Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Доверкорт – теңіз жағалауындағы қала және бұрынғы азаматтық округ, қазір Гарвич округінің құрамында, Тендринг ауданында, Эссекс графтығында, Англияда орналасқан. Ол өзінің кіші, бірақ көбірек танымал көршісі – Харвич портынан көне. Атауы ортақ бритт тіліне тән, "Довер" сөзі қазіргі уэльс тілінде "су" деген мағына беретін "dwfr" сөзінен келген; "court" сөзінің шығу тегі белгісіз, бірақ бұл "сумен бөлінген жер" дегенді білдіруі мүмкін. Қала Douorcortae атауымен бірінші рет 1000 жылға дейін жатқан кезеңде айтылған. Доверкорт 1086 жылғы "Соңғы сот кітабында" кездеседі. Бүгінде Харвич және Доверкорт – бірімен-бірі жалғасқан қалалар. 1921 жылы округтің халқы 7 695 адамды құрады. Доверкорт – демалысқа келгендер мен тұрғындарға дүкендер мен кафелер ұсынатын теңіз жағалауындағы курорт. Басты сауда орталығы – Хай-стрит, онда жекеменшік дүкендерден бастап ұлттық желілерге дейін әртүрлі дүкендер бар. Қалаға Доверкорт теміржол станциясы қызмет көрсетеді.
Dovercourt is a seaside town and former civil parish, now in the parish of Harwich, in the Tendring district, in the county of Essex, England. It is older than its smaller but better known neighbour, the port of Harwich. The name is common Brittonic with "Dover" coming from "dwfr", which is "water" in modern Welsh; the origin of "court" is unknown but possibly meant "land cut off by". The first mention of the town, as Douorcortae, is in CE1000. Dovercourt appears in the Domesday Book of 1086. Today Harwich and Dovercourt are contiguous towns. In 1921 the parish had a population of 7,695. Dovercourt is a seaside resort which offers shops and cafes for visitors and residents. The main shopping area is the High Street, with shops from independents to the national chains. The town is served by Dovercourt railway station.
Тарих
Саксон лорды Уулвин/Ульвин 1066 жылы иелік еткен; 1086 жылға қарай мүлік Обри де Вере I-нің меншігіне өтті және 16 ғасырға дейін оның ұрпақтары – Оксфорд графының барониясының бір бөлігі болып қалды. Ол 12 ғасырдың ортасында Хью Бигодқа үйленген Джулиана де Веренің құдайының бір бөлігі болды, ал субтенденция Норфолк графы Бигодқа берілді, олар оны Верелерден бір рыцарьтік міндеттеме ретінде иеленді. Графиня Джулиананың ұлы, Норфолк графы Роджер Бигод Харвичте шіркеу салып, оны Вере қоры Колн аббаттығына (Эссекс) табыс етті. Қазіргі қала 1845 жылға дейін тамыр тартады, осы жылы Шығыс Үндістан саудагері Джон Багшоу аймаққа көшіп келіп, қазіргі Доверкорт тұрған жерді сатып алды. Ол Лондондық сәулетші В. Х. Линдсейдің көмегімен теңізге қарайтын жаңа курортты дамыту жоспарларын жасады. 1845 жылы өзі мен отбасысы үшін Клифф Хаус сарайын салып, жобаны бастады және Харвич аймағына теміржол байланысын белсенді түрде ілгерілетуге кірісті. Клифф Хаус жерінде шалыбиаттық бұлақ табылып, Багшоу мүлікті шипажай, кітапхана, сорғы бөлмесі және консерваторияны қоса кеңейтті. Содан кейін ол Оруэлл террасасын дамытты, онда оның ұлы Роберт Джон Багшоу, әкесі сияқты Харвичтен депутат, 1857 жылы Банксэй Хаусына көшіп келді. Алайда, Marine Parade және Cliff Estate-ті қамтитын даму жобасы Багшоуға қаржылық қиындықтар туғызды және ол 1859 жылы банкрот деп жарияланды. Клифф Хаус 1909 жылы, ал Спа 1920 жылы бұзылғанымен, оның көптеген басқа дамулары әлі де сақталған. 1925 жылдың 1 қазанында приход жойылды және Харвич Сент-Николаспен біріктіріліп, Харвич құрылды. 1939 жылы Уорнердің демалыс лагері (Лоу-роудта) Kindertransport миссиясымен Ұлыбританияға келген босқындар балаларына пайдаланылды. Бұл Анна Эссингердің басшылығымен және Бунс Корт мектебінің бірнеше қызметкерлерінің көмегімен жүзеге асырылды. 1980-ші жылдары Уорнерс BBC-нің Hi de Hi! ситкомын түсіру үшін пайдаланылды. 1930 жылдардағы коттедждер орналасқан жер Maplin’s-ке айналдырылды. Қазір ол Hightrees деп аталатын тұрғын үй кешені.
