Уильям Говард Тафт IV: Американдық дипломат және саясаткер

Кіріспе

Уильям Говард Тафт IV (13 қыркүйек 1945 жылы туған) – американдық дипломат және заңгер, бірнеше республикалық әкімшіліктерде АҚШ үкіметінде қызмет еткен. Ол Уильям Говард Тафт III-нің ұлы және президент Уильям Говард Тафттың шөбере ұрпағы.

Ерте өмір және білім

Тафт Вашингтон қаласында Уильям Говард Тафт III және Барбара Брэдфилдтің екінші баласы ретінде дүниеге келді. Оның әкесінің әкесінің әкесі – АҚШ президенті Уильям Говард Тафт. Тафт 1962 жылы Сент-Полс мектебін бітірді. 1966 жылы Йель университетінде ағылшын тілі мамандығы бойынша бакалавр, ал 1969 жылы Гарвард құқық мектебінде заңгер мамандығы бойынша диплом алды.

Жеке өмір

Ол және қайтыс болған әйелі Джулия Вадала Тафттың үш баласы болды – Мария Консетта Тафт, Джулия Харрис Тафт және Уильям Говард Тафт V.

Мансап

FTC-ді "Нейдердің рейдкерлерінің" бірі ретінде зерттегеннен кейін, 1970 жылы Тафт Федералды сауда комиссиясы төрағасының кеңесшісі болып қысқа мерзімге қызмет етті. 1970 жылдан 1973 жылға дейін ол президент Ричард Никсонның басқару және бюджет басқармасы директорының орынбасары, кейін директоры болған Каспар В. Вайнбергердің басты көмекшісі болды. Тафт оған бюджеттік процесті басқаруда, саясатты қарау және бүкіл федералды үкімет бағдарламаларын бақылауда көмектесті. 1974 жылы Тафт Джулия Вадалаға үйленді. Тафт 1973 жылдан 1976 жылға дейін АҚШ Денсаулық сақтау, білім беру және әлеуметтік қамсыздандыру министрінің атқарушы көмекшісі болып қызмет етті. 1976 жылдың сәуір айында президент Джеральд Форд Тафтты Денсаулық сақтау, білім беру және әлеуметтік қамсыздандыру департаментінің бас кеңесшісі етіп тағайындады. Осы лауазымда департаменттің бас заңгері және Бас кеңесші кеңсесінің бас әкімшісі ретінде ол Вашингтондағы 350-ден астам заңгерді және 10 аймақтық кеңселерді бақылады. Картер әкімшілігі кезінде ол Вашингтондағы Leva, Hawes, Symington, Martin және Oppenheimer заң фирмасында адвокат болып жұмыс істеді. 1981 жылдың ақпан айында президент Рональд Рейган Тафтты Қорғаныс министрлігінің бас кеңесшісі етіп тағайындады. Кейін Тафт Қорғаныс министрінің орынбасары болып тағайындалды және 1984 жылдың қаңтарынан 1989 жылдың сәуіріне дейін қызмет етті. Джордж Буш президент болғаннан кейін 1989 жылдың қаңтарынан наурыз айына дейін ол Қорғаныс министрі міндетін атқарды. Буштың алғашқы үміткері Джон Тауэр көптеген даулы пікірлер мен куәліктерден кейін АҚШ Сенатымен бекітілмеді. Наурыз айында Дик Чейни (кейін АҚШ вице-президенті, 2001-2009) тағайындалды. Ол тек Қорғаныс министрі міндетін атқарғанмен, тұрақты хатшы болып бекітілмеді, бірақ отбасының үшінші мүшесі болып, әскери департаменттің азаматтық басшысы лауазымын иеленді, оның алдында оның ұлы ұлы Альфонсо Тафт (президент Улисс С. Гранттың кезінде) және ұлы әкесі Уильям Говард Тафт (президент Теодор Рузвельттің кезінде) болған. Тафт 1989 жылдан 1992 жылға дейін, Персы шығанағы соғысы кезінде елші статусына ие АҚШ-тың НАТО-дағы тұрақты өкілі болып қызмет етті. Клинтон әкімшілігі кезінде Тафт Вашингтондағы Fried, Frank, Harris, Shriver & Jacobson заң фирмасында жеке практикамен айналысты.

