Кіріспе

Француз актрисасы және әншісі (туған 1934) Бриджит Анн Мари Бардо (/b//r//ɪ/,/ʒ//iː//t// //b//ɑːr/'/d//əʊ//audio=EN AU ck1 Бриджит Бардо.ogg/ brizhEET barDOH; bʁiʒit baʁdo; 1934 жылғы 28 қыркүйекте туған), көбінесе Б.Б. деп аталады. Ол – француз жануарлар құқығын қорғаушы, бұрынғы актриса, әнші және модель. Жыныстық эмансипацияланған кейіпкерлерді сомдауымен танымал, көбінесе гедонистік өмір салтымен, ол 1950-1970 жылдардағы сексуалдық революцияның ең белгілі қайраткерлерінің бірі болды. 1973 жылы ойын-сауық индустриясынан шыққанімен, ол халық мәдениетіндегі маңызды тұлға және сексуалдық революцияның бастауындағы көрнекті фигура болып қала береді. Ол 47 фильмде ойнаған, бірнеше мюзиклде өнер көрсеткен және 60-тан астам ән жазған. 1985 жылы Құрмет легионы орденімен марапатталды. Парижде туып өскен Бардо жас кезінде балерина болуға ұмтылған. Ол актерлік карьерасын 1952 жылы бастады және 1957 жылы «Құдай әйелді жаратты» (1956) фильміндегі рөлі үшін халықаралық деңгейде танылды. Бұл көптеген француз зиялыларының назарын аударды және оған «секс мысығы» деген лақап ат берді. Ол философ Симон де Бовуардың 1959 жылғы «Лолита синдромы» эссесінде тақырып болды, онда ол «әйелдер тарихының локомотиві» деп сипатталды және соғыстан кейінгі Францияның алғашқы және ең азат әйелі деп жариялау үшін экзистенциалистік идеяларға негізделді. «Ақиқат» (1960) фильміндегі жұмысы үшін 1961 жылы «Дэвид ди Донателло» сыйлығының «Үздік шетелдік актриса» номинациясын жеңіп алды. Кейін Бардо Жан-Люк Годардың «Le Mépris» (1963) фильмінде ойнады. Луи Мальдің «Viva Maria!» (1965) фильміндегі рөлі үшін «BAFTA» сыйлығының «Үздік шетелдік актриса» номинациясына ұсынылды. Француз президенті Шарль де Голль Бардоны «Рено машиналарымен бірдей маңызды француз экспорты» деп атады. 1974 жылы актерлік қызметтен кеткеннен кейін ол жануарлар құқығын қорғауға белсенді түрде араласып, Брижит Бардо қорын құрды. Ол өзінің қатал мінезімен, ашық пікірлерімен және жануарларды қорғау туралы сөздерімен танымал. Ол екі рет қоғамдық қарапайымдыққа келтіру үшін айыппұл төледі. Сондай-ақ, ол даулы саяси тұлға болды, 2021 жылдың қараша айына дейін Франциядағы иммиграция мен исламды сынағаны үшін және Реюньон аралдарының тұрғындарын «жабайылар» деп атағаны үшін нәсілдік жеккөрушілікке қатысты алты рет айыппұл салынды. Ол Францияның оңшыл саясаткері Жан-Мари Ле Пеннің бұрынғы кеңесшісі Бернард д'Ормальмен үйленген. Бардо Біріккен Ұлттар Ұйымының Қоршаған орта бағдарламасының «Global 500 Roll of Honour» мүшесі және ЮНЕСКО мен PETA-дан бірнеше марапаттар мен құрметтер алды. 2011 жылы «Los Angeles Times Magazine» журналы оны «Фильмдегі ең әдемі 50 әйел» тізімінде екінші орынға қойды.

