Симона Синьоре: Француз актрисасының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Француз актрисасы (1921–1985)

Симон Синьорет (simɔn siɲɔʁɛ; шын аты Симон Анриетта Шарлотта Каминкер; 25 наурыз 1921 – 30 қыркүйек 1985) – француз актрисасы. Ол көптеген наградаларға ие болды, оның ішінде «Оскар» сыйлығы, үш BAFTA сыйлығы, «Сезар» сыйлығы, Primetime Emmy сыйлығы және Канн кинофестивалінің «Үздік әйел актриса» сыйлығы, сондай-ақ екі «Алтын глобус» сыйлығына үміткер болды.

Ерте өмір

Синьорет Германияның Висбаден қаласында Симоне Анриетта Шарлотта Каминкер болып дүниеге келді. Оның анасы – Георжетта (қыз есімі Синьорет), әкесі – Андре Каминкер. Ол үш баланың ең үлкені, екі кіші інісі болған. Оның әкесі, Ұлттар Лигасында жұмыс істеген, жаңашыл аудармашы, Францияда туған әскери шенеунік, ассимиляцияланған және орта тапқа жататын поляк және венгр еврей отбасынан шыққан. Ол отбасын Париждің шетіндегі Нойли-сюр-Сенге көшірген. Оның анасы Георжетта, одан сахналық есімін алған, француз католик дінінің өкілі болған. Синьорет Парижде зияткерлік ортада өсіп, ағылшын, неміс және латын тілдерін оқыды. Нацистік оккупация кезінде орта мектепті бітірген соң, Симоне отбасын күтіп, Жан Лушере басқарған француздық коллаборационист газеті Les nouveaux temps-те машинистка болып жұмыс істеуге мәжбүр болды.

Мансап

Франция оккупацияланған кезде Синьорет Сен-Жермен-де-Пре ауданындағы Кафе-де-Флордада жиналатын жазушылар мен актерлердің шығармашылық тобымен араласты. Осы кезде ол актерлік өнерге қызығушылық танытты және достары, соның ішінде жары Даниэль Желен оны осы мақсатына жетуге ынталандырды. 1942 жылы ол эпизодтық рөлдерде ойнай бастады және анасы мен екі бауырына көмектесу үшін жеткілікті ақша тапты, себебі оның француз патриоты әкесі 1940 жылы елден қашып, Англияда генерал де Голльге қосылған болатын. Ол экранда еврей тегін жасыру үшін анасының бойжеткен кезіндегі фамилиясын қабылдады. Синьореттің тартымды келбеті мен қарапайым мінезі оны кейбір рөлдерге бейімдеді, сондықтан ол көбінесе проститутка рөлінде ойнады. Ол Нью-Йоркте аhlақсыздық деп танылып, қысқа мерзімге тыйым салынған «La Ronde» (1950) фильмінде көп назар аударды. Ол Жак Бекердің «Алтын каска» (1951) фильміндегі тағы бір проститутка рөлі үшін Британдық киноакадемиясының жүлдесін қоса, тағы да үлкен танымаллыққа ие болды. 1950 жылдары ол көптеген француз фильмдерінде ойнады, соның ішінде Марсель Карне түсірген «Терез Ракин» (1953), «Les Diaboliques» (1954) және Артур Миллердің «Круцибель» романы негізінде түсірілген «Круцибель» (Les Sorcières de Salem; 1956). 1958 жылы Синьорет ағылшын тіліндегі тәуелсіз «Жоғарғы бөлме» (1959) фильмінде ойнады, және оның игерген рөлі үшін көптеген марапаттарға ие болды, соның ішінде Канн кинофестиваліндегі «Ең үздік әйел рөлі» жүлдесі мен «Оскар» сыйлығы. Оған Голливудта фильмдер ұсынылды, бірақ ол бірнеше жыл бойы олардан бас тартты, Франция мен Англияда жұмыс істеуді жалғастырды, мысалы, Лоуренс Оливьемен «Сынақ мерзімі» (1962) фильмінде. Ол «Ақымақтар кемесі» (1965) фильміндегі жұмысы үшін тағы бір «Оскар» номинациясын алды, бірнеше голливудтық фильмдерде ойнады және 1969 жылы Францияға оралды. 1962 жылы Синьорет Лилиан Хеллманның «Кішкентай түлкілер» пьесасын Париждегі Сара Бернхардт театрында алты ай бойы қойылған спектакль үшін француз тіліне аударды. Ол сонымен қатар Регина рөлін ойнады. Хеллман аударманы Хеллман таңдаған ғалымдар мақұлдағанмен, қойылымға риза болмады. Синьореттің Шекспирді орындауға жасаған бірден-бір әрекеті, 1966 жылы Лондондағы Корольдік театр сарайында Алек Гиннестің қатысуымен Леди Макбет рөлін орындауы, кейбір сыншылар тарапынан жарым-жартылай бағаланды, бірі оның ағылшын тіліндегі сөйлеуін «толыққанды француз тіліне тән» деп сипаттады. Синьорет «Мадам Роза» (1977) фильміндегі шаршаған арзан қызмет көрсететін әйел рөлі үшін және 1980 жылы «Күндізгі жатқан белгісіз хат тасымалдаушы» фильміндегі парализге ұшыраған бауырына жасырын хаттар арқылы ғашық болатын үйленбеген әйел рөлі үшін мақтауға ие болды. Ол 1985 жылы қайтыс болғанға дейін көптеген фильмдерде ойнады.

