Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1988 жылғы Гонконг тарихи қорқынышты фильмі, режиссері Т. Ф. Му. "Күннің артындағы адамдар" (сөзбе-сөз – "Қара Күн: 731", кейде "Күннің артында адам" деп те аталады) – 1988 жылғы Гонконг тарихи қорқынышты фильмі, режиссері Т. Ф. Му, сценарий авторлары Мэй Лю, Вэн Юань Му және Дун Цзинь Тэн. Фильм Екінші Қытай-Жапон соғысы кезінде Жапон императорлық армиясының 731-ші бөлімінде, құпия биологиялық қаруды сынақтан өткізу бөлімшесінде жасалған соғыс қылдықтарын көрсетіп береді. Онда соғыстың соңында 731-ші бөлім қытай және этникалық орыс тұтқындарына жасаған қатыгез медициналық тәжірибелер туралы айтылады. Бұл фильм Гонконгта "III деңгей" (АҚШ-тың NC-17 рейтингісімен тең) санатындағы алғашқы туынды.
1988 Hong Kong historical exploitation horror film directed by T. F. Mou
Men Behind the Sun (, literally Black Sun: 731, also sometimes called Man Behind the Sun) is a 1988 Hong Kong historical exploitation horror film directed by T. F. Mou, and written by Mei Liu, Wen Yuan Mou and Dun Jing Teng. The film is a graphic depiction of the war atrocities committed by the Imperial Japanese Army at Unit 731, the secret biological weapons experimentation unit of the Imperial Japanese Army during the Second Sino Japanese War. It details the various cruel medical experiments Unit 731 conducted on Chinese and ethnic Russian prisoners towards the end of the war. It is the first film to be classified "level III" (equivalent to the US rating NC 17) in Hong Kong.
Сюжет
Фильм ашылады "Достық – достық, тарих – тарих" деген сөздермен. Жапон жігіттері Жасөспірімдер корпусына шақырылады. Олар Квантун армиясына бекітіліп, Широ Иши басқаратын 731-ші бөлімге қарасты нысандардың біріне жеткізіледі. Көп ұзамай, олар мекемеде жүргізіліп жатқан тәжірибелермен танысады, оларға бұл тәжірибелер ұнамайды. Тәжірибелердің мақсаты – қытай халқына қарсы соңғы құрал ретінде қолданылатын, аса жұқпалы бубондық оба штаммын табу. Осы уақытта жас сарбаздар жергілікті, сөйлей алмайтын қытай баласымен дос болады және олармен бірге ойын ойнайды. Бір күні командирлер жігіттерден қытай баласын мекемеге әкелуді сұрайды. Олар балаға ешқандай зиян келмейді деп ойлап, бұйрықты орындайды; бірақ жоғары дәрежелі медициналық қызметкерлер баланың денесін тірідей кесіп, мүшелерін зерттеу үшін сақтайды. Жастар не болғанын түсінген соң, командирлерін ұрып-соғып, наразылық тудырады. Кейін доктор Ишии, ішіндегі жұқпалы блохаларды өлтірмейтін керамикалық бомбаның прототипін жасайды. Оның тиімділігін тексеру үшін бірнеше қытай тұтқындарын айқышқа байлап қоюға бұйрық береді. Бірақ жапон әуе күштері шегініп жатқандықтан тәжірибе сәтсіз аяқталады. Қытай тұтқындары айқыштардан босап, қашуға тырысады; алайда жапон әскерлері оларды қуалайды және олардың көпшілігін қағып немесе атып өлтіреді, соның ішінде бірнеше жапондықтар да бар. 731-ші бөлім Хиросима мен Нагасакиге тасталған атом бомбалары және Ресейдің соғыс жариялауы туралы естиді. Доктор Ишии бастапқыда өзінің бағыныштылары мен олардың отбасыларына өзін-өзі өлтіруді бұйырады, бірақ оларды эвакуациялауға және егер ұсталса ғана өзін-өзі өлтіруге көндіреді. Содан кейін 731-ші бөлімше зерттеулерінің дәлелдерін жояды, соның ішінде тірі қалған тәжірибелік нысандарды газбен улап өлтіреді және ғимараттарды жарыққызады. Сол түні жапон әскерлері мен олардың отбасылары Жапонияға қайту үшін пойыз станциясында күтеді. 731-ші бөлімнің жалғыз аман қалған адамы, жапон әскері кейпінде жасырынып, олардың біріне шабуыл жасайды, бірақ жапон туына қадалады. Жастар корпусы станциядан шығарда қанға малған туды үреймен ұстап тұрады. Соңғы кадрларда доктор Ишии американдықтармен ынтымақтасып, оларға зерттеулерін ұсынып, олар үшін жұмыс істеуге келіскені айтылады. Бірнеше жылдан кейін ол Корея соғысына жіберіледі, одан кейін майданда биологиялық қару пайда болады. 731-ші бөлімге қатысқан жастар корпусының соғыстан кейін қиын өмір сүргені және олардың біліміне қараудың қиын болғаны белгілі болады.
