Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық суретші және иллюстратор (1829–1896)
British painter and illustrator (1829–1896)
Сэр Джон Эверет Миллес, 1-баронет (/UK/'/m//ɪ//l//eɪ/ MILay, /US//m//ɪ/'/l//eɪ/ milAY; 8 маусым 1829 – 13 тамыз 1896) – ағылшын суретшісі және иллюстраторы, Рафаэльге дейінгі бауырластықтың негізін қалаушылардың бірі. Ол он бір жасында Корольдік академия мектебіне қабылданған ең жас студент болды. Рафаэльге дейінгі бауырластық оның Лондондағы 83 Гоуэр көшесіндегі (қазіргі №7) үйінде құрылды. Миллес осы стильдің ең танымал өкіліне айналды, оның «Ата-анасының үйіндегі Христос» (1849–50) картинасы қызу пікірталас тудырды, ал 1851–52 жылдары ол топтың тарихи және натуралистік бағытын бейнелейтін «Офелия» суретін жасайды. 1850-ші жылдардың ортасына қарай Миллес өзінің өнерінде реализмнің жаңа түрін дамыту үшін Рафаэльге дейінгі стильден алшақтады. Оның кейінгі туындылары зор табысқа ие болды, Миллес сол заманның ең бай суретшілерінің біріне айналды, бірақ Уильям Моррис сияқты бұрынғы жанкүйерлері мұны өнерден айнып кету деп қарады (Миллес бір суретін сезімтал сабын жарнамасына пайдалануға рұқсат бергені мәлім). Модернизм көзқарасымен өнерді талдаған осы және 20 ғасырдың басындағы сыншылар оның кейінгі жұмыстарын жетілмейтін деп санады, бірақ соңғы онжылдықтарда бұл көзқарас өзгерді, өйткені оның кейінгі туындылары кең ауқымды өзгерістер мен 19 ғасырдың соңындағы өнер әлеміндегі прогрессивті тенденциялар аясында қарастырылды. Олар қазіргі заманғы өнер әлемін болжағандай болып көрінеді. Миллестің жеке өмірі де оның беделіне үлкен әсер етті. Оның әйелі Эффи бұрын сыншы Джон Раскинге үйленген, ол Миллестің ерте туындыларын қолдаған. Раскиннің некесінің жойылғаны және Эффидің Миллеске кейіннен үйленуі оның стильін өзгерткенімен байланыстырылды, бірақ ол оның жұмысын белсенді түрде насихаттады және тапсырыстарды алу және әлеуметтік және интеллектуалдық байланыстарын кеңейту үшін онымен бірлесіп жұмыс істеді.
Sir John Everett Millais, 1st Baronet (/UK/'/m//ɪ//l//eɪ/ MILay, /US//m//ɪ/'/l//eɪ/ milAY; 8 June 1829 – 13 August 1896) was an English painter and illustrator who was one of the founders of the Pre Raphaelite Brotherhood. He was a child prodigy who, aged eleven, became the youngest student to enter the Royal Academy Schools. The Pre Raphaelite Brotherhood was founded at his family home in London, at 83 Gower Street (now number 7). Millais became the most famous exponent of the style, his painting Christ in the House of His Parents (1849–50) generating considerable controversy, and he produced a picture that could serve as the embodiment of the historical and naturalist focus of the group, Ophelia, in 1851–52. By the mid 1850s, Millais was moving away from the Pre Raphaelite style to develop a new form of realism in his art. His later works were enormously successful, making Millais one of the wealthiest artists of his day, but some former admirers including William Morris saw this as a sell out (Millais notoriously allowed one of his paintings to be used for a sentimental soap advertisement). While these and early 20th century critics, reading art through the lens of Modernism, viewed much of his later production as wanting, this perspective has changed in recent decades, as his later works have come to be seen in the context of wider changes and advanced tendencies in the broader late nineteenth century art world, and can now be seen as predictive of the art world of the present. Millais's personal life has also played a significant role in his reputation. His wife Effie was formerly married to the critic John Ruskin, who had supported Millais's early work. The annulment of the Ruskin marriage and Effie's subsequent marriage to Millais have sometimes been linked to his change of style, but she became a powerful promoter of his work and they worked in concert to secure commissions and expand their social and intellectual circles.
