Уолтер Ричард Сикерт: Британ суретшісінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Британдық суретші (1860–1942)

Уолтер Ричард Сикерт (31 мамыр 1860 – 22 қаңтар 1942) – неміс тумасы британдық суретші және гравюрашы, 20 ғасырдың басындағы Лондондағы пост-импрессионисттік суретшілер тобының «Камден Таун» тобының мүшесі. Ол 20 ғасырдың ортасы мен соңындағы авангардтық өнердің ерекше британдық стильдеріне маңызды үлес қосты. Сикерт – космополит және эксцентрик, ол көбінесе қарапайым адамдар мен қалалық көріністерді өнер туындыларының тақырыбы ретінде таңдаған. Оның жұмыстары белгілі тұлғалардың портреттерінен және баспасөз фотосуреттерінен алынған бейнелерден тұрады. Ол импрессионизмнен модернизмге өтудегі маңызды тұлға саналады. Оның қайтысынан кейін ондаған жылдар өткен соң, бірнеше авторлар мен зерттеушілер Сикерттің Лондон негізді кезек-кезек өлтіруші Жек Жаратушы болуы мүмкін деген болжам айтты, бірақ бұл мәлімдеме көбінесе жоққа шығарылды.

Тәрбие және алғашқы мансап

Сикерт 1860 жылдың 31 мамырында Мюнхенде, Бавария Корольдігінде, Дания суретшісі Освальд Сикерттің және оның ағылшын әйелі Элеонора Луиза Генридің үлкен ұлы болып дүниеге келді. Элеонора Луиза Генри – астроном Ричард Шипшенкстің заңды емес қызы еді. 1868 жылы Шлезвиг-Гольштейнді Германияның аннексиялауынан кейін, отбасы Англияға көшті. Соңында отбасы Лондонға қоныстанды және британ азаматтығын алды. Жас Сикерт 1870-1871 жылдары Университет колледжі мектебіне, ал 18 жасқа дейін оқыған Корольдік колледж мектебіне ауыстырылды. Ол суретшілердің ұлы және немересі болғанымен, бастапқыда актерлік мансапты іздеді; 1881 жылы өнерді оқымай тұрып, сэр Генри Ирвингтің труппасында эпизодтық рөлдерде ойнады. Слейд мектебінде бір жылға жетпеген оқығаннан кейін Сикерт Джеймс Эбботт МакНилл Уистлердің шәкірті және гравері болды. Сикерттің алғашқы суреттері Уистлердің үлгісімен жасалған шағын тональдік этюдтер еді. Ол импрессионизмнің жеке түрін дамытты, көңілді түстерге бейімделді. Деганың кеңесімен Сикерт студияда сурет салды, «табиғаттың тираниясынан» қашу үшін суреттер мен естеліктерден жұмыс істеді. 1888 жылы Сикерт француздық реалистер тобы – Жаңа ағылшын өнер клубына қосылды. Сикерттің 1880-жылдардың соңындағы маңызды жұмыстары Лондонның музыкалық залдарындағы көріністерді бейнеледі. 1888 жылдың сәуір айында NEAC көрмесінде көрсетілген екі суреттің бірі, Гаттидегі Кэти Лоуренс, сол дәуірдегі танымал музыкалық зал әншісін бейнелегендіктен, «XIX ғасырдың соңындағы ағылшын суретіне байланысты ең қызу дау тудырды». Сикерттің суреті нашар және әдепсіз деп айыпталды, ал тақырыбы өнер үшін тым арзан деп есептелді, себебі әйел орындаушылар көбінесе жезөкшелерге теңестірілді. Сурет Сикерттің жыныстық қызығушылық тудыратын тақырыптарға деген қызығушылығын көрсетті. 