Шотландиялық велошабаншы Дэвид Миллардың өмірі мен мансабы

Кіріспе

Шотландиялық велосипедші

Дэвид Миллар (4 қаңтар 1977 жылы туған) – шотландтық зейнеткер кәсіби жол велосипедшісі. 1997 жылдан 2004 жылға дейін Cofidis, ал 2008 жылдан 2014 жылға дейін Garmin–Sharp командаларында өнер көрсетті. Ол «Тур де Франс» жарысының төрт кезеңінде, «Вуэльта а Эспанья» жарысының бес кезеңінде және «Джиро д’Италия» жарысының бір кезеңінде жеңіске жетті. 2007 жылы Ұлыбританияның ұлттық жол және ұлттық уақыттық жарыс чемпионы атанды. 2004 жылы Миллар допингке қарсы ережелерді бұзғанын мойындағаннан кейін екі жылға жарыстан шеттетілді. Жарысқа оралғаннан кейін Миллар допингке қарсы күреске белсенді қатысып, журналист Аласдейр Фотеррингхэм оны «велосипед спортының тәжірибелі қайраткері» деп сипаттады.

Ерте өмір және білім

Миллер – Гордон мен Эвриль Миллердің ұлы, екеуі де шотландықтар. Оның әкесі Корольдік әуе күштерінде ұшқыш болған, ал Миллер әкесі үш жылдық міндеттемемен сол жерде болған Мальтаның Мтарфа қаласында дүниеге келді. Анасы мұғалім болып жұмыс істеді. Оның Фрэнсис (Фран) атты сіңлісі бар, ол да велосипед спортында жұмыс істейді, қазіргі уақытта Team Ineos командасының бас атқарушы директоры. Отбасы Ұлыбританияға оралды және Шотландиядағы RAF Kinloss-те тұрды, содан кейін Лондоннан солтүстік-батысқа қарай 60 шақырым жердегі Айлсбериге көшіп барды. Миллер 11 жасқа келгенде оның әкесі мен анасы ажырасып, әкесі Гонконгқа көшіп кетті, ол сол жерде орналасқан Cathay Pacific әуе компаниясына жұмысқа орналасты. Миллер Гонконгті өз үйі деп санайды. Миллер 13 жасында әкесіне қосылу үшін Гонконгқа көшіп барды. Ол Гонконгте BMX жарыстарында жарысып, жақсы нәтижелер көрсетті. 1992 жылы ол жол велосипеді сатып алып, жолдар көлікке толыға бастағанға дейін таңғы сағат 6:30-да жарысқа қатысты. Король Георг V мектебінде ол математика, экономика және географияны А деңгейінің емтихан пәндері ретінде таңдады, содан кейін әкесінің ұсынысымен өнер, графика және спортты зерттеуге ауысты. Ол А деңгейлерін аяқтады және анасымен бірге болу үшін Англияға қайтып келген соң, Мейденхедтегі өнер колледжіне түсті. Ол Букингемширдегі Хай-Уайкомб қаласында велосипедпен айналыса бастады. Анасы Эврил оны жаңа достар табу үшін және бос уақытын өткізу үшін сол жерге алып барды. Оған бес кәсіби команда келісімшарт ұсынды. Ол Сирилл Гимардпен келісімшартқа отырды, өйткені оның командасы Кофидис Футуроскопта 16 шақырымдық уақыт сынағы аймағында орналасқан. Ол бірнеше күн бойы жалпы есепте көшбасшы ретінде сары жейдеге ие болды. 2001 жылы Дюнкерктегі жеңісін қайталай алмады, бұрылыста ұрып, апатқа ұшырады. 2002 жылы Люксембургте өткен пролог жарысында бесінші орынға ие болды. 2003 жылы өткен Турдың 100 жылдығына орай Париждегі прологты жеңуге тырысқанда, оның тізбегі финиш сызығына дейін 500 метр қалғанда жыртылды. Ол Брэд МакГиге 0,14 секундқа жеңілді. Миллер салмақты азайту үшін велосипедті алдыңғы рельссіз жүргізген. Ол өзінің спорттық директоры Ален Бондуды кінәлады. "Бұл менің тізбегімнің проблемасы емес, бұл менің командамның проблемасы болды", - деді ол финиш сызығында журналистерге. Ол Бондюдың бірнеше граммды үнемдеу үшін рельссізді алып тастауға тырысқанын айтты. Бондю Миллерге басқалар да осындай қиындықтарға тап болғаннан кейін алдыңғы рельссізді пайдалануды тапсырғанын айтты. Бондю логистикалық менеджер болып төмендетілді. Сан-Маринода өткізіледі. Миллер 2002 жылғы Достастық ойындарына Шотландия құрамасына шақырылды, бірақ оның орнына Кофидис үшін жарысқа қатысуды жөн көрді. 