Дора Кэррингтон (1893-1932) – британ суретшісі, Bloomsbury тобымен байланысымен және көркем өнерімен танымал. Биографиясы, өмірі мен шығармашылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық суретші және декоративтік өнер шебері (1893–1932)
British painter and decorative artist (1893–1932)
Дора де Хоутон Каррингтон (29 наурыз 1893 – 11 наурыз 1932), көбінесе Каррингтон деп аталатын, ағылшын суретшісі және декоративтік өнер шебері, Блумсбери тобының мүшелерімен, әсіресе жазушы Литон Стречимен байланысы үшін еске алынады. Ол суретшілікке оқыған кезінен бастап тек тегімен таныс болды, себебі "Дора" есімін "вульгарлық және сезімталдық" деп санады.
Dora de Houghton Carrington (29 March 1893 – 11 March 1932), known generally as Carrington, was an English painter and decorative artist, remembered in part for her association with members of the Bloomsbury Group, especially the writer Lytton Strachey. From her time as an art student, she was known simply by her surname as she considered Dora to be "vulgar and sentimental".
Ерте өмір
Каррингтон Англияның Херефорд қаласында, Шығыс Үндістан компаниясында жұмыс істеген теміржол инженері Сэмюэл Каррингтон мен Шарлоттаның (туған есімі Хоутон) отбасында дүниеге келді. Олар 1888 жылы үйленген, бес балалары болған, оның төртіншісі Дора еді. 1910 жылы ол Лондонның орталық бөлігіндегі Слэйд өнер мектебіне түсті, кейін стипендия мен бірнеше сыйлықтар жеңіп алды; оның құрбылары Дороти Бретт, Пол Нэш, К. Р. В. Невинсон және Марк Гертлер болды. Олардың бәрі бір кезде оған ғашық болған, тіпті Нэштің кіші інісі Джон Нэш та онымен үйленуді армандаған. Гертлер бірнеше жыл бойы Каррингтонның артынан қуды, ал Бірінші дүниежүзілік соғыс жылдарында олардың арасында қысқа уақытқа ғана қарым-қатынас болды. 1912 жылы Каррингтон Мэри Саргант Флоренстің фреска салу бойынша бірқатар лекцияларын тыңдады. Келесі жылы ол және Констанс Лейн Чилтернс тауларындағы Ашридж кітапханасы үшін үш үлкен фреска жасады. Каррингтон алғаш рет 1917 жылдың қараша айында Литтон Стречимен бірге тұруға көшті, олар Беркширдегі Пангборн қаласының жанындағы Тидмарш Милл Хаусына орналасты. 1918 жылы Каррингтон кіші інісі Ноелдің Оксфордтағы досы Ральф Партриджбен танысты. Партридж Каррингтонға ғашық болды, ал 1921 жылы Каррингтон махаббат үшін емес, үш адамдық қарым-қатынасты сақтау үшін оған үйленуге келісті. Стречи үйлену тойын төледі және олармен бірге Венециядағы бал айына аттанды. Үшеуі 1924 жылы Уилтширдегі Хам Спрей Хаусына көшті, бұл үйді Стречи Партридж атынан сатып алған еді. 1926 жылы Ральф Партридж Франсис Маршаллмен дауласып, онымен бірге Лондонға кетіп қалды. Оның Каррингтонмен некесі мәнсіз болды, бірақ ол демалыс күндері оны жиі көріп тұрды. 1928 жылы Каррингтон Партридждің досы, суретші Роланд Пенроуздың кіші інісі Бернард Пенроузбен танысып, онымен махаббатқа түсті. Бұл қарым-қатынас Каррингтонның көркем шығармашылығын жандандырды, сонымен қатар ол Пенроузбен үш фильм түсіруге қатысты. Алайда Пенроуз Каррингтонды өзіне ғана қалаған, ол Стречиге деген сезіміне байланысты осы міндеттемеге келіспеді. Оның соңғы махаббаты жүкті болғаннан кейін түсік тастаумен аяқталды. Өмірі бойы Каррингтонның туындыларына сыншылар ешқандай назар бөлмеді. Оның өнерін көрсетуге мүмкіндік болмауы, шығармашылығына кедергі келтірген болуы мүмкін. Каррингтонның туындыларын прогрессивті деп санауға болады, өйткені ол сол кездегі Англиядағы өнердің бағытынан мүлдем өзгеше болды. Шындығында, оның туындылары тіпті өнер деп есептелмеді. Онда Виктория стиліндегі суреттер болды, олар түрлі-түсті қалайы мен қағаздан жасалған. Каррингтон достарына жазған хаттарына көңіл көтеру үшін қаламмен салған эскиздерін қосатын. Ол сонымен қатар жоғары бағаланған ағаштан жасалған гравюраларды жасады. Оның аз танымал туындыларына боялған паб белгілері мен қабырғалық суреттер, керамика, отшатырлар және қалайыдан жасалған қораптар кірді. Каррингтон көбінесе сюрреализммен байланысты пейзаж суреттерімен танымал болды. Оның пейзаждары визуалды қабылдаудың фактілерін ішкі тілектермен және қиялдармен үйлестіреді. Оның бір туындысы, 1924 жылғы Андлусияның Еген қаласынан алынған Тау жоталары, перспективаның айырмашылығын көрсетеді. Алдыңғы жағында жақын көрініс, ал алыста таулар көрінеді. Ортаңғы тауларға назар аударғанда, олардың текстурасы адам терісіне ұқсайды. Бұл жеке тұлғаның жариялылыққа айналуын білдіреді.
