Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер Александр Хью Холмс Стюарт (2 сәуір, 1807 - 13 ақпан, 1891) – Вирджиния штатының адвокаты және бірнеше саяси партиямен байланысты американдық саяси тұлға. Стюарт Вирджиния Бас Ассамблеясының екі палатасында (1836–1838, 1857–1861 және 1874–1877), АҚШ конгрессмені (1841–1843) және Ішкі істер министрі (1850–1853) қызметтерін атқарды. Вирджинияның одақтан шығуына қарсы болғанымен және Америка Азамат соғысы кезінде Вирджиния Сенатындағы мерзімін аяқтағаннан кейін қандай да бір лауазымға тағайындалмағанына қарамастан, соғыстан кейін Конгреске депутат болып сайланудан бас тартылды. Стюарт Тоғыздық комиссиясын басқарды, ол Жаңару кезеңінен кейінгі өзгерістерді кері қайтаруға тырысты. Ол сондай-ақ Вирджиния университетінің ректоры болып қызмет етті.
American politician
Alexander Hugh Holmes Stuart (April 2, 1807 – February 13, 1891) was a Virginia lawyer and American political figure associated with several political parties. Stuart served in both houses of the Virginia General Assembly (1836–1838, 1857–1861 and 1874–1877), as a U. S. Congressman (1841–1843), and as the Secretary of the Interior (1850–1853). Despite opposing Virginia's secession and holding no office after finishing his term in the Virginia Senate during the American Civil War, after the war he was denied a seat in Congress. Stuart led the Committee of Nine, which attempted to reverse the changes brought by Reconstruction. He also served as rector of the University of Virginia.
Алғашқы жылдар
Стюарт Вирджиния штатының Стаунтон қаласында судья Арчибальд Стюарттың үш ұлының бірі ретінде дүниеге келді. Арчибальд Стюарт Томас Джефферсонның шәкірті болған және шотланд-ирланд тегінің үшінші буынынан тараған америкалық еді. Оның әйелі Элеонора (Бриско) алыс ағылшын тегінен шыққан. Жеке тәрбиешілерден білім алғаннан кейін Стюарт Уильям және Мэри колледжінде оқыды. Ол Джон Тайло Ломакспен заң білімін жетілдірді және 1833 жылы туысы Фрэнсис Корнелия Болдуинге үйленді. Олардың алты қызы мен үш ұлы болды, олар туралы төмендегі отбасы бөлімінде айтылған.
Stuart was born in Staunton, Virginia, one of three sons of judge Archibald Stuart, a protege of Thomas Jefferson and third generation American of Scots Irish origin and his wife Eleanor (nee Briscoe), of distant English ancestry. After education by private tutors, Stuart attended the College of William and Mary. He studied law under John Tayloe Lomax and graduated from the University of Virginia in Charlottesville before marrying his cousin Frances Cornelia Baldwin in 1833. They had six daughters and three sons, as discussed in the family section below.
Мансап
Стюарт 1828 жылы Вирджиния штатының адвокатурасына қабылданды және көп ұзамай Ұлттық Республикалық партиясында белсенділік таныта бастады. Ол 1832 жылғы АҚШ президенттік сайлауында Генри Клейдің сәтсіз науқанына қолдау көрсетті.
Stuart was admitted to the Virginia bar in 1828 and soon became active in the National Republican Party. He supported the unsuccessful campaign of Henry Clay in the 1832 U. S. Presidential Election.
Делегаты және конгрессмен
Аугуста округінің сайлаушылары Стюартты алғаш рет 1836 жылы Вирджиния штатының делегаттар палатасына оларды өкілдік ететін екі адамның бірі ретінде сайлады. Сол кезде бір жылдық мерзімге (қазіргі таңда жартылай штаттық қызмет) екі рет виг партиясынан сайланған Стюарт Соттар комитетінде жұмыс істеді және ішкі жақсартуларды (Джеймс өзенінің каналы және теміржолдар) қолдады. Оның осындай жақсартулардағы кемшіліктерге қатысты сынды баяндамасындағы ұсыныстар қабылданбаса да, 1838 жылы Стюарт Жолдар және ішкі су жолдары комитетінің кіші мүшесі болды. 1850 жылдан бастап Стюарт үш жыл бойы жаңа президент Миллард Филлмордың басшылығымен АҚШ Ішкі істер министрі қызметін атқарды. Бұл министрлік Уиллинг мост ісіндегі әріптесінің ұсынысы бойынша құрылған еді, ал оның алдыңғы екеуі де ұзақ қызмет етпеді. АҚШ Жер басқармасын, Үндістер ісі жөніндегі бюроны және АҚШ Патент бюросын біріктірген министрлік Мексикамен шекараны анықтау мәселесімен де айналысты. Стюарт саяси ықпал ету мәдениетін өзгертпеді, бірақ саяси тағайындауларға ережелер мен стандарттар енгізіп, 1853 жылы президент Филлмордың өкілеттігі аяқталғанға дейін әкімшілік дүрмек-бастаудың бір бөлігін жойды. Вирджиния штатының Орталық ауыл шаруашылығы қоғамы алдында сөйлеген сөзінде Стюарт құлдықты Оңтүстік аймағының ауыл шаруашылығының өркендеуіне қажет деп толық мойындады, сондай-ақ ол Солтүстік экономикасына да пайда әкелетінін және бостандық зорлық-зомбылыққа алып келетінін айтты. 1860 жылғы АҚШ президенттік сайлауында Стюарт Конституциялық Одақ партиясын және оның үміткері Джон Беллді (АҚШ Конгресінде Теннесси штатын өкілдік еткен бұрынғы виг) қолдады. Белл Вирджинияда көпшілік дауыспен жеңіске жетті, бірақ екі үлкен партияның үміткерлерінен аз дауыс алды. Президент Авраам Линкольн сайланғаннан кейін АҚШ екі жауынгерлік лагерьге бөлінді, ал 1860 жылдың желтоқсанында Оңтүстіктің жеті штаты Конфедерация құруға кірісті. Аугуста округінің сайлаушылары 1861 жылғы Вирджиния штатының сецессиялық конвенциясына Юнионист Стюартты, Джон Браун Болдуинды (оның жеңешесі) және Джордж Бейлорды өкілдер ретінде сайлады. Ол 4 сәуірдегі алғашқы дауыс беруде сецессияға қарсы көпшілікпен бірге дауыс берді. Стюарт, Уильям Б. Престон және Джордж В. Рэндольф Вирджиния штатының арнайы делегациясы ретінде Вашингтон қаласына барып, 12 сәуірде Форт Самтердің тапсырылуынан кейін президент Линкольнмен кездесті. Линкольннің Оңтүстіктегі федералды бекіністерді сақтап қалуға бекінген ниетін көріп, үш адам 15 сәуірде Вирджиния штатының Ричмонд қаласына оралды. Екі күннен кейін сецессиялық резолюция тағы да конвенция қарауына түсті. Аугуста округінің барлық үш делегаты тағы да оған қарсы дауыс берді, бірақ ол қабылданды және сайлаушылармен бекітілді. 