Ерте өмір
Милла 1829 жылы Англияның Саутгемптон қаласында, Джерсидегі көрнекті отбасында дүниеге келді. Оның ата-анасы Джон Уильям Милле және Эмили Мэри Милле (қызметтес аты Эверми) болды. Оның балалық шағының көп бөлігі Джерсиде өтті, ол өмір бойына осы жерге деген шексіз құрметін сақтады. Жазушы Тэккерэй бір күні одан: "Англия Джерсиді қашан бағындырды?" деп сұрады. Милла: "Ешқашан! Джерси Англияны бағындырды" деп жауап берді. Отбасы оның бала кезінде бірнеше жыл бойы Бриттаниядағы Динан қаласына көшті. Оның анасының "күшті мінезі" оның ерте өміріне ең зор әсер етті. Ол өнер мен музыкаға қызығушылық танытып, ұлының сурет салуға деген бейімділігін дамыту үшін отбасын Лондонға көшіруге ынталанды, соның арқасында ол Корольдік өнер академиясында байланыстар орнатуға мүмкіндік алды. Кейін ол: "Мен барлығын анама борышпын" деді. 1840 жылы оның суретшілік таланты оған он бір жасында Корольдік академия мектебіне оқуға қабылданды, бұл сол кезде ерекше жас саналды. Онда ол Уильям Холман Хант және Данте Габриэль Россеттимен танысты, олармен 1847 жылдың қыркүйегінде Бедфорд алаңының жанындағы Гоуэр көшесіндегі отбасылық үйінде Прерафаэлиттер бауырластығын құрды.
Millais was born in Southampton, England, in 1829, of a prominent Jersey based family. His parents were John William Millais and Emily Mary Millais (née Evermy). Most of his early childhood was spent in Jersey, to which he retained a strong devotion throughout his life. The author Thackeray once asked him "when England conquered Jersey". Millais replied "Never! Jersey conquered England." The family moved to Dinan in Brittany for a few years in his childhood. His mother's "forceful personality" was the most powerful influence on his early life. She had a keen interest in art and music, and encouraged her son's artistic bent, promoting the relocating of the family to London to help develop contacts at the Royal Academy of Art. He later said "I owe everything to my mother." In 1840, his artistic talent won him a place at the Royal Academy Schools at the still unprecedented age of eleven. While there, he met William Holman Hunt and Dante Gabriel Rossetti with whom he formed the Pre Raphaelite Brotherhood (known as the "PRB") in September 1847 in his family home on Gower Street, off Bedford Square.
Рафаэльдікке дейінгі шығармалар
Милланың "Ата-анасының үйіндегі Мәсіх" (1849–50) картинасы жұмысшы табының шаңды ағаш шеберханасында еңбек ететін қасиетті отбасының шынайы бейнеленгені үшін зор дау тудырды. Кейінгі туындылары да даулы болды, бірақ бұрынғыдай емес. Милла "Хугенот" (1851–52) картинасымен үлкен сәттілікке жетті, ол діни қақтығыстардың салдарынан ажырасып қалмақ болған жас жұбайды бейнелейді. Ол осы тақырыпты көптеген келесі туындыларында қайталады. Бұл ерте туындылардың бәрі де ерекше назармен жасалған, көбінесе табиғаттың сұлулығы мен күрделілігіне ден қойылды. "Офелия" (1851–52) сияқты картиналарында Милла натуралистік элементтерді біріктіре отырып, тығыз және күрделі кескіндік беттер жасады. Бұл тәсіл "кескіндік экожүйе" деп сипатталды. "Мариана" – Милланың 1850–51 жылдары Уильям Шекспирдің "Масса за меру" пьесасы және Альфред Теннисонның 1830 жылғы сол аттас поэмасы негізінде салған картинасы. Пьесада жас Марианаға үйленуге тиіс болған, бірақ оның құдайы кеме апатында қалыңдығын жоғалтқаннан кейін одан бас тартады. Осы стильді сыншы Джон Раскин қолдады, ол прерафаэлиттерді оларға қарсы сыншылардан қорғады. Милланың Раскинмен достығы оны Раскиннің әйелі Эффимен таныстырды. Олар танысқаннан кейін көп ұзамай ол оның "Босату ордені" картинасына модель болды. Милла Эффиді суретке түсіргенде, олар бір-біріне ғашық болды. Эффи Раскинге бірнеше жыл бұрын үйленгенімен, әлі де бойжеткен қыз еді. Оның ата-анасы бірдеңе дұрыс емес екенін түсінді және ол ажырасуға өтініш берді.
