Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық және француз актрисасы және әншісі (1946–2023)
British and French actress and singer (1946–2023)
Джейн Мэллори Биркин (14 желтоқсан 1946 – 16 шілде 2023) – британдық және француз актрисасы және әншісі. Ол Серж Генсбургпен он жылдық музыкалық және романтикалық қарым-қатынаста болды. Ол сонымен қатар, көбінесе француз киносында актер ретінде жемісті мансап жасады. Лондон тумасы Биркин өзінің актерлік карьерасын Микеланджело Антонионидің «Блоу-ап» (1966) және «Калейдоскоп» (1966) фильмдеріндегі шағын рөлдермен бастады. 1968 жылы ол Серж Генсбургпен «Слоган» фильмінде бірге түскен кезде танысты, бұл олардың көп жылдық еңбек және жеке қарым-қатынасының бастауы болды. Дуэт «Джейн Биркин/Серж Генсбург» (1969) дебюттік альбомын шығарды, ал Биркин Генсбургтің режиссерлігімен «Je t'aime moi non plus» (1976) фильмінде де ойнады. Ол көбінесе Францияда жұмыс істесе де, онда ол үлкен жұлдызға айналды, Біркин кейде Агата Кристидің «Нилдегі өлім» (1978) және «Күн астындағы зұлымдық» (1982) сияқты ағылшын тіліндегі фильмдерде, сондай-ақ Джеймс Айворидің «Әскердің қызы ешқашан жыламайды» (1998) фильмінде пайда болды. 1980 жылы Генсбургтен ажырасқаннан кейін, Биркин актриса және әнші ретінде жұмысын жалғастырды, түрлі тәуелсіз фильмдерде ойнады және көптеген жеке альбомдар жазды. 2016 жылы ол «Оскар» сыйлығына ұсынылған «La femme et le TGV» қысқаметражды фильмінде түсті, бұл оның соңғы фильмдік рөлі болатынын айтты. Биркин 1960 жылдардың соңынан бастап негізінен Францияда тұрды және француз азаматтығын алды. Ол фотограф Кейт Барридің бірінші күйеуі Джон Барриден; актриса және әнші Шарлотта Генсбургтің Серж Генсбургтен; музыкант Лу Дойлонның Жак Дойлоннан туған қызы. Актерлік және музыкалық жетістіктерінен басқа, ол өзінің есімін Hermès Birkin сөмкесіне берді.
Jane Mallory Birkin ('/b//ɜːr//k//ɪ//n/, dʒɛn malɔʁi biʁkin; 14 December 1946 – 16 July 2023) was a British and French actress and singer. She had a decade long musical and romantic partnership with Serge Gainsbourg. She also had a prolific career as an actress, mostly in French cinema. A native of London, Birkin began her career as an actress, appearing in minor roles in Michelangelo Antonioni's Blowup (1966), and Kaleidoscope (1966). In 1968, she met Serge Gainsbourg while co starring with him in Slogan, which marked the beginning of a years long working and personal relationship. The duo released their debut album Jane Birkin/Serge Gainsbourg (1969), and Birkin also appeared in the Je t'aime moi non plus (1976) under Gainsbourg's direction. Though she mostly worked in France where she had become a major star, Birkin occasionally appeared in English language films such as the Agatha Christie adaptations Death on the Nile (1978) and Evil Under the Sun (1982), as well as James Ivory's A Soldier's Daughter Never Cries (1998). After separating from Gainsbourg in 1980, Birkin continued to work as both an actress and a singer, appearing in various independent films and recording numerous solo albums. In 2016, she starred in the Academy Award nominated short film La femme et le TGV, which she said would be her final film role. Birkin lived mainly in France from the late 1960s onwards, and would acquire French citizenship. She was the mother of photographer Kate Barry, with her first husband John Barry; actress and singer Charlotte Gainsbourg, with Serge Gainsbourg; and musician Lou Doillon, with Jacques Doillon. In addition to her acting and musical credits, she lent her name to the Hermès Birkin handbag.
