Кіріспе

Франциядағы теңіз қорғаныс компаниясы

Бұл саясатты XIV Людовик патшаның теңіз министрі Колберт жалғастырды, ол бірнеше ірі кемежайларды дамытты. Ол Тулон кемежайларын кеңейтті, Брест кемежайларын қазуға бұйрық берді және Рошфор кемежайларын құрды. 1683 жылы оның орнын басқан ұлы Сейнле оның жолын жалғастырды. Француз Корольдік теңіз флотының кемежайлар желісі 18 ғасырда одан әрі нығайтылды. 1750 жылы Монтембер графы бұрынғы қағаз фабрикасын Руэль-сюр-Туврдегі зеңбіректер шығаратын зауытқа айналдырды. 1777 жылы XVI Людовик патшаның теңіз министрі Антуан де Сартин Индре жанындағы кеме құрылысы орындарының қасында зеңбірек құю фабрикасын ашты. Сол жылы Шербург портын дамыту жұмыстары басталды, ол 1813 жылы аяқталды. 1778 жылы Лориан теңіз кемежайлары Л’Ориен портындағы «Компания де Индия» компаниясының орнын иеленді. 1926 жылы Рошфордағы теңіз кемежайлары жабылды. 1937 жылы Сент-Тропеде торпедаларға маманданған «Шнайдер» компаниясының бұрынғы орнында жаңа кәсіпорын ашылды. Осы кезде «Naval Group» компаниясының көптеген француздық нысандары құрылған болатын және олар содан бері өзгерген жоқ.

Индустрияландыру және техникалық инновациялар

XIX ғасырда теңіз кемежайлары өзгеріске ұшырады, желкенді кемелер флоты моторлы кемелермен алмастырылды. Осы нысандар индустрияландырылып, біртіндеп мамандандырылды. 1865 жылы Бресттегі теңіз кемежайлары қатаң түрде әскери мақсатта жұмыс істеді, Пенфельд порты коммерциялық кемелер үшін жабылды. 1898 жылы желкендер емес, винттік кемелерді құрастыруға маманданғаннан кейін, Шербургтегі кеме жасау орындарына су асты кемелерін жасау міндеті жүктелді. Соңында, 1927 жылы жарлық арқылы әртүрлі теңіз кемежайларының міндеттері нақты белгіленді: Брест пен Лориан ірі кемелерді салумен, Шербург су асты кемелерін салумен, ал Тулон, Бизерте және Сайгон флотты күтіп-жөндеумен айналысты. Теңіз кемежайларының рөлін ұтымды ету, қарулану жарысы мен отарлау аясында техникалық және әскери жаңарулармен, кемелерді жылдам өндірумен бірге жүрді. 1858 жылы Тулон кемежайларынан әлемдегі алғашқы теңізге шығатын броненосец – француздық "Глоир" кемесі жолға шықты. 1860 жылдары алғашқы торпедалық катерлер мен әскери су асты кемелері пайда болды, 1863 жылы француздық "Плонжур" су асты кемесі құрылды. Бұл алғашқы моторлы су асты кемесіндегі техникалық мәселелер оны әскери кеме емес, прототип ретінде қалдырды. Бірақ бұл 1886 жылы француздық "Гимнота" және 1899 жылы "Ле Нарвал" су асты кемелерін құруға жол ашты, олар тарихтағы алғашқы торпедалық су асты кемелері болды. 1910 жылдары ауыр су кемелерін өндіру де күшейтілді. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін бірнеше линкорлар салынды, ал 1939 жылы 35 000 тонналық француздық "Ришелье" линкоры флотты нығайтты.