Ерте өмір

Бардо 1934 жылы 28 қыркүйекте Париждің 15-ші округінде Луи Бардоның (1896-1975) және Энн Мари Муцельдің (1912-1978) отбасында дүниеге келген. Бардоның әкесі, Лигни-ан-Барруадан шыққан, инженер және Парижде бірнеше өнеркәсіптік зауыттың иесі болды. Оның анасы сақтандыру компаниясының директорының қызы еді. Ол да, әкесі сияқты, консервативті католик отбасында өскен. Бала кезінде амблиопия ауруынан зардап шеккен, сол көзімен көру қабілеті төмендеді. Оның Мижану Бардо есімді кіші әпкесі бар. Бардоның балалық шағы табысты болды; ол 16 -шы округтіндегі отбасылық жеті бөлмелі пәтерде тұрды. "Эль" және "Жарден де Мод" журналдарының директоры Хелен Гордон Лазарефф Бардоны 1949 жылы "көпші" модель ретінде жалдаған. 1950 жылы 8 наурызда 15 жастағы Бардо Elle журналының мұқабасында пайда болды, бұл оған режиссер Марк Аллегреттің Les Lauriers sont coupés фильміне актерлік ұсыныс жасады. Ата-анасы актриса болуына қарсы болды, бірақ оның әжесі: "Егер бұл кішкентай қыз жезөкше болса, кино себеп болмайды" деп қолдау көрсетті. Аудицияда Бардо Роджер Вадиммен кездесті, кейін ол оған рөлді алмағанын айтты. Кейін олар бір-біріне ғашық болды. Ата-анасы олардың қарым-қатынасына қатты қарсы болды; әкесінің бір күні кешке оған Англияда білім алуын жалғастыратынын және келесі күнге арналған пойыз билеті сатып алғанын айтты. Бардо оның басын отқа салып, оны тоқтатты. Ата-анасы оны тоқтатты және ақырында Вадимге 18 жасында үйленуі шартымен қарым-қатынасты қабылдады.

Басталуы: 1952-1955

Бардо 1952 жылы тағы да Elle журналының мұқабасында пайда болды, осының нәтижесінде сол жылы Жан Бойердің режиссерлігімен және Бурвилдің қатысуымен түсірілген "Crazy for Love" комедиялық фильмінде кішкентай рөлге шақырылды. Басты кейіпкердің туысы рөлін сомдаған кішкентай рөлі үшін ол 200 000 франк (шамамен 575 1952 жылғы АҚШ доллары) алды. Бардо екінші фильмдік рөлін Вилли Розье режиссерлік еткен "Манина, бикинидегі қыз" (1953) фильмінде ойнады. Ол сондай-ақ 1953 жылғы "The Long Teeth" және "His Father's Portrait" фильмдерінде де рөлдерді сомдады. Бардо 1953 жылы Парижде түсірілген, Кирк Дугластың басты рөлде ойнаған, Голливудтың қаржыландыруымен жасалған "Act of Love" фильмінде кішкентай рөлге ие болды. 1953 жылдың сәуір айында Канн кинофестиваліне қатысқанда ол бұқаралық ақпарат құралдарының назарына ілікті. Бардо режиссер Рене Клер үшін "Ұлы маневр" (1955) фильмінде шағын рөлде ойнады, онда Жерар Филипе мен Мишель Морганға көмектесті. Жорж Лакомбтың "Көшенің арғы жағындағы жарық" (1956) фильмінде оның рөлі іріледі. Ол Голливудтың "Троялық Елена" фильмінде Еленаның қолдаушысын ойнады. Италиялық "Mio figlio Nerone" (1956) фильмінде режиссер қоңыр шашты Бардодан сары шашты кейіпкер ретінде түсуін сұрады. Ол парик кигеннің орнына шашын бояды; нәтижеге қатты риза болғандықтан, ол осы түсті сақтап қалуға шешім берді.