2002 жылғы "Вуэльта а Эспанья" жарысының 15-ші кезеңіне Альто-де-л-Англиру таушаңы жаңбыр астында көтерілді. Команданың көліктері ең тік бөлігінде тоқтап қалды, кейбіреулері күйшілердің салған суреттеріне дөңгелектері сырғып кеткендіктен қайта іске қоса алмады. Олардың артында қалғандар болды, ал басқалары дөңгелектері жарылып қалды, себебі механиктер оларға жете алмады. Миллер үш рет құлап, жарыстан бір метр қашықтықта жарыс нөмірін тапсырып, наразылық білдірді, нәтижесінде жарыстан шықты. Төрешілер оның кезеңді аяқтамағанын және ол Биаррицтегі үйіне кеткеннен кейін қайтадан қабылданбағанын шешті. Ол тоғызыншы орынға ие болғаны үшін өкінді және кейін командасынан кешірім сұрады. 2004 жылдың 23 маусымында Биаррицке жақын Бидартта оған кешкі сағат 20:25-те Париждегі есірткілерге қарсы күрес бөлімінің үш жазық киімдегі полицейі жақындады. Олар Миллерді ұстап, оның сағатын, аяқ киімін, зергерлік бұйымдарын, кілттерін және телефонын алып кетті. Екі жарым сағат бойы оның үйін тінткеннен кейін, олар қанды күшейтетін эритропоэтин (ЭПО) дәрісінің бір түрі Эпрекстің бос флакондарын және екі пайдаланылған шприцтерді тапты. Полиция Мадеяктан табылған есірткі туралы көбірек білу үшін 2004 жылдың 20 қаңтарында Орли әуежайына келген команданың тағы бір жүргізушісі Филипп Гомонтқа назар аударды. Бірақ Миллердің телефон қоңыраулары төрт ай бойы тыңдалып келген. Миллер 2001 және 2003 жылдары ЭПО қолданғанын мойындады. Ол мұны стресске, атап айтқанда 2003 жылғы Турда прологты жоғалтуға және 2001 жылғы әлем чемпионатында Ян Улрихтан жеңілгеніне кінәлады. Велосипедтік ереже бойынша мойындау – оң сынаққа тең. 2004 жылдың тамызында Британдық Велоспорт оны екі жылға тоқтатты. Ол 2003 жылғы уақыт сынағы бойынша әлем чемпионы ретінде жарамсыз деп танылды, оған 2000 швейцариялық франк (шамамен 1250 еуро) айып салынды және 2003 жылғы "Критериум дю Дофине Либере" және 2001 жылғы "Вуэльта а Эспанья" жарыстарынан шеттетілді. Кофидис Миллерді жұмыстан шығарды және ішкі тергеу жүргізе алмайынша жарыстардан шықты. Бірнеше Кофидис жүргізушілері мен көмекшілері жұмыстан шығарылды. Команданың директоры Бондю және дәрігер Менюет командадан кетті. Миллер өзінің жазасын жеңілдету үшін Спорт арбитраждық сотына шағымданып, сәтсіз аяқтады, бірақ сот оның жазасын мойындаған күніне, 2004 жылдың 24 маусымына дейін қайта есептеді. Миллер 2006 жылы Нантердегі француз сотында тоғыз басқа айыпталушымен бірге сотталды, олардың көпшілігі Кофидистен болды. Сот оның Францияда есірткі қолданғаны анық емес деп шешті және қылмыстық іс қозғау мүмкін емес. Ол кеңес алған дәрігер Биаррицтен оңтүстікке, Пиреней тауларының ар жағындағы Испанияда тұрды. Миллер судьяға жасаған мәлімдемесінде ол жарысқа қатысу қысымына, британдық жанкүйерлердің үміттеріне және жақын достар таба алмауына бағынғанын айтты. Тур де Франс прологын жеңіп алу жағдайды нашарлатты; ол жетекшілік маусымдық жейдесін киді – оның "арманы", деді ол, – және барлығы аяқталғаннан кейін ол достары жоқ және тек теледидары бар пәтеріне қайтып келді. Ол өзінің чемпионатын Лас-Вегастағы Белладжио казиносында тойлады. Бірақ тоқтатқаны Миллерге жұмысын, кірісін және үйін құрбан етуге тура келді. Миллер содан кейін бір жыл бойы алкогольге тәуелді болды. Джонатан Ваутерс басқаратын команда. Ваутерс команданың допингке қарсы тұруын баса көрсетті. 2007 жылы Миллер британдық жол және уақыт сынағы чемпионаттарында жеңіске жетті және Энеко Турде екінші орынды иеленді, Хосе Иван Гутьеррестен 11 секунд қалып қойды. Оның жылдың тағы бір жеңісі Париж-Ницца жарысында болды, онда ол прологты жеңді.