Қызметті қайта ұйымдастыру

1946 жылы француз әскери кемежайларын қарап шығу 1927 жылғы жарлықта жарияланған түрлі нысандардың міндеттерін аяқтады. Брестке ірі кемелерді өндіру және жөндеу, Лорианға орташа өлшемді кемелерді салу, Шербургке су асты кемелерін, ал Тулонға флотты жөндеу және күтіп ұстау міндеті жүктелді. Ішкі аймақтарда Индрет кемелердің қозғалтқыштарын жасаумен, Руэлл – қару-жарақ, ірі бөлшектер мен электрониканы, Сент-Тропе – торпедаларды өндірумен, ал Гериньи – теңіз тізбектерін және якорьларды жасаумен айналысты. Бес нысан шетелде орналасқан: Мерс-эль-Кебир, Бизерте, Дакар, Диего-Суарес және Папеете. 1961 жылға дейін француз әскери-теңіз күштері өз флотын Дирекция де Конструкцияс э Армес Навалес (DCAN) арқылы теңіз кемежайларында өз күштерімен ұстап, жөндеуден өткізді. DCAN-да жұмыс істейтін инженерлер француз әскери-теңіз күштерінің инженерлік бөліміндегі офицерлер болды. Осы кезде кемежайлар Әскери-теңіз күштерінен тәуелсіздік алып, 1970 жылдары олардың қызметін кеңейтуге мүмкіндік туды. Бір DCAN құрлықтағы және шетелдегі барлық теңіз кемежайларын басқарды және Direction Technique des Constructions Navales (DTCN) есебінде болды. DTCN өз кезегінде Мишель Дебре құрған Délégation Ministérielle pour l’Armement (DMA) алдында жауапты болды. 1977 жылы DMA қару-жарақ жөніндегі бас делегацияға (DGA) айналды. Бұл реформаның мақсаты үкімет билігінде жұмыс істейтін, барлық қарулы күштердің жобалау және құрылыс мүмкіндіктерін бір делегацияда біріктіру болды. 1958 жылы генерал де Гольдің француз әскери ядролық бағдарламасын және қорғаныс стратегиясын ресми түрде іске қосуы қорғаныс өнеркәсібі мен қорғаныс технологиясын қайта құруға ықпал етті. Cœlacanthe жобасы DTCN және француздық баламалы энергетика және атом энергиясы жөніндегі комиссияны біріктірді, ал 1971 жылы француздық Redoutable су асты кемесі, француздың алғашқы зымырандық ядролық су асты кемесі, пайдалануға берілді.

Компанияға айналу

Халықаралық экономикалық ахуал мен 1970-ші жылдардағы отаршылдықтан құтылу DCAN-ді жаңа нарықтарға қадам басуға итермеледі. Шетелдегі теңіз кемежайларын жоғалту француз флотының кемелерге деген қажеттілігінің төмендеуімен және қаржыландыру алудың қиындығымен күшейді. Бұл тенденция Суық соғыс аяқталғаннан кейін де жалғасты, DCAN қызметінің әртараптандыруына қарамастан, ол электр қуаты желісін күтіп ұстау және жағалаудағы миналарды жоюды қамтыды. Кейбір нысандар азаматтық жобаларға маманданды: Брест жүк көліктерін, Guérigny – ауыл шаруашылығы техникасын, ал Тулон – азаматтық кемелерді (яхттар, лайнерлер) өндірді. Бірақ тапсырыс кітаптарынан тысқары қарасақ, DCAN-нің қоғамдық мәртебесі күмәндана бастады және ол Францияның теңіз кемежайларының әлеуетін дамытуға кедергі келтіретін әкімшілік бөгдел ретінде қарастырылды. Бұл өзгеріс бірнеше кезеңде жүзеге асты. 1991 жылы DCAN DCN (Direction des Construction Navales) деп қайта аталды. Сол жылы DCN International құрылды. Бұл акционерлік қоғамның (PLC) міндеті DCN қызметін халықаралық деңгейде ілгерілету және оның өнімдерін экспорттауды жеңілдету болды. 1992 жылы DCN-нің мемлекеттік тапсырыстармен байланысты қызметтері Теңіз бағдарламалары департаментіне (SPN) қосылды, ол француз теңіз флоты үшін кемелерді сатып алушы орган еді. Осыдан кейін DCN тек өнеркәсіптік қызметке жауапты болды, бірақ DGA құрамында қалды. Бұл мәртебе өзгерісі DCN International-ға 1990-жылдардың соңынан бастап DCN-ге халықаралық сауданы дамытуда коммерциялық және құқықтық қолдау көрсетуге мүмкіндік берді. DCN International ұстанған даму стратегиясы бірнеше ірі келісімшарттарға қол қоюға әкелді. 1994 жылы Пәкістанға үш суасты кемесі жеткізілді, ал 1997 жылы Чили үшін екі кеме салынды. 2000 жылы Сингапурға алты кеме жеткізу бойынша келісім жасалды. 2007 жылы Малайзиямен екі Scorpène суасты кемесін жеткізу туралы келісімге қол қойылды, бұл Armaris еншілес компаниясы арқылы жүзеге асты. DCN мұнайды теңізден өндіру саласында да келісімшарттар жеңіп алды. 1997 жылы Брест полигоны Sedco 707 платформасын жаңғыртты және қазір SFX типті мұнай платформаларын салады. 1999 жылы DCN Қорғаныс министрлігіне тікелей бағынатын ұлттық агенттікке (SCN) айналды. Соңында, 2001 жылы Франция үкіметі DCN-ді толық мемлекеттік меншіктегі жекеше компанияға айналдыру туралы шешім қабылдады. Мәртебе өзгерісі 2003 жылы күшіне енді. DCN енді тек DCN деп аталды, бұл атау Direction des Constructions Navales дегенді білдірмейді.

