Нэт Аддерли: Американдық джаз суретшісінің өмірі мен шығармашылығы
Nat Adderley
Нейт Аддерли – америкалық джаз трубашы, саксофоншы Кэннонболл Аддерлидің інісі. Биографиясы, мансабы және Рей Чарльзбен бірлескен жұмысы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық джаз корнеті мен трубашысы (1931–2000)
American jazz cornet & trumpet player (1931–2000)
Натаниел Карлайл Аддерли (25 қараша 1931 – 2 қаңтар 2000) – американдық джаз трубашысы. Ол саксофонист Джулиан "Каннонболл" Аддерлидің кіші інісі болды, оны көп жылдар бойы қолдап, бірге ойнады. Кеннонбол альт саксофонды алғанда, трубаны Натқа берді, ол 1946 жылы ойнай бастады. Олар екеуі 1940 жылдардың басында Таллахассиде және аймақтағы түрлі концерттерде Рей Чарльзбен бірге орындады. Аддерли Флорида университетінде социология мамандығы бойынша, музыканы қосымша пән ретінде оқыды. 1950 жылы ол корнетке ауысты. 1951 жылдан 1953 жылға дейін ол әскерде қызмет етті және ағасы басқаратын әскер оркестрінде ойнады, АҚШ-тағы казармаға оралғанға дейін Кореяда бір рет гастрольдік сапар жасады. Әскери қызметтен кейін ол Флорида A&M университетіне мұғалім болу мақсатымен түсті. Аддерли студенттерге сабақ бере бастағанға дейін, Лайонел Хэмптон Флорида A&M университетінде концерт берді. Өзінің қабілетіне сенген ол Хэмптонға өнер көрсетті, сосын Хэмптон оны өзінің тобына шақырды. Оқуын уақытша тоқтатқан ол 1954-1955 жылдары Хэмптонның тобында ойнап, Еуропаға гастрольдік сапар жасады. Отанға оралғаннан кейін ол мұғалім болу үшін қайта оқуға түсуді жоспарлады. Cannonball Adderley Quintet-тің маңызды мүшесі болғанымен, ол кәсіби джаз музыканты ретінде басқа да жобалармен айналысты. Нью-Йоркқа көшкеннен кейін ол Аддерли тобынан тыс жазбалар жасады. 1997 жылы Флорида Оңтүстік колледжінің факультетіне тұрақты суретші ретінде қабылданды. Сондай-ақ, ол университетте жыл сайын өткізілетін Child of the Sun Jazz Festival-дің құрылуына және дамуына көмектесті, он жылдан астам уақыт бойы фестивальдің бас шебері болды. Сол жылы ол Канзас-Ситидегі Джаз даңқы залына енгізілді. Ол сондай-ақ ағасымен бірге Куинстің Корона ауданында тұрды.
Nathaniel Carlyle Adderley (November 25, 1931 – January 2, 2000) was an American jazz trumpeter. He was the younger brother of saxophonist Julian "Cannonball" Adderley, whom he supported and played with for many years. When Cannonball picked up the alto saxophone, he passed the trumpet to Nat, who began playing in 1946. He and Cannonball played with Ray Charles in the early 1940s in Tallahassee and in amateur gigs around the area. Adderley attended Florida University, majoring in sociology with a minor in music. He switched to cornet in 1950. From 1951 to 1953, he served in the army and played in the army band under his brother, taking at least one tour of Korea before returning to a station in the United States. After returning home, he attended Florida A&M intending to become a teacher. Shortly before Adderley was expected to begin student teaching, Lionel Hampton played a concert at Florida A&M. Confident in his abilities, he played for Hampton, and Hampton invited him to join the band. Putting school on hold, he played under Hampton from 1954 to 1955 and visited Europe on tour. After returning, he intended to go back to school to become a teacher. While he was an integral part of the Cannonball Adderley Quintet, this was not the only project occupying his time in his career as professional jazz musician. Since moving to New York, he had been recording outside the Adderley group. In 1997, he joined the faculty of Florida Southern College as an artist in residence. He also helped in the founding and development of the annual Child of the Sun Jazz Festival held annually at the university which he headlined for over a decade. During the same year, he was inducted into the Jazz Hall of Fame in Kansas City. He also lived near his brother in Corona, Queens.
Өлім және мұра
Нат Аддерли 68 жасында Флорида штатының Лейкленд қаласында қант диабетінің асқынуларынан қайтыс болды. Ол Флорида штатының Таллахасси қаласындағы Саутсайд зиратында ағасының қасына жерленді. Оның күйеуі Энн, ұлы Нат Аддерли кіші, Батыс Оранж, Нью-Джерси, қызы Элисон Аддерли-Питман, Палм-Бэй, Флорида және бес немересі бар еді. Соул джаздың мақсаты – блюз бен шіркеу музыкасының тікелей ықпалымен туған қарапайым джаз түрін қайта жаңғырту еді. Дегенмен, бұл Аддерли жазған және орындаған жалғыз стиль емес. Квинтет сонымен қатар олардың жазбаларының шамамен жартысын құрайтын хард боппен де кеңінен танымал болды. Бұл бибоптан тараған, күшті әрі өткір стиль, оны ойнау үшін виртуоздық қабілеттер қажет. Солист және композитор ретінде Аддерлидің қабілеттері өте кең болды. Ол соул джаз пьесаларына қарапайым, жанды сололар орындайтын, бірақ хард бопта өзінің барлық шеберлігін көрсетуге және эксперимент жасауға да қабілетті еді. Әсіресе хард боп орындағанда, ол аспаптың диапазонын пайдаланудан тартынбады, көбінесе қысқа сәттерге қалыпты корнет диапазонынан төмен түсіп, содан кейін нормалы диапазонға оралатын. 1960 жылдардың соңында оның диапазоны азайып қалғанмен, бұл оны өмірінің соңына дейін ойнаудан тоқтатуға кедергі болмады.
Nat Adderley died as a result of complications from diabetes at the age of 68 in Lakeland, Florida. He was interred near his brother in the Southside Cemetery in Tallahassee, Florida. He was survived by his wife, Ann; a son, Nat Adderley Jr. of West Orange, N. J.; a daughter, Alison Adderley Pittman of Palm Bay, Florida; and five grandchildren. The point of soul jazz was to bring back a simpler type of jazz that had direct influence from blues and church music. However, this is not the only style that Adderley wrote and played. The quintet was also widely known for their hard bop, which comprised roughly half of their recorded work. This is a rougher, edgier style descended from bebop, and virtuosic abilities are required to be able to play it. As a soloist and composer, Adderley had a wide range of abilities. He could improvise simpler, more soulful solos for soul jazz numbers, but he could experiment and show off all of his abilities for hard bop. Especially in playing hard bop, he was not afraid to use the range of the instrument, often playing below the typical cornet range for short bursts before returning to the normal range. Although his range was starting to fade by the late 1960s, this did not keep him from continuing to play for the rest of his life.