The Saxon lord Wulwin/Ulwin was lord in 1066; by 1086 the estate was in possession of Aubrey de Vere I and remained part of the barony of his descendants the Earls of Oxford until the 16th century. It formed part of the dowry of Juliana de Vere when she married Hugh Bigod in the mid 12th century, and the sub tenancy passed to the Bigod earls of Norfolk who held it as one knight's fee of the Veres. Countess Juliana's son Roger Bigod, 2nd Earl of Norfolk founded a chapel at Harwich and granted it to Colne Priory, Essex, a Vere foundation. The present town dates back to 1845 when John Bagshaw, an East India merchant, moved to the area and bought the land where Dovercourt now stands. He developed plans to develop a new resort overlooking the sea with the help of W. H. Lindsey, a London architect. He started the project in 1845 by building a mansion, Cliff House, for himself and his family and actively promoted the railway link to the Harwich area. When a chalybeate spring was discovered in the grounds of Cliff House, Bagshaw extended the property to incorporate a spa, library, pump room, and conservatory. He next developed Orwell Terrace where his son Robert John Bagshaw, like his father an MP for Harwich, moved into Banksea House in 1857. However the development project, which included Marine Parade and the Cliff Estate, caused Bagshaw financial difficulties and he was declared bankrupt in 1859. Although Cliffe House was demolished in 1909 and the Spa in 1920, most of his other developments still stand. On 1 October 1925 the parish was abolished and merged with Harwich St Nicholas to form Harwich. In 1939 Warner's Holiday Camp, in Low Road, was used for refugee children arriving in the UK in the Kindertransport mission. This was carried out under the direction of Anna Essinger and aided by several of the staff from Bunce Court School, In the 1980s Warner's was used as the set for the filming of BBC sitcom Hi de Hi!. The site, with the original 1930s chalets, was transformed into Maplin’s. It is now a housing estate known as Hightrees.
Доверкорт ғибадатханасы
1400 жылдары Мейн-Роудтағы Барлық Әулиелер шіркеуі ағаштан жасалған крест (немесе род) шіркеу экранында қасиетті орынға айналғаннан кейін мыңдаған паломниктерді тартты. "Ол керемет қасиетке ие болған және кейбір жағдайларда сөйлеген деген қаңқа болған", - деді тарихшы Джон Эшдаун Хилл. 1600 жылғы "Кройдондық көмірші" ("Grim, the Collier of Croydon") пьесасында: "Ал енді Доверкорттың роды сөйледі, оның пікірлерін шындыққа бекітіп" ("And now the rood of Dovercourt did speak, Confirming his opinions to true") делінген. Ашдаун Хиллдің сөзіне göre, Джон Говард, Норфолк герцогының 1-ші жазбалары, ол ғибадатханаға ақша сыйлаған, "соның ішінде 1482 жылы родтағы Мәсіхтің бейнесіне кигізілген киімдерді". 1981 жылғы басылымда Джон Фокс шіркеудегі адамдардың тым көп болғандықтан, "ешкім есікті жаба алмады" деп хабарлаған. Сондай-ақ, "Доверкорт" сөзі "жатақ, бабель" дегенді білдіретіні айтылады. 1532 жылы Дедхэм, Эссекс және Ист-Бергольттен келген төрт жас протестант Доверкортқа сапар жасады. Фоксқа сәйкес, олар родтың керемет қасиеттеріне қызығып, оның өзін-өзі қорғай алатынын көруге ниеттенді. Олар родты алып, өртеп жіберді. Үш адам ұсталып, дарға асылды. Жақын маңдағы 1960 жылдардағы тұрғын үй кешеніндегі Холируд көшесінің атымен өртеу орны еске алынады.