DCNS тобының дамуы мен жалғасы

2007 жылы DCN компаниясы Thales компаниясының француздық теңіз қызметі тармағын, бұрын DCN мен Thales арасында теңдей бөліскен еншілес компания Armaris-ты, сондай-ақ екінші әуе кемесін салу жобасына жауапты MOPA2 компаниясын сатып алды. Жаңа бірлестіктің жаңа есімін көрсету үшін бұл топ DCNS деп аталды. Thales компаниясы топтың капиталының 25%-ын иеленді. 2011 жылы Thales компаниясы DCNS капиталындағы үлесін 35%-ға дейін арттырды. Жасырын көп функциялы фрегаттардың (FREMM) құрылысы 2007 жылы басталды. 2008 жылы тарихта алғаш рет фрегаттың палубасына әуе дроны қонды. 2013 жылы топ өзінің ғылыми-зерттеу жұмыстарын дамыту мақсатында DCNS Research құрды. DCNS India, бүгінде Naval Group India 2008 жылы құрылды, бұл 2005 және 2008 жылдары алты Scorpène классындағы конвенциялық суасты кемелерін жеткізу бойынша екі келісімшартқа қол қойылғаннан кейін мүмкін болды. Сол сияқты, 2013 жылы Бразилияда суасты кемелерін салу алаңы ашылды. Топ 2013 жылы DCNS Университетін құрды, ол ішкі және сыртқы оқытуды жүзеге асырады. 2017 жылдың 28 маусымында DCNS компаниясы Naval Group деп өз атауын өзгертті.

Іс-шаралар

Naval Group қызметін екі негізгі бағытқа бөлуге болады: әскери-теңіз қорғанысы – компанияның тарихи негізгі қызметі (кемелер, суасты кемелері, күштердің операциялық дайындығын басқару). 2021 жылы Naval Group теңіз жаңартылатын энергия саласындағы қызметін тоқтатты.

Теңіз қорғанысы

Naval Group су бетіндегі және су астындағы әскери-теңіз жүйелерін, сондай-ақ олармен байланысты жүйелер мен инфрақұрылымдарды жобалайды, әзірлейді және олардың операциялық дайындығын басқарады. Қаруланған кемелердің жобасын басқарушы және интегратор ретінде Naval Group стратегиялық бағдарламаны жоспарлаудан бастап, жобалау, құрылыс және операциялық дайындықты басқаруға дейін құндылық тізбегінің барлық кезеңінде қатысады. Топ француз әскери-теңіз күштерімен және басқа да әскери-теңіз күштерімен стандартты өнімдер бойынша, сондай-ақ француз үкіметінің рұқсатымен жұмыс істейді. Бұған қоса, ол француз әуе күштеріне автоматтандырылған навигация және жауынгерлік жүйелерді жобалау және ұшақтарды жаңарту үшін әскери сараптамасын ұсынады.