After researching the FTC as one of "Nader's Raiders", Taft served briefly as attorney adviser to the chairman of the Federal Trade Commission in 1970. From 1970 to 1973, he was the principal assistant to Caspar W. Weinberger, who was deputy director, then director, of the Office of Management and Budget in the Executive Office of the President under President Richard Nixon. Taft assisted him in the management of the budgetary process, policy review, and program oversight for the entire federal government. Taft married Julia Vadala in 1974. Taft served from 1973 to 1976 as the executive assistant to the United States Secretary of Health, Education, and Welfare. In April 1976 Taft was appointed by President Gerald Ford to serve as general counsel of the Department of Health, Education, and Welfare. In that post, as the chief lawyer for the department and the principal administrator of the Office of the General Counsel, he supervised over 350 lawyers in Washington and 10 regional offices. During the Carter administration, he was an attorney with the Washington, D. C. law firm of Leva, Hawes, Symington, Martin and Oppenheimer. In February 1981, as one of his first appointments, President Ronald Reagan appointed Taft as General Counsel of the Department of Defense. Taft was then appointed Deputy Secretary of Defense and served from January 1984 to April 1989. He served as acting Secretary of Defense from January to March 1989 after George H. W. Bush became president. Bush's initial nominee, John Tower, was not confirmed by the United States Senate after much contentious debate and testimony. The eventual appointee confirmed in March was Dick Cheney (later Vice President of the United States, 2001–2009). Although he was only acting Secretary of Defense, and never confirmed as the permanent Secretary, he became the third member of his family to hold a position as civilian head of a military department, following his great great grandfather Alphonso Taft (under President Ulysses S. Grant) and his great grandfather William Howard Taft (under President Theodore Roosevelt). Taft served as U. S. Permanent Representative to NATO, which has the rank of ambassador, from 1989 to 1992, during the Gulf War. During the Clinton administration, Taft entered private practice with the Washington, D. C., law firm of Fried, Frank, Harris, Shriver & Jacobson.

Джордж Буш әкімшілігінде қызмет

2000 жылғы сайлаудан кейін Джордж Буш Тафтты АҚШ Мемлекеттік хатшысы Колин Пауэлл басқаратын АҚШ Мемлекеттік департаментінің бас заң кеңесшісі қызметіне тағайындады. Олардың достық қарым-қатынаста болғандары туралы хабар тарады. Бұл тағайындама техникалық тұрғыдан алғанда, ол бұрынғы әкімшіліктерде атқарған қызметтерінен әлдеқайда төмен деңгейде болды, бірақ оған әйелі Джулия Тафтпен бірге жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Джулия Тафт Клинтон әкімшілігі кезінде де қызмет еткен, Мемлекеттік департаментіндегі босқындар мәселесіне жауапты жоғары лауазымды қызметкер болды. Заң кеңесшісі болып қызмет еткен кезеңде Тафт әскери күш қолданудың заңдылығына қатысты АҚШ-тың ұстанымдарын қарастыратын екі маңызды құқықтық мақала жазды. Біріншіден, Халықаралық соттың «Мұнай платформалары» ісі бойынша шешіміне байланысты Тафт сот қабылдағандай көрінген күш қолдану қағидаларына қатысты бірқатар ұсыныстарға қарсылық білдірді. Оның қорытындысы бойынша, «Халықаралық құқықта өзін-өзі қорғау құқығын пайдаланатын мемлекет шабуылдаушы мемлекеттің соңғы шабуылында қолданған күштің дәрежесі мен түрін міндетті түрде қайталай қоймайды. Керісінше, өзін-өзі қорғау шараларының пропорционалдығы қарастырылып отырған қауіптің сипатына қарай бағаланады». Екіншіден, Тафт (Тодд Ф. Бухвальдпен бірлесіп) «Америкалық халықаралық құқық журналында» 2003 жылы Иракқа басып кіру кезінде АҚШ және Коалиция күштерінің күш қолдануына халықаралық құқық бойынша рұқсат беру туралы АҚШ үкіметінің ресми ұстанымын баяндаған мақала жариялады. Мақалада Ирактағы күш қолдану заңды деп тұжырымдалды, себебі ол «қарсылас тараптан күмәнсіз басталған және Қауіпсіздік Кеңесінің қаулыларына сәйкес келетін жалғасып келе жатқан кең ауқымды қақтығыстың бір эпизоды болып табылады». 2004 жылы Тафт әскери тұтқындарды тексеру тәсілдеріне қатысты саясатқа қатысты наразылық білдіргендердің бірі ретінде танылды. 2002 жылдың 11 қаңтарындағы меморандумында Тафт Әділет министрлігінің адвокаттарына қарсы шығып, президенттің Женева конвенцияларына қатысты АҚШ-тың міндеттемелерін «тоқтата алмайтынын» және мұндай әрекеттің «құқықтық тұрғыдан бұрыс және процедуралық тұрғыдан мүмкін емес» екенін дәлелдеді. Мемлекеттік хатшы Пауэлл да осы ұстанымды қолдады және Бушты қайта қарауға көндіруге тырысты. Ақ үйдің кеңесшісі Альберто Р. Гонзалес кейін Бушқа Тафт пен Пауэллдің қателік жасағанын және Әділет министрлігінің талдауы «шешімді» екенін хабарлады. Гонзалес террористік шабуылдардың «қолға түскен террористерге қатысты әрекеттерімізге жаңа көзқарас қажет ететінін» мәлімдеді және егер күдікті террористер Женева конвенциясының адам құқықтарын қорғауды ешқашан құрметтемеген болса, АҚШ-тың оны жасауының қажеті жоқ деді.