1880-жылдардың соңында ол көп уақытын Францияда, әсіресе Диппте өткізді, ол алғаш рет 1885 жылдың ортасында барды, және оның сүйіктісі, және мүмкін оның заңды емес ұлы тұрды. Осы кезеңде Сикерт әр түрлі басылымдарда, соның ішінде Герберт Вивиан мен Руараид Эрскиннің «Шыбырлағыш» журналында өнер сыншылығын жаза бастады. 1894 және 1904 жылдар аралығында Сикерт Венецияға бірнеше рет сапар шекті, бастапқыда қаланың топографиясына назар аударды; 1903-1904 жылдардағы соңғы сурет саяхаты кезінде нашар ауа райынан үй ішінде болуға мәжбүр болған ол, Ұлыбританияға оралғаннан кейін одан әрі зерттеген көп фигуралы композицияға ерекше көзқарас дамытты. Венециялық суреттердегі модельдердің көпшілігі жезөкшелер болған деп есептеледі, оларды Сикерт клиент ретінде білген болуы мүмкін. Сикерттің қалалық мәдениетке деген қызығушылығы Лондонның жұмысшы табының аудандарында студиялар сатып алуына себеп болды, алдымен 1890 жылдары Камберленд базарында, содан кейін 1905 жылы Камден Таунда. Соңғы орын Сикерттің Ұлыбританиядағы реалистік қозғалыстағы беделін бекітті. 1907 жылдың 11 қыркүйегінде өзінің серіктесін алдаған жезөкше Эмили Диммок Камдендегі Агар Гроувтағы (бұрынғы Сент-Полс Роуд) үйінде өлтірілді. Жыныстық қатынастан кейін ол ұйықтап жатқан әйелдің тамағын кесіп, таңертең кетіп қалды. Камден Таун суреттерінің деректі реализмі британ өнерінде бұрын-соңды болмаған. Бұл және басқа да туындылар қалың импастомен және тар тональдік диапазонмен салынған. Сикерттің ең танымал туындысы – «Жалықтыру» (шамамен 1913 ж.), Викториялық повесть жанрына деген қызығушылығын көрсетеді. Кем дегенде бес түрлі боялған нұсқасы бар және сонымен қатар гравюрада жасалған композиция, бос кеңістікке абстрактілі түрде қарап тұрған, бір-бірімен сөйлесе алмайтын жұпты бейнелейді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын ол авангард суретшілері Люсьен Писсарро, Джейкоб Эпштейн, Август Джон және Уиндэм Льюисті қолдады. Сонымен қатар Сикерт басқа суретшілермен бірге Лондонның өзі тұрған ауданынан алынған британдық суретшілер тобының Камден Таун тобын құрды. Бұл топ 1905 жылдан бастап бейресми түрде жиналатын болды, бірақ 1911 жылы ресми түрде құрылды. Ол пост-импрессионизм мен экспрессионизмнің әсеріне түсті, бірақ көбінесе қала маңындағы өмірдің көріністеріне назар аударды; Сикерт өзі сурет салу үшін сахна ретінде қонақ бөлмесіне қарағанда ас үйді артық көретінін айтты. 1908 жылдан 1912 жылға дейін және 1915 жылдан 1918 жылға дейін ол Вестминстер өнер мектебінде ықпалды оқытушы болды, онда оның оқушыларының арасында Дэвид Бомберг, Вендела Борель, Мэри Годвин және Джон Доман Тернер болды. Ол 1910 жылы Хампстед Роудтағы жеке өнер мектебін – Роландсон Хаусын құрды. Ол 1914 жылға дейін сақталды; осы кезеңнің көп бөлігінде оның бірлескен директоры және бас қаржылық демеушісі Сикерттің бұрынғы оқушысы болған Сильвия Госс болды. Ол Манчестерде де қысқа мерзімге өнер мектебін ашты, онда оның оқушыларының арасында Гарри Ратерфорд болды. 