Халықаралық фильмдер мен әншілік мансап: 1962-1968

1960 жылдардың ортасында Бардо халықаралық нарыққа бағытталған фильмдер түсірді. Ол Жан-Люк Годардың «Le Mépris» (1963) фильмінде ойнады, оны Жозеф Е. Левин өндірді және Джек Паланс түсқақ рөлді сомдады. Келесі жылы ол Энтони Перкинспен бірге «Une ravissante idiote» (1964) комедиясында ойнады. «Дірі Бриджит» (1965) – Бардоның алғашқы голливудтық фильмі, онда Джеймс Стюарт ғалым рөлін ойнады, ал оның ұлы Бардоға ғашық болады. Бардоның фильмдегі қатысуы салыстырмалы түрде қысқа болды және фильм үлкен жетістікке жете алмады. «Viva Maria!» (1965) батыстық комедиясы режиссер Луи Малл үшін сәтті болды, онда ол Жанна Моромен бірге ойнады. Бұл фильм Францияда және бүкіл әлемде үлкен сәттілікке ие болды, бірақ АҚШ-та күтілгендей танылмады. Годардың «Masculin Féminin» (1966) фильмінде эпизодтық рөл ойнағаннан кейін, ол бірнеше жылдан кейін алғашқы рет сәтсіздікке ұшырады – француз-ағылшын бірлестігінде түсірілген «Сентябрьдегі екі апта» (1968) фильмі. Ол 1968 жылы «Өлілердің рухтары» фильмінде Ален Делонмен бірге шағын рөл ойнады, содан кейін тағы да голливудтық фильмге қатысты: Шон Коннеридің басты рөлде ойнаған «Шалако» (1968) батыстық фильмі, ол тағы да кассалық сәтсіздікке ұшырады. Бардо 1960-1970 жылдары бірнеше музыкалық шоуларға қатысып, көптеген танымал әндерді жазды, көбінесе Серж Гинсбург, Боб Загури және Саша Дистельмен бірлесіп, олардың ішінде «Harley Davidson», «Je Me Donne À Qui Me Plaît», «Bubble gum», «Contact», «Je Reviendrai Toujours Vers Toi», «L'Appareil À Sous», «La Madrague», «On Déménage», «Sidonie», «Tu Veux, Ou Tu Veux Pas?», «Le Soleil De Ma Vie» (Стиви Уандердің «You Are the Sunshine of My Life» әнінің кавер нұсқасы) және «Je t'aime moi non plus» болды. Бардо Гинсбургтен бұл дуэтті шығармауды өтінді және ол оның тілегін орындады; келесі жылы ол британдық модель және актриса Джейн Биркинмен бірге осы әнді қайта жазды, ол бүкіл Еуропада үлкен хитке айналды. Бардоның қатысуымен жазылған нұсқасы 1986 жылы шығарылды және 2006 жылы Universal Music өзінің архивтік каталогын онлайн сатып алуға ұсынғанда жүктеу бойынша сәттілікке ие болды, бұл әннің нұсқасы үшінші ең танымал жүктеме болып саналды.