1861 жылдың 14 маусымында Стюарт сецессиялық жарлыққа қол қойғандардың бірі болды. Содан кейін Стюарт 1851 жылғы Вирджиния штатының Конституциясына түзетулер енгізуді ұсынды, оны тым демократиялық деп санады. Стюарт Линкольннің сайлануына еркін штаттардағы шексіз демократиялық тәжірибелердің себепкер болғанын айтты, сондай-ақ Солтүстіктегі тегін мемлекеттік мектептерді де сынады. Алайда Вирджиния штатының сайлаушылары 1862 жылдың 13 наурызында комитет ұсынған түзетулерді қабылдамады, бұл губернаторды сайлау жолын жойып, сот жүйесін қайта ұйымдастыруға бағытталған еді. Оның құжаттары Вирджиния тарихи қоғамында және Вирджиния университетінде сақталады, олардың кейбіреулері онлайн режимінде қолжетімді. Ол Филлмор кабинетінің соңғы тірі мүшесі болды. Оның күйеу баласы Джон М. П. Аткинсон (Франсис Пейтон Стюарттың күйеуі) 1857 жылдан 1883 жылға дейін Хэмпден-Сидней колледжінің он бірінші президенті болды. Оның Стаунтон қаласындағы үйі Стюарт үйі 1972 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді.
Augusta County voters first elected Stuart as one of two men representing them in the Virginia House of Delegates in 1836. Re elected twice as a Whig to what were then single year terms (and a position which is still part time), Stuart served on the Committee for Courts of Justice and also advocated internal improvements (the James River Canal as well as railroads). Although recommendations in his critical report concerning deficiencies in such improvements were not adopted, during 1838 Stuart became a junior member of the Committee on Roads and Internal Navigation. From 1850, Stuart served as United States Secretary of the Interior under new President Millard Fillmore for three years. That Department had been founded on the suggestion of one of his fellow counsel in the Wheeling Bridge case, and neither of his predecessors had lasted long. The department which consolidated the United States General Land Office, the Office of Indian Affairs, and the U. S. Patent Office also worked to resolve the boundary with Mexico. Stuart didn't change the culture of political patronage, but at least gave rules and standards to the political appointments and removed some of the administrative chaos until resigning as President Fillmore's term ended in 1853. At a speech before the Central Agricultural Society of Virginia, Stuart fully accepted slavery as in the best interest of Southern agricultural prosperity and argued it benefited the Northern economy as well as that emancipation would lead to violence. In the 1860 U. S. Presidential Election, Stuart supported the Constitutional Union Party and its candidate, John Bell (a former Whig who had represented Tennessee in the U. S. Congress). Bell won a majority of Virginia votes, although he ultimately received fewer votes than either major party candidate. As the United States divided into two hostile camps after President Abraham Lincoln's election, seven lower Southern states began establishing the Confederacy beginning in December 1860. Augusta County voter elected Unionists Stuart, John Brown Baldwin (his brother in law) and George Baylor to represent them in the Virginia Secession Convention of 1861. He voted with the anti secession majority on the initial vote on April 4. Stuart, William B. Preston and George W. Randolph as a special Virginia delegation traveled to Washington, D. C., and met President Lincoln on April 12 after the surrender of Fort Sumter. Finding Lincoln firm in his resolve to hold the federal forts in the South, the three men returned to Richmond, Virginia on April 15. Two days later, the secession resolution again came before the convention. All three Augusta County delegates again voted against it, but it passed and was ratified by voters. On June 14, 1861, Stuart was among those signing the ceremonial secession ordinance. Stuart then proposed amendments to Virginia's Constitution of 1851, which he thought too democratic. Stuart blamed unrestrained democratic practices in free states for Lincoln's election and also criticized the North's free public schools. However, Virginia voters, on March 13, 1862, rejected the committee's proposal, which would have removed the popular election of the governor and reorganized the judiciary. His papers are held by the Virginia Historical Society and the University of Virginia, which has made some available online. He was the last surviving member of Fillmore's cabinet. His son in law, John M. P. Atkinson (husband of Frances Peyton Stuart) was the tenth president of Hampden–Sydney College from 1857 to 1883. His home at Staunton, the Stuart House, was added to the National Register of Historic Places in 1972.