Carrington was born in Hereford, England, to railway engineer Samuel Carrington, who worked for the East India Company, and Charlotte (née Houghton). They had married in 1888 and had five children together of whom Dora was their fourth. In 1910, she went to the Slade School of Art in central London where she subsequently won a scholarship and several other prizes; her fellow students included Dorothy Brett, Paul Nash, C. R. W. Nevinson and Mark Gertler. All at one time or another were in love with her, as was Nash's younger brother John Nash, who hoped to marry her. Gertler pursued Carrington for a number of years, and they had a brief sexual relationship during the years of the First World War. During 1912, Carrington attended a series of lectures by Mary Sargant Florence on fresco painting. The following year, she and Constance Lane completed three large frescoes for a library at Ashridge in the Chilterns. Carrington first set up house with Lytton Strachey in November 1917, when they moved together to Tidmarsh Mill House, near Pangbourne, Berkshire. Carrington met Ralph Partridge, an Oxford friend of her younger brother Noel, in 1918. Partridge fell in love with Carrington and eventually, in 1921, Carrington agreed to marry him, not for love but to hold the ménage à trois together. Strachey paid for the wedding, and accompanied the couple on their honeymoon in Venice. The three moved to Ham Spray House in Wiltshire in 1924; the house had been purchased by Strachey in the name of Partridge. In 1926, Ralph Partridge began an affair with Frances Marshall, and left to live with her in London. His marriage to Carrington was effectively over, but he continued to visit her most weekends. In 1928 Carrington met Bernard Penrose, a friend of Partridge and the younger brother of the artist Roland Penrose, and began an affair with him. The affair energized Carrington's artistic creativity, and she also collaborated with Penrose on the making of three films. However, Penrose wanted Carrington exclusively for himself, a commitment she refused to make because of her love for Strachey. The affair, her last with a man, ended when Carrington became pregnant and had an abortion. During her lifetime, Carrington's work received no critical attention. The lack of encouragement may have kept her from displaying her artwork. Carrington's work can be described as progressive, because it did not fit into the mainstream of art in England at the time. In fact, her work was not considered art at all. It featured Victorian style pictures which were made from coloured tinfoil and paper. Carrington included pen sketches in letters to her friends, with the intention of entertaining them. She also created woodblock prints, which were highly regarded. Her lesser known work included painted pub signs and murals, ceramics, fireplaces, and tin trunks. Carrington was better known for her landscape paintings, which have been linked to surrealism. Her landscapes blend the facts of visual perception with interior desires and fantasies. One work of art, Mountain Ranges from Yegen, Andalusia, 1924, shows the split in perspectives. There is an intimate foreground, and there is in the distance a view of the mountains. The main focus, on the middle mountains, exhibit the texture of human skin. This merges the notion of the personal being made public.
