Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық саясаткер (1809–1880)
Italian politician (1809–1880)
Беттино Рикасоли, Бролио графы, 1-ші, Рикасоли бароны, 2-ші (; 9 наурыз 1809 – 23 қазан 1880) – итальян мемлекет қайраткері. Ол Италияның бірігу кезеңінде және одан кейін Италия саясатындағы маңызды тұлға болды. Ол - умеренный партияның (немесе орталық партияның) жетекшісі.
Bettino Ricasoli, 1st Count of Brolio, 2nd Baron Ricasoli (; 9 March 180923 October 1880) was an Italian statesman. He was a central figure in the politics of Italy during and after the unification of Italy. He led the Moderate Party.
Өмірбаян
Рикасоли Флоренцияда дүниеге келген. Он сегіз жасында жетім қалған, қарызы көп мүлікпен, Тоскананың ұлы герцогының арнайы жарлығымен кәмелетке толған деп жарияланып, кіші ағаларының қамқорлығына ие болды. Ол католик болған. Оқуын үзіліске түсіріп, Бролиоға тартып, мұқият басқару арқылы отбасылық мүлікті қарыздан арылтты. 1847 жылы «La Patria» журналын құрды және мемлекеттік қиындықтарды шешу жолдарын ұсынатын ескерткішті ұлы герцогқа жолдады. 1848 жылы Флоренцияның гонфалониері болып сайланды, бірақ ұлы герцогтың либералдыққа қарсы көзқарастарына байланысты қызметтен бас тартты. 1859 жылы Тоскананың ішкі істер министрі ретінде Тоскананың Пьемонтпен бірігуіне қол жеткізді, бұл 1860 жылдың 12 наурызында орын алды. 1861 жылы Италияның депутаты болып сайланған ол Кавурдың орнын басып, премьер-министр болды. Премьер ретінде Гарибальди еріктілерін тұрақты армияға қабылдады, Мацциниге қатыстыгі шығарылған қуғын-сүргін жарлығын жойды және Ватиканмен келісуге тырысты; бірақ папаның «non possumus» жауабы оның күш-жігерін нәтижесіз қылды. Оның жеке өмірі мен қоғамдық қызметі ең жоғары адалдықпен және қатаң тәртіппен ерекшеленді, осының нәтижесінде ол «Темір барон» атанды. Шіркеулік жоспары сәтсіз аяқталғанына қарамастан, ол итальяндық Ризорджиментоның ең маңызды тұлғаларының бірі болып қала береді.
Ricasoli was born in Florence. Left an orphan at eighteen, with an estate heavily in debt, he was by special decree of the grand duke of Tuscany declared of age and entrusted with the guardianship of his younger brothers. He was Catholic. Interrupting his studies, he withdrew to Brolio, and by careful management disencumbered the family possessions. In 1847 he founded the journal La Patria, and addressed to the grand duke a memorial suggesting remedies for the difficulties of the state. In 1848 he was elected Gonfaloniere of Florence, but resigned on account of the anti Liberal tendencies of the grand duke. As Tuscan minister of the interior in 1859 he promoted the union of Tuscany with Piedmont, which took place on March 12, 1860. Elected Italian deputy in 1861, he succeeded Cavour in the premiership. As premier he admitted the Garibaldian volunteers to the regular army, revoked the decree of exile against Mazzini, and attempted reconciliation with the Vatican; but his efforts were rendered ineffectual by the non possumus of the pope. His private life and public career were marked by the utmost integrity, and by a rigid austerity which earned him the name of the Iron Baron. In spite of the failure of his ecclesiastical scheme, he remains one of the most noteworthy figures of the Italian Risorgimento.