Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сэмюэл Фридман (16 сәуір 1908 – 6 наурыз 1993) – канадалық заңгер және судья, 1971 жылдан 1983 жылға дейін Манитобаның бас судьясы қызметін атқарған.
Samuel Freedman, (16 April 1908 – 6 March 1993), was a Canadian lawyer and judge, who served as Chief Justice of Manitoba from 1971 to 1983.
Жеке өмір және білім
1908 жылы 16 сәуірде Ресей империясының Житомир қаласында (қазіргі Украина) Натан мен Ада (Фоксман) Фридман отбасында дүниеге келген Фридман үш жасында Канаданың Манитоба провинциясының Виннипег қаласына көшіп келді. Ол отбасымен бірге Виннипегтің солтүстік жағында тұрып, Абердин мектебі мен Сент-Джон техникалық орта мектебінде білім алды. 1934 жылы Фридман Брауни Удоуға үйленді. Олардың ұлы – Мартин Фридман, Манитоба апелляциялық сотының бұрынғы судьясы, алғашқы судьялық тағайындамасы әкесінің бұрынғы лауазымына жасалған еді.
Born on 16 April 1908, to Nathan and Ada (Foxman) Freedman in Zhytomyr, Russian Empire (now Ukraine), Freedman moved to Winnipeg, Manitoba, Canada, when he was three years old. He lived with his family in Winnipeg's north end, attending Aberdeen School and St. John's Technical High School. In 1934, Freedman married Brownie Udow. The two were parents to Martin Freedman, a former Justice of the Manitoba Court of Appeal whose first judicial appointment was to a position once held by his father.
Университеттердегі білім беру және қызмет
Фридман 1924 жылы Манитоба университетінің 5 жылдық өнер бағдарламасына қабылдануға мүмкіндік беретін стипендияны жеңіп алды. Университет оқуы барысында ол бес стипендия алды. Латын және грек тілдеріне баса назар беріп, ол 1928 жылы Родс стипендиясын алғанда классиканы зерттеуді жоспарлаған. Бірақ, оның орнына ол екінші таңдауын – құқық саласын – таңдап, 1929 жылы Манитоба құқық мектебіне түсті. Сол кезде Манитобадағы құқық білімі екі бөліктен тұрды: құқық мектебіндегі сабақтар (ол қаланың орталықтағы сот ғимаратында орналасқан) және тәжірибелі адвокаттармен тәжірибелік оқу. Фридман тәжірибесін Виннипег адвокаттары Макс Стейнкопф пен В. Д. Лоуренстің серіктестігі – «Штайнкопф пен Лоуренс» фирмасында аяқтады.
Freedman earned a scholarship that allowed him to enter the 5 year arts program at the University of Manitoba in 1924. He earned five scholarships during the course of his university career. With his studies focused on the subjects of Latin and Greek, he planned to pursue his study of the classics had he been awarded the Rhodes Scholarship in 1928. Instead, he pursued his second choice—law—thereby entering the Manitoba Law School in 1929. At that time, legal education in Manitoba comprised two parts—classes at the law school (which was located in the downtown courthouse) and practical training with practicing lawyers. Freedman completed his practicum with the firm of Steinkopf and Lawrence, a partnership of Winnipeg lawyers Max Steinkopf and W. D. Lawrence.
Оқудан тыс сабақтар
Университетте оқыған кезінде Фридман университеттегі еврей клубымен, "Менора қоғамы" деп аталатын, байланыста болды. Ол сондай-ақ 1929-1930 жылдары (заң мектебінің бірінші курсында) Манитоба университетінің жылнамасы "Браун және Голд" редакторы қызметін атқарды. Фридман шеберлікпен көпшілік алдында сөйлейтін және пікірсайыстарға қатысуды ұнататын. Ол Сент-Джонс орта мектебінде белсенді пікірсайысшы болды және университетте де Пікірсайыс одағы арқылы пікірсайыстарға қатысты. 1930 жылдың қараша айында ол Эндрю Стюарт, Тревор Ллойд және Джон Митчеллмен бірге Империялық пікірсайысқа қатысты. Сол жылы ол W. L. Мортонмен бірге Манитоба үшін МакГун кубогын жеңіп алды. Бітіргеннен кейін ол Пікірсайыс одағымен және Ұлттар Лигасы қоғамымен де байланысын жалғастырды.