1927 жылы ол өзінің бірінші есімін тастап, ортаңғы есімін қабылдады, содан кейін Ричард Сикерт деп танылуды қалады. Оның стилі мен тақырыбы да өзгерді: Сикерт сурет салуді тоқтатты, орнына әйелі Тереза Лессор түсірген суреттерден немесе жаңалықтар фотосуреттерінен сурет салды. Суреттер үлкейту үшін шаршыларға бөлінді және дайын суреттерде қалам салған желілері анық көрінетіндей етіп, холстқа көшірілді. Көптеген замандастарының пікірінше, бұл суретшінің төмендеуінің белгісі болғанмен, Сикерттің соңғы туындылары ең көрешілді және Чак Клоуз бен Герхард Рихтердің тәжірибесін болжайды. Сикерттің соңғы кезеңінен жасалған басқа да суреттер Викториялық суретшілердің, мысалы, Георги Боуэрс пен Джон Гилберттің иллюстрацияларынан бейімделген. Сикерт осы иллюстрацияларды олардың бастапқы контекстінен бөліп алып, оларды постер сияқты түстермен суреттеді, нәтижесінде сюжеттік және кеңістіктік түсініктілік жартылай жойылды, осы туындыларын «Ағылшын эхолары» деп атады. Сикерт шамамен 1927 жылы Уинстон Черчилльдің бейресми портретын салды. Черчилльдің әйелі Клементина оны Сикертке таныстырды, ол оның отбасының досы болған. Екеуі де жақсы тіл табысып, сурет салуды хобби еткен Черчилль әйеліне «Ол мені суретші ретінде жаңа өмірге ие етіп отыр» деп жазды. Сикерт Шығыс Лондондық топтың оқушыларын оқытып, олармен бірге қарашада «Лефевр» галереясында көрмеге қатысты. Сикерт 1929 жылы соңғы гравюрасын жасады. Сикерт 1928 жылдан 1930 жылға дейін Британдық суретшілердің Корольдік қоғамының президенті болды. Ол 1934 жылдың наурыз айында Корольдік академияның мүшесі (RA) атанды, бірақ 1935 жылдың 9 мамырында президенттің Джейкоб Эпштейннің Стрэндтегі Британ медициналық қауымдастығы ғимаратындағы мүсіндік бейнелерін сақтауға қолдау көрсетуден бас тартуына наразылық білдіріп, академиядан кетті. Өмірінің соңғы он жылдығында ол, әсіресе әйелінің, суреттерін орындау үшін көмекшілерге көбірек сене бастады. Сикерттің ең жақын достарының және қолдаушыларының бірі – газет бароны лорд Бивербрук болды, ол әлемде Сикерттің суреттерінің ең ірі жеке коллекциясын жинады. Бұл коллекция, Сикерт пен Бивербрук арасындағы жеке хаттармен бірге, Канаданың Нью-Брансуик провинциясының Фредериктон қаласындағы Бивербрук өнер галереясында сақталады. Бивербрукты суреттегеннен басқа, Сикерт Гвен Франгкон Дэвис, Хью Уолпол, Валентин Браун, 6-шы Кенмар графы және Обри Бирдсли, V Георгий король және Пегги Эшкрофт сияқты танымал тұлғалардың портреттерін салды.