Ерте өмір
Джейн Маллори Биркин 1946 жылдың 14 желтоқсанында Лондонның Мэрилебон қаласында дүниеге келді. Оның анасы Джуди Кэмпбелл – сахнадағы жұмысымен танымал ағылшын актрисасы. Әкесі Дэвид Биркин – Корольдік теңіз күштерінің лейтенант-коммандері және Екінші дүниежүзілік соғыстағы тыңшы. Оның ағасы – сценарист және режиссер Эндрю Биркин. Биркин Челсиде өсті және өзін «ұялшаң ағылшын қызы» деп сипаттады. Ол сыртқы келбеті үшін мазақтауға ұшырағанын айтты: «Мен дене бітімімнен, әсіресе мектепте көп қиындық көріп, азап шектім. Басқалар мені жартылай ұл, жартылай қыз деп атады. Менде төс жоқ, тіпті дамыған кеуде де жоқ еді. Бұл қорқынышты еді». Ол Жан Шримптон сияқты әдемі болғысы келгенін айтып, өзін оның «нашар нұсқасы» деп атады. Оның ортаңғы есімін «Мэллори» анасы ойлап тапты, ол ішінара Артур туралы әңгімелердің авторы сэр Томас Малори есімінен шабыттанды. Биркин Кенсингтондағы Мисс Айронсайд мектебінде оқыды. Сонымен қатар, ол Уайт аралындағы Жоғарғы Чайн мектебінде білім алды. Микеланджело Антонионидің «Блоу-ап» (1966) фильмінде қоңыр шашты модель рөлінде кішкентай рөл ойнады. Сол кезде фильм Биркиннің жалаңаш сахнасынан танымал болды, ол кейін Джон Барри оған түсірілім алаңында жалаңаш болуға батылы жетпейтінін айтқандықтан солай істегенін айтты. Француз тілін білмесе де, ол Серж Генсбургпен бірге ойнады және олардың арасындағы көптеген ынтымақтастықтың алғашқысы – «La Chanson de Slogan» фильмінің тақырып әнін орындады. «Слоганды» түсіргеннен кейін Биркин Францияға тұрақты түрде көшіп келді. Ол француз триллері «La Piscine» (1969) фильмінде рөл ойнады және фильм оған «Слоганды» аяқтағаннан кейін Францияда қалуға мүмкіндік берді деді: «Бұл фильм мені құтқарып, Францияда қалуыма көмектесті. Мен «Слоганды» аяқтап, Англияға қайтуға тиіс едім». Испания және Ұлыбритания. «Француз тілінде сіз үшін жазылған ең әдемі әндерге ие болу өте мақтаныш. Бірақ менің шынымен қанша талантым бар еді? Бәлкім, көп емес». – 2013 жылы Гейнсбургпен жұмыс қатынасын еске түсірген Биркин. Биркин Гейнсбургтің музасы және серіктесі болу туралы ойланып, былай деді: «Бір адам үшін француз тіліндегі ең әдемі әндер жазылған болуы өте мақтаныш. Бірақ менің шынымен қанша талантым бар еді? Бәлкім, көп емес». 1970 жылдары ол үш альбом шығарды, олардың барлығы негізінен Гейнсбург жазған: «Di doo dah» (1973), «Lolita Go Home» (1975) және «Ex fan des sixties» (1978). Ол 1971–1972 жылдары актерлік қызметтен үзіліс жасады, бірақ 1973 жылы «Дон Жуан немесе Дон Жуан әйел болса» фильмінде Брижит Бардоның сүйіктісі ретінде қайта оралды. Ол Бардоны «керемет сұлу» деп атап, былай деді: «Мен Бардоның кемшіліктерін табу үшін оның әрбір кішкентай бөлшегін бақыладым. Оның аузы, мұрны, терісі, шашы керемет әдемі еді». 