Соңғы фильмдер: 1969-1973

1969 жылдан 1972 жылға дейін Бардо Францияның бостандығын бейнелеу үшін бұрын анонимді болған Марианның ресми бейнесі болды. Оның келесі фильмі – "Лес Фемме" (1969) сәтсіз аяқталды, бірақ "Аю мен қуыршақ" (1970) комедиясы жақсы қабылданып, табысқа ие болды. Оның соңғы фильмдерінің көпшілігі комедия жанрында болды: "Les Novices" (1970), "Boulevard du Rhum" (1971) (Лино Вентурамен бірге). "The Legend of Frenchie King" (1971) фильмінің танымалдылығын Бардоның Клаудия Кардиналемен бірге түскені көтерді. Ол Вадиммен бірлесіп тағы бір фильмде ойнады – "Дон Хуан, немесе егер Дон Хуан әйел болса" (1973) фильмінде басты рөлді сомдады. Вадим бұл фильм "Адамдардың "Бардо мифі" деп атап кеткен нәрсенің астында қызықты бір нәрсе жатыр екенін көрсетті, тіпті ол әлемдегі ең кәсіби актриса деп есептелмесе де" деді. Ол сондай-ақ, "Бардо мифі" қартайған сайын естелікке айналғаннан кейін, оны әйел ретінде танып білуге қызығушылық танытқанын, оны түсіну және оның ішкі әлемін ашып көрсетуге тырысқанын айтты. Брижит әрқашан сексуалдық еркіндікке ұмтылыс сезімін берді – ол толығымен ашық және еркін адам, ешқандай агрессиясыз. Сондықтан мен оған ер адам рөлін бердім – бұл мені қызықтырды". Бардо түсірілім кезінде: "Егер "Дон Хуан" менің соңғы фильмім болмаса, онда ол менің соңғыдан бұрынғы соңғы фильмім болады" деді. Ол сөзіне адалдығын сақтап, "Колиноның нұсқаулық және қуанышты тарихы" (1973) деген тағы бір фильмде ойнады. 1973 жылы Бардо актерлік мансабынан "әдемі түрде шығу үшін" зейнеткерлікке шығатынын жариялады.

Жануарлар құқығын қорғау белсенділігі

40-тан астам фильмде ойнап, бірнеше музыкалық альбомдар жазған Бардо өзінің даңқын жануарлардың құқықтарын қорғауға пайдаланды. 1986 жылы ол Жануарлардың әл-ауқаты мен қорғалуы жөніндегі Брижит Бардо қорын құрды. Ол вегетариан болып, үш миллион франк (шамамен 1986 жылғы 430 000 АҚШ доллары) жинады. 1999 жылы француз журналында жарияланған Бардо Қытай президенті Цзян Цзэминьге хат жазды, онда ол қытайлықтарды «аюларды азаптап, әлемдегі соңғы жолбарыстар мен мүйізтұмсықтарды құрту арқылы қуаттандырғыш жасаумен» айыптады. 2001 жылы ол Бухаресттің 300 000-ға жуық көшедегі итттеріне арналған стерилизация және асырап алу бағдарламасына екі жыл ішінде 140 000 АҚШ долларынан астам қаржы бөлді. Бардо – жануарлар құқығын қорғауға белсенді жақтас және жылқы етін тұтынуға қарсы. Жануарларды қорғау мақсатында ол Sea Shepherd Conservation Society ұйымының Пол Уотсонмен бірге Канадаға барған кезде Канададағы естіктерді аулауды айыптады. 2010 жылдың тамызында Бардо Дания королевасы II Маргретеге хат жолдап, Фарер аралдарында дельфиндерді өлтіруді тоқтатуға шақырды. Хатта Бардо бұл әрекетті «Дания мен Фарер аралдары үшін ұят» деп сипаттады. «Бұл аң аулау емес, жаппай қырғын – қазіргі әлемде қабылдауға болатын ешқандай негіздемесі жоқ ескі дәстүр». 2011 жылдың 22 сәуірінде Францияның мәдениет министрі Фредерик Миттеран бұқа күресін елдің мәдени мұрасына ресми түрде енгізді. Бардо оған қарсылығын білдіретін сынды хат жазды. 2011 жылдың 25 мамырында Sea Shepherd Conservation Society өзінің жылдам кемесі MV Gojira-ны MV Brigitte Bardot деп қайта атады. 2013 жылдан бастап Брижит Бардо қоры Үндістанның Kagyupa International Monlam Trust ұйымымен бірлесіп жыл сайынғы ветеринариялық көмек лагерін өткізді. Бардо Бодхгаяда жануарлардың әл-ауқатын жақсартуға бірнеше жыл бойы белсенділік танытты. 2015 жылдың 23 шілдесінде Бардо австралиялық саясаткер Грег Ханттың Warru және түнгі попугай сияқты жойылып бара жатқан түрлерді сақтау үшін 2 миллион мысықты жою жоспарын айыптады.