After the election of 2000, George W. Bush appointed Taft to serve as chief legal advisor to the United States Department of State under Secretary of State Colin Powell, with whom he was reportedly friends. This appointment was technically a significantly lower appointment than he had held in other administrations, but it permitted him to work with his wife, Julia Taft, a top State Department official in charge of refugees who also served during the Clinton administration. While serving as Legal Adviser, Taft wrote two seminal law journal articles regarding the views of the United States on the legality of the use of military force. First, in connection with the decision of the International Court of Justice in the Oil Platforms case, Taft countered a series of propositions that the court appeared to accept regarding the principles governing the use of force. This included his conclusion that "There is no requirement in international law that a State exercising its right of self defence must use the same degree or type of force used by the attacking State in its most recent attack. Rather, the proportionality of the measures taken in self defence is to be judged according to the nature of the threat being addressed." Second, Taft coauthored (with Todd F. Buchwald) an article in the Americal Journal of International Law that set forth the official United States Government view regarding the permissibility under international law of the use of force by the United States and Coalition forces during the 2003 invasion of Iraq. The article concluded that the preemptive use of force in Iraq is lawful where, as in Iraq, "it represents an episode in an ongoing broader conflict initiated without question by the opponent and where, as here, it is consistent with the resolutions of the Security Council. In 2004, Taft's name surfaced as a dissenter concerning the policy of interrogation techniques for military detainees. In a January 11, 2002, memo, Taft opposed Department of Justice lawyers to argue that the president could not "suspend" U. S. obligations to respect the Geneva Conventions and that a legal argument to do so was "legally flawed and procedurally impossible." This was also the position of Secretary Powell, who attempted to persuade Bush to reconsider. Alberto R. Gonzales, the White House counsel, subsequently advised Bush in a memo that Taft and Powell were wrong and the Justice Department's analysis was "definitive." Gonzales claimed terrorist attacks "require a new approach in our actions toward captured terrorists," and argued that if suspected terrorists had never respected the Geneva Conventions' human rights protections, the U. S. didn't need to do so.