Millar is the son of Gordon and Avril Millar, both Scots. His father was a pilot in the Royal Air Force and Millar was born in Mtarfa, Malta, while his father was based there for a three year tour of duty. His mother worked as a teacher. He has a sister, Frances (Fran) who also works in cycling, currently as the chief executive officer of Team Ineos. The family returned to the United Kingdom, and lived at RAF Kinloss in Scotland before moving to Aylesbury, 60 km north west of London. His father and mother divorced when Millar was 11 and his father moved to Hong Kong, when he joined the airline Cathay Pacific, which is based there. Millar considers Hong Kong as his home. Millar moved to Hong Kong to join his father when he was 13. He rode in BMX bike races in Hong Kong "and did pretty well." He bought a road bike in 1992 and raced at 6.30 in the morning before the roads began filling with traffic. At King George V School he chose mathematics, economics and geography as his A level, pre university, examination subjects, then switched to art, graphics and sports studies at his father's suggestion. He completed his A levels and, having moved back to England to be with his mother in Maidenhead, enrolled at an arts college. He started cycling with a club in High Wycombe, Buckinghamshire. His mother, Avril, took him there so that he would make new friends and have something to do. Five professional teams offered him a contract. He signed with Cyrille Guimard because his team, Cofidis, was based in the area a 16 km time trial at Futuroscope. He held the yellow jersey as leader of the general classification for a few days. He failed to repeat his feat at Dunkirk in 2001 after puncturing in a bend and crashing. He finished fifth in the prologue in 2002 on a rolling course at Luxembourg. His attempt to win the prologue in central Paris in the centenary Tour of 2003 ended when his chain dropped off 500 m before the finish. He lost by 0.14 s to Brad McGee. Millar had ridden a bike without a front derailleur to save weight. He blamed his directeur sportif, Alain Bondue. "It wasn't a problem with my chainring; it was a problem with my team", he told journalists at the finish. He said Bondue had tried to save a few grams by removing the derailleur. Bondue said he had told Millar to use a front derailleur after other riders had similar problems. Bondue was demoted to logistics manager. held in San Marino. Millar was selected for the Scotland team for the 2002 Commonwealth Games, but withdrew to compete for Cofidis instead. In the 2002 Vuelta a España, stage 15 included the ascent of the Alto de l'Angliru in rain. Team cars stalled on the steepest part, some unable to restart because their tires slipped on messages painted by fans. Riders were caught behind them and others had to ride with flat tires because mechanics could not reach them. Millar crashed three times, and protested by handing in his race number a metre from the line, effectively abandoning from the race. The judges ruled he had not finished the stage and he was not reinstated, having already left for his home in Biarritz. He regretted his temper—he had been ninth—and later apologised to his team. in Bidart, near Biarritz, on 23 June 2004 when he was approached by three plainclothes policemen of the Paris drug squad at 8.25pm. They detained Millar and took his watch, shoelaces, jewellery, keys and phone. After searching his home for two and a half hours they found empty phials of Eprex, a brand of the blood boosting drug erythropoietin (EPO), and two used syringes. Police, looking to find out more about the drugs found on Madejak, turned their attention to another rider on the team, Philippe Gaumont, as he arrived at Orly airport on 20 January 2004. But Millar's phone calls had been tapped for four months