Некелер мен қарым-қатынастар

Бардо төрт рет үйленген, қазіргі некесі алдыңғы үшеуінен әлдеқайда ұзаққа созылған. Оның өзінің айтуынша, 17 романтикалық қарым-қатынасы болған. Бардо әдетте "қазіргі уақыт суынып кеткенде" жаңа қарым-қатынасқа көшетін; ол: "Мен әрқашан құмарлықты іздеймін. Сондықтан жиі адал болмадым. Ал құмарлық азайғанда, мен чемоданымды жинап алатынмын", - деген. 1952 жылдың 20 желтоқсанында 18 жасында Бардо режиссер Роджер Вадимге тұрмысқа шықты. Олар 1956 жылы "Құдай әйелді жаратты" фильмінде бірге ойнаған Жан Луи Тринтиньянға қызығудан кейін ажырасып, келесі жылы ресми түрде ажырасты. Тринтиньян сол кезде актриса Стефан Одранға үйленген еді. Бардо мен Вадимнің балалары болмады, бірақ өмірінің соңына дейін байланыста болып, кейінгі жобаларда да ынтымақтасты. Бардо мен Тринтиньян шамамен екі жыл бірге өмір сүрді, Бардо мен Вадимнің ажырысуына дейін және кейін, бірақ олар ешқашан үйленбеді. Олардың қарым-қатынасы Тринтиньянның әскери қызметіне байланысты жиі жоқ болуымен және Бардоның музыкант Гилберт Бекомен болған қарым-қатынасымен күрделенді. Вадимнен ажырасқаннан кейін Бардо Канн қаласында 16 ғасырдан бері сақталған Ле Кастеле атты тарихи мүлікті сатып алды. Он төрт бөлмелі вилланың айналасында пыш бақтар, зәйтүн ағаштары мен жүзімдіктер орналасқан. 1958 жылы ол Сент-Тропеде орналасқан Ла Мадраг атты екінші мүлікті сатып алды. Ол бірнеше апта ішінде жазылып, актер Жак Шарьемен қарым-қатынас бастады. 1959 жылдың 18 маусымында олар үйленер алдында жүкті болды. Бардоның жалғыз баласы, ұлы Николя Жак Шарье 1960 жылдың 11 қаңтарында дүниеге келді. 1962 жылы Шарьеден ажырасқаннан кейін Николас Шарье отбасында өсті және ересек болғанға дейін анасымен аз байланыста болды. 1963 жылдан 1965 жылға дейін ол музыкант Боб Загуримен бірге өмір сүрді. Бардоның үшінші некесі неміс миллионері Гунтер Сакспен 1966 жылдың 14 шілдесінен 1969 жылдың 7 қазанына дейін созылды, бірақ олар өткен жылы ажырасып кеткен. "Шалако" фильмін түсіргенде ол Шон Коннеридің ұсыныстарын қабылдамады; ол: "Бұл ұзаққа созылмады, өйткені мен Джеймс Бонд қызы емеспін! Мен ешқашан оның сүйкімділігіне бой алған емеспін", - деді. 1968 жылы ол "Айғыр мен қуыршақ" (1970) фильмінде бірге ойнаған Патрик Гиллспен танысты, бірақ олардың қарым-қатынасын 1971 жылдың көктемінде аяқтады. 1974 жылы Бардо өзінің 40 жылдық мерейтойын тойлаған "Плейбой" журналында жалаңаш суретке түсті. 1975 жылы ол суретші Мирослав Брозекпен қарым-қатынасқа кіріп, оның кейбір мүсіндеріне поза берді. Брозек сонымен қатар актер болды; оның сахналық аты Жан Блез. Олар Ла Мадрагте бірге тұрды. 