1975 жылы ол Гейнсбургтің режиссер ретінде алғашқы фильміне қатысты, ол жыныстық қатынас туралы ашық әңгімелегендіктен шу туғызды және Ұлыбританиядағы Британдық кино жіктеуіш кеңесінен тыйым салынды. Бұл рөлі үшін ол «Үздік әйел актері» сыйлығына ұсынылды. 2006 жылы Францияда Филипп Кальварио режиссерлік еткен «Электра» фильмінде басты рөлді ойнады. 2016 жылы Биркин Хеди Слиман түсірген Ив Сен-Лоранның үнемі жүргізіліп жатқан кампаниясында пайда болды, онда Марианна Фейтфулл, Кортни Лав және Джони Митчелл сияқты әртүрлі музыканттар болды. Сол жылы ол швейцариялық режиссер Тимо фон Гунтеннің «La femme et le TGV» атты қысқаметражды фильмінде басты рөлді ойнады. Фильм «Жас көркем фильм» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығына ұсынылды. 2017 жылғы сұхбатында Биркин «La femme et le TGV» оның соңғы актерлік жұмысы болатынын және актерлік өнерге қайта оралуды жоспарламағанын айтты. Олар 1964 жылы Барри Биркиннің «Passion Flower Hotel» мюзикліне таңдағанда кездесті. Олардың қызы – фотограф Кейт Барри (1967–2013). Олардың некелері 1968 жылы аяқталды. Ол қарым-қатынас кезінде өзін қауіпсіз сезінбегенін және «осы талантты дарынды адамның басқа қыздарға қарағанда [оны] таңдағанына сенбегенін» айтты. Ол өзінің «кішкентай, шошқа тәрізді көздері» бар екенін көргісі келмеді, сондықтан ол төсеніштің астында көз қарындашымен ұйықтап, түнде оянса, оны киіп қоятын. Ол ақырында АҚШ-қа кетіп, Біркин қызымен Англияда қалды. Бірақ олар ешқашан үйленбеді, қарамастан қаңқулар мен дұрыс емес хабарларға. Ақырында ол француз азаматы болды. Ол оны «өте қиын адам» деп сипаттады және жаздыру сессиялары кезінде, егер ол ән айта алмаса, оған айқайлап, билеушімен ұрып жіберетінін айтты. Ол өзінің өмірінде кейінірек оның стилін дамытуға көмектескенін мақтады: «Бәрі мен туралы, ол мені көп тыңдады». 1982 жылдың 4 қыркүйегінде ол үшінші қызы Лу Дойлонды дүниеге әкелді, ол режиссер Жак Дойлонмен болған қарым-қатынасынан туған. Ол былай деді: «Жакпен танысу мен үшін маңызды өзгеріс болды. Жеке өмірімде, Сержтен кеткеннен кейін, Жак пен мен он үш жыл бірге тұрдық және Луды дүниеге әкелдік». Биркин Дойлонның оны фильмдеріне түсіруге қызығушылығын жойғанын айтты және ол «Жактың осы жас қыздармен фильмдер түсіріп жүргеніне қатты ренжіді». Кейін Биркин француз жазушысы Оливье Роленмен қарым-қатынаста болды. 2002 жылы оған лейкемия диагнозы қойылды және бірнеше емдеу курстарынан өтті. Биркин көбінесе алты немересімен уақыт өткізді. Оның қызы Кейт Барри 2013 жылдың желтоқсанында Париждегі төртінші қабаттан құлап қайтыс болды. Биркин 1960 жылдардың соңынан бері негізінен Парижде тұрады. 2020 жылы 1970 жылдардағы Паристі еске алып, былай деді: «Бұл үлкен тазалықтың кезі еді, және мен бүгінгідей әлеуметтік проблемалар болмады деп ойлаймын».