Sickert was born in Munich, Kingdom of Bavaria, on 31 May 1860, the eldest son of Oswald Sickert, a Danish artist, and his English wife, Eleanor Louisa Henry, who was the illegitimate daughter of the astronomer Richard Sheepshanks. In 1868, following the German annexation of Schleswig Holstein, the family settled in England, The family eventually settled in London and obtained British nationality. The young Sickert was sent to University College School from 1870 to 1871, before transferring to King's College School, where he studied until the age of 18. Though he was the son and grandson of painters, he first sought a career as an actor; he appeared in small parts in Sir Henry Irving's company, before taking up the study of art in 1881. After less than a year's attendance at the Slade School, Sickert left to become a pupil of and etching assistant to James Abbott McNeill Whistler. Sickert's earliest paintings were small tonal studies painted alla prima from nature after Whistler's example. He developed a personal version of Impressionism, favouring sombre colouration. Following Degas' advice, Sickert painted in the studio, working from drawings and memory as an escape from "the tyranny of nature". In 1888 Sickert joined the New English Art Club, a group of French influenced realist artists. Sickert's first major works, dating from the late 1880s, were portrayals of scenes in London music halls. One of the two paintings he exhibited at the NEAC in April 1888, Katie Lawrence at Gatti's, which portrayed a well known music hall singer of the era, incited controversy "more heated than any other surrounding an English painting in the late 19th century". Sickert's rendering was denounced as ugly and vulgar, and his choice of subject matter was deplored as too tawdry for art, as female performers were popularly viewed as morally akin to prostitutes. The painting announced what would be Sickert's recurring interest in sexually provocative themes. In the late 1880s he spent much of his time in France, especially in Dieppe, which he first visited in mid 1885, and where his mistress, and possibly his illegitimate son, lived. During this period Sickert began writing art criticism for various publications, including Herbert Vivian and Ruaraidh Erskine's The Whirlwind. Between 1894 and 1904, Sickert made a series of visits to Venice, initially focusing on the city's topography; it was during his last painting trip in 1903–04 that, forced indoors by inclement weather, he developed a distinctive approach to the multiple figure tableau that he further explored on his return to Britain. The models for many of the Venetian paintings are believed to have been prostitutes, whom Sickert might have known through being a client. Sickert's fascination with urban culture accounted for his acquisition of studios in working class sections of London, first in Cumberland Market in the 1890s, then in Camden Town in 1905. The latter location provided an event that would secure Sickert's prominence in the realist movement in Britain. On 11 September 1907, Emily Dimmock, a prostitute cheating on her partner, was murdered in her home at Agar Grove (then St Paul's Road), Camden. After sexual intercourse the man had slit her throat open while she was asleep, then left in the morning. the documentary realism of the Camden Town paintings was without precedent in British art. These and other works were painted in heavy impasto and narrow tonal range. Sickert's best known work, Ennui (c. 1913), reveals his interest in Victorian narrative genres. The composition, which exists in at least five painted versions and was also made into an etching, depicts a couple in a dingy interior gazing abstractedly into empty space, as though they can no longer communicate with each other. Just before the First World War he championed the avant garde artists Lucien Pissarro, Jacob Epstein, Augustus John and Wyndham Lewis. At the same time Sickert founded, with other artists, the Camden Town Group of British painters, named from the district of London in which he lived. This group had been meeting informally since 1905, but was officially established in 1911. It was influenced by Post Impressionism and Expressionism, but concentrated on scenes of often drab suburban life; Sickert himself said he preferred the kitchen to the drawing room as a scene for paintings. From 1908 to 1912, and again from 1915 to 1918, he was an influential teacher at Westminster School of Art, where David Bomberg, Wendela Boreel, Mary Godwin and John Doman Turner were among his students. He founded a private art school, Rowlandson House, in the Hampstead Road in 1910. It lasted until 1914; for most of that period its co principal and chief financial supporter was the painter Sylvia Gosse, a former student of Sickert. He also briefly set up an art school in Manchester where his students included Harry Rutherford. In 1927, he abandoned his first name in favour of his middle name, and thereafter chose to be known as Richard Sickert. His style and subject matter also changed: Sickert stopped drawing, and instead painted from snapshots usually taken by his third wife, Thérèse Lessore, or from news photographs. The photographs were squared up for enlargement and transferred to canvas, with their pencil grids plainly visible in the finished paintings. Seen by many of his contemporaries as evidence of the artist's decline, Sickert's late works are also his most forward looking, and prefigure the practices of Chuck Close and Gerhard Richter. Other paintings from Sickert's late period were adapted from illustrations by Victorian artists such as Georgie Bowers and John Gilbert. Sickert, separating these illustrations from their original context and painting them in poster like colours so that the narrative and spatial intelligibility partly dissolved, called the resulting works his "English Echoes". Sickert painted an informal portrait of Winston Churchill in about 1927. Churchill's wife Clementine introduced him to Sickert, who had been a friend of her family. The two men got along so well that Churchill, whose hobby was painting, wrote to his wife that "He is really giving me a new lease of life as a painter." Sickert tutored and mentored students of the East London Group, and exhibited alongside them at The Lefevre Gallery in November 1929. Sickert made his last etching in 1929. Sickert was President of the Royal Society of British Artists from 1928 to 1930. He became a Royal Academician (RA) in March 1934 but resigned from the Academy on 9 May 1935 in protest against the president's refusal to support the preservation of Jacob Epstein's sculptural reliefs on the British Medical Association building in the Strand. In the last decade of his life, he depended increasingly on assistants, especially his wife, for the execution of his paintings. One of Sickert's closest friends and supporters was newspaper baron Lord Beaverbrook, who accumulated the largest single collection of Sickert paintings in the world. This collection, with a private correspondence between Sickert and Beaverbook, is in the Beaverbrook Art Gallery in Fredericton, New Brunswick, Canada. In addition to having painted Beaverbrook, Sickert painted portraits of notables including Gwen Ffrangcon Davies, Hugh Walpole, Valentine Browne, 6th Earl of Kenmare, and less formal depictions of Aubrey Beardsley, King George V, and Peggy Ashcroft.