Millais's Christ in the House of His Parents (1849–50) was highly controversial because of its realistic portrayal of a working class Holy Family labouring in a messy carpentry workshop. Later works were also controversial, though less so. Millais achieved popular success with A Huguenot (1851–52), which depicts a young couple about to be separated because of religious conflicts. He repeated this theme in many later works. All these early works were painted with great attention to detail, often concentrating on the beauty and complexity of the natural world. In paintings such as Ophelia (1851–52) Millais created dense and elaborate pictorial surfaces based on the integration of naturalistic elements. This approach has been described as a kind of "pictorial eco system". Mariana is a painting that Millais painted in 1850–51 based on the play Measure for Measure by William Shakespeare and the poem of the same name by Alfred, Lord Tennyson, from 1830. In the play, the young Mariana was to be married, but was rejected by her betrothed when her dowry was lost in a shipwreck. This style was promoted by the critic John Ruskin, who had defended the Pre Raphaelites against their critics. Millais's friendship with Ruskin introduced him to Ruskin's wife Effie. Soon after they met, she modelled for his painting The Order of Release. As Millais painted Effie, they fell in love. Despite having been married to Ruskin for several years, Effie was still a virgin. Her parents realised something was wrong and she filed for an annulment.
Отбасы
1855 жылы Раскинмен некесі жойылғаннан кейін Эффи мен Джон Миллес үйленді. Олар Эффимен бірге сегіз бала өсірді: 1856 жылы туған Эверетт, 1857 жылы туған Джордж, 1858 жылы туған Эффи, 1860 жылы туған Мэри, 1862 жылы туған Элис, 1863 жылы туған Джеффри, 1865 жылы туған Джон және 1868 жылы туған Софи. Олардың кіші ұлы Джон Гил Миллес табиғатты зерттеуші, жабайы табиғат суретшісі және Миллестің өмірбаянын жазған адам болды. Олардың қызы Элис (1862–1936), кейін Чарльз Стюарт Ворслиге тұрмысқа шыққаннан кейін Элис Стюарт Ворсли атанды, композитор Эдвард Элгардың жақын досы және шабыт көзі болды, сонымен қатар оның скрипкалық концертінің тақырыптарына ықпал еткені айтылады. Эффидің кіші қарындасы Софи Грей Миллестің бірнеше суретінде модель болды, бұл олардың жақын қарым-қатынасының мәні туралы әртүрлі пікірлер тудырды.
In 1855, after her marriage to Ruskin was annulled, Effie and John Millais married. He and Effie eventually had eight children: Everett, born in 1856; George, born in 1857; Effie, born in 1858; Mary, born in 1860; Alice, born in 1862; Geoffroy, born in 1863; John in 1865; and Sophie in 1868. Their youngest son, John Guille Millais, became a naturalist, wildlife artist, and Millais's posthumous biographer. Their daughter Alice (1862–1936), later Alice Stuart Worsley after she married Charles Stuart Worsley, was a close friend and muse of the composer Edward Elgar, and is thought to have been an inspiration for themes in his Violin Concerto. Effie's younger sister Sophie Gray sat for several pictures by Millais, prompting some speculation about the nature of their apparently fond relationship.
