Брайан Старр: Американ футбол тарихындағы легенда

Кіріспе

Американдық футболшы, жаттықтырушы және басшы (1934–2019)

American football player, coach, and executive (1934–2019)

Bryan Bartlett Starr (January 9, 1934 – May 26, 2019) was an American professional football quarterback and head coach for the Green Bay Packers of the National Football League (NFL). He played college football for the Alabama Crimson Tide, and was selected by the Packers in the 17th round of the 1956 NFL draft, for whom he played for 16 seasons until 1971. Starr is the only quarterback in NFL history to lead a team to three consecutive league championships (1965–1967). He led his team to victories in the first two Super Bowls: I and II. As the Packers' head coach, he was less successful, compiling a 52–76–3 (0.406) record from 1975 through 1983. Starr was named the Most Valuable Player (MVP) of the first two Super Bowls He was inducted into the Pro Football Hall of Fame and the Packers Hall of Fame in 1977. Starr has the second highest postseason passer rating (104.8) after Patrick Mahomes (106.3). of any quarterback in NFL history and a postseason record of 9–1. For 32 years (through the 2003 season), Starr also held the Packers' franchise record for games played (196). Starr's early life was marked by hardships. Shortly after the start of World War II, his father's reserve unit was activated and in 1942 he was deployed to the Pacific Theater. He was first in the U. S. Army but transferred to the U. S. Air Force

Starr had a younger brother, Hilton E. "Bubba" Starr. In 1946, Bubba stepped on a dog bone while playing in the yard and three days later died of tetanus. Starr's relationship with his father deteriorated after Hilton's death. He was an introverted child who rarely showed his emotions and his father pushed Starr to develop more of a mean streak. Starr attended Sidney Lanier High School in Montgomery, and tried out for the football team in his sophomore year, but decided to quit after two weeks. His father gave him the option of playing football or working in the family garden; Starr chose to return to the football field. In his junior year, the starting quarterback broke his leg and Starr became the starter. He led Lanier to an undefeated season. In his senior season, Starr was named all state and All American, and received college scholarship offers from universities across the country. He seriously considered the University of Kentucky, coached by Bear Bryant, where his idol, quarterback Babe Parilli, played. Starr's high school sweetheart, Cherry Louise Morton, was planning to attend Auburn and Starr wished to attend a college close to her. Starr changed his mind and committed to the University of Alabama.

Брайан Бартлетт Старр (9 қаңтар 1934 – 26 мамыр 2019) – американдық кәсіби футболшы, Ұлттық футбол лигасының (NFL) «Грин-Бэй Пэкерс» командасының бас жаттықтырушысы. Ол колледж футболында «Алабама Кримсон Тайд» командасы үшін ойнады және 1956 жылғы NFL драфтының 17-шы таңдауында «Пэкерс» командасы оны таңдады. Ол 1971 жылға дейін 16 маусым ойнады. Старр NFL тарихында командасын үш рет қатарынан лига чемпиондығына (1965–1967 жж.) жеткізген жалғыз ойыншы. Ол командасын алғашқы екі Супербоулда жеңіске жеткізді: I және II. «Пэкерс» командасының бас жаттықтырушысы ретінде ол үлкен табысқа жете алмады, 1975 жылдан 1983 жылға дейін 52–76–3 (0.406) есебін көрсетті. Старр алғашқы екі Супербоулдың ең құнды ойыншысы (MVP) атанды. 1977 жылы Pro Football Hall of Fame және «Пэкерс» командасының Даңқ залына енгізілді. Старрдың плей-оффтағы пасс рейтингі (104.8) Патрик Махоумс (106.3) кейін ғана екінші орында тұр. Оның NFL тарихындағы ең үздік квотербектер арасындағы плей-оффтағы көрсеткіші 9–1. 32 жыл бойы (2003 жылғы маусымға дейін) Старр «Пэкерс» командасының ойындардағы рекордын (196) ұстап тұрды. Старрдың балалық шағы қиындықтарға толы болды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін көп ұзамай оның әкесінің резервтік бөлімі белсенділенді және 1942 жылы Тынық мұхитындағы театрға жіберілді. Ол бастапқыда АҚШ армиясында болды, бірақ кейін АҚШ Әуе күштеріне ауысты. Старрдың кіші інісі Хилтон Э. «Бабба» Старр болды. 1946 жылы Бабба аулада ойнап жүріп иттің сүйегіне басып, үш күннен кейін тетанус қырығынан қайтыс болды. Хилтонның өлімінен кейін Старрдың әкесімен қарым-қатынасы нашарлады. Ол эмоцияларын сирек көрсететін, жабық мінезді бала болды және оның әкесі Старрды қатыгездікке итермеледі. Старр Монтгомеридегі Сидни Ланьер орта мектебінде оқыды және екінші курста футбол командасына қатысуға тырысты, бірақ екі аптадан кейін бас тартты. Оның әкесі оған футбол ойнау немесе отбасы бағында жұмыс істеу мүмкіндігін берді; Старр футбол алаңына оралуды таңдады. Үшінші курстағы басты квотербек аяғын сындырғаннан кейін Старр команданың негізгі ойыншысы болды. Ол Ланьерді жеңіліссіз маусымға жеткізді. Төртінші курста Старр штаттағы ең үздік ойыншы және All-American атанды, сондай-ақ елдің әртүрлі университеттерінен стипендия ұсыныстарын алды. Ол Бэр Брайант жаттықтыратын Кентукки университетін, оның кумирі, квотербек Бэйб Парилли ойнаған жерді, қызықты санады. Старрдың орта мектептегі сүйіктісі, Черри Луиза Мортон, Обернге баруды жоспарлап отырды және Старр оған жақын колледжге түсуді қалады. Старр шешімін өзгертті және Алабама университетіне түсуге келісті.