Millar admitted using EPO in 2001 and 2003. He blamed it on stress, in particular losing the prologue in the 2003 Tour and being beaten by Jan Ullrich in the 2001 world time trial championship. Under cycling rules a confession equates to a positive test. British Cycling suspended him for two years in August 2004. He was disqualified as 2003 world time trial champion, fined CHF2,000 (approx. €1250), and disqualified from the 2003 Critérium du Dauphiné Libéré and 2001 Vuelta a España. Cofidis fired Millar and withdrew from racing while it carried out an internal investigation. Several Cofidis riders and assistants were fired. Alain Bondue, the team's director, and Menuet, the doctor, left the team. Millar failed in an appeal to the Court of Arbitration for Sport to reduce his ban, but the court did backdate his suspension to the day he confessed, 24 June 2004. Millar was prosecuted in a French court in Nanterre in 2006 with nine other defendants, mostly from Cofidis. The court decided it was not clear he had taken drugs in France and that charges could not be pursued. The doctor he had consulted lived in Spain, south of Biarritz and across the Pyrenees. Millar's statement to the judge stated that he had succumbed to the pressure of racing, the expectations placed on him by British fans, and an inability to make close friends. Winning the prologue of the Tour de France made things worse; he had worn the maillot jaune of leadership – his "dream", he said – and when it was all over he was back in his apartment with no friends and just a television for company. He toasted his championship in the Bellagio Casino in Las Vegas. But the suspension cost Millar his job, his income and his house. Millar then began abusing alcohol for much of a year. run by Jonathan Vaughters, a former rider. Vaughters stressed the team's stance against doping. In the 2007 season, Millar won both the British road and time trial championships and came second in the Eneco Tour, 11 seconds behind José Iván Gutiérrez. His other victory of the year came in the Paris–Nice, during which he won the prologue.