Jane Mallory Birkin was born on 14 December 1946, in Marylebone, London. Her mother, Judy Campbell, was an English actress, best known for her work on stage. Her father, David Birkin, was a Royal Navy lieutenant commander and World War II spy. Her brother is screenwriter and director Andrew Birkin. Birkin was raised in Chelsea, and described herself as a "shy English girl". She said that she was bullied for her looks; "I suffered a lot because of my physique, especially at boarding school. The others said I was half boy, half girl. I had no breasts, not even a developing bosom. It was horrible." She said she wanted to be as pretty as Jean Shrimpton, calling herself a "bad version" of her. Her middle name "Mallory" was invented by her mother, partly inspired by the name of Arthurian author Sir Thomas Malory. Birkin attended Miss Ironside's School in Kensington. She was also educated at Upper Chine School, Isle of Wight. She had a small role in Michelangelo Antonioni's Blowup (1966) as a brunette model. At the time, the movie gained notoriety because of Birkin's nude scene, which she later said she did because John Barry had told her she would not have the courage to show up naked on set. Though she did not speak French she won the role, co starring alongside Serge Gainsbourg, and she performed with him on the film's theme song, "La Chanson de Slogan", the first of many collaborations between the two. After filming Slogan, Birkin relocated to France permanently. She had a role in the French thriller La Piscine (1969) and said that the movie had enabled her to stay in France after finishing Slogan: "The film saved me and enabled me to stay in France. I just finished Slogan and was due to go back to England." Spain, and the United Kingdom. quote box|width=22%|align=left|bgcolor=cornsilk|style=font size:100%|quote=[It is] very flattering to have the most beautiful songs, probably, in the French language written for [you]. [But] how much talent did I really have? Perhaps not that much.|source=— Birkin reflecting on her working relationship with Gainsbourg, 2013 Reflecting on being a muse and collaborator of Gainsbourg's, Birkin commented: "[It is] very flattering to have the most beautiful songs, probably, in the French language written for one. [But] how much talent did I really have? Perhaps not that much." During the 1970s she released three albums, all mainly written by Gainsbourg: Di doo dah (1973), Lolita Go Home (1975) and Ex fan des sixties (1978). She took a break from acting in 1971–1972, but returned as Brigitte Bardot's lover in Don Juan, or If Don Juan Were a Woman (1973). She called Bardot "fabulously beautiful", saying: "I observed Bardot in the tiniest detail to find a flaw in her. Her mouth, her nose, her skin, her hair She was fabulously beautiful." In 1975, she appeared in Gainsbourg's first film as a director, Je t'aime moi non plus, which created a stir for its frank examination of sexual ambiguity, and was banned in the United Kingdom by the British Board of Film Classification. For this performance, she was nominated for a Best Actress César Award. In 2006, she played the title role in Elektra, directed by Philippe Calvario in France. In 2016 Birkin appeared in an ongoing campaign for Yves Saint Laurent shot by Hedi Slimane, which featured various female musicians, including Marianne Faithfull, Courtney Love, and Joni Mitchell. The same year, she had the lead role in La femme et le TGV, a short film directed by Swiss filmmaker Timo von Gunten. The film was nominated for an Academy Award for Best Live Action Short Film. In a 2017 interview, Birkin stated that La femme et le TGV would be her final acting performance, and that she had no plans to return to acting. They met in 1964 when Barry cast Birkin in his musical Passion Flower Hotel. Their daughter was photographer Kate Barry (1967–2013). Their marriage ended in 1968. She said she was insecure during the relationship and "couldn't believe that this sophisticated, talented genius chose [her] and not any of the other girls." She did not want him to see her with her "tiny, piggy eyes" so she would sleep with an eye pencil under her pillow and put it on if he woke up in the night. He eventually went to the United States and left Birkin with their daughter in England. but never married, despite rumours and misreporting to the contrary. She eventually became a French citizen. She described him as "a very difficult man to live with", and said during recording sessions he would scream at her and hit her with a ruler if she could not sing a part. She took credit for helping him develop his style later in life, saying: "It's all about me, he listened to me a lot." On 4 September 1982, she gave birth to her third daughter, Lou Doillon, from her relationship with director Jacques Doillon. She said: "Meeting Jacques was a real turning point in my career. In my private life, after I left Serge, Jacques and I lived together for thirteen years, and had Lou." Birkin said that Doillon lost interest in casting her in his movies, and she felt "pain for Jacques going off with all these young girls making all these films all the time". Later, Birkin had a relationship with French writer Olivier Rolin. In 2002, she was diagnosed with leukaemia and underwent rounds of treatment. Birkin often spent time with her six grandchildren. Her daughter, Kate Barry, died in December 2013 after falling from a fourth floor apartment in Paris. Birkin mainly resided in Paris from the late 1960s onwards. In 2020, recalling 1970s Paris, she said: "it was a time of great innocence, and I don't think social problems were as they are today."