Жеке өмір

Сикерт үш рет үйленген: 1885 жылдан 1899 жылға дейін, ажырасқанға дейін Ричард Кобденнің қызы Эллен Кобденге; 1911 жылдан 1920 жылы қайтыс болғанға дейін Кристин Ангусқа; және 1926 жылдан өліміне дейін суретші Тереза Лессорға. Сикерттің әпкесі Хелена Суонвик – феминист және пацифист, әйелдердің сайлау құқығы үшін күресте белсенділік танытқан.

Өлім

Сикерт 1942 жылы 81 жасында Сомерсет қаласындағы Бат қаласында қайтыс болды. Өмірінің соңғы жылдарында ол көп уақытын осы қалада өткізді, және оның көптеген картиналары Баттың әртүрлі көше көріністерін көрсетеді. Ол Батамптон қаласындағы Сент-Николас шіркеуінің қорымдық жеріне жерленген.

Стиль және тақырыптар

Алғашқы суреттерінде Сикерт Уистлердің өте сұйық бояуларды пайдаланып, жылдам, ылғалды техникамен сурет салу әдісін қолданды. Кейіннен ол бірнеше кезеңнен тұратын сурет салудың әлдеқайда ойластырылған тәсілін қабылдады және "сурет салудың 'пісіру' жағына ерекше мән берді". Ол табиғаттан емес, суреттерден немесе 1920 жылдардың ортасынан кейін Виктория дәуірінің суретшілерінің гравюраларынан сурет салуды ұнатты. Дизайнды тор көмегімен кенепке көшірген соң, Сикерт екі түспен жылдам астыңғы қабатты жасады, сосын соңғы түстерді жағудан бұрын оны толық кептіруге рұқсат берді. Ол әдісінің ең ұсақ бөлшектерін де талмай сынады, әрқашан, өмірбаяншысы Венди Барон айтқандай, "шамамен екі отырыста, мүмкіндігінше үнемді және қиындықсыз бояу" мақсатына жетіп, жұмыс істеді. Сикерт өзінің туындыларын сериялармен жасауға бейімділік танытты. Әншілер мен актерлердің жекешелік қозғалыстары ешкімге тікелей бағытталмағандай көрінеді, ал көрермендер суретте көрсетілген кеңістіктен тысқары жатқан нәрсені көру үшін созылып, көздерін жұмып отырады. Адамдар арасындағы қарым-қатынастың шатасуы немесе сәтсіздігі оның өнерінде жиі кездеседі. Қабырға қағазы мен архитектуралық безендірулердің үлгілерін ерекше атап көрсету арқылы Сикерт абстрактілі сәндік арабескелер жасады және үш өлшемді кеңістікті жазбалап берді. Оның музыкалық залдарындағы суреттері, Деганың бишілер мен кафе-концерт әртістерінің суреттері сияқты, өнердің жасандылығын театрлық қойылымдар мен суреттелген фонның конвенцияларымен байланыстырады. Сикерт жиі қалың текстуралы бояудың "қорқынышты" сипаты деп атаған нәрсеге наразылық білдірді. Дегенмен, Сикерттің 1906–1909 жылдардағы Камден Таун қанынан жасалған суреттері ауыр импасто және тар тондық диапазонмен салынған, сондай-ақ Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі кезеңде көптеген басқа денелі жалаңаш адамдар да болған, онда кейіпкерлердің денелігі бояудың қалыңдығымен байланысты. Бұл суреттердің британдық суретшілердің келешек ұрпақтарына тигізген әсері Фрейд, Дэвид Бомберг, Фрэнсис Бэкон, Франк Ауербах, Говард Ходжкин және Леон Коссовтың туындыларында байқалады. 1910-1920 жылдары оның ерте суреттеріндегі қараңғы, мұңды тонтар біртіндеп ашық түске енді, ал Сикерт Брайтон Пьерроттары (1915) және Виктор Лекурттың портреті (1921–24) сияқты туындыларында күтпеген тонды жаңа батылдықпен үйлестірді. Оның көптеген автопортреттері әдетте актерлік мансабының басындағы рөлдік ойын элементін көрсетті: Лазар оразасын бұзады (шамамен 1927) және Үй ішіндегі қатыгез (шамамен 1935–38) осыған мысалдар. Сикерттің соңғы туындылары оның бояудың жұқа қабаттарын ұнатуын көрсетеді, оны Хелен Лессоре "жуан кенепке жылы бояудың үстінен жылдам жағылған салқын түс (немесе керісінше) және шектелген диапазон ішкі қабаттың 'көрінуіне' мүмкіндік береді" деп сипаттады. Сикерт өнердегі тақырыптың маңыздылығын қаперіне салған, "барлық ұлы суретшілер оқиға айтады" деген. Суретші Франк Ауербахтың айтуынша, "Сикерттің бейтараптығы оның шексіз тәсілдерінде көріне бастады. Ол жиі фотосуреттер мен баспасөз фотосуреттеріне сүйенетінін көрсетті, басқа қайтыс болған суретшілердің туындыларын көшіріп, пайдаланды және өздеріне алды, сондай-ақ, оның жұмысын жасауда үлкен және өсіп келе жатқан рөл атқарған көмекшілерінің қызметтерін кеңінен пайдаланды".