Кейінгі еңбектері
Үйленгеннен кейін Милле кең стильде сурет салуды бастады, бұл Раскиннің «апат» деп айыптауына себеп болды. Осы стиль өзгерісінің себебі Миллестің өсіп келе жатқан отбасын асырау үшін өнімділігін арттыру қажеттілігі болды деген пікір бар. Уильям Моррис сияқты кешірімсіз сыншылар оны танымалдық пен байлыққа қол жеткізу үшін «өз өнерін сатқандықпен» айыптады. Ал оның жақтастары керісінше, суретшінің Уистлер мен Альберт Мурмен байланысын, сондай-ақ Джон Сингер Саргентке тигізген әсерін атап көрсетті. Милла өзі суретші ретінде жетілген сайын, одан да еркін сурет сала алатынын айтты. «Бүгінгі өнеріміз туралы ойлар» (1888) атты мақаласында ол суретшілерге Веласкес пен Рембрандтты үлгі етіп алуға кеңес берді. «Айньи кеші» және «Ұйықтап жүруші» сияқты картиналары суретші мен Уистлер арасындағы үздірліссіз диалогты көрсетеді, Милла оның туындыларын жоғары бағалады. 1850-ші және 1860-шы жылдардағы басқа да картиналарын эстетикалық қозғалыстың кейбір элементтерін болжау деп түсіндіруге болады. Олардың көпшілігі үйлесімді түрде орналасқан түстердің кең блоктерін пайдаланады және повествотивтік емес, символдық мағынаға ие. 1862 жылдан бастап Милле отбасы 7 Cromwell Place, Кенсингтон, Лондон мекенжайында тұрды. Кейінгі туындылары, 1870-ші жылдардан бастап, Милланың Джошуа Рейнольдс және Веласкес сияқты Ескі шеберлерге деген құрметін көрсетеді. Осы картиналардың көпшілігі тарихи тақырыптарға арналған. Олардың ішінде «Мұнарадағы екі ханзада Эдуард пен Ричард» (1878) – мұнарадағы ханзадаларды бейнелейтін, «Солтүстік-батыс жолы» (1874) және «Ралидің балалық шағы» (1871) ерекше көзге түседі. Мұндай картиналар Милланың Ұлыбритания тарихымен және кеңейіп келе жатқан империясымен байланысты тақырыптарға қызығушылығын көрсетеді. Милла балалар бейнелеген суреттерімен де үлкен танымалдыққа ие болды, әсіресе «Көпіршіктер» (1886) – Pears сабынының жарнамасында қолданылғаны үшін танымал немесе, мүмкін, жағымсыз әйгілі болған, және «Алқа» картиналары. Оның соңғы жобасы (1896) – «Соңғы сапар» атты картина болды. Ол ұлының кітабындағы иллюстрацияларға сүйене отырып, далада жатқан аңшының денесіне екі адамның қарап тұрған көрінісін бейнеледі.
After his marriage, Millais began to paint in a broader style, which was condemned by Ruskin as "a catastrophe". It has been argued that this change of style resulted from Millais's need to increase his output to support his growing family. Unsympathetic critics such as William Morris accused him of "selling out" to achieve popularity and wealth. His admirers, in contrast, pointed to the artist's connections with Whistler and Albert Moore, and influence on John Singer Sargent. Millais himself argued that as he grew more confident as an artist, he could paint with greater boldness. In his article "Thoughts on our Art of Today" (1888) he recommended Velázquez and Rembrandt as models for artists to follow. Paintings such as The Eve of St. Agnes and The Somnambulist clearly show an ongoing dialogue between the artist and Whistler, whose work Millais strongly supported. Other paintings of the late 1850s and 1860s can be interpreted as anticipating aspects of the Aesthetic Movement. Many deploy broad blocks of harmoniously arranged colour and are symbolic rather than narratival. From 1862, the Millais family lived at 7 Cromwell Place, Kensington, London. Later works, from the 1870s onwards demonstrate Millais's reverence for Old Masters such as Joshua Reynolds and Velázquez. Many of these paintings were on an historical theme. Notable among these are The Two Princes Edward and Richard in the Tower (1878) depicting the Princes in the Tower, The Northwest Passage (1874) and the Boyhood of Raleigh (1871). Such paintings indicate Millais's interest in subjects connected to Britain's history and expanding empire. Millais also achieved great popularity with his paintings of children, notably Bubbles (1886) – famous, or perhaps notorious, for being used in the advertising of Pears soap – and Cherry Ripe. His last project (1896) was to be a painting entitled "The Last Trek". Based on his illustration for his son's book, it depicted a hunter lying dead in the veldt, his body contemplated by two onlookers.