Колледж мансабы

Старрдың Алабамадағы бірінші курсында Оңтүстік-Шығыс конференциясы бірінші курс студенттеріне университеттік футбол ойнауға рұқсат берді. Старр Алабама құрамасында бірінші курс студенті ретінде бастап ойнамады, бірақ университеттік командаға хат алуға жеткілікті уақыт алаңда болды. Маусымның ең жарқын сәті Оранж Боулде квотербек ретінде алаңға шығуы болды, онда ол Сиракузға қарсы 12 пастың 8-ін 93 ярдқа және бір тачдаунға аяқтады. Старр екінші курсын Алабаманың бастапқы квотербегі, қауіпсіз ойыншысы және допты ұзаққа лақтырушысы ретінде бастады. Оның бір лақтыруға шамамен 41,4 ярд орташа көрсеткіші 1953 жылы Зеке Братковскиден кейін екінші орынды иеленді. Алабама 6–2–3 есебімен ойынды аяқтады және Котон Боулда Райске 28–6 есебімен жеңіліске ұшырады. Старр сол маусымда 119 пастың 59-ын 870 ярдқа аяқтады, соның ішінде сегіз тачдаун соқты. 1954 жылдың мамыр айында Старр Черри Мортонмен қашып кетті. Черри Джексон қаласында қалды, ал Старр Алабама университетіне оралды. Уитворт 1955 жылғы маусымда Алабамада жастарды ынталандыру науқанын жүргізді және командада бар болғаны екі аға студент бастап ойнады. Арқасының жарақатынан жазылған Старр соңғы курсында сирек алаңға шықты. Старрдың Кентукки университетіндегі Бэр Брайант емес, Алабама үшін футбол ойнауды шешімі Брайантқа ұнаған жоқ, және төрт жылдан кейін, 1955 жылы «Blue–Gray Football Classic» турнирінің бас жаттықтырушысы ретінде Брайант Бартқа жақсы ойнауға мүмкіндік бермеді. Алабамадағы баскетбол жаттықтырушысы Джонни Ди, «Green Bay Packers» командасының кадрлық директоры Джек Вейнисидің досы болды. Ди Старрды Вейнисиге перспективалы ойыншы ретінде ұсынды. «Packers» Старрдың НФЛ-де сәтті бола алатынына және тез үйрене алатынына сенімді болды. 1956 жылғы НФЛ драфтының 17-шы турында Старр «Packers» командасымен 200-ші нөмірмен таңдалды. 1956 жылдың жазын Старр қайын жұртында тұрып, жаңа маусымға дайындалу үшін ауласындағы шина арқылы футбол доптарын лақтырып жатты. «Packers» Старрға қол қою үшін 6500 доллар (бүгінгі күнгі шамамен $...) ұсынды, және ол Старрдың сұрауы бойынша 1000 доллар алдын ала алу шартымен келісімге келді.

During Starr’s freshman year at Alabama, the Southeastern Conference allowed freshmen to play varsity football. Starr did not start for Alabama as a freshman, but he did play enough minutes to earn a varsity letter. His high point of the season came in quarterback relief in the Orange Bowl, when he completed 8 of 12 passes for 93 yards and a touchdown against Syracuse. Starr entered his sophomore year as Alabama's starting quarterback, safety and punter. His punting average of 41.4 yards per kick ranked second in the nation in 1953, behind Zeke Bratkowski. Alabama recorded a 6–2–3 record and lost in the Cotton Bowl to Rice by a score of 28–6. Starr completed 59 of 119 passes for 870 yards, with eight touchdowns that season. In May 1954, Starr eloped with Cherry Morton. Cherry remained in Jackson, Alabama, while Starr returned to the University of Alabama. Whitworth conducted a youth movement at Alabama for the 1955 season and only two seniors started for the team. Supposedly healed from the back injury, Starr rarely played in his senior season. Starr's decision to play football for Alabama rather than for Bear Bryant at the University of Kentucky did not sit well with Bryant, and four years later as head coach of the Blue–Gray Football Classic in 1955, Bryant hardly let Bart play at all. Johnny Dee, the basketball coach at Alabama, was a friend of Jack Vainisi, the personnel director of the Green Bay Packers. Dee recommended Starr as a prospect to Vainisi. The Packers were convinced that Starr had the ability to succeed in the NFL and would learn quickly. In the 17th round of the 1956 NFL draft, Starr was selected by the Packers, with the 200th overall pick. Starr spent the summer of 1956 living with his in laws and throwing footballs through a tire in their backyard in order to prepare for his rookie season. The Packers offered $6,500 (equal to $ today) to sign Starr and he accepted, with the added condition, requested by Starr, that he receive $1,000 up front.