1979 жылдың желтоқсанында екеуі ажырасып кетті. 1980 жылдан 1985 жылға дейін Бардо француз телепродюсері Аллан Буграйн Дюбурмен бірге өмір сүрді. Бардоның төртінші және қазіргі күйеуі Бернард д'Ормале; олар 1992 жылдың 16 тамызынан бері некеде. 2018 жылы Le Journal du Dimanche газетіне берген сұхбатында ол Джонни Холлидей, Джимми Хендрикс және Мик Джаггермен қарым-қатынаста болғаны туралы қаңқуларды жоққа шығарды. 2003 жылы жазған "Un cri dans le silence" (Сайлауда айқай) атты кітабында ол өзінің жақын гей достарын "көкпелерін шайқап, кішкентай саусақтарын көкке көтеріп, кішкентай кастраттық дауыстарымен сол қорқынышты гетеролардың не істегенін айтып, күңкілдейтін" гомосексуалдармен салыстырып, кейбір қазіргі гомосексуалдардың "көрмедегі маңайшақтардай" әрекет ететінін айтты. Өзін қорғап, Бардо француздық гей-журналына жазған хатында: "Менің күйеуімнен басқа - ол бір күні, мүмкін, теріс жолға түсіп кетеді - мен өзімді гомосексуалистермен қоршап тұрмын. Олар мені көп жылдар бойы қолдап, достарым, асырап алған балаларым, сырластастарым болды". Ол өзінің кітабында нәсілдік араласқандық, иммиграция, саясаттағы әйелдердің рөлі мен исламды сынға алды. Кітапта гендердің араласқандығы туралы айтылғандарға қарсы бір бөлім де бар. Ол бұрынғы ұрпақтарды мақтап, олар басқыншыларды қуып шығу үшін өмірлерін қиған. 2004 жылдың 10 маусымында Бардо төртінші рет француз сотымен нәсілдік жеккөрушілікті қоздырғандығы үшін айыпты деп танылып, 5000 евро айыппұл салынды. Бардо нәсілдік жеккөрушілік туралы айыпты жоққа шығарып, сот алдында кешірім сұрады: "Мен ешқашан біреуді жарақаттағым келген емеспін. Бұл менің мінезіме жат". 2008 жылы Бардо өзінің Николя Саркозиге Францияның ішкі істер министрі болған кезде жіберген хатының көшірмесін жазғандығы үшін нәсілдік / діни жеккөрушілікті қоздыру үшін сотталды. Хатта Францияда мұсылмандар анестезия жасамай қойларды мойын қысып өлтіруіне қарсылығын білдірді. Ол сондай-ақ, мұсылмандарға қатысты, "осы бізді жоқ ететін, елімізді жоқ ететін және өз әдеттерін таңуға тырысатын халықтан шаршадым" деді. Сот 2008 жылдың 3 маусымында аяқталып, айып тағайындалып, 15000 евро айыппұл салынды. Прокурор Бардоны нәсілдік жеккөрушілікке байланысты қылмыстармен айыптаудан шаршағанын айтты. 