Өлім
2023 жылдың 16 шілдесінде Біркин Париждегі үйінде қайтыс болды. Ол 76 жаста еді. Көптеген жанкүйерлер шіркеу сыртында орналасқан үлкен экранда аза тұру рәсімін тамашалау үшін жиналды. Францияның бірінші ханымы Брижит Макрон, мәдениет министрі Рима Абдул Малак, Катерина Денев және оның қызы Киара Мастроянни, Ванесса Паради, Майвен, Сандрин Киберлен, Кароль Буке, Шарлотта Рамплинг және Энтони Вакарелло осы шараға қатысты.
On 16 July 2023, Birkin was found dead at home in Paris. She was 76. Many fans gathered to watch the ceremony on a large screen outside of the church. France's First Lady Brigitte Macron and Minister of Culture Rima Abdul Malak, Catherine Deneuve and her daughter Chiara Mastroianni; Vanessa Paradis; Maïwenn; Sandrine Kiberlain; Carole Bouquet; Charlotte Rampling and Anthony Vaccarello were among the attendees.
Қайырымдылық
Біркиннің гуманитарлық қызығушылықтары оны иммигранттардың әл-ауқатын жақсарту және HIV/АҚТҚ эпидемиясы мәселелері бойынша Халықаралық Амнистия ұйымымен бірлесіп жұмыс істеуге жетеледі. Ол Босния, Руанда, Израиль және Палестина сияқты елдерді аралады.
Birkin's humanitarian interests led her to work with Amnesty International on immigrant welfare and the HIV/AIDS epidemic. Countries she visited included Bosnia, Rwanda, Israel, and Palestine.
Саяси көзқарастары мен белсенділігі
Бала кезінде Біркин Лондон көшелерінде өлім жазасына қарсы наразылық көрсетті. 1970 жылдары ол аборт құқығы үшін күресті және Бобиньи процесінде зорлықтан кейін Мари Клер Шевальеға аборт жасауға көмектескені айыпталған төрт әйелді қолдады. Біркин Франциядағы ұлтшылдарға қарсы науқанға қатысып, Жан-Мари Ле Пеннің 2002 жылғы президент сайлауының екінші турындағы қатысуын айыптайтын наразылыққа қатысты. 2017 жылы ол 2017 жылғы президент сайлауында Марин Ле Пенге қарсы ұйымдастырылған Place de la République алаңындағы тегін концертте өнер көрсетті. 2022 жылдың соңында Біркин, тағы басқа француз әйелдерімен бірге, Иранның ғимаралық полициясы ұстағаннан кейін қайтыс болған Махса Амининің өліміне қарсы наразылық білдірген ирандық әйелдер мен қыздарды қолдап, шашын қырқып алды.
As a child, Birkin demonstrated in the streets of London against capital punishment. In the 1970s, she campaigned for the right to abortion and appeared at the Procès de Bobigny, in support of four women accused of having helped the high school student Marie Claire Chevalier to have an abortion following a rape. Birkin campaigned against the far right in France, participating in a protest denouncing the qualification of Jean Marie Le Pen in the second round of the 2002 presidential election. In 2017, she performed at a free concert at the Place de la République organised in opposition to Marine Le Pen in the 2017 presidential election. In late 2022, Birkin, among other French women, cut her hair in support of Iranian women and girls who had been killed in protests at the death of Mahsa Amini after her arrest by Iranian morality police.