During the occupation of France, Signoret mixed with an artistic group of writers and actors who met at the Café de Flore in the Saint Germain des Prés quarter. By this time, she had developed an interest in acting and was encouraged by her friends, including her lover Daniel Gélin to follow her ambition. In 1942, she began appearing in bit parts and was able to earn enough money to support her mother and two brothers as her father, who was a French patriot, had fled the country in 1940 to join General De Gaulle in England. She took her mother's maiden name for the screen to help hide her Jewish roots. Signoret's sensual features and earthy nature led to type casting and she was often seen in roles as a prostitute. She won considerable attention in La Ronde (1950), a film which was banned briefly in New York City as immoral. She won further acclaim, including an acting award from the British Film Academy, for her portrayal of another prostitute in Jacques Becker's Casque d'or (1951). She appeared in many French films during the 1950s, including Thérèse Raquin (1953), directed by Marcel Carné, Les Diaboliques (1954), and The Crucible (Les Sorcières de Salem; 1956), based on Arthur Miller's The Crucible. In 1958, Signoret acted in the English independent film Room at the Top (1959), and her performance won numerous awards, including the Best Female Performance Prize at Cannes and the Academy Award for Best Actress. She was offered films in Hollywood, but turned them down for several years, continuing to work in France and England—for example, with Laurence Olivier in Term of Trial (1962). She earned another Oscar nomination for her work on Ship of Fools (1965), appeared in a few other Hollywood films, and returned to France in 1969. In 1962, Signoret translated Lillian Hellman's play The Little Foxes into French for a production in Paris that ran for six months at the Theatre Sarah Bernhardt. She played the Regina role as well. Hellman was displeased with the production, although the translation was approved by scholars selected by Hellman. Signoret's one attempt at Shakespeare, performing Lady Macbeth with Alec Guinness at the Royal Court Theatre in London in 1966 proved to be ill advised, with some harsh critics; one referred to her English as "impossibly Gallic". Signoret won acclaim for her portrayal of a weary madam in Madame Rosa (1977) and as an unmarried sister who unknowingly falls in love with her paralyzed brother via anonymous correspondence in Chère inconnue [fr] (1980). She continued to appear in many movies before her death in 1985.