In the 1400s All Saints Church in Main Road drew thousands of pilgrims after the wooden cross (or rood) on its rood screen became a shrine. "It acquired a miraculous reputation and was said to have spoken on some occasions," said John Ashdown Hill, the historian. The 1600 version of the play Grim, the Collier of Croydon, says: "And now the rood of Dovercourt did speak, Confirming his opinions to true." The accounts of John Howard, 1st Duke of Norfolk, show that he donated money to the shrine "including clothing in 1482 used to dress the image of Christ on the rood," according to Ashdown Hill. The 1981 edition of says that John Foxe reported that the crowd in the church was so great "no man could shut the door". It adds that the word "Dovercourt" can mean "a confused gabble, a babel [sic]". In 1532 four young Protestants from Dedham, Essex and East Bergholt rode to Dovercourt. According to Foxe, they were intrigued by the rood's miraculous reputation and wanted to see whether it could defend itself. They took down the rood and burnt it. Three of the men were caught and hanged. The site of the burning is commemorated by the road name Holyrood on a nearby 1960s housing estate.
Доверкорт әйелдері
Доверкорт әйелдерінің "айқайлап, көп сөйлейтін" репутациясы болған. Бұл, мүмкін, жоғарыда айтылған Доверкорт қасиетті орнымен байланысты. Кітапта Шафтесберидегі Сент-Петр шіркеуінің қоңырау мұнарасындағы өлең жолдары келтірілген: "Қоңыраулар айналып, ретімен соққанда, көршілердің қалай келісу керектігін көрсетеді; бірақ олар дауыс көтергенде, қатал дыбыс ойынды бұзады, және бұл Доверкорт әйелдеріне ұқсайды".
notes that the females of Dovercourt had a reputation for being "scolds and chattering women". This is possibly connected with the Dovercourt shrine, above. The book cites Lines in the Belfry of St Peter's, Shaftesbury, as saying: "When bells ring round and their order be, They do denote how neighbours should agree; But when they claim, the harsh sound spoils the sport, And 'tis like women keeping Dovercourt."
Маяктар
1863 жылы Тринити Хаус жағажайда екі темір бұрандалы маяк тұрғызды, олар 1917 жылға дейін Ландгард Пойнт айналасында кемелерді бағыттау үшін пайдаланылды. Олар бағыттық жарықтар ретінде қызмет етті және Ландгард Пойнттағы үшінші маякпен (1861 жылы орнатылған секторлық жарық) бірлесіп жұмыс істеді: теңізден қарағанда екі Доверкорт маяғының түзу сызығы бастапқы бағытты көрсетті; кемелер осы бағытты сақтап, Ландгард маяғының түсі қызылдан аққа өзгергенше ұстайтын, содан кейін кеме Harwich Haven-ге солтүстік бағытпен бұратын. Алғаш құрылғанда Доверкорт маяқтары май шамдары мен шағылыстырғыштарды пайдаланған, екеуі де тұрақты жарық берген. 1878 жылы биік маяқ призмалық линзалар жиынтығымен жаңартылды, ал 1900 жылдардың басында екі маяқтың да жарық көзі ретінде майдың орнына газ қолданылғаннан кейін, оларға үздіксіз жарық сипаттамасы берілді. 1917 жылы Харвич порты басқармасы аймақтағы навигациялық белгілерге жауапкершілікті өз мойнына алып, терең су арнасын жарықтандырылған шаманшалармен белгіледі, бұл маяқтарды қажетсіз етті. Маяктардың жарығы тоқтатылды, бірақ құрылыстар өз орнында қалды. 1975 жылы екі маяқ та олардың арасындағы тас жолмен бірге ескерткіш ретінде тіркелді. Олар 1980 жылдары қалпына келтірілді; алайда, толыққанды сараптамадан кейін 2019 жылы Historic England-тың Мұраны қорғау тізіміне енгізілді.
In 1863 Trinity House erected a pair of cast iron screw pile lighthouses on the beach, used until 1917 to guide ships around Landguard Point. They served as leading lights and functioned in conjunction with a third lighthouse (a sector light established in 1861) on Landguard Point itself: from seaward the two Dovercourt lights aligned indicated the initial course of approach; vessels would keep to this course until the colour of the Landguard light was seen to change from red to white, whereupon the vessel would take a northerly course into Harwich Haven. When first built the Dovercourt lights used oil lamps and reflectors, and both displayed a fixed (i. e. steady) light. In 1878 the High Light was improved with the installation of a prismatic lens assembly, and in the early 1900s it was given a flashing characteristic following the introduction of gas, in place of oil, as the illuminant for both lights. In 1917 Harwich Harbour Board took over responsibility for navigation marks in the vicinity and chose to mark the deep water channel with a series of lighted buoys, rendering the lighthouses redundant. The lights were discontinued, but the structures left in situ. In 1975 both lighthouses were designated as a scheduled monument, together with the stone causeway which runs between them. They were restored in the 1980s; however, following a detailed survey they were placed on Historic England's Heritage at Risk Register in 2019.