Кәсіби мансап

Старр в 1956 году начал как дублер Тобина Рота и делил игровое время с Бэйбом Париллом до 1959 года, первого года Винса Ломбарди в качестве главного тренера «Пэкерс». В том сезоне Ломбарди заменил стартового Ламара МакХена на Старра, и с тех пор он оставался основным квотербеком. В следующем сезоне «Пэкерс» вышли в чемпионат НФЛ 1960 года, но проиграли «Филадельфия Иглз» – единственное поражение Ломбарди в плей-офф в качестве главного тренера. Сезон 1961 года стал первым сезоном Старра в качестве полноценного стартового квотербека «Пэкерс», он совершил более 2400 ярдов передач и 16 тачдаунов, приведя «Пэкерс» к результату 11-3 и возвращению в чемпионат НФЛ, на этот раз против «Нью-Йорк Джайентс». Старр совершил 164 ярда передач и 3 тачдауна в победе «Пэкерс» со счетом 37-0. Старр и «Пэкерс» продолжили свой успех в 1962 году, показав результат 13-1. Хотя Старр не был центральной фигурой нападения «Пэкерс», с бегущим дуэтом Джима Тейлора и Пола Хорнунга, он все же обеспечивал надежную игру в передачах, совершив рекордные для карьеры 2438 ярдов и 14 тачдаунов, возглавив лигу с процентом завершенных передач 62,5%. «Пэкерс» повторили свой успех в качестве чемпионов НФЛ, снова победив «Джайентс» в чемпионате НФЛ 1962 года со счетом 16-7. Несмотря на то, что в первые годы своей карьеры Старр не был столь впечатляющим в передачах, он отвечал за выбор розыгрышей в нападении «Пэкерс» (что тогда было нормой), доказав свою эффективность в качестве стратега в нападении. В 1963 году «Пэкерс» не смогли квалифицироваться для участия в четвертом подряд чемпионате НФЛ из-за травм Старра, которые не позволили ему завершить несколько игр. Тем не менее, Старр совершил 1855 ярдов передач и 15 тачдаунов. В 1964 году, когда Джим Тейлор и Пол Хорнунг изо всех сил пытались продолжить свою сильную игру в беге, Старр начал становиться более важной фигурой в нападении «Пэкерс». Винс Ломбарди помог этому переходу, приобретая более способных принимающих для нападения, обменивая ресивера Кэрролла Дейла, чтобы присоединиться к Бойду Даулеру и Максу МакГи, заменяя тайт-энда Рона Крамера на Марва Флеминга и выбирая бегущих, принимающих передачи, Элайджа Питтса и Донни Андерсона. С этими новыми наступательными игроками Старр показал свои лучшие сезоны по передачам с 1964 по 1969 год. В 1964 году, несмотря на то, что «Пэкерс» показали результат 8-5-1, Старр совершил 2144 ярда передач, 15 тачдаунов и всего 4 перехвата. Он возглавил лигу с рейтингом пасующего 97,1. В 1965 году «Пэкерс» показали результат 10-3-1, во главе с 2055 ярдами передач Старра и 16 тачдаунами, что стало рекордом для его карьеры. «Пэкерс» и их соперник из Западного дивизиона, «Балтимор Колтс», завершили сезон с одинаковым результатом, поэтому две команды встретились в игре плей-офф, чтобы определить победителя дивизиона. Старр выбыл из игры после первого розыгрыша, получив травму ребра от сильного удара, но «Пэкерс» сумели победить в овертайме со счетом 13-10, во главе с дублером Старра, Зиком Братковски. Старр вернулся и начал чемпионат НФЛ 1965 года против «Кливленд Браунс». На грязном поле «Ламбо» «Пэкерс» вернулись к своей классической связке бекфилда Тейлора и Хорнунга, которые набрали более 200 ярдов. Старр совершил всего 147 ярдов передач, но в их число вошла передача на тачдаун Кэрроллу Дейлу на 47 ярдов в победе «Пэкерс» со счетом 23-12. В 1966 году Старр, возможно, провел лучший сезон в своей карьере, совершив 2257 ярдов передач, 14 тачдаунов и всего 3 перехвата. Он возглавил НФЛ с процентом завершенных передач 62,2 и рейтингом пасующего 105, приведя «Пэкерс» к доминирующему результату 12-2. Старр был назван самым ценным игроком НФЛ Associated Press (AP), Sporting News, Newspaper