The film opens with the passage "Friendship is friendship; history is history." A group of Japanese boys are conscripted into the Youth Corps. They are assigned to the Kwantung Army, and are brought to one of the facilities serving Unit 731, which is headed by Shiro Ishii. Soon, they are introduced to the experiments going on at the facility, for which they feel revulsion. The purpose of the experiments is to find a highly contagious strain of bubonic plague, to be used as a last ditch weapon against the Chinese population. Meanwhile, the young soldiers befriend a local mute Chinese boy with whom they play games of catch. One day, the commanding officers ask the boys to bring the Chinese child to the facility. Naively, they follow orders believing that no real harm will come to the boy; however, the senior medical staff vivisects the boy and keeps his organs for research. When the young soldiers realize what has happened, they stage a minor uprising by ganging up and physically beating their commanding officer. After a revelation, Dr. Ishii develops a prototype ceramic bomb that does not kill the infectious fleas inside upon being launched. To test its efficacy, he orders several Chinese prisoners to be tied to crosses. However, the experiment is botched since the Japanese aerial forces are retreating. Chinese prisoners break free from the crosses, and attempt to escape; however, Japanese troops hunt them down, and nearly all of them are run over or shot, including several Japanese. Unit 731 overhears the atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki and Russia's declaration of war. Dr. Ishii initially orders his subordinates and their families to commit suicide, but is persuaded instead to evacuate them and only commit suicide if captured. Afterwards, Unit 731 destroys evidence of their research, including gassing the surviving test subjects to death and blowing up the facilities. That night, the Japanese troops and their families wait at the train station to arrive home to Japan. One lone survivor of Unit 731, having disguised himself as a Japanese soldier, attacks one of them but is impaled by a Japanese flag. The Youth Corps clutch onto the blood stained flag in horror as they depart the station. The closing passages reveal that Dr. Ishii cooperates with the Americans, giving them his research and agreeing to work for them. Years later, he is moved to the Korean War, and biological weapons appear on the battlefield shortly thereafter. The Youth Corps involved with 731 are revealed to have led hard lives after the war, with their educational background being stigmatized.
Дау
Моу фильмде тарихи дәлдікті бейнелеуге тырысқанын айтса да, Гонконг сыншылары фильмнің эксплуатациялық сипаты тарихи қасірет туралы кез келген білім беру құндылығын жоққа шығарады деп сынға алды, ал жапон сыншылары фильмді Жапонияға қарсы насият деп бағалады. Американдық қорқыныш фильмдерін сыншылары фильмді шынайы түрде қорқынышты деп таныды, бірақ оның сценарийі мен повестволық құрылымы жеткіліксіз дейді, сонымен қатар Гонконг сыншыларымен білім беру құндылығының болмауына келісіп, осы себепті фильм АҚШ-та ресми түрде көрсетілген жоқ. Фильмнің графиктік мазмұны бүкіл әлемдегі цензуралық органдармен үлкен дау тудырды. Алғашында Австралияда тыйым салынған бұл фильм Жапонияда халықтың наразылығын тудырды, тіпті режиссер Моуға өміріне қауіп төнді. Фильм Моудың жас баланың шын мәнінде жасалған труп тікелей қарауы мен тірі мысықты бөлмеге лақтырып, жүздеген ашуланған егеуқырлар жейтін көрінісін пайдаланғаны үшін қосымша дау тудырды. 2010 жылғы «Қара күннің сәулесі: Т.Ф. Моумен әңгімелер» атты деректі фильмінде Моу мысықтың түсірілімге қатысқаннан кейін шаршағанын және сыйлық ретінде екі балық алғанын, мысықтың бал мен театрлық қанмен ылғалданғанын (басқа көріністердегідей нағыз қан емес, себебі тышқандар солай болғанда шабуылдайтын еді) және тышқандар тек балды жалап жегенін мойындады.
Though Mou claims he was trying to depict historical accuracy with the film, he has been criticized by Hong Kong critics that the film's appearance as an exploitation film negates any educational value involving a historical atrocity, and Japanese critics deemed the film as anti Japanese propaganda. American horror critics have deemed the film as genuinely horrifying, but lacking in writing or narrative structure while agreeing with Hong Kong critics regarding its lack of educational value, and as such the film has had no official US release. Because of its graphic content, the film has suffered mass controversy with censors all over the world. It was originally banned in Australia and caused public outcry in Japan to such an extent that director Mou even received threats on his life. The film garnered further controversy for its use of what Mou claims to be actual autopsy footage of a young boy and also for a scene in which a live cat appears to be thrown into a room to be eaten alive by hundreds of frenzied rats. In the 2010 documentary Black Sunshine: Conversations With T. F. Mou, Mou confessed that the cat was tired after participation in the film and got two fish as a reward, that the cat was made wet with honey and theater blood (as opposed to real blood like other scenes as the rat would attack otherwise), and that the rats were licking and eating the honey only.
Қабылдау
Қазіргі заманғы сын-пикирлерде "Лор." Variety журналы фильмді "жапон соғысының қылмыстарын пайдаланатын, төмен деңгейлі, сенсациялық туынды" деп атады, сонымен қатар "Жарғыш материал өте күшті және Кон Ичикаваның "Шөлейттегі оттар" сияқты классикалық фильмдеріндегідей салмақты берілуі мүмкін еді" деп көрсеткен, бірақ "көңілді қылуға тырысқан сенсациялық тәсілге жүгінеді, тірі адамдарға жасалған мәйіттерді тілгілеуді көрсетіп, құрбанның ішегін шығаратын жиренішті "декомпрессия" экспериментімен және егеуқырлармен толы бөлмеде қаншалықты қанды қиылысқан мысықтың қорқынышты реалистік көрінісін" ұсынады.
From contemporary reviews, "Lor." of Variety declared the film to be a "lowbrow exploitationer treating a serious subject, Japanese war atrocities." noting that "Explosive material is dramatically potent and could have been handled tastefully, as with Kon Ichikawa's classic films like Fires on the Plain" but "resorts to nauseating sensationalism, with butcher shop depiction of autopsies on live subjects, a disgusting "decompression" experiment spewing intestines out of a victim and a horrendously realistic scene of a pussycat bloodily mauled by a room full of rats."