалында қызбадан қайтыс болғаннан кейін, оның балалары бір-бірімен таласып, ол билеген жерлерді бөліп алды.
Gian Galeazzo Visconti (16 October 1351 – 3 September 1402), was the first duke of Milan (1395) and ruled the late medieval city just before the dawn of the Renaissance. He also ruled Lombardy jointly with his uncle Bernabò. He was the founding patron of the Certosa di Pavia, completing the Visconti Castle at Pavia begun by his father and furthering work on the Duomo of Milan. He captured a large territory of Northern Italy and the Po valley. He threatened war with France in relation to the transfer of Genoa to French control as well as issues with his beloved daughter Valentina. When he died of fever in the Castello of Melegnano, his children fought with each other and fragmented the territories that he had ruled.
Өмірбаян
Висконти қасабасына қамқорлық жасаған кезінде ол Висконти кітапханасындағы ғылыми трактаттар мен бай безендірілген қолжазбалар жинағының өсуіне үлкен үлес қосты. Жан Галеаццо, Галеаццо II Висконти мен Савойялық Бьянканың ұлы болды. Оның әкесі Павия қаласының билеушісі еді. 1385 жылы Жан Галеаццо ағасы Бернабоны опасыздықпен құлатып, Миландағы діни процессия кезінде оған шабуыл жасап, дінге келгендей әрекет етіп, Миланды басып алды. Ол ағасын түрмеге қамап, кейін уланған деп айтылатын жағдайда қайтыс болды. Галеаццоның мемлекеттік қайраткер ретіндегі қызметі басқа да формаларда көрінді. Миланды басып алғаннан кейін ол Верона, Виченца және Падуа қалаларын жаулап алып, әрқайсысының синьоры атанды, жақын арада По өзенінің жайлауының көп бөлігін, соның ішінде Пьяченцаны да бақылауына алды. 1393 жылы ол Конфалоньери әулетіне Пьяченца маңындағы жерлердегі феодалдық билікті берді. 1390 жылы Падуа Франческо Новелло да Каррараға қайтарылғанда, ол оны жоғалтты. 1395 жылы ол римдіктер королі Вацлавтан 100 000 флоринге Милан герцогі атағын алды. Жан Галеаццо Мантуядан Минчо және Падуядан Брента өзендерін өз арналарынан бұруға тырысып, 300 000 алтын флорин жұмсады, осылайша осы қалаларды өзінің әскеріне қарсы әлсіз етуді көздеді. Оның кітапханасы, Италиядағы ең сәнді князьдық резиденциясы – Павиядағы Кастеллода орналасқан, және оның бай қолжазбалар жинағы, олардың көптегені оның жаулауларының нәтижесі болды. 1400 жылы Жан Галеаццо халық денсаулығын жақсартуға бағытталған көптеген кеңсе қызметкерлері мен бөлімдерді тағайындады. Осы жаңа әкімшілік және есеп жүйесі үшін, ол өзінің канцлері Франческо Барбавараның көмегімен алғашқы заманауи бюрократияны құрған деп есептеледі.
During his patronage of the Visconti Castle, he contributed to the growth of the collection of scientific treatises and richly illuminated manuscripts in the Visconti Library. Gian Galeazzo was the son of Galeazzo II Visconti and Bianca of Savoy. His father possessed the signoria of the city of Pavia. In 1385 Gian Galeazzo gained control of Milan by overthrowing his uncle Bernabò through treacherous means by faking a religious conversion and ambushing him during a religious procession in Milan. He imprisoned his uncle who soon died, supposedly poisoned on his orders. Galeazzo's role as a statesman also took other forms. Soon after seizing Milan, he took Verona, Vicenza, and Padua, establishing himself as Signore of each, and soon controlled almost the entire valley of the Po, including Piacenza where in 1393 he gave the feudal power to Confalonieri family on the lands they already had in the valleys around Piacenza. He lost Padua in 1390 when it reverted to Francesco Novello da Carrara. He received the title of Duke of Milan from Wenceslaus, King of the Romans in 1395 for 100,000 florins. Gian Galeazzo spent 300,000 golden florins in attempting to turn from their courses the rivers Mincio from Mantua and the Brenta from Padua, in order to render those cities helpless before the force of his arms. Notable are his library, housed in the grandest princely dwelling in Italy, the Castello in Pavia, and his rich collection of manuscripts, many of them the fruits of his conquests. In 1400, Gian Galeazzo appointed a host of clerks and departments entrusted with improving public health. For the new system of administration and bookkeeping this established, he is credited with creating the first modern bureaucracy, with the assistance of his Chancellor Francesco Barbavara.