Бейнелеу 18701892
Бұл кезеңдегі оның көптеген пейзаж суреттерінде көбінесе қиын немесе қауіпті жер бедері бейнеленеді. Олардың алғашқысы – «Суық қазан» (1870, Эндрю Ллойд Вебер коллекциясы) – оның әйелінің туған үйіне жақын, Перт қаласында салынған. Бұл Милланың кейінгі карьерасында үнемі суреттеп отырған, ірі көлемді шотланд пейзаждарының біріншісі болды. Көбінесе күзгі және көбінесе сұр, көркем емес болатын олар, 1850-ші жылдардың соңындағы табиғат суреттерінің циклын, әсіресе «Күзгі жапырақтар» (Манчестер өнер галереясы) және «Тыныштық аңғары» (Тейт Британия) еске түсіретін мұңды күй мен уақыттың өтетіндігін сезіндіреді, бірақ олардың мәнін ашу үшін тікелей символизм немесе адамның әрекеті дерлік жоқ. 1870 жылы Милла толыққанды пейзаж суреттеріне қайта оралды және келесі жиырма жыл ішінде Пертширдің көптеген көріністерін суреттеді, онда ол жыл сайын тамыздан күзге дейін аң аулап, балық аулап жүрді. Осы пейзаждардың көпшілігі күзгі немесе ерте қысқы маусымда салынған, сулы, ылғалды, сазды немесе батпақты жерлерді, көлдер мен өзен жағалауларын көрсетеді. Милла ешқашан «жапырақ-жапырақ» сурет салуға немесе 1950-ші жылдардың басындағы ашық ауадағы жұмыстарындағы жарқын жасыл түстерге қайта оралған жоқ, бірақ оның кеңірек, еркін кезеңгі стиліндегі шеберлігі көріністерді мұқият бақылауда да көрінеді. Көптеген суреттер Пертширдің басқа жерлерінде, Дункельд пен Бирнам маңында салынды, онда Милла әр күзде аң аулау мен балық аулау үшін сәнді үйлерді жалға алып отырды. «Рождество қарсаңы», оның алғашқы толыққанды қарлы пейзаж суреті, 1887 жылы салынды және ол Муртли қамалына қарап тұрған көрініс болды.
His many landscape paintings of this period usually depict difficult or dangerous terrain. The first of these, Chill October (1870, Collection of Andrew Lloyd Webber), was painted in Perth, near his wife's family home. It was the first of the large scale Scottish landscapes Millais painted periodically throughout his later career. Usually autumnal and often bleakly unpicturesque, they evoke a mood of melancholy and sense of transience that recalls his cycle of nature paintings of the later 1850s, especially Autumn Leaves (Manchester Art Gallery) and The Vale of Rest (Tate Britain), though with little or no direct symbolism or human activity to point to their meaning. In 1870 Millais returned to full landscape pictures, and over the next twenty years painted a number of scenes of Perthshire where he was annually found hunting and fishing from August until late into the autumn each year. Most of these landscapes are autumnal or early winter in season and show bleak, dank, water fringed bog or moor, loch, and riverside. Millais never returned to "blade by blade" landscape painting, nor to the vibrant greens of his own outdoor work in the early fifties, although the assured handling of his broader, freer later style is equally accomplished in its close observation of scenery. Many were painted elsewhere in Perthshire, near Dunkeld and Birnam, where Millais rented grand houses each autumn to hunt and fish. Christmas Eve, his first full landscape snow scene, painted in 1887, was a view looking towards Murthly Castle.
Суреттер
Милла сонымен қатар кітап иллюстраторы ретінде, әсіресе Энтони Троллоптың шығармалары мен Теннисонның өлеңдері үшін өте табысты болды. Оның Исаның параболаларын бейнелейтін күрделі суреттері 1864 жылы жарық көрді. Оның қайын атасы Киннулл шіркеуі үшін олардың негізінде әйнек терезелер жасауды тапсырды. Сондай-ақ, ол "Жақсы сөздер" сияқты журналдарға суреттер салған. Жастығында Милла жиі Кестон мен Хейске сурет салу экспедицияларына барып тұратын. Ол жерде ол Хейс шіркеуіне жақын орналасқан қонақ үйге табель жасады (Chums Annual, 1896 жылғы 213-бет).