During his time at university, Freedman was also involved with the Jewish club on campus, known as the Menorah Society. He also served as editor of the University of Manitoba yearbook, the Brown and Gold, in 1929–1930 (during his first year of law school). Freedman was also a skilled public speaker and enjoyed participating in debates, which likely helped hone his oratorical skills. He was an active debater at St. John's High School, and continued to debate in university through his involvement with the Debating Union. In November 1930, he participated in the Imperial Debate with Andrew Stewart, Trevor Lloyd and John Mitchell. That year, he also won the McGoun Coup for Manitoba, partnered with W. L. Morton. After graduation, he remained active with the Debating Union, as well as the League of Nations Society.
Мансап
Фридман 1933 жылы адвокаттық практикаға қабылданды, содан кейін 1935 жылы серіктес болған Штейнкопф пен Лоуренспен бірге жұмыс істеді. Кейінгі жылдары ол қылмыстық істердегі тәжірибелі мамандар Р.А. Боннер мен А.Дж. Эндрюс, сондай-ақ азаматтық дауларды қарастырудағы Исаак Питбладо, А.Е. Хоскин, В. Паркер Филлмор, Р.Д. Гай және Э.К. Уильямстың оның заңгер ретінде қалыптасуына зор ықпал еткенін мойындады. 1941 жылы Фридман Манитоба адвокаттар қауымдастығының (MBA) басқару құрамына сайланды, ол Шығыс сот округін өкілдік етті. 1942 жылы ол «Manitoba Bar News» журналының редакторы болды және бұл лауазымды 4 жыл бойы атқарды. 1944 жылы ол Корольдің кеңесшісі болып тағайындалды. Содан кейін ол Дэвид Голденмен бірлесіп жаңа заң фирмасын құрды. 1951 жылы Фридман MBA президенті болып сайланды, ол провинцияда бұл лауазымды алғаш рет атқаратын еврей заңгері болды. 1952 жылдың сәуір айында Фридман Манитоба Корольдік сотына тағайындалды, нәтижесінде Голденмен құрған фирмасы таратылды. Бұған қоса, Фридман 1956 жылдан 1966 жылға дейін Родс стипендиясын іріктеу комиссиясының төрағасы болды. 1960 жылдың наурыз айында Фридман Манитоба апелляциялық сотына көтерілді. Он жыл өткен соң, 1971 жылы Бас судья Смит зейнетке шыққаннан кейін, ол Манитобаның Бас судьясы лауазымын иеленді және 1983 жылдың 16 сәуірінде 75 жасқа толғанға дейін осы лауазымда қалды. 1964 жылы Фридман теміржол қызметкерлерінің технологиялық өзгерістерге байланысты туындаған дауларын тергеп, қоғамдық тыңдаулар өткізуге шақырылды. Фридман комиссиясы 1965 жылдың желтоқсан айының басында есебін жариялады. 1984 жылдың 25 маусымында Фридман Канаданың генерал-губернаторы Жанн Сове тарапынан Канада орденінің офицері болып тағайындалды. Ол сонымен қатар көптеген құрметті дипломдар алды. Фридманның сөзіне сүйенсек, «Бір судьяның алғашқы бес жылында әрбір үкім шығарғанда, өзінің қате болу мүмкіндігіне күдікпен қарайтыны айтылады. Келесі бес жылда ол өзінің дұрыс екеніне толық сеніммен үкім шығарады. Содан кейін ол дұрыс па, бұрыс па екеніне көңіл бөлмей үкім шығарады. Ал бейжайлық әдетке айналғанда, ол зейнетке шығуы керек дейді».
