Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Иоганн Георг Якоби (2 қыркүйек 1740 – 4 қаңтар 1814) – неміс ақыны.
German poet
Johann Georg Jacobi (September 2, 1740 – January 4, 1814) was a German poet.
Өмірбаян
Философ Фридрих Генрих Якобидің ағасы Иоганн Георг Дюссельдорфқа жақын Пемпельфортта дүниеге келді. Ол Геттингенде теологияны, ал Хельмштедтте құқықтануды оқыды, 1766 жылы Галледе философия профессоры болып тағайындалды. Сол жылы ол жас ақынның 1764 жылғы «Поэтикалық тәжірибелер» шығармасына қызығушылық танытып, достығын жеңіп алған Дж. В. Л. Глеймпен танысты. Глейм мен Якоби арасында белсенді әдеби хат алмасу басталды. Якобиді өзіне жақын ұстау үшін Глейм 1769 жылы Гальберштадт соборында оған қызметтік орын алуға қол жеткізді, мұнда Якоби өз замандастарының бағаламаған анакреондық лирика мен сонеттер шығарды. Гердер Якобидің анакреондық поэзиясын дәмсіз әуесқойлық деп атады, Гёте оның әуенді өлеңдері тек әйелдерге ұнайды деп сынады, ал Лихтенберг Якобиді «доктор юбилятус» деп қысым жасады. 1774-1776 жылдары Глейм мен Якоби «Ирис» журналын шығарды, оған Гёте, Хайнсе, Ленц және Софи Ла Рош үлес қосты. 1784 жылы император Иосиф II Якобиді Фрайбург университетінде әдебиет профессоры етіп тағайындады, бұл мекемедегі алғашқы протестант профессоры болды. Қаланың католик халқы мен оқытушылар бұл шешімді қастық деп қарады, бірақ Иосиф мәжбүрлі ағартушылықтың өкілі ретінде танымал болды. Фрайбургтің білімді әйелдері жаңа профессорды әдемі өнер мен ғылым саласындағы білімі үшін бағалады, әсіресе түстен кейінгі шай ішу кештерінде. Кейде оның лекцияларына студенттерден гөрі әйелдер көп жиналды. 1791 жылы оның католик әріптестерінің қарсылығы ақыры жойылды. Олар оны университеттің алғашқы протестант ректоры етіп сайлады. Бұл 1803 жылы Брайсгаудың Наполеон бақылауында болған кезде қайталанды, онда Якобидің француз тілін жақсы білуі билікпен келіспеушіліктерді жеңуге көмектесті. Наполеон жеңіліске ұшырағаннан кейін Фрайбург пен Брайсгау Габсбургтерге қайтарылмады, бірақ Баден Ұлы Герцогтығының құрамында қалды. Бұл жергілікті халыққа қабылдауға көмектесу үшін Якоби, ескі Цаеринген әулетінің ұрпақтары болған ұлы герцогтар туралы: «Енді жүздеген жылдар бойы бөлінген екі елтаңба бірікті, ал герцогтың мейірімділігі тек аумақтарды ғана біріктірмей, жақсы азаматтардың рухтарын да үйлендіреді» деді. 1814 жылы Якоби қайтыс болғанда, оның қосылуына көптеген мәртебелі тұлғалар, студенттер мен азаматтар қатысты.
The elder brother of the philosopher Friedrich Heinrich Jacobi, Johann Georg was born at Pempelfort near Düsseldorf. He studied theology at Göttingen and jurisprudence at Helmstedt, and in 1766 was appointed professor of philosophy in Halle. That year he made the acquaintance of J. W. L. Gleim, who, attracted by the young poet's Poetische Versuche (1764), became his friend. A lively literary correspondence ensued between Gleim in Halberstadt and Jacobi in Halle. In order to have Jacobi near him, Gleim succeeded in procuring for him a prebendal stall at the cathedral of Halberstadt in 1769, and here Jacobi issued a number of anacreontic lyrics and sonnets that were not at all appreciated by the intellectuals of his time. Herder called Jacobi's anacreontic poetry tasteless nonsense, Goethe criticised the jingling verses as only impressing women, and Lichtenberg ridiculed Jacobi as a doctorem jubilatum. From 1774 to 1776, Gleim and Jacobi edited Iris, to which Goethe, Heinse, Lenz, and Sophie La Roche were contributors. In 1784, Emperor Joseph II appointed Jacobi as professor of belles lettres at the university of Freiburg, the first Protestant professor of that institution. The city's Catholic population and the teaching staff considered this a provocation, but Joseph was known for his erratic acts of forced Enlightenment. Freiburg's educated ladies appreciated the new professor for fine arts and science particularly during afternoon tea circles. At times more female admirers than students followed his lectures at the university. In 1791 the opposition of his male Catholic colleagues eventually vanished. They elected him as the first Protestant rector of the university. This happened again in 1803 during Napoleonic domination of the Breisgau when Jacobi's excellent knowledge of French helped to overcome differences with the authorities. Following Napoleon's defeat Freiburg and the Breisgau were not restored to the Habsburgs but remained under the rule of the Grand Duchy of Baden. To make this acceptable to the local populace, Jacobi said of the grand dukes, who were descendants of the old Zaehringen dynasty, "Now the two coat of arms during hundreds of years separated become one again and the Duke's kindness will not only unite the territories but marry the souls of the good citizens alike." When Jacobi died in 1814, an enormous crowd of dignitaries, students and citizens attended his funeral.