Жеке өмір

Синьореттің "Ностальгия бұрынғыдай емес" атты естеліктері 1978 жылы жарық көрді. Ол сондай-ақ 1985 жылы, қайтыс болған жылы жарық көрген "Адиу Володя" романын жазды. Синьорет алғаш рет режиссер Ив Аллегретке (1944–1949) тұрмысқа шықты, одан Кэтрин Аллегрет деген қызы дүниеге келді. Оның екінші некесі 1951 жылы итальян текті француз актері Ив Монтанмен болды, бұл одақ өмірінің соңына дейін жалғасты; олардың балалары болмады. Синьорет 64 жасында Франциядағы Отьёй-Отьёйльде асқазан безінің қатерлі ісігінен қайтыс болды. Ол Париждегі Пэр-Лашез зиратына жерленді, ал кейін Ив Монтан оның қасына жерленді. Синьорет еврей деп өзін таныстырды. Ол түрлі еврей мәселелерін, оның ішінде сионистік және советтік еврейлер қозғалыстарын қолдады. Ол көптеген израильдік көшбасшылармен байланыста болды және француз коммунистік партиясындағы антисемитизмді сынады. Ол әкесінің тарапынан еврей тегінен болғандықтан, дәстүрлі халаха бойынша еврей саналмады, сондықтан оның жерлеу рәсімінде діни ғұрыптар болған жоқ.

Марапаттар мен ұсыныстар

Жыл Сыйлық Сана Номинациялы жұмыс Нәтиже Ref. 1959 Академия сыйлығы Ең үздік әйел актрисасы "Жоғары бөлме" 1965 "Ақымақ кемесі" 1971 Берлиндегі халықаралық кинофестиваль Ең үздік әйел актрисасы "Мысық" 1957 "Крестол" 1958 "Жоғары бөлме" 1965 "Ақымақ кемесі" 1967 "Қауіпті іс" 1968 Екінші пландағы ең үздік әйел актрисасы "Ойындар" 1959 Канн кинофестивалі Ең үздік әйел актрисасы "Жоғары бөлме" 1977 Цезар сыйлығы Ең үздік әйел актрисасы "Мадам Роза" 1982 "L'Étoile du Nord" 1977 Дэвид ди Донателло сыйлығы Ең үздік шетелдік әйел актрисасы "Мадам Роза" 1959 Алтын глобус сыйлығы Драмалық фильдегі ең үздік әйел актрисасы "Жоғары бөлме" 1965 "Ақымақ кемесі" 1959 Джусси сыйлығы Ең үздік шетелдік әйел актрисасы "Жоғары бөлме" 1957 Карловы Вары халықаралық кинофестивалі Ең үздік әйел актрисасы "Крестол" 1959 Лаурел сыйлығы Драмалық жанрдағы ең үздік әйел актрисасы 3-орын 1959 Ұлттық кино жүлдесі сыйлығының Ең үздік әйел актрисасы 1959 Нью-Йорк сыншылар шеңберінің сыйлығы Ең үздік әйел актрисасы 2-орын 1966 Преминет Эмми сыйлығы Драмалық түріндегі басты рөльдегі ең үздік әйел актрисасы Боб Хоуптың "Chrysler Theatre" таныстыруы

Танымал мәдениет

Сью Гловердің "Мэрилин" (2011) пьесасы 2011 жылдың 17 ақпанында Глазго қаласындағы Азаматтар театрында (Citizens' Theatre) тұңғыш рет сахнаға шықты. Пьеса "Кел, махаббат жасаймыз" ("Let's Make Love") фильмінің түсірілімі барысында Синьоре мен Мэрилин Монро арасындағы қарым-қатынастың нашарлауын көрсетеді. Оскар жүлдесіне ие болған Синьоренің танымалдығына жете алмай, Монро Синьоренің күйеуі Ив Монтанмен дауастасқа түседі. Әнші Нина Симон (шын аты – Еунис Уэймон) өзінің тегін Симона Синьореттен алған.