Лайтон Стрейчимен қарым-қатынасы
Көптеген жылдар бойы Кэррингтонның өнері жұртшылық назарынан тыс қалды, ал оның ең танымал жағы – Лайтон Стречимен арадағы қарым-қатынасы болды. Партриджге үйленуге келіскен күні ол Италияда болған Стречиге, "ағылшын тіліндегі ең құнды махаббат хаттарының бірі" деп сипатталатын хат жазды. Ол былай деп жазды: "Лайтон, ол маған жанында тыныш ұйықтап жатқанда, мен кеше жыладым. Менің махаббатымды ешқашан пайдалана алмайтындай, қатал, бейшара тағдыр жасағаны үшін жыладым". Стречи оған жауап ретінде: "Сен мені досымнан да артық жақсы көретініңді жақсы білесің, періштедей жаратылыс, мені жылдар бойы бақытты еткен жақсылығың, менің өмірімдегі ең маңызды нәрселердің бірі болды және болып қала береді", - деді. Өлім төсегінде Стречи: "Мен әрқашан Кэррингтонға үйленгім келді, бірақ ешқашан үйленбедім", - деген сөзді айтты. Оның өмірбаяуын жазған автор бұл сезімді "рас емес" деп бағалайды, бірақ "одан да көңіл көтеруші сөзді айта алмады" дейді. Стречи қайтыс болғаннан кейін Кэррингтонға 10 000 фунт стерлинг мұра қалдырды (2023 жылы бұл шамамен 576 000 фунт стерлингке бағаланады).
For many years, Carrington's art was neglected by the public, and her main notoriety was her relationship with Lytton Strachey. On the day that she agreed to marry Partridge she wrote to Strachey, who was in Italy, what has been described as "one of the most moving love letters in the English language". She wrote, "I cried last night Lytton, whilst he slept by my side sleeping happily—I cried to think of a savage cynical fate which had made it impossible for my love ever to be used by you ". Strachey wrote back that "you do know very well that I love you as something more than a friend, you angelic creature, whose goodness to me has made me happy for years, and whose presence in my life has been and always will be, one of the most important things in my life ". On his deathbed Strachey said, "I always wanted to marry Carrington and I never did". His biographer calls that sentiment "not true; but he could not have said anything more deeply consoling". Upon his death, Strachey left Carrington £10,000 (roughly the equivalent of £576,000 in 2023).
Өлім
Дора Каррингтон 1932 жылғы 11 наурызда, Стречидің қайтысынан екі ай өткен соң, досы Hon. Брайан Гиннестен (кейіннен 2-ші барон Мойн) қарыз алған мылтықпен өз-өзіне қол жұмсады. 1978 жылы Лондонның Тейт галереясының дерлік отыз жыл директоры болған сэр Джон Роттенштейн Дора Каррингтонды "өз заманының ең көңілсіз қалған, маңызды суретшісі" деп атады. Каррингтон 1989 жылы Өнер кеңесі мен Channel 4 телеарнасы түсірген "Бес әйел суретші" телесериалында танымал болған бес суретшінің бірі болды. 1995 жылы Лондондағы Барбикан өнер галереясында оның үлкен ретроспективті көрмесі өтті. Оның екі туындысы Тейт галереясында сақталады.
Dora Carrington died by suicide on 11 March 1932, two months after Strachey's death, using a gun borrowed from her friend, Hon. Bryan Guinness (later 2nd Baron Moyne). In 1978, Sir John Rothenstein, for nearly thirty years Director of the Tate Gallery, London, called Dora Carrington "the most neglected serious painter of her time." Carrington was one of the five artists featured in the television series Five Women Painters made in 1989 by the Arts Council and Channel 4, with accompanying book published by Lennard. In 1995 she was the subject of a major retrospective exhibition at the Barbican Art Gallery in London. Two of her works are in the Tate Gallery.
Фильмдер
Эмма Томпсон 1995 жылғы британдық тамырлық фильмде Каррингтонды сомдайды, бұл фильмді Кристофер Хэмптон Майкл Холройдтың "Литтон Стречи" кітабы негізінде жазып, түсірген. Джессика Кейт Мейер 2003 жылы Гойя сыйлығына ие болған испандық "Гранаданың оңтүстігінде" фильмінде Каррингтон рөлін ойнайды, бұл фильмді Фернандо Коломо Джеральд Бренэннің 1957 жылғы өмірбаяндық "Гранаданың оңтүстігінен" кітабы бойынша жазып, түсірген.
Emma Thompson portrays Carrington in the 1995 British biographical film Carrington, written and directed by Christopher Hampton based on the book Lytton Strachey by Michael Holroyd. Jessica Kate Meyer portrays Carrington in the 2003 Goya Award winning Spanish film Al sur de Granada, written and directed by Fernando Colomo, based on the 1957 autobiographical book South from Granada by Gerald Brenan.