Марапаттар мен құрметтер
Біркин 1985 жылы Орлеан кинофестивалінде "Leave All Fair" фильмі үшін "Ең үздік әйел актер" сыйлығын жеңіп алды. 1985 жылы Венеция кинофестивалінің қазылар алқасы Биркиннің "Шаң" фильміндегі ойынын жылдың ең үздіктерінің бірі деп мойындады, бірақ барлық ең жақсы актрисалардың рөлдері ірі сыйлықтар алған фильмдерде болғандықтан, ең үздік әйел актер сыйлығын беруден бас тартты. "Шаң" күміс арыстан сыйлығын жеңіп алды. 2001 жылы туған күніне арналған дипломатиялық және шетел тізімінде Біркин "актерлік өнері мен Ұлыбритания-Франция мәдени қарым-қатынасына қосқан үлесі үшін" Британ империясы орденінің офицері болып тағайындалды. Ол 2002 жылғы сәуір айында Уэльс ханзадасынан орденін алды. 2013 жылы ол және оның қызы Лу Дойлон "Ordre des Arts et des Lettres" орденінің "Шевалие" дәрежесіне тағайындалды. 2022 жылы ол орденнің ең жоғары дәрежесі – "Командор" орденіне көтерілді. Ол сондай-ақ 2004 және 2015 жылдары француз "Ordre National du Mérite" орденімен марапатталды. 2018 жылы Жапония мен Франция арасындағы мәдени алмасуды дамытуға атқарған еңбегі үшін "Көктемдік марапаттау" аясында "Көтерілетін күн" орденімен марапатталды.
Birkin won the "Best Actress" award at the 1985 Orleans Film Festival for Leave All Fair. The jury of the 1985 Venice Film Festival recognised Birkin's performance in Dust as amongst the best of the year, but decided not to award a best actress prize because all of the actresses they judged to have made the best performances were in films that won major awards. Dust won the Silver Lion prize. In the diplomatic and overseas list of the 2001 Birthday Honours, Birkin was appointed an Officer of the Order of the British Empire "for services to acting and UK French cultural relations". She received the Order from the Prince of Wales in April 2002. In 2013, she and her daughter, Lou Doillon, were appointed to the Ordre des Arts et des Lettres as Chevaliers. In 2022, she was raised to the highest rank in the order – Commandeur. She was also awarded the French Ordre National du Mérite in 2004 and 2015. In 2018, she was awarded the Order of the Rising Sun in the Spring Conferment for her efforts in promoting cultural exchanges between Japan and France.
Бүркіт себеті
Біркин Португалияның Альгарве аймағындағы Кастро-Маримде қолмен тоқылған сабан себетін қайда барса да – базарға, түнгі клубтарға, ресми шараларға – әрқашан өзімен бірге алып жүрген. 1980 жылдардың басында күйеуі Жак Дойлон оны машинасымен қасақана қағып бұзғанша ол осылай болды.
Birkin was described as having carried a hand woven straw basket from Castro Marim in Algarve, Portugal, everywhere she went—from the market, to nightclubs, to formal events—until her husband Jacques Doillon intentionally ran over it with his car in the early 1980s.
Біркин торбасы
1983 жылы Hermès компаниясының бас директоры Жан Луи Дюма Парижден Лондонға бағытталған рейсте Бёркиннің жанында отырды. Бёркин әлдеқашан орындығының үстіндегі бөлімшеге шүмек тоғанын салған еді, бірақ оның ішіндегі заттар еденге түсіп, оларды жинауға мәжбүр болды. Бёркин Дюмаға өзіне ұнайтын былғарыдан жасалған демалысқа арналған сөмке табудың қиын екенін айтты. 1984 жылы ол оған 1982 жылғы эскиз негізінде жасалған, қара, жұмсақ былғарыдан жасалған сөмке сыйлады: «Биркин» сөмкесі. Ол бастапқыда осы сөмкені қолданды, бірақ кейіннен ойын өзгертті, себебі ол сөмкеге тым көп нәрсе салып алыпты: «Екінші сөмкенің қажеті не?» деді ол күліп. «Бір ғана жеткілікті, ол қолыңды ауыртады; олар тым ауыр. Мен иыққа байланысты сезімталдық үшін операция жасатуға тура келеді». Дегенмен, Бёркин осы сөмкені біраз уақыт пайдаланды. «Биркин» сөмкесі жылдар өте мәртебе таңбасына айналды, оның бағасы 10 000 доллардан 500 000 долларға дейін жетеді. 2015 жылы Бёркин Hermès компаниясына сөмкеден өзінің атын алып тастау туралы ашық хат жазды, ал Hermès жақын арада оған жаңа кепілдіктер беріп, Бёркиннің қанағаттанғанын мәлімдеді.