Enterprise Association (NEA) и UPI. В чемпионате НФЛ против «Даллас Ковбойз» Старр показал свою лучшую игру в плей-офф, совершив 304 ярда передач и 4 тачдауна, приведя «Пэкерс» к победе со счетом 34-27 и праву представлять НФЛ в первом в истории Супербоуле против чемпиона АФЛ «Канзас-Сити Чифс». Старр провел еще одну надежную игру против «Чифс», совершив 250 ярдов передач и два тачдауна, оба Максу МакГи, в убедительной победе «Пэкерс» со счетом 35-10. Старр был назван первым в истории MVP Супербоула за свою игру. 1967 год был неудачным для Старра, особенно по сравнению с его предыдущими тремя сезонами. Огорченный травмой руки на протяжении большей части сезона, Старр совершил всего 1823 ярда передач и 9 тачдаунов, с рекордными для карьеры 17 перехватами. Благодаря в основном своей защите, «Пэкерс» все же завершили сезон с результатом 9-4-1, чего было достаточно, чтобы «Пэкерс» вышли в плей-офф. В дивизионном плей-офф против «Лос-Анджелес Рэмс» Старр вернулся в форму, совершив 222 ярда передач и тачдаун в победе «Пэкерс» со счетом 28-7. Эта победа подготовила почву для печально известного «Ледяного Боула» против «Даллас Ковбойз» в чемпионате НФЛ 1967 года. Проконсультировавшись с Ломбарди на боковой линии, Старр предложил базовый клин-розыгрыш – с изюминкой. Вместо передачи мяча Чаку Мерсейну, как того требовал розыгрыш (и неизвестно его товарищам по команде), Старр предложил самому войти в зачетную зону. Довольно замерзнув от холодной погоды, Ломбарди сказал: «Тогда делай это и убирайся отсюда!» Старр чуть не расхохотался, когда вернулся в схватку, но сохранил самообладание. Розыгрыш квотербека сработал, и «Пэкерс» победили «Ковбойз» со счетом 21-17. Старр выиграл свою вторую подряд награду MVP Супербоула за свою игру, где он совершил 202 ярда передач и тачдаун, передачу на 62 ярда Бойду Даулеру. «Пэкерс» 1967 года остаются единственной командой, выигравшей третий подряд титул НФЛ с момента введения системы плей-офф в 1933 году. Старр первоначально планировал завершить карьеру после второй победы в Супербоуле в январе 1968 года, но без четкого преемника и нового главного тренера он остался. После ухода Ломбарди Старр продолжал быть продуктивным квотербеком под руководством нового главного тренера «Пэкерс» Фила Бенгстона, хотя травмы мешали ему. Старр совершил 15 тачдаунов в 1968 году, снова возглавив НФЛ с процентом завершенных передач (63,7) и рейтингом пасующего (104,3). Старр снова изо всех сил пытался оставаться здоровым в 1969 году, но снова возглавил лигу с процентом завершенных передач 62,2 и рейтингом пасующего 89,9, но совершил всего 9 тачдаунов и 1161 ярд. Старр смог оставаться здоровым большую часть сезона 1970 года, но его возраст сказывался, совершив всего 1645 ярдов передач и 8 тачдаунов, последние тачдауны в его карьере. В попытке продлить свою карьеру Старр перенес операции на своей давно больной бросающей руке в июле и августе 1971 года. Это чуть не стоило Старру жизни, так как первоначальная операция была неудачной, чуть не приведя к тому, что Старр истечет кровью. Операции в конечном итоге повредили нервы в правой руке Старра, из-за чего ему было трудно даже удержать футбольный мяч, и, хотя он оставался в составе «Пэкерс» на весь сезон 1971 года, он играл всего в трех играх, обычно в перчатке на бросающей руке, чтобы попытаться восстановить хватку мяча. В феврале 1972 года Старр был готов к еще одному году. Он участвовал в весеннем лагере команды в Аризоне в апреле, но его плечо и рука больше не были эффективными. Старр объявил о своем уходе в июле 1972 года в возрасте 38 лет. Игровая карьера Старра завершилась в сезоне 1971 года, показав второй лучший рейтинг пасующего за карьеру 80,5 (первым в то время был Отто Грэм с 86,6).