2008-2014 жылдар: Garmin-дегі мансап

2008 жылғы маусымның басында Slipstream командасы Garmin Slipstream деп аталды, ал Миллар команданың меншік үлесін алып, допингке қарсы позициясын нығайтуға көмектесті. Ол «Италия айналымы» (Giro d'Italia) ашылу командалық уақыт сынағындағы жеңіске ықпал етті. Миллар 2008 жылғы «Италия айналымының» бесінші кезеңінде жеңіске жеткен бес жүргізушіден бірі болды, бірақ соңғы шақырымда тізбегі үзіліп, велосипедін жол жиегіне лақтырып жіберді. 2008 жылғы «Тур де Франс» жарысында Миллар төртінші кезеңдегі уақыт сынағында үшінші орын алды, жеңімпаздан 18 секунд қалып қойды. Жалпы есепте ол 68-ші орынды иеленді, Карлос Састреден 1 сағат 59 минут 39 секунд артта қалды. Маусымдағы ең жақсы нәтижесі 2008 жылғы Калифорния айналымындағы жалпы есепте екінші орын болды. Миллар 2009 жылғы «Италия айналымында» және содан кейін 2009 жылғы Critérium du Dauphiné Libéré жарысында өнер көрсетіп, жалпы есепте тоғызыншы орынды иеленді. Ол «Тур де Франс» және «Вуэльта а Эспанья» жарыстарына қатысты. Оның ең жақсы көрсеткіші – «Вуэльта»дағы 20-шы кезеңдегі уақыт сынағындағы жеңісі. Бұл жарыста Миллар екі жылдан бері алғаш рет жеңіске жетті және «Вуэльтада» бесінші рет жеңіске ие болды. 2010 жылы Миллар уақыт сынағындағы күшін сақтап қалды, Critérium International және De Panne үш күндігінде кезеңдік жеңіске жетті. De Panne сонымен қатар Миллардың 2001 жылғы Circuit de la Sarthe жарысынан бергі алғашқы көп кезеңді жарыстағы жеңісі болды. Маусымның басында Миллар ірі уақыт сынақтарында бірнеше жоғары орындарды иеленді – ол 2010 жылғы «Тур де Франстың» прологында үшінші орынды, ал Critérium du Dauphiné үшінші кезеңінде екінші орынды алды. «Тур де Франста» алған жарақаты маусымның қалған бөлігін қиындатты, бірақ ол үш үлкен турдың барлығын аяқтады. Содан кейін Миллар ерлер арасындағы әлем чемпионатындағы үздік көрсеткішін жаңартты, Фабиан Канчелларадан кейін екінші орынды иеленді. Көп ұзамай ол Комонвелл ойындарында уақыт сынағында алтын медаль, ал жол жарысында қола медаль жеңіп алды. 2011 жылы Миллар маусымның басында ауруға шалдықты, көптеген классикалық жарыстарды өткізіп алды. Оның ең жақсы нәтижесі – Circuit de la Sarthe жалпы есепте 3-орынды алуы. Ол «Италия айналымына» уақытында қалпына келді, 3-кезеңде екінші орын алып, жалпы сыныптаманың көшбасшысы ретінде қызыл жейдеге ие болды. Алайда, Миллардың көшбасшылығы сол күні «Италия айналымында» Вуттер Вейландтың қазасымен көлеңкеленді. Жарыс жетекшісі ретінде Миллар келесі күнгі бейтарап кезеңде Вейландқа арналған құрмет көрсетуді ұйымдастыруға көмектесті. Кейін ол «Италия айналымының» 21-ші кезеңінде уақыт сынағын жеңіп алды, осылайша Роберт Миллар мен Марк Кавендиштен кейін өзінің мансабында барлық үш үлкен турда жеңіске жеткен үшінші британдық жүргізуші болды. Маусым айында ол өзінің автобиографиясын «Racing Through the Dark» деп атап, оны Ричард Уильямс The Guardian газетінде «спорттық тәжірибе туралы бірінші тұлғалық есептердің бірі» деп сипаттады. Миллар Кавендишке 2011 жылғы UCI әлем чемпионатының жол жарысында жеңіске жетуге көмектескен Ұлыбритания командасының капитаны болды. Миллар 2012 жылы 23 наурызда Бельгияда өткен E3 Harelbeke бір күндік жарысында апатқа ұшырап, кілт сүйегін сындырып алды. Ол Бавария айналымында және Critérium du Dauphiné жарыстарында жарысқа оралды, оның ең жақсы нәтижесі 4-ші кезеңдегі 9-шы орын болды. Маусымның басында алған жарақаттарына қарамастан, Миллар 11-ші рет «Тур де Франс» жарысына қатысуға ілікті. Ол 12-ші кезеңді төрт басқа жүргізушімен бірге құтылып, Аннонай-Давезиеудағы финиш сызығынан он минуттан астам артықшылықпен жеңіске жетті. Ол турдың бір кезеңінде жеңіске жеткен төртінші британдық жүргізуші болды, ал Брэдли Виггинс турдың екінші британдық жеңімпазы болды (Николь Кук 2006 жылы әйелдер турын жеңіп алды). Миллар Лондон Олимпиадасына қатысатын Ұлыбритания жол жарысы командасының құрамына таңдалды. Ол 2011 жылғы әлем чемпионатындағы команда капитаны рөлін қайталады, бұл жолы да Марк Кавендишті жеңіске жетелеуді мақсат етті. Миллар мен Ұлыбританияның командаластары Брэдли Виггинс, Иан Станард және Крис Фрум жарыстың басым бөлігінде басқа ұлттардың аз көмегімен темпті белгілеуге мәжбүр болды және ақырында Бокс Хилл трассасының соңғы көтерілісінде ашық кеткен отыз адамнан қашып шыққанды тоқтата алмады, Кавендиш жеңімпаз Александр Винокуровтан қырық секундқа артта қалды. Миллар 2014 жылғы «Тур де Франс» командасына таңдалмады, бұл шешім оны «керексіз және ойран салған» сезімге ие етті. Миллар 2014 жылғы маусымнан кейін кәсіби велосипед спортынан зейнеткерлікке шықты, оның соңғы бәсекелестік бастамасы қазан айында Бек CC Hill Climb жарысында болды. Миллар мансабының соңғы жылы дерекфильм жасаушы Филай Претселлдің «Time Trial» фильміне түсірілді. Кәсіби велосипед спортының ішкі жағына көз тастау мақсатымен жасалған фильм, Миллардың қартаю және зейнеткерлік туралы ойларына толы болды, ол өзінің бұрынғы деңгейде өнер көрсетуге шамасы келмейтінін сезінді. «Time Trial» 2018 жылдың 29 маусымында Ұлыбритания кинотеатрларында көрсетілді.

