Герберт Спенсер Гассер: Американ физиологы және Нобель сыйлығының лауреаты

Кіріспе

Герберт Спенсер Гассер (5 шілде 1888 – 11 мамыр 1963) – американдық физиолог, 1944 жылы жүйке талшықтарындағы әрекет потенциалын зерттегені үшін физиология және медицина саласындағы Нобель сыйлығының лауреаты. Вашингтон университетінде (Сент-Луис) қызмет еткен кезінде осы жұмысы үшін Жозеф Эрлангермен бірге марапатталған.

Білім

Гассер Висконсин штатының Платтевилл қаласында Герман Гассер мен Джейн Элизабет Грисвольд Гассердің отбасында дүниеге келген. Оның әкесі Австрияның Воралберг провинциясындағы Дорнбирн қаласынан шыққан дәрігер еді; анасы Жаңа Англия янкисі және неміс-орыс шыққан тегінен.

Өмірбаян

Гассер Платтвильдегі мемлекеттік нормалық мектепке оқуға түсіп, содан кейін 1907 жылы Висконсин университетіне қабылданды. Зоология мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін екі жылда аяқтап, 1909 жылы университеттің медицина мектебіне түсті, онда Джозеф Эрлангердің физиология және Артур С. Лойвенхарттың фармакология пәндерін оқыды. Әлі студент кезінде 1911 жылы фармакологиядан оқытушы болып тағайындалды. UW тек медицинаның клиникаға дейінгі сабақтарын ұсынғандықтан, Гассер 1913 жылы Джонс Хопкинс медицина мектебіне ауысты, онда 1915 жылы медициналық диплом алды. Содан кейін ол фармакология оқытушысы ретінде UW-ға оралды. 1916 жылы Гассер Вашингтон университетінің физиология кафедрасына көшті. АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысып, әскерлер химиялық қару қолдана бастағанда, Гассерден адам физиологиясы туралы білімін осы салада пайдалануы сұралды. Осыған байланысты, 1918 жылдың жазында ол Вашингтон қаласындағы Қарулы күштердің химиялық соғыс қызметіне қосылды. Бітім шарты жасалғаннан кейін ол Вашингтон университетіне оралды, онда 1921 жылы фармакология профессоры болды. 1923–1925 жылдары Гассер Рокфеллер қорының гранты бойынша Лондон, Париж және Мюнхенде оқыды, мақсаты – АҚШ медициналық білімінің сапасын арттыру. Оқуын аяқтағаннан кейін ол Вашингтон университетіне қайта оралды. 1931 жылы Гассер Нью-Йоркке көшіп, Корнелл медициналық колледжінде физиология профессоры болды. Осы лауазымда төрт жыл қызмет еткеннен кейін, ол Саймон Флекснерден кейін Рокфеллер институтының екінші директоры болып тағайындалды, ал Флекснер институтты құрған еді. Ол 1953 жылға дейін осы қызметте болды. Ол қызмет еткен кезеңде АҚШ Ұлттық ғылым академиясының, Америка философиялық қоғамының және Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 1936 жылы Гассер мен Эрлангер Пенсильвания университетінде адам нейрондарының қызметіне қатысты зерттеулерін қорытындылаған бірқатар лекциялар оқыды. Бұл жұмыс 1944 жылы олардың бірлесіп Нобель сыйлығын алған кезде танылды (Гассер сыйлық ақшасын осы тақырыптағы қосымша зерттеулерді қаржыландыруға жұмсады). 1953 жылы Рокфеллер институтынан зейнетке шыққаннан кейін Гассер зерттеулерін жалғастырды. Өмірі бойында 100-ден астам ғылыми мақала жариялады. 1963 жылдың 11 мамырында Нью-Йорк қаласында қайтыс болды.

Gasser attended State Normal School in Platteville, then entered the University of Wisconsin in 1907. Finishing his undergraduate studies in zoology in only two years, he enrolled in the university's medical school in 1909, studying physiology under Joseph Erlanger, and pharmacology under Arthur S. Loevenhart. While still a student, he was named an instructor in pharmacology (1911). Since UW only provided preclinical medical instruction, Gasser transferred to Johns Hopkins School of Medicine in 1913, where he received his medical degree in 1915. He then returned to UW as a pharmacology instructor. In 1916 Gasser moved to the department of physiology at Washington University. As the United States became involved in World War I and the armies began using chemical warfare, Gasser was urged to contribute his knowledge of human physiology to the subject. Accordingly, in the summer of 1918 he joined the Armed Forces Chemical Warfare Service in Washington D. C. After the Armistice he returned to Washington University, where he was made a professor of pharmacology in 1921. During the years 1923–1925 Gasser studied in London, Paris and Munich under a Rockefeller Foundation grant, with the goal of improving the caliber of US medical education. After completing these studies he returned to Washington University. In 1931 Gasser moved to New York City and became a professor of physiology at Cornell Medical College. After four years at that post, he was named the second director of the Rockefeller Institute, following the long tenure of Simon Flexner, who had founded the institute. He remained in that position until 1953. During his tenure there, he was elected a member of the United States National Academy of Sciences, the American Philosophical Society, and the American Academy of Arts and Sciences. In 1936 Gasser and Erlanger gave a series of lectures at the University of Pennsylvania, summarizing their investigations into the actions of human nerve cells. This work led to their recognition in 1944, when they jointly received the Nobel Prize (Gasser used his prize money to fund further research into the subject). After his retirement from the Rockefeller Institute in 1953, Gasser continued his research. He published over 100 scientific papers during his lifetime. He died in New York City on May 11, 1963.