In 1983, Hermès chief executive Jean Louis Dumas was seated next to Birkin on a flight from Paris to London. Birkin had just placed her straw basket in the overhead compartment of her seat, but the contents fell to the floor, leaving her to scramble to replace the contents. Birkin explained to Dumas that it had been difficult to find a leather weekend bag she liked. In 1984, he created a black supple leather bag for her: the Birkin bag, based on a 1982 design. She used the bag initially, but later changed her mind because she was carrying too many things in it: "What's the use of having a second one?" she said laughingly. "You only need one and that busts your arm; they're bloody heavy. I'm going to have an operation for tendinitis in the shoulder." Nonetheless, Birkin did use the bag for some time. The Birkin bag has, over the years, become a status symbol, with prices ranging from US$10,000 to $500,000. In 2015, Birkin wrote a public letter to Hermès requesting her name be removed from the bag, Hermès announced soon afterwards that it had satisfied Birkin with new reassurances on this.
Фильм
1965Жыл «Жақсылық және оны қалай алуға болады»Мотоциклдегі қызАталмаған рөл1966«Күмістей»Шашы сары әйелАталмаған рөл1966«Жарылыс»Блондинка1972«Тым әдемі болу үшін»Кристин1973«Мысықтың көзіндегі жеті өлім»Корринга«Дон Жуан, немесе Дон Жуан әйел болғанда»Клара«Қараңғы орындар»Альта«Жеке көрсету»Кейт / Элен1974«Ашулы қой»Мари Поль«Егер сен жалқау және жылауық болсаң, қалай табысқа жетуге болады»Джейн«Рахаттың қаталдығы»Ариан Берг«Сәтті Пиер»Жэки ЛоганСондай-ақ белгілі: «Мен шыдамымды жоғалтып жатырмын»1975«Шалфейге шабуыл»Джанет«Катерина және компания»Катерина«Бұйрық бойынша жеті өлім»Джейн Берг1976«Күйдірілген құмар»Вирджиния Висмара«Мен сені жақсы көремін, мен сені жақсы көремін»Жонни«Үздік әйел ойыншысы» номинациясы – «Сезар» сыйлығы1977«Жануар»Әйел киножұлдызы1978«Нілдегі өлім»Луиз Бурже«Меланхолиялық бала»Ольга«Балауыз»Инес1980«Эгон Шиле – Артықшылық және жаза»Валли Нойзил1981«Кеткен қыз»Анна«Кілтті қайтар!»Катерина1982«Күн астындағы зұлымдық»Кристин Редферн1983«Шарлап өтіңіз, ештеңе жоқ!»Элен Дюверне«Винсенттің досы»Мари Пьер«Жердегі махаббат»Эмили1984«Қорғаушы»Барбара Пеннинг«Бетховеннің жүрегі»Жоханна«Барлық әділдікті қалдырыңыз»Катерина Мансфилд1986«Менің өмірімнің әйелі»Лаура1987«Кунг-фу шебері»Мэри Джейн«Комедия!»Ол1988«Джейн Б. Агнес В. арқылы»Өзі / Жабайы Джейн / Клод Жад / Жанна д'Арк1990«Ностальгиялық әке»Каролина1995«Жүз бірінен бір түн»Радин ханым1997«Ескі ән»Джейн1998«Әскери қыздың көзі жасынан емес»Миссис Фортескью1999«Соңғы қыркүйек»Франси Монтморенси2001«Арман күні»Джейн2002«Рақмет, доктор Рей»Пенелопа2003«Жұмысшы жесірлер»Рене2006«Қоймалар»АннаӨзі2010«Телма, Луиза және Шанталь»Нелли2012«Екі рет туылған»Психолог2013«Ешкімнің қызы Хаусон»Өзі«Орсе саябағы»Молли Хатчинсон2016«Бұл төсекті кім пайдаланды?»