Starr began as a backup to Tobin Rote in 1956 and split time with Babe Parilli until 1959, Vince Lombardi's first year as Packers coach. In that season, Lombardi pulled starter Lamar McHan in favor of Starr, and he held the starting job henceforth. The following season, the Packers advanced to the 1960 NFL Championship Game, but lost to the Philadelphia Eagles in Lombardi's only post season loss as a head coach. The 1961 season was Starr's first season as a full time starting quarterback for the Packers, throwing for over 2,400 yards and 16 touchdown passes, leading the Packers to an 11 3 record and a return to the NFL Championship Game, this time against the New York Giants. Starr threw for 164 yards and 3 touchdowns in a 37 0 Packers victory. Starr and the Packers continued their success in 1962, going 13 1. Even though Starr was not the focal point of the Packers' offense, with the running duo of Jim Taylor and Paul Hornung, he still provided a solid passing attack, throwing for a career high 2,438 yards and 14 touchdowns, leading the league with a completion percentage of 62.5. The Packers repeated as NFL champions, beating the Giants again in the 1962 NFL Championship game, 16 7. While not as impressive with his passing in the early years of his career, Starr was responsible for calling plays on the Packers' offense (which was then the norm), proving to be an effective strategist on offense. In 1963, the Packers fell short of qualifying for their fourth consecutive NFL Championship Game appearance, with injuries to Starr keeping him from finishing a few games. Even so, Starr still threw for 1,855 yards and 15 touchdowns. In 1964, with Jim Taylor and Paul Hornung struggling to continue their strong running game, Starr started to become more of the focus of the Packers' offensive attack. Vince Lombardi would help this shift by acquiring more capable pass catchers to the offense, trading for receiver Carroll Dale to join with Boyd Dowler and Max McGee, replacing tight end Ron Kramer with Marv Fleming, and drafting more pass catching running backs in Elijah Pitts and Donny Anderson. With these new offensive weapons, Starr would put up his best passing seasons from 1964 to 1969. In 1964, despite the Packers only going 8 5 1, Starr threw for 2,144 yards, 15 touchdown passes, and only 4 interceptions. He led the league with a 97.1 passer rating. In 1965, the Packers went 10 3 1, led by Starr's 2,055 passing yards and 16 touchdown passes, a career high. The Packers and their Western division foe, the Baltimore Colts, finished the season with identical records, so the two teams met in a playoff game to determine the division winner. Starr was knocked out of the game after the first play when he suffered a rib injury from a hard hit, but the Packers managed to win in overtime, 13 10, led by Starr's backup, Zeke Bratkowski. Starr came back and started the 1965 NFL Championship Game against the Cleveland Browns. On a sloppy Lambeau field, the Packers went back to their classic backfield tandem of Taylor and Hornung, with the pair running for over 200 yards. Starr threw for only 147 yards, but that included a 47 yard touchdown pass to Carroll Dale in a 23 12 Packers victory. In 1966, Starr had arguably the best season of his career, throwing for 2,257 yards, 14 touchdown passes, and only 3 interceptions. He led the NFL with a completion percentage of 62.2 and a 105 passer rating, while leading the Packers to a dominating 12 2 record. Starr would be named the NFL's Most Valuable Player by the Associated Press (AP), the Sporting News, the Newspaper Enterprise Association (NEA), and the UPI In the NFL Championship Game against the Dallas Cowboys, Starr had his best postseason performance, throwing for 304 yards and 4 touchdown passes, leading the Packers to a 34 27 victory, and the right to represent the NFL in the first ever Super Bowl, against the AFL champion Kansas City Chiefs. Starr had another solid game against the Chiefs, throwing for 250 yards and two touchdowns, both to Max McGee, in a decisive 35 10 Packers win. Starr was named the first ever Super Bowl MVP for his performance. 1967 was a down year for Starr, especially when compared to his previous three seasons. Bothered by a hand injury for much of the season, Starr threw for only 1,823 yards and 9 touchdowns, with a career high 17 interceptions thrown. Helped in large part by their defense, the Packers still finished 9 4 1, which was good enough for the Packers to reach the postseason. In the divisional playoff against the Los Angeles Rams, Starr was back in form, throwing for 222 yards and a touchdown pass in a 28 7 Packers triumph. This victory would set the stage for the infamous Ice Bowl against the Dallas Cowboys in the 1967 NFL Championship Game. Consulting with Lombardi on the sideline, Starr suggested a basic wedge play ― with a twist. Instead of handing off to Chuck Mercein as the play dictated (and unbeknownst to his teammates), Starr suggested running it in himself. Having enough of the bitterly cold weather, Lombardi said, “Then do it, and let's get the hell out of here!" Starr almost broke down in laughter as he ran back to the huddle, but held his composure. The quarterback sneak play worked and the Packers went on to beat the Cowboys 21 17. Starr won his second consecutive Super Bowl MVP award for his performance, where he threw for 202 yards and a touchdown pass, a 62 yard strike to Boyd Dowler. The 1967 Packers remain the only team to win a third consecutive NFL title since the playoff system was instituted in 1933. Starr had originally planned to retire after the second Super Bowl win in January 1968, but without a clear successor and a new head coach, he stayed on. After Lombardi's departure, Starr continued to be a productive quarterback under new Packers coach Phil Bengston, though injuries hampered him. Starr threw for 15 touchdown passes in 1968, leading the NFL once again in completion percentage (63.7) and passer rating (104.3). Starr struggled to stay healthy again in 1969, but still once again led the league with a 62.2 completion percentage and an 89.9 passer rating, but only threw for 9 touchdowns and 1,161 yards. Starr was able to stay healthy for most of the entire 1970 season, but his age was showing, throwing for only 1,645 yards and 8 touchdowns, the last touchdown passes of his career. In an attempt to prolong his career, Starr had surgeries on his long ailing throwing arm in July and August 1971. This nearly ended Starr's life, as the initial surgery was botched, nearly causing Starr to bleed to death. The surgeries ended up damaging the nerves in Starr's right arm, causing him to struggle to even grip a football, and while he stayed on the Packers' roster for the entire 1971 season, he only played in three games, usually with a glove on his throwing hand to try to regain his grip on the ball. In February 1972 Starr was set for one last year. He participated in the team's spring camp in Arizona in April, but his throwing shoulder and arm were no longer effective. Starr announced his retirement in July 1972 at age 38. Starr's playing career ended with the 1971 season, having posted the second best career passer rating of 80.5 (First at the time was Otto Graham with 86.6).