Энергетика және теңіз инфрақұрылымдары

Топ EDF, CEA және AREVA-мен бірге EPR электр станцияларын салуға және ядролық электр станцияларын күтіп-ұстауға қатысады. Сонымен қатар, Naval Group жылу электр станциялары мен әскери-теңіз базаларын да салады. Топ Майотта, Реюньон және Сен-Пьер-и-Микелон аралдарындағы электр станцияларын жобалады. 2008 жылдан бері олар Flexblue деп аталатын кішкентай (50 мен 250 MWe) ядролық электр станциясының концепциясын зерттеп келеді. Жоба 2014 жылы тоқтатылды. Naval Group төрт жаңаруға болатын теңіз технологияларына инвестиция жасады: толқын энергиясы, теңіз ағындарының турбиналары, мұхиттың жылу энергиясын түрлендіру (OTEC) және суда жүзетін жел турбиналары. 2017 жылы Naval Energies компаниясын құрды. 2013 жылы ирландтық OpenHydro компаниясын бақылауға алғаннан кейін Naval Group ғылыми-зерттеу және әзірлеу сатысынан өнеркәсіптік өндіріске көшуге мүмкіндік алды. 2021 жылы Naval Group Naval Energies қызметін тоқтатты.

Корпоративтік жауапкершілік

Naval Group оқыту мен кәсіби интеграцияны дамыту үшін бірнеше бағдарламаларды жүзеге асырады. Топ ірі компаниялар мен шағын кәсіпорындар арасындағы қарым-қатынасты нығайтатын және жетекші университеттер мен академиялық мекемелермен серіктестік орнататын Pacte PME келісімшартына қол қойды. 2006-2013 жылдар аралығында DCNS инженерлік мектептердегі студенттер үшін Trophée Poséidon ұйымдастырды, ол инновация және теңіз ортасы саласындағы студенттік жобаларды марапаттады. 2008-2014 жылдар аралығында Naval Group техникалық біліктілігі бар және біліктілігі жоқ адамдарға арналған кәсіби интеграция бағдарламасын жүргізді, оны Filières du Talent деп атады. 2010 жылы бұл бағдарлама «Азаматтық кәсіпорын» ұлттық жүлдесімен марапатталды. DCNS сонымен қатар көптеген жылдар бойы өзінің технологиясын бөлісу арқылы және демеушілік және тәлімгерлік қызметтері арқылы яхта жасау әлемінде қатысты. Топ 2001 жылдан бері Крозон түбегіне жақын жерде өткізілетін Гран-при де л'Эколь-Навальдің серіктесі болып табылады. Ол 2007 жылдан бері Брест қаласындағы Pôle France Voile серіктесі болып табылады және бұрынғы спортшылардың кәсіби интеграциясына жұмыс істейді. 2008 жылы DCNS әлемді айналып өту үшін жасалған бір корпусты DCNS 1000 яхтасын құрды. Ол 2013 жылы Кристоф Оффенштейннің Франсуа Клузеттің «En Solitaire» фильмінде көрсетілді. Бүгін Naval Group эксперименталды L'Hydroptère тримаранды жасап, корпус және навигациялық жүйелер үшін композиттердегі техникалық тәжірибесін бөлісті және 2007 жылы Америка кубогына қатысқан Areva Challenge командасымен серіктестік құрды. Тулондағы Naval Group өндірістік алаңы 2005 жылдан бері Тулон регби клубының серіктесі болып табылады.

Ұйым

Naval Group – француз мемлекетінің 62,49% үлесіне ие жекеше компания. Thales тобының капиталы 35% құрайды, ал қалған 2,51% компания мен қызметкерлердің үлесінен тұрады. 2016 жылдың соңында Naval Group компаниясында 12 771 адам жұмыс істеді, олардың басым бөлігі жеке сектордағы жұмыскерлер, ал қалғаны мемлекеттік сектордағы жұмыскерлер. Топ 18 елде өкілдік етеді және еншілес компаниялары мен бірлескен кәсіпорындары арқылы Франциядан тыс жерлерде бірнеше серіктестіктер құрды.