For his earliest paintings, Sickert followed Whistler's practice of rapid, wet in wet execution using very fluid paint. He subsequently adopted a more deliberate procedure of painting pictures in multiple stages, and "attached a great deal of importance to what he called the 'cooking' side of painting". He preferred to paint not from nature but from drawings or, after the mid 1920s, from photographs or from popular prints by Victorian illustrators. After transferring the design to canvas by the use of a grid, Sickert made a rapid underpainting using two colours, which was allowed to dry thoroughly before the final colours were applied. He experimented tirelessly with the details of his method, always with the goal, according to his biographer Wendy Baron, of "paint[ing] quickly, in about two sittings, with the maximum economy and minimum of fuss". Sickert tended to paint his subjects in series. The isolated rhetorical gestures of singers and actors seem to reach out to no one in particular, and audience members are portrayed stretching and peering to see things that lie beyond the visible space. This theme of confused or failed communication between people appears frequently in his art. By emphasising the patterns of wallpaper and architectural decorations, Sickert created abstract decorative arabesques and flattened the three dimensional space. His music hall pictures, like Degas' paintings of dancers and café concert entertainers, connect the artificiality of art itself to the conventions of theatrical performance and painted backdrops. Sickert often professed his distaste for what he termed the "beastly" character of thickly textured paint. Nonetheless, Sickert's paintings of the Camden Town Murder series of c. 1906–1909 were painted in heavy impasto and narrow tonal range, as were numerous other obese nudes in the pre World War I period in which the fleshiness of the figures is connected to the thickness of the paint—a device that was later adapted by Lucian Freud. The influence of these paintings on successive generations of British artists has been noted in the works of Freud, David Bomberg, Francis Bacon, Frank Auerbach, Howard Hodgkin, and Leon Kossoff. In the 1910s and 1920s, the dark, gloomy tones of his early paintings gradually brightened, and Sickert juxtaposed unexpected tones with a new boldness in works such as Brighton Pierrots (1915) and Portrait of Victor Lecourt (1921–24). His several self portraits usually displayed an element of role playing consistent with his early career as an actor: Lazarus Breaks his Fast (c. 1927) and The Domestic Bully (c. 1935–38) are examples. Sickert's late works display his preference for thinly scrubbed veils of paint, described by Helen Lessore as "a cool colour rapidly brushed over a warm underpainting (or vice versa) on a coarse canvas and in a restricted range allow[ing] the undercoat to 'grin through'". Sickert insisted on the importance of subject matter in art, saying that "all the greater draughtsmen tell a story", According to the painter Frank Auerbach, "Sickert's detachment became increasingly evident in his uninhibited procedures. He made obvious his frequent reliance on snapshots and press photographs, he copied, used and took over the work of other, dead, artists and made extensive use, also, of the services of his assistants who played a large and increasing part in the production of his work."