ЖұмысшыҚысқа метражды фильм«Әйел және TGV»ЭлизҚысқа метражды фильм2020«Паоло Конте Via von me»1967–8 «Armchair Theatre» Бабс / Джуди Эпизодтар: «Есеп»; «Жас Шерри»1985«Жалған қызметші»ГрафиняТелевизиялық фильм1988«Адамдардың дәрігерлері»қуаныш Эпизод: «Қытай теңізі: Есте сақтау үшін ел»1990«Менің бұрынғы әйелім»ОрелиФильм1991«Қызыл түлкі»Виолетта ХаррисонМини-сериал2006«Оңтүстік теңіздердің оқиғалары»Фанни СтивенсонТелевизиялық фильм2011 2013«Қанды маусымдар»Лили РуссоМини-сериал. Эпизодтар: «Қызыл қыс» және «Көк катакомбалар»
Year Title Role Notes1965The Knack and How to Get ItGirl on a motorbikeUncredited1966The IdolA blondeUncredited1966BlowupThe Blonde1972Trop jolies pour être honnêtesChristine1973Seven Deaths in the Cat's EyeCorringaDon Juan, or If Don Juan Were a WomanClaraDark PlacesAltaPrivate ScreeningKate / Hélène1974Le Mouton enragéMarie PauleHow to Do Well When You are a Jerk and a CrybabyJaneSerious as PleasureAriane BergLucky PierreJackie LoganAlso known as: I'm Losing My Temper1975La Course à l'échaloteJanetCatherine et CompagnieCatherineSept morts sur ordonnanceJane Berg1976Burnt by a Scalding PassionVirginia VismaraJe t'aime moi non plusJohnnyNominated – César Award for Best Actress1977L'AnimalFemale film star1978Death on the NileLouise BourgetMelancoly BabyOlgaLa mielInés1980Egon Schiele – Excess and PunishmentWally Neuzil1981La Fille prodigueAnneRends moi la clé!Catherine1982Evil Under the SunChristine Redfern1983Circulez y a rien à voir!Hélène DuvernetL'ami de VincentMarie PierreLove on the GroundEmily1984Le garde du corpsBarbara PenningBeethoven's NephewJohannaLeave All FairKatherine Mansfield1986La Femme de ma vieLaura1987Kung Fu MasterMary JaneComedy!Her1988Jane B. par Agnès V. Herself / Calamity Jane / Claude Jade / Joan of Arc1990Daddy NostalgieCaroline1995One Hundred and One NightsMadame Radin1997Same Old SongJane1998A Soldier's Daughter Never CriesMrs. Fortescue1999The Last SeptemberFrancie Montmorency2001A Hell of a DayJane2002Merci Docteur ReyPénélope2003The Very Merry WidowsRenée2006BoxesAnnaHerself2010Thelma, Louise et ChantalNelly2012Twice BornPsychologist2013Nobody's Daughter HaewonHerselfQuai d'OrsayMolly Hutchinson2016Whoever Was Using This BedThe CallerShort filmLa Femme et le TGVEliseShort film2020Paolo Conte Via von me 1967–8 Armchair Theatre Babs / Judy Episodes: "Recount"; "Poor Cherry" 1985La fausse suivanteLa ComtesseTelevision film 1988 Médecins des hommes Joy Episode: "Mer de Chine: Le pays pour mémoire"1990L'ex femme de ma vieAurélieTelevision film 1991Red Fox Violet Harrison Miniseries2006Les aventuriers des mers du SudFanny StevensonTelevision film2011 2013Les saisons meurtrièresLili RousseauMiniseries. Episodes: "Hiver rouge" and "Bleu catacombes"