Қаржылық деректер

2012 2013 2019 2020 2021 2022 Айналма (миллиард €) 3.36 2.93 3.6 3.3 4.0 4.0 Белсенді тапсырыстар (миллиард €) 2.53 2.27 5.3 3.4 3.0 5.6 Тапсырыстар кітабы (миллиард €) 14.46 13.22 15.01 15.2 14.0 15.3 Оперативтік пайда (миллион €) 208.5 166.4 261.6 3.3 232.7 96.8 Таза пайда (миллион €) 163.7 104.1 145.2 56.3 192.5 327.8

Дүниежүзі бойынша

Naval Group компаниясы Австралия, Сауд Арабиясы, Бразилия, Чили, Біріккен Араб Әмірліктері, Грекия, Үндістан, Индонезия, Малайзияда өкілдік кеңселерге ие. Топтың еншілес компаниялары мен бірлескен кәсіпорындары әлемнің түкпір-түкпірінде өкілдік етеді, олар толыққанды иеленуге немесе басқа компаниялармен бірлесіп жұмыс істеуге құқылы.

Даулар

DCN / DCNS Францияның соңғы ұрпақтың ең ірі саяси және қаржылық дауларының бірінде маңызды рөл атқарды, оның салдарынан сегіз адамның себепсіз өлімі, шамамен жарты миллиард доллар жоғалған ақша және үкіметтің қатысы бар деген алаңдатарлық айыптаулар туды, бұл 1990 жылдарда Тайваньға соғыс кемелерін сатумен байланысты. Жоғарыда аталған Тайваньға кемелерді сату мәселесінен өзге, 2010 жылы француз прокурорлары Францияның жоғары лауазымды шенеуніктеріне пара беру және сыйақы алу мүмкіндігін қамтитын, әртүрлі суасты кемелерін сатуға қатысты кең ауқымды жемқорлық қылмыстары бойынша тергеу бастады. Прокурорлардың ерекше қызығушылығын Үндістан және Малайзия сияқты елдерге Scorpène класындағы суасты кемелерін сату қоздырды. Малайзиядағы тергеуді адам құқықтары жөніндегі Suaram ұйымы бастады, себебі ол қорғаныс министрі болған кездегі премьер-министр Нажиб Разак пен оның досы Абдул Разак Багиндаға қатысты, оның Primekar компаниясы екі Scorpène суасты кемесін сатып алу кезінде үлкен комиссия алды деп күдіктелді. Француз тергеушілері Primekar компаниясы Малайзия үкіметімен және DCNS компаниясымен келісімшартқа қол қойылғанға дейін бірнеше ай бұрын құрылғаны және Primekar компаниясының суасты кемелерін күткізуде тәжірибесі болмағаны және келісімшартты қаржылай қолдауға мүмкіндігі болмағанына қызығушылық танытты. Тергеу сондай-ақ Гонконгтағы Terasasi Ltd компаниясының, директорлары Разак Багинда мен оның әкесі, Малайзия теңіз күштерінің құпия қорғаныс құжаттарын DCNS-ке сатқанын анықтады. Сондай-ақ, мәмілеге қатысқан аудармашы Шаарибугиин Алтантуяның өлімі және зорлық-зомбылық туралы айыптаулар да қарастырылуда. 2015 жылдың 15 желтоқсанында француз соты Thales International Asia компаниясының бұрынғы президенті Бернард Байкокты Абдул Разак Багиндаға пара бергені үшін айыптады. Сонымен қатар, DCN International кеме құрылысы компаниясының директоры корпоративтік активтерді дұрыс пайдаланбағаны үшін айыпталды. 2016 жылдың 24 тамызында The Australian газеті Үндістанның 3,5 миллиард долларлық келісім бойынша құрылып жатқан Scorpène класындағы суасты кемесіне қатысты 22 000 беттік есептің жарияланғанын хабарлады. Scorpène туралы құпия ақпараттың жарияланғаны туралы күдіктер жасырындық, сенсорлар, суасты кемесінің әртүрлі тереңдіктегі шу деңгейі, акустикалық ақпарат және тағы басқалар туралы мәліметтерді қамтыды. Үндістан теңіз күштері деректердің жариялануына байланысты кінәні атаусыз шетелдік көздерге, мүмкін, құпия деректерді бұзуға байланысты жатқызды. Naval Group Австралиядағы Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Жоғарғы сотына газетке қарсы шағымданып, Scorpène туралы ескі техникалық ақпаратты қамтитын құжаттарды заңсыз жариялағанын мәлімдеді. Австралия соты 29 тамызда Naval Group пайдасына шешім шығарды және 1 қыркүйекте бұл шешімін бекітті.