Мемлекеттік қызметтен кету

Президент Буштің қайта сайлануынан кейін Колин Пауэллдің отставкаға кетуі және Кондолиза Райстың мемлекеттік хатшы болып тағайындалуынан кейін Тафт жеке практикаға, яғни Fried, Frank, Harris, Shriver & Jacobson фирмасына қайта оралу үшін отставкаға кетті. Қазіргі уақытта ол Стэнфорд құқық мектебінде қонақ профессор болып жұмыс істейді, 2007 жылы Эллен Вайнерден кейін Халықаралық құқық және дипломатия саласындағы Уоррен Кристофер атындағы профессорлық қызметке ие болды. 2009 жылдың қаңтар айында ол Freedom House-тың қамқорлар кеңесінің төрағасы болып тағайындалды, бұл ұйым әлем бойынша бостандықтың кеңеюін қолдайтын тәуелсіз сарапшылар тобы. 2006 жылдың 12 қыркүйегінде Тафт (тағы 28 зейнеткер әскери қызметкер немесе қорғаныс министрлігінің қызметкерлерімен бірге) Сенаттың Қарулы күштер комитетінің төрағасы мен жетекші мүшесіне хат жазды. Аталған хатта Буш әкімшілігінің Женева конвенциясының 3-бабын қайта қарау әрекеті АҚШ әскери қызметкерлеріне "ауыр қауіп" төндіретінін білдірді. Тафт журналистер Дэвид Корн мен Майкл Исикофқа бұрынғы мемлекеттік хатшының орынбасары Ричард Армитаж журналист Роберт Новакқа Валери Уилсонның ЦРУ-да жұмыс істегенін жариялау үшін ақпарат көзі болғанын айтқандардың бірі екені хабарланды. Корн мен Исиковтың "Мақтан: Айналым, дау және Ирак соғысын сатудың ішкі тарихы" атты кітабына жазған шолуында Новак былай деп жазды: "Исиков Армитажды [өзінің бастапқы көзі ретінде] қалай тапқанын мен нақты білмеймін, бірақ 'Мақтан' екі дереккөзді анық көрсетеді: Вашингтондық лоббист Кеннет Дуберштейн, Армитаждың саяси кеңесшісі және Уильям Тафт IV, Армитаж мемлекеттік хатшының орынбасары болған кезде Мемлекеттік департаменттің заң кеңесшісі". Тафт 2016 жылғы президенттік сайлауда Дональд Трампқа қарсы болды, сондай-ақ 49 басқа республикалық бұрынғы ұлттық қауіпсіздік шенеуніктерімен бірге кандидатқа дауыс бермейтінін мәлімдеді. 2020 жылы Тафт тағы да өз партиясын сынап, Трамптан гөрі демократ Жо Байденді қолдады. 2020 жылы Тафт 130-дан астам бұрынғы республикалық ұлттық қауіпсіздік шенеуніктерімен бірге президент Трамптың тағы бір мерзімге лайық еместігін мәлімдеген хатта қол қойды. "Осы мақсатта біз вице-президент Жо Байденнің АҚШ-тың келесі президенті болып сайлануы ұлтымыздың мүддесіне сай екеніне толық сенімдіміз және оған дауыс береміз".

After the re election of President Bush, resignation of Colin Powell and appointment of Condoleezza Rice as secretary of state, Taft resigned to return to private practice, again at Fried, Frank, Harris, Shriver & Jacobson. Currently he is a visiting professor at Stanford Law School, having succeeded Allen Weiner as the Warren Christopher Professor of the Practice of International Law and Diplomacy in 2007. In January 2009 he was named chair of the board of trustees for Freedom House, an independent watchdog organization that supports the expansion of freedom around the world. On September 12, 2006, Taft co signed (along with 28 other retired military or defense department officials) a letter to the chairman and ranking member of the Senate Armed Services committee in which he stated his belief that the Bush Administration's attempt to redefine Common Article 3 of the Geneva Convention "poses a grave threat" to U. S. service members. Taft is said to be one of the sources who told journalists David Corn and Michael Isikoff that former Deputy Secretary of State Richard Armitage was the source syndicated columnist Robert Novak had when he made public the fact that Valerie Wilson worked for the CIA. In a review of Corn's and Isikoff's book, Hubris: The Inside Story of Spin, Scandal, and the Selling of the Iraq War, Novak wrote: "I don't know precisely how Isikoff flushed out Armitage [as Novak's original source], but Hubris clearly points to two sources: Washington lobbyist Kenneth Duberstein, Armitage's political adviser, and William Taft IV, who was the State Department legal adviser when Armitage was deputy secretary." Though a staunch Republican, Taft opposed the 2016 presidential campaign of Donald Trump, declaring alongside 49 other Republican former national security officials that he would not vote for the candidate. In 2020, Taft again rebuked his party, endorsing Democrat Joe Biden over Trump. In 2020, Taft, along with over 130 other former Republican national security officials, signed a statement that asserted that President Trump was unfit to serve another term, and "To that end, we are firmly convinced that it is in the best interest of our nation that Vice President Joe Biden be elected as the next President of the United States, and we will vote for him."