For the start of the 2008 season, Slipstream became known as Garmin Slipstream, and Millar took on part ownership of the team, in order to foster their anti doping stance. He helped orchestrate 's victory in the Giro d'Italia opening team time trial. Millar was part of a five man winning break on stage five of the 2008 Giro d'Italia when his chain broke in the last kilometre and he flung his bike to the roadside. In the 2008 Tour de France, Millar came third in the time trial on stage four, 18 seconds behind the winner. Overall he finished 68th, 1h 59m 39s behind Carlos Sastre. His best results of the season came in the 2008 Tour of California in which he finished second overall. Millar rode the 2009 Giro d'Italia and then the 2009 Critérium du Dauphiné Libéré, finishing ninth overall. He competed in both the Tour de France and the Vuelta a España. His best performance in a stage was winning the stage 20 time trial at the Vuelta. The race was Millar's first win for two years, and his fifth at the Vuelta. 2010 saw Millar continue his strong time trial form, with stage wins at the Critérium International and the Three Days of De Panne. De Panne also saw Millar gain his first multi stage race victory since the 2001 Circuit de la Sarthe. Millar had a number of high placings in major time trials earlier in the season – he finished third in the prologue of the 2010 Tour de France and second in stage three of the Critérium du Dauphiné. An injury in the Tour de France hampered the rest of his season, though he finished all three grand tours. Millar then matched his best clean placing at the Men's World Time Trial Championships, finishing second behind Fabian Cancellara. Shortly after, at the Commonwealth Games, he won a gold medal in the time trial and a bronze in the road race. 2011 saw Millar suffer from illness early in the season, missing many of the classics. His best performance was a 3rd place finish in the overall of the Circuit de la Sarthe. He recovered in time for the Giro d'Italia, finishing second on stage 3 to take the pink jersey as leader of the general classification. Millar's lead, however, was overshadowed by the death of Wouter Weylandt in the Giro on the same day; in the role of race leader, Millar helped organise the tributes to Weylandt's during the subsequent day's neutralised stage. He later won the time trial stage 21 of the Giro, meaning that he became only the third British rider – after Robert Millar and Mark Cavendish – to achieve victories in all three Grand Tours during his career. In June he published his autobiography titled Racing Through the Dark, which Richard Williams in The Guardian wrote was "one of the great first person accounts of sporting experience". Millar was team captain of the Great Britain team that helped Cavendish win the 2011 UCI World Championships road race. Millar fractured his collarbone in a crash in the 2012 E3 Harelbeke one day race in Belgium on 23 March. He returned to competition at the Tour of Bavaria and the Critérium du Dauphiné, where his best result was a 9th place on stage 4. Despite his injuries earlier in the season, Millar was selected to ride his 11th Tour de France. He won stage 12 by escaping with four other riders, arriving from the finish line in Annonay–Davézieux with more than ten minutes of an advantage over the bunch. He took the win after much cat and mouse play with Jean Christophe Péraud of He was the fourth British rider to win a stage in a tour, as Bradley Wiggins became the second British rider to win the event (Nicole Cooke won the women's Tour in 2006). Millar was selected to race on the British Road Race Team for the London Olympics. He reprised his role of team captain from the 2011 World Championships, again aiming to steer Mark Cavendish to victory. Millar and GB teammates Bradley Wiggins, Ian Stannard and Chris Froome were forced to set the tempo for the majority of the race, with little help from the other nations, and were eventually unable to reel back a thirty man breakaway that had gone clear on the final climb of the Box Hill circuit, leaving Cavendish to come in forty seconds behind the winner, Alexander Vinokourov. Millar was not selected to make the 2014 Tour de France team, a decision that left him 'devastated and shocked'. Millar retired from professional cycling after the 2014 season with his last competitive start being at the Bec CC Hill Climb in October. The final year of Millar's career was captured by documentary maker Finlay Pretsell for the film Time Trial. Intended as an insight into the world of professional cycling, the film took on themes of aging and retirement as it traced Millar's growing realisation that he was unable to perform at his previous levels. Time Trial was released to cinemas in the UK on 29 June 2018.