Жаттықтырушылық мансап

Ойыншы ретінде зейнетке шыққаннан кейін, Старр 1972 жылы бас бапкер Дэн Девайн басшылығымен «Packers» командасының квотербек жаттықтырушысы болды және ойынды жоспарлады. Ол бизнеспен айналысып, екі маусым бойы CBS телеарнасында комментатор болып жұмыс істеді. 1974 жылғы маусымнан кейін Девайн Нотр-Дамға кеткен соң, Старр Рождество қарсаңында «Packers» командасының бас бапкері болып тағайындалды. Жұмысты қабылдағаннан кейін, ол атақ-даңқ залына енген ойыншының табысты бас бапкер болуының қиын екенін түсінді. Бастапқыда үш жылдық келісімшарт берілді.

Оның тұрақты маусымдағы көрсеткіші 52–76–2 (0.406) болды, ал плей-оффтағы көрсеткіші 1–1. 1982 жылы ереуіл салдарынан қысқартылған маусымда 5–3–1 көрсеткішін көрсеткен Старрдың «Packers» командасы он жылдан кейін алғаш рет плей-оффқа қатысты (және келесі 11 жылдың ішінде соңғы рет). 1983 жылдың 8 қаңтарында 16 командадан құралған кеңейтілген уайлд-кард раундында олар «St. Louis Cardinals» командасын 41–16 есебімен жеңді – бұл 1967 жылдан бері алғашқы үй плей-офф ойыны болды. Алайда, келесі аптада дивизиондық раундта олар «Dallas Cowboys» командасына 37–26 есебімен есе жіберді. «Packers» командасының бас бапкері ретінде ол тек үш маусымды жеңіліссіз аяқтады. Келесі жылы 8–8 есебімен жеңілгеннен кейін, Старр бұрынғы командаласы Форрест Греггтің пайдасына қызметтен босатылды, ол 1981 жылғы маусымда «Cincinnati Bengals» командасын Суперкубок XVI-ға жеткізген және одан бұрын «Cleveland Browns» командасын басқарған еді. 1984 жылдың 13 қаңтарында Старр Фениксте құрылатын жоспарланған NFL командасы – «Arizona Firebirds» командасының бас бапкері болып тағайындалды. Бірақ NFL «Firebirds» командасының иеленушілер тобына команда беруден бас тартты (Phoenix 1988 жылы «Cardinals» командасын алды).

Құрметтер

Старр төрт рет NFL Pro Bowl ойынына шақырылды. Ол 1966 жылы AP және UPI нұсқасы бойынша NFL-дің ең құнды ойыншысы атанды және 1966 және 1967 жылдары Супер Боулдың ең құнды ойыншысы деп танылды. 1977 жылы ол Кәсіби футбол Даңқы залына енгізілді. Ол командада өзінің нөмірін (15) зейнеткерлікке шығарған алты «Грин-Бэй Пэкерс» ойыншысының бірі. Басқалары – Тони Канадео (3), Дон Хатсон (14), Рей Нитшке (66), Реджи Уайт (92) және Бретт Фавр (4). 1970 жылдың 17 қазанында президент Ричард Никсон Висконсин штатының Грин-Бэй қаласындағы Браун округінің ардагерлер ескерткіш аренасында Барт Старрдың құрметіне өткен салтанатты қабылдауда сөз сөйледі. «Біз оны өте білікті маман ретінде, кәсіби футболдың мақтан тұтатын кәсібінің шебері ретінде құрметтейміз», – деді Никсон. «Оны осы үшін құрметтейміз, оны тек техникалық дағдысы үшін ғана емес, сонымен қатар, мен айтқандай, одан да маңызды нәрсе үшін құрметтейміз: оның көшбасшылық қасиеттері, мінезі, адалдығы. Бірақ менің ойымша, Барт Старрды достарына ең жақсы таныстырудың жолы – 1960 жылдар Америкада футболдың бірінші спортқа айналған, «Пэкерс» командасының бірінші болып табылган және Барт Старрдың бірінші «Пэкер» болған онжылдық ретінде сипатталатынын айту болар еді». 1973 жылы Старр Америка жетістіктері академиясының «Алтын тақта» сыйлығын алды. 1977 жылы Старр «Грин-Бэй Пэкерс» Даңқы залына енгізілді. 1981 жылы ол Висконсин спорттық Даңқы залына сайланды. Старр есімімен NFL сыйлығы аталды. «Athletes in Action / Bart Starr» сыйлығы жыл сайын судьялар алқасымен үйде, алаңда және қоғамда көрнекті мінез-құлық пен көшбасшылық қасиеттерін ең жақсы көрсететін NFL ойыншысына табыс етіледі.

Бас бапкерлік рекорд

Команда Жыл Регулярлық маусым Плей-оффЖеңістерЖеңілістерТеңдікЖеңіс %ҚорытындыЖеңістерЖеңілістерЖеңіс %НәтижесіGB19754100.2863 NFC Central-даGB1976590.3574 NFC Central-даGB19774100.2864 NFC Central-даGB1978871.5312 NFC Central-даGB19795110.3134 NFC Central-даGB19805101.3445 NFC Central-даGB1981880.5002 NFC Central-даGB1982531.6113 NFC Central-да 11.500 NFC екінші турында Даллас Каубойынан жеңілісGB1983880.5002 NFC Central-даБарлығы52763.408 1 1 .500