2010 жылдың 13 тамызында Бардо американдық режиссер Кайл Ньюманның өмірінен фильм түсіру жоспарына сын айтты. Ол оған: "Мен өлгенге дейін менің өмірім туралы фильм түсірме! Әйтпесе, от шашу болады", - деді. 2014 жылы Бардо Францияда еврейлік ритуалдық сою шехитаны тоқтатуды талап ететін ашық хат жазды. Жауап ретінде Еуропалық еврейлік конгресі оның хатының мазмұны мен стилімен аз ұлттарға бейжай қарағанын көрсеткен мәлімдеме жасады. Ол жануарлардың әл-ауқаты туралы алаңдауы мүмкін, бірақ Франциядағы аз ұлттарға қарсы ұзақ жылдардан бері қолдауы және адам құқықтарына тұрақты немқұрайлылығын көрсетті. 2015 жылы Бардо өзінің суретін көрсететін заттарды сатқан Сент-Тропедегі дүкенге сот шақыру қағазы жіберді. 2018 жылы ол "Сары жилеттер" наразылығына қолдау білдірді. 2019 жылдың 19 наурызында Бардо Реюньон префекті Амори де Сен-Кентенге [fr] ашық хат жолдап, арал тұрғындарын жануарларға қатысты қатыгездікке айыптады және оларды "жабайы гендерін сақтап қалған автохтонды халықтар" деп атады. Оның жануарларға қатысты зәбірлеу туралы хатында ол "фестивальдер кезінде ешкілер мен қошқарлардың басын кесуі" және осы әрекеттерді "өткен ғасырлардағы каннибализм еске түсіретінімен" байланыстырды. Прокуратура келесі күні қылмыстық іс қозғады. 2021 жылдың маусымында 86 жастағы Бардо Аррас сотында аңшылар мен олардың ұлттық президенті Вилли Шраенге [fr] қарсы қоғамдық қорлау жасағаны үшін 5000 евро айыппұл төледі. Ол 2019 жылдың соңында өзінің қорының веб-сайтында аңшыларды "адам емес" және "мастықтанғандар" деп атады, сондай-ақ "біздің алғашқы аталарымыздан мұраға қалған қатыгездік гендерін" тасымалдайды және Шраенді қорлады. Сот отырысы кезінде ол әлі веб-сайттан түсіндірмелерді жоймаған. 2019 жылы Реюньон префектіне жіберген хатынан кейін ол 2021 жылдың 4 қарашасында француз сотында қоғамдық қорлау жасағаны үшін айыпталды және осы күнге дейін ең ірі айыппұлы - 20000 евро төледі. Бардоның күйеуі Бернард д'Ормале - Францияның ұлттық фронтының (кейін ұлттық жиынға айналған) бұрынғы жетекшісі Жан-Мари Ле Пеннің бұрынғы кеңесшісі. Бардо ұлттық фронттың (ұлттық жиын) жетекшісі Марин Ле Пенге қолдау білдіріп, оны "21 ғасырдың Жанна д'Аркі" деп атады. Ол 2012 және 2017 жылғы Франция президенттік сайлауларында Ле Пенді қолдады. Бардо нәсілдік жеккөрушілікті қоздырғаны үшін бірнеше рет сотталды, 2021 жылдың қараша айына қарай осы қылмыс үшін алты жеке айыппұл алды. – Мами Ван Дорен, 2000|ені=25%|туралану=оң|стилі=толтыру:8px;
The Guardian Бардоны "1950 және 1960 жылдардың ең танымал беттерінің, модельдердің және актерлерінің бірі" деп атады. Ол "стиль иконы" және "Диор, Бальмен және Пьер Карденнің музасы" деп аталды. Сән индустриясында Бардоның атымен аталған декөлте (екі иықты ашық мойын) бар. Бардо осы стильді танымал етті, ол тоқыма свитерлерде немесе джемперлерде жиі қолданылады, бірақ басқа топтарда да қолданылады...