Millais was also very successful as a book illustrator, notably for the works of Anthony Trollope and the poems of Tennyson. His complex illustrations of the parables of Jesus were published in 1864. His father in law commissioned stained glass windows based on them for Kinnoull Parish Church, Kinnoull. He also provided illustrations for magazines such as Good Words. As a young man, Millais frequently went on sketching expeditions to Keston and Hayes. While there he painted a sign for an inn where he used to stay, near to Hayes church (cited in Chums Annual, 1896, page 213).
Соңғы жылдары және өлімі
1896 жылы Лорд Лейтон қайтыс болғаннан кейін Милле Корольдік академияның президенті болып сайланды. Ол сол жылы жұтқыншақ рагынан қайтыс болды. Ол Санкт-Пол соборының жер астына жерленді. Бұған қоса, 1881 және 1882 жылдар аралығында Милле Корольдік Бирмингем суретшілер қоғамының президенті болып сайланды және осы қызметін атқарды.
After the death of Lord Leighton in 1896, Millais was elected President of the Royal Academy. He died later in the same year from throat cancer. He was buried in the crypt of St Paul's Cathedral. Additionally, between 1881 and 1882, Millais was elected and acted as the president of the Royal Birmingham Society of Artists.
Мұра
1896 жылы Милла қайтыс болғанда, Уэльс ханзадасы (кейін король Эдуард VII болды) суретшінің мүсініне тапсырыс берген естелік комитетінің төрағасы болды. Томас Броктың жасаған мүсіні 1905 жылы Британ өнерінің ұлттық галереясының (қазіргі Tate Britain) шығыс жағындағы бақшаға орнатылды. Сол жылдың 23 қарашасында «Полл Молл Газет» газеті оны «біз жақсы білген мінез-құлқындағы шаруаның бейнесін көрсететін желді мүсін» деп сипаттады. Көрме содан кейін Амстердамдағы Ван Гог мұражайына, одан кейін Фукуока және Токио қалаларындағы көрмелерге жіберілді, жалпы 660 000-нан астам адам көрді. Миллаистің Раскин мен Эффимен арақатынасы бірнеше драманың тақырыбы болды, бұл 1912 жылы түсірілген «Джон Раскиннің махаббаты» үнсіз фильмімен басталды. Сондай-ақ, сахналық және радио пьесалары мен опералар да жарық көрді. Эмма Томпсонның сценарийі бойынша 2014 жылы түсірілген «Эффи Грей» фильмінде Миллаистің рөлін Том Стерридж ойнады. Прерафаэлиттер екі BBC телесериалының негізгі тақырыбы болды. Біріншісі, «Махаббат мектебі» деп аталатын сериал 1975 жылы көрсетілді, онда Миллаистің рөлін Питер Иган ойнады. Екіншісі – «Жабырқаған романтиктер» («Desperate Romantics») сериалында Миллаисті Сэмюэл Барнетт бейнеледі. Ол алғаш рет 2009 жылдың 21 шілдесінде BBC 2 арнасында көрсетілді. Лори Кинастон Элизабет Макнеалдың «Қуыршақ фабрикасы» (2023) романының Paramount+ адаптациясында Миллаисті сомдады.
When Millais died in 1896, the Prince of Wales (later to become King Edward VII) chaired a memorial committee which commissioned a statue of the artist. The statue, by Thomas Brock, was installed at the front of the National Gallery of British Art (now Tate Britain) in the garden on the east side in 1905. On 23 November that year, the Pall Mall Gazette called it "a breezy statue, representing the man in the characteristic attitude in which we all knew him". The exhibition then traveled to the Van Gogh Museum, Amsterdam, followed by venues in Fukuoka and Tokyo, Japan, and seen by over 660,000 visitors in total. Millais's relationship with Ruskin and Effie has been the subject of several dramas, beginning with the silent film The Love of John Ruskin from 1912. There have also been stage and radio plays and an opera. The 2014 film Effie Gray, written by Emma Thompson, featured Tom Sturridge as Millais. The Pre Raphaelites have been the subjects of two BBC period dramas. The first, entitled The Love School, was shown in 1975, starring Peter Egan as Millais. The second was Desperate Romantics, in which Millais is played by Samuel Barnett. It was first broadcast on BBC 2 Tuesday, 21 July 2009. Laurie Kynaston portrayed Millais in the Paramount+ adaptation of Elizabeth Macneal's The Doll Factory (2023).