Негізгі маусым

Жыл Команда Ойындар Пастың нәтижесі Жүгіру нәтижесі Сақталған Допты жоғалту (Қателер) Ойналған Ойындар (GP) Бастап ойналған Ойындар (GS) Есеп (Бастап ойнаған ойыншы ретіндегі есеп) Аяқталған Пастар (Cmp) Талпыныс Пастар (Att) Пастың Аяқталу Пайзы (Pct) Пастың Жалпы Метрі (Yds) Пастың Әр Талпынысына Шаққандағы Метр (Y/A) Пастың Ең Ұзын Метрі (Lng) Пастың Голдары (TD) Перехваттар (Int) Пастың Рейтінгі (Rtg) Жүгіру Талпыныстары (Att) Жүгіру Жалпы Метрі (Yds) Жүгірудің Әр Талпынысына Шаққандағы Метр (Y/A) Жүгірудің Ең Ұзын Метрі (Lng) Жүгіру Голдары (TD) Сақталған Уақыттар (Sck) Сақтаудан Жоғалған Метр (SckY) 1956 GB 9 1 0–1 24 44 54.5 325 7.4 39 2 3 65.1 5 35 7.0 14 0 — — 0 1957 GB 12 11 3–8 117 215 54.4 1,489 6.9 77 8 10 69.3 31 98 3.1 16 3 — — 4 1958 GB 12 7 0–6–1 78 157 49.7 875 5.6 55 3 12 41.2 25 113 4.5 20 1 — — 2 1959 GB 12 5 4–1 70 134 52.2 972 7.3 44 6 7 69.0 16 83 5.2 39 0 — — 2 1960 GB 12 8 4–4 98 172 57.0 1,358 7.9 91 4 8 70.8 7 12 1.7 13 0 7 78 3 1961 GB 14 14 11–3 172 295 58.3 2,418 8.2 78 16 16 80.3 12 56 4.7 21 1 15 138 8 1962 GB 14 14 13–1 178 285 62.5 2,438 8.6 83 12 9 90.7 21 72 3.4 18 1 30 286 8 1963 GB 13 10 8–1–1 132 244 54.1 1,855 7.6 53 15 10 82.3 13 116 8.9 20 0 11 109 5 1964 GB 14 14 8–5–1 163 272 59.9 2,144 7.9 73 15 4 97.1 24 165 6.9 28 3 43 332 7 1965 GB 14 14 10–3–1 140 251 55.8 2,055 8.2 77 16 9 89.0 18 169 9.4 38 1 34 303 2 1966 GB 14 13 11–2 166 251 66.1 2,257 9.0 83 14 3 108.3 21 104 5.0 21 2 26 183 7 1967 GB 14 12 8–3–1 115 210 54.8 1,823 8.7 84 9 17 64.4 21 90 4.3 23 0 34 322 3 1968 GB 12 9 4–5 109 171 63.7 1,617 9.5 63 15 8 104.3 11 62 5.6 15 1 29 261 2 1969 GB 12 9 4–5 92 148 62.2 1,161 7.8 51 9 6 89.9 7 60 8.6 18 4 24 217 4 1970 GB 14 13 6–7 140 255 54.9 1,645 6.5 65 8 13 63.9 12 62 5.2 15 1 29 252 6 1971 GB 4 3 0–2–1 24 45 53.3 286 6.4 31 0 3 45.2 3 11 3.7 9 1 6 64 1 Жалпы 196 157 94–57–6 1,808 3,149 57.4 24,718 7.8 91 152 138 80.5 247 1,308 5.3 39 15 288 2,545 64

Year Team Games Passing Rushing Sacked Fum (Fumbles) GP (Games played) GS (Games started) Record (Record as a starting quarterback) Cmp (Passes completed) Att (Passes attempted) Pct (Completion percentage) Yds (Passing yards) Y/A (Yards per passing attempt) Lng (Longest pass completion) TD (Passing touchdowns) Int (Interceptions) Rtg (Passer rating) Att (Rushing attempts) Yds (Rushing yards) Y/A (Yards per rushing attempt) Lng (Longest rushing attempt) TD (Rushing touchdowns) Sck (Times sacked) SckY (Yards lost due to sacks) 1956 GB 9 1 0–1 24 44 54.5 325 7.4 39 2 3 65.1 5 35 7.0 14 0 — — 0 1957 GB 12 11 3–8 117 215 54.4 1,489 6.9 77 8 10 69.3 31 98 3.1 16 3 — — 4 1958 GB 12 7 0–6–1 78 157 49.7 875 5.6 55 3 12 41.2 25 113 4.5 20 1 — — 2 1959 GB 12 5 4–1 70 134 52.2 972 7.3 44 6 7 69.0 16 83 5.2 39 0 — — 2 1960 GB 12 8 4–4 98 172 57.0 1,358 7.9 91 4 8 70.8 7 12 1.7 13 0 7 78 3 1961 GB 14 14 11–3 172 295 58.3 2,418 8.2 78 16 16 80.3 12 56 4.7 21 1 15 138 8 1962 GB 14 14 13–1 178 285 62.5 2,438 8.6 83 12 9 90.7 21 72 3.4 18 1 30 286 8 1963 GB 13 10 8–1–1 132 244 54.1 1,855 7.6 53 15 10 82.3 13 116 8.9 20 0 11 109 5 1964 GB 14 14 8–5–1 163 272 59.9 2,144 7.9 73 15 4 97.1 24 165 6.9 28 3 43 332 7 1965 GB 14 14 10–3–1 140 251 55.8 2,055 8.2 77 16 9 89.0 18 169 9.4 38 1 34 303 21966 GB 14 13 11–2 166 251 66.1 2,257 9.0 83 14 3 108.3 21 104 5.0 21 2 26 183 7 1967 GB 14 12 8–3–1 115 210 54.8 1,823 8.7 84 9 17 64.4 21 90 4.3 23 0 34 322 3 1968 GB 12 9 4–5 109 171 63.7 1,617 9.5 63 15 8 104.3 11 62 5.6 15 1 29 261 2 1969 GB 12 9 4–5 92 148 62.2 1,161 7.8 51 9 6 89.9 7 60 8.6 18 4 24 217 4 1970 GB 14 13 6–7 140 255 54.9 1,645 6.5 65 8 13 63.9 12 62 5.2 15 1 29 252 6 1971 GB 4 3 0–2–1 24 45 53.3 286 6.4 31 0 3 45.2 3 11 3.7 9 1 6 64 1 Career 196 157 94–57–6 1,808 3,149 57.4 24,718 7.8 91 152 138 80.5 247 1,308 5.3 39 15 288 2,545 64