Жіті қасқыр Джек

Сикерт Жек-Жарқаудың қылмыстарына үлкен қызығушылық танытты және ол осы әйгілі сериялық кісі өлтіруші пайдаланған бөлмеде тұрғанына сенді. Бұл туралы оған үй иесі айтқан, ол 1881 жылы сол жерде тұрған бұрынғы тұрғынға күдікпен қараған. Сикерт 1905-1907 жылдары бөлмені суреттеп, оны «Жек-Жарқаудың жатын бөлмесі» деп атады (Манчестер өнер галереясы). Суретте көптеген бөлшектері көрінбейтін қараңғы, мұңды бөлме бейнеленген. Бұл оның осы тақырыпқа деген қабілетсіз қызығушылығын көрсетеді. Оның 1888 жылдың көп бөлігін, кісі өлтірулер болған уақытты Ұлыбританиядан тыс жерде өткізгенін көрсететін нақты дәлелдер бар.

Жеке құжаттар

Уолтер Сикерттің жеке қағаздары Ислингтон жергілікті тарих орталығында сақталады. Тағы да қағаздар бірнеше басқа мұрағаттарда, әсіресе Тейт галереясының мұрағатында бар. Уолкер өнер галереясы оның 348 суретінен тұратын ең ірі жинағына ие.

Артқа қарап

2021–2022 жылдары Ливерпульдегі Уокер арт галереясында Сикерттің 100 картинасы мен 200 суреті көрсетілді. Бұл Ұлыбританияда 30 жылдан астам уақыттан бергі суретшінің ең ірі ретроспективалық көрмесі деп мәлімделді. Көркемөнер сыншысы Джонатан Джонс былай деп жазды: "1860 жылы Мюнхенде дүниеге келген, бала кезінде Ұлыбританияға эмиграциялап, біздің ең ұлы және ең ерекше суретшілеріміздің бірі болған осы түсініксіз адам осы керемет көрмеде мен ойлағаннан да әлдеқайда қызықты болып көрінеді. Оның осы алаңдататын көру әдісінде оның заманауилығы жатыр". 2022 жылдың 28 сәуірінен 18 қыркүйегіне дейін Tate Britain 60 жылдан астам уақыттан бергі Tate галереясындағы алғашқы ірі Сикерт ретроспективасын ұйымдастырды, онда 70-тен астам мемлекеттік және жеке коллекциялардан 150-ден астам туындысы қойылды. Көрме Париждегі Petit Palais-пен бірлесіп ұйымдастырылды, және 2022 жылдың соңы мен 2023 жылдың арасында онда көрсетілуі күтілуде. Джонатан Джонс атап өтті: "Бұл керемет көрме сізді қарапайым моральдық немесе саяси шындықтан тысқары жерге алып келеді. Сикерт кім болса да, ол өз заманында Мунк, Ван Гог немесе Отто Дикс сияқты күшті бола білген жалғыз британдық суретшісі болды".