Студиялық альбомдар

1956 Et dieu créa la femme (Roger Vadim фильмінің музыкасы) Құдай әйелді жаратты Поль Мисраки Versailles
1963 Brigitte Брижит Бардо ән айтады Серж Генсбур Клод БоллингЖан Макс РивьерФернанд БонифайСпенсер УильямсЖерард Буржуаз Philips L'appareil à sousInvitangoLes amis de la musiqueLa MadragueEl Cuchipe
1964 B. B. Андре ПоппЖан Мишель РиватЖан Макс РивьерФернанд БонифайЖерард Буржуаз Мен ойнаймын Жағажайдағы оқиға Мария ешкім Мен билеймін, сондықтан мен болам Көйлек аспаны
1968 Bonnie and Clyde (Серж Генсбурмен бірге) Серж Генсбур Ален ГорагуерСпенсер УильямсЖан Макс Ривьер Fontana Бонни және Клайд Көпіршікті желім Комик жолақ Шоу Серж Генсбур Франсис ЛайЖан Макс Ривьер AZ Харли Дэвидсон Ай, қандай керемет Сангрия Байланыс

Басқа да танымал синглдер

1962 Sidonie (Луи Мальдің «Жеке өмір» фильмінен музыка) Фиоренцо КаприШарль КросЖан Макс Ривьер Барклей1965 Viva Maria! (Луи Мальдің осы аттас фильмінен музыка) (Жан Моромен бірге) Жан Клод КаррьерЖорж ДелерюФилипс1966 Le soleil Күн Жан Макс РивьерЖерар Буржуа AZ1969 La fille de paille Сала қыз Франк ДжеральдЖерард Ленорман Philips1970 Tu veux ou tu veux pas (Nem Vem Que Nao Tem) Сен қаласаң немесе қаламасаң Пьер КурКарлос ИмпериалБарклейNue au soleil Күн астында жалаңаш Жан ФреденуччиЖан Шмидт1972 Tu es venu mon amour / Vous Ma Lady (Лоран Вержемен бірге) Менің сүйікті адам келді / Сен менің ханымсың Hugues AufrayEddy MarnayЭдди БарклейBoulevard du rhum (Ги Маршандпен бірге) (Роберт Энриконың фильмінен музыка) Рюм бульвары Франсуа Де РубаЖан Поль Эгид Мартини1973 Soleil de ma vie (Саша Дистельмен бірге) Менің өмірімнің күні Стиви УандерЖан Бруссоль Pathé1982 Toutes les bêtes sont à aimer Барлық жануарларды жақсы көру керек Жан Макс Ривьер Polydor1986 Je t'aime moi non plus (Серж Генсбурмен бірге) (1968 жылы жарық көрді, кейіннен тоқтатылды) Мен сені жақсы көремін, мен сені жақсы көремін Серж Генсбур Philips

Марапаттар мен ұсыныстар

12-ші Victoires du cinéma français (француз киносының жеңістері) (1957): Ең үздік әйел актер, жеңіс, «Құдай әйелді жаратты» фильміндегі Джульетта Харди рөлі үшін. 11-ші Bambi Awards (1958): Ең үздік әйел актер, номинация, «Құдай әйелді жаратты» фильміндегі Джульетта Харди рөлі бойынша. 14-ші Victoires du cinéma français (1959): Ең үздік әйел актер, жеңіс, «Қиындық жағдайында» фильміндегі Иветт Мод рөлі үшін. Брюссель Еуропалық сыйлығы (1960): Ең үздік әйел актер, «Ақиқат» фильміндегі Доминик Марсо рөлі үшін жеңіс. 5-ші David di Donatello Awards (1961): Ең үздік шетелдік актриса, жеңіс, «Ақиқат» фильміндегі Доминик Марсо рөлі үшін. 20-шы BAFTA Awards (1967): Ең үздік шетелдік актриса номинациясы, «Viva Maria!» фильміндегі Мари Фицджеральд О'Мэлли рөлі үшін.

Құрметтер

1980: Триест қаласының медалі. 1985: Құрмет легионы. Бардо бұл сыйлыққа ие болса да, Катерина Денев пен Клаудия Кардинале сияқты, қатысудан бас тартты. Лиль қаласының медалі. Голливудта Жаратылыс сыйлығының аясында «Бригитт Бардо» халықаралық сыйлығы тағайындалды. 1994: Париж қаласының медалі. 1995: Сент-Тропе қаласының медалі. 1996: Ла-Бол қаласының медалі. 2001: PETA гуманитарлық сыйлығы. 2017 жылы оның құрметіне Сент-Тропе орталығында және биіктігі шамамен мүсін орнатылды. 2019: Жануарлар құқықтарын қорғау жөніндегі бельгиялық GAIA қауымдастығының өмірлік жетістіктері үшін сыйлығы. 2021 жылы оның Сент-Тропедегі мүсіні әрқайсысы 23,75 каратты 1400 алтын жапырақпен әшекейленді.