Маусымнан кейін

Жыл Команда Ойындар Пастың нәтижесі Жүгіру Сәке айдалған Доғарылған (Доғарылған доптар) Ойналған Ойындар (Ойналған матчтар) Бастап Ойналған Ойындар (Бастап ойналған матчтар) Ескерту (Бастап ойнаған ойыншы ретіндегі ескерту) Аяқталған Пастар (Аяқталған пастар) Талпыныс Пастар (Пас беруге жасалған талпыныстар) Пцт (Аяқталу пайызы) Ярд (Пас беру арқылы алынған ярдтар) /А (Пас беруге жасалған әр талпынысқа шаққандағы ярдтар) Лнг (Ең ұзын аяқталған пас) ТД (Пас беру арқылы соғылған голдар) Инт (Перехваттар) Ртг (Пас беру рейтингі) Ат (Жүгіруге жасалған талпыныстар) Ярд (Жүгіру арқылы алынған ярдтар) /А (Жүгіруге жасалған әр талпынысқа шаққандағы ярдтар) Лнг (Ең ұзын жүгіру талпынысы) ТД (Жүгіру арқылы соғылған голдар) Скк (Сәке айдалған уақыттар) СккЯ (Сәке айдалудан жоғалтылған ярдтар) 1960 GB 1 1 0–1 21 34 61.8 178 5.2 20 1 0 85.2 1 0 0.0 0 0 0 0 0 1961 GB 1 1 1–0 10 17 58.8 164 9.6 37 3 0 130.9 0 0 — 0 0 0 0 0 1962 GB 1 1 1–0 9 21 42.9 85 4.0 17 0 0 54.7 1 4 4.0 4 0 1 10 0 1965 GB 2 2 2–0 11 19 57.9 157 8.3 47 1 1 80.4 0 0 — 0 0 3 19 01966 GB 2 2 2–0 35 51 68.6 554 10.9 51 6 1 135.6 2 –1 –0.5 0 0 8 61 01967 GB 3 3 3–0 44 71 62.0 615 8.7 62 4 1 102.7 4 23 5.8 14 1 12 117 1 Мансап 10 10 9–1 130 213 61.0 1,753 8.2 62 15 3 104.8 8 26 3.3 14 1 24 207 1

Жеке өмір

Старр және оның әйелі Черри 60 жылдан астам бірге өмір сүрді. Олардың екі ұлы болды, олардың кіші ұлы Брет қайтыс болды (1988 жыл, 24 жас, есірткі дозасынан).

1965 жылы Старр мен оның әйелі Черри Висконсин штатының Нью-Лондон қаласында Rawhide Boys Ranch балалар орталығын құруға көмектесті, ол штат бойынша тәуекелге ұшыраған және қиын жағдайдағы балаларға көмектесуге арналған. Ол өмірінің соңына дейін Rawhide Boys Ranch-пен байланыста болды. 2019 жылға қарай Черри мен Барт кіші әлі де Rawhide-тың өкілдері болып табылады және Rawhide-пен үнемі байланыста болады. 1971 жылы Старр және оның әйелі Черри Винс Ломбардидің қатерлі ісіктерге қарсы қорын құруға көмектесті, бұл оның қайтыс болған жаттықтырушысы Винс Ломбардидің құрметіне қатерлі ісіктерді зерттеу және емдеу үшін қаражат жинауға арналған. Олар жылдар бойы барлық іс-шараларында белсенді болды. Ол және Черри Винс Ломбардидің қатерлі ісіктерге қарсы қорының құрамында Старр балалар қорын құрды, бұл балалар онкологиялық зерттеулері мен күтімін қолдау бойынша олардың жұмысын жалғастыруға мүмкіндік берді. Өмірінің соңғы жылдары Старр көптеген денсаулық мәселелерінен зардап шекті, соның ішінде ишемиялық инсульт, геморрагиялық инсульт, жеңіл жүрек шабуылы, ұстамалар және жамбас сүйегінің сынуы. 2015 жылдың маусым айында Старрдың отбасы оның клиникалық сынақта дің жасушаларымен емделіп жатқанын хабарлады. Ол 2015 жылдың 26 қарашасында Лэмбо Филдте өткен салтанатты шараға қатысып, Брет Фаврдың жейдесін зейнеткерлікке шығарды, сондай-ақ 2017 жылдың күзінде Ice Bowl Packers командасының кездесуіне қатысты. Старр 2014 жылы ауыр инсульттан кейін денсаулығы нашарлағаннан кейін 2019 жылдың 26 мамырында Бірмингем, Алабама штатында 85 жасында қайтыс болды.