Франциямен қақтығыс
Галеаццо қызы Валентинаға деген сүйіспеншілігі шексіз әке еді. Француз сарайында Валентина туралы тараған қаңқу-қалжымға ол Францияға соғыс жариялаумен қорқытты. Франция королі Карл VI-ның әйелі Бавариялық Изабео, Бернабо Висконтидің немересі болғандықтан, Валентинаның және оның әкесі Джан Галеаццоның қатты қарсыласы еді. Генуяны өзінің ықпалынан шығарып алған француз саясатынан ашуланған Джан Галеаццо, Генуяның тәуелсіздігін Францияға беруге тырысқандарды тоқтатуға күш салды, ал Энгверран VII Франция одан әрі араласуды жаулық акті деп есептейтінін ескерту үшін жіберілді. Бұл дау саяси ғана емес еді. Орлеан герцогының әйелі және Джан Галеаццоның жақсы көретін қызы Валентина Висконти, крест жорығы басталармен бірге королева Изабеоның інтрігаларының салдарынан Парижден қуылды. 1396 жылы Никополь дағдарысынан кейін Галеаццо Османлыларға крестшілердің жоспарларын, сондай-ақ олардың әскерінің мөлшері мен күшін жеткізген деген күдік туды. Бұл оның қызы Франция королі Карл VI-ның ауруына себепкер деп айыпталғаны және Франция Генуя қаласына бақылауды күшейтіп, ол оған кедергі келтіруге тырысқаны үшін болды, осыдан соң Энгверран VII оны жазғырды.
Galeazzo was a devoted father to his daughter Valentina. He reacted to gossip about Valentina at the French Court by threatening to declare war on France. The wife of King Charles VI of France was Isabeau of Bavaria, the granddaughter of Bernabò Visconti, and, thus, a bitter rival of Valentina and her father Gian Galeazzo. Furious at French political manoeuvring that had removed Genoa from his influence, Gian Galeazzo had been attempting to stop the transfer of Genoese sovereignty to France and Enguerrand VII was dispatched to warn him that France would consider further interference a hostile act. The quarrel was more than political. Valentina Visconti, the wife of the Duke of Orleans and Gian Galeazzo's beloved daughter, had been exiled from Paris due to the machinations of Queen Isabeau the same month as the departure of the crusade. In 1396, after the disaster of Nicopolis, Galeazzo was strongly suspected of having informed the Ottomans of the Crusaders' plans and of the size and strength of their army as vengeance for his daughter being accused of being behind the illness of King Charles VI of France, and for France's increasing control over the city of Genoa that he had attempted to hamper, for which he had been rebuked by Enguerrand VII before the battle.
Италияны біріктіру және өлім
Джан Галеаццо Солтүстік Италияны қайта жаңғырған Ломбард империясы ретінде біріктіруді армандады. Оған Болонья және әсіресе Флоренция кедергі келтірді. 1402 жылы Джан Галеаццо осы қалаларға шабуыл жасады. Соғыс екі тарапқа да қатты шығын әкелді, бірақ миландықтардың жеңіске жететініне барлығы сенді. Флоренция басшылары, әсіресе канцлер Колюкцио Салютати, Флоренция халқын біріктіруде сәтті болды, бірақ флоренциялықтар ашаршылық, аурулар мен кедейлік салдарынан ауыр салық төлеуге мәжбүр болды. Галеаццо 1402 жылғы 26-27 маусымда Касалекио шайқасында Болоньялықтарға қарсы тағы бір жеңіске жетті. Дегенмен, Галеаццоның армандары орындалмады, өйткені ол 10 тамызда 1402 жылы Мелегнано кастеллосында қызбаға шалдығып қайтыс болды. 3 қыркүйекте дүние салды. Оның империясы мұрагерлері арасындағы талас-тартыс салдарынан күйреп, Миландың жерлері заңды және заңсыз балалары арасында бөлініп кетті.
Gian Galeazzo had dreams of uniting all of northern Italy into one kingdom, a revived Lombard empire. Obstacles included Bologna and especially Florence. In 1402, Gian Galeazzo launched assaults upon these cities. The warfare was extremely costly on both sides, but it was universally believed the Milanese would emerge victorious. The Florentine leaders, especially the chancellor Coluccio Salutati worked successfully to rally the people of Florence, but the Florentines were being taxed hard by famine, disease, and poverty. Galeazzo won another victory over the Bolognese at the Battle of Casalecchio on 26–27 June 1402. Galeazzo's dreams were to come to nought, however, as he succumbed to a fever at the Castello of Melegnano on 10 August 1402. He died on 3 September. His empire fragmented as infighting among his successors wrecked Milan, partly through the division of his lands among both legitimate and illegitimate children.