Freedman received his call to the bar in 1933, then joined Steinkopf & Lawrence in practice, where he became a partner in 1935. In later years, he acknowledged the influence of criminal law practitioners R. A. Bonner and A. J. Andrews and civil litigators Isaac Pitblado, A. E. Hoskin, W. Parker Fillmore, R. D. Guy, and E. K. Williams as being important to his development as a lawyer. In 1941, Freedman was elected to the executive of the Manitoba Bar Association (MBA), representing the Eastern Judicial District. In 1942, he became the editor of the Manitoba Bar News, a position he held for 4 years. In 1944, he was appointed King's Counsel. Shortly thereafter, he formed a new law partnership with David Golden. In 1951, Freedman was elected President of the MBA, becoming the first Jewish lawyer in the province to hold the position. In April 1952, Freedman was appointed to the Manitoba Court of Queen's Bench, and as result, dissolved his firm with Golden. Moreover, Freedman was Chairman of the Rhodes Scholarship Selections Committee from 1956 to 1966. In March 1960, Freedman was elevated to the Manitoba Court of Appeal. A decade later, in 1971, upon the retirement of Chief Justice Smith, he took over the position of Chief Justice of Manitoba and remained in that position until his retirement at age 75 on 16 April 1983. In 1964, Freedman was called upon to conduct an inquiry and public hearings into a railway workers' dispute regarding technological changes. The Freedman Commission issued its report in early December 1965. On 25 June 1984, Freedman was appointed an Officer of the Order of Canada by the Governor General of Canada, Jeanne Sauvé. He has also received numerous honorary degrees. The following quotation has been attributed to Freedman:They say that during the first five years every judge delivers his judgment with a lurking suspicion in his mind that he is wrong. During the next five years he delivers every judgment absolutely convinced that he is right. Thereafter he delivers his judgments with a growing indifference as to whether he is right or wrong. And they say that when the indifference becomes habitual, he should retire.
Қайырымдылық
Фридман Еврей ерлер қауымдастығының президенті болды, сондай-ақ Еврей университетіне және Бнай Бритке қолдау көрсету үшін Уинипег комитетінде белсенді жұмыс істеді. Кейіннен ол 1969 жылға дейін Еврей университетінің Канадалық достар қоғамының Манитоба бөлімшесінің президенті қызметін атқарды. 1978 жылы, 70 жылдық мерекесінде Фридман Иерусалимдегі Еврей университетінің құқық факультетінде заңгерлік адвокатура кафедрасының ашылуымен құрметтелді. 1941 жылы Фридман Манитоба құқық мектебінде жартылай штаттан оқытушы болып жұмыс істеді, азаматтық процессуалдық құқық, агенттік, серіктестік және кейіннен отбасылық құқықтан дәріс берді. Ол 1959 жылдың маусым айында университет канцлері болып тағайындалғанға дейін осы лауазымды сақтап қалды, бұл оның оқытушылық қызметінен бас тартуын қажет етті. Ол 1968 жылға дейін университет канцлері болып қызмет етті.
Freedman served as president of the Young Men's Hebrew Association, and was active with the Winnipeg committee in support of the Hebrew University, and with the B'nai B'rith. He later served as President of the Manitoba chapter of Canadian Friends of the Hebrew University until 1969. In 1978, on his 70th birthday, Freedman was honoured with the establishment of a chair in legal advocacy at the Faculty of Law at the Hebrew University in Jerusalem. In 1941, Freedman became a part time lecturer with the Manitoba Law School, teaching civil procedure, agency, partnership and, later, family law. He held this post until his appointment as Chancellor of the university in June 1959, which required him to give up his teaching position. He remained Chancellor of the university until 1968.