Жарыстан кейінгі мансап

2015 жылдың наурыз айында Миллар бұрынғы командаласы Райдер Хешедалды жаттықтырып жатқанын және Ұлыбританияның 23 жасқа дейінгі велоспорт құрамасына тәлімгерлік етіп жатқанын мәлімдеді. Ол кәсіби велосипедшілер қауымдастығы Cyclistes Professionnels Associes (CPA) атынан UCI жұмыс тобында жарысқа нашар әсер ететін ауа райы жағдайындағы рәсімдерге қатысты нақты нұсқаулар беретін Ерекше Ауа-райы Протоколын әзірлеуге қатысты; бұл протокол алғаш рет 2016 жылғы Париж-Ницца жарысында қолданылды. Бұл CPA тарихындағы алғашқы дауыс беру арқылы өткен сайлау болды: Миллар Бугнодан жеңілді, ол 96 дауыс алса, Бугно 379 дауыс жинады. 2015 жылы Миллар өзінің 'Chpt3' брендін құрды, түрлі серіктестермен бірлесіп велосипедтер мен киім-кешектерді қоса алғанда, велоспортқа қатысты өнімдерді шығарды. Ол велоспорт журналисі және сарапшы ретінде жұмыс істейді, сондай-ақ 2016 жылдан бері ITV арнасында Тур де Франс және Вуэльта а Эспанья жарыстарын тікелей эфирде түсіндіріп береді. Миллар ITV комментаторы Нед Боултинг және бұрынғы кәсіби спортшы Питер Кеннаумен бірге "велосипедке жақын" тақырыбындағы Never Strays Far подкастын жүргізеді.

Жеке өмір

2011 жылдың 9 қыркүйегінде Миллардың әйелі Николь олардың Арчибальд Миллар есімді ұлын дүниеге әкелді. Екінші ұлдары Харви Миллар 2013 жылдың 2 мамырында дүниеге келді. Олардың қызы Максин Миллар 2016 жылдың 1 қаңтарында дүниеге келді. 2013 жылы "Программа" фильмінің түсіріліміне консультация берген кезде Миллар қонақүйден өтіп бара жатып, төмен салынған қабырғаға басын соғып алды. Осы оқиғадан кейін ол иіс сезу қабілетін жоғалтты. Миллардың әпкесі Фран 2019 жылдың маусым айында Team Ineos велосипед командасының бас директоры болып тағайындалды. Ол Роберт Миллармен туыс емес, қазір Филиппа Йорк атымен өмір сүреді, ол Шотландияның батысынан шыққан және 1980 жылдардың ортасында үлкен жетістіктерге жеткен жол велосипедшісі.