Кіріспе
Ricercar (,/r//iː//tʃ//ər/'/k//ɑr/ REEchərKAR, ritʃerˈkar) немесе ricercare (,/r//iː//tʃ//ər/'/k//ɑr//eɪ/ REEchərKARay, ritʃerˈkaːre) – Ренессанстың соңғы және барокконың басындағы аспаптық шығармалардың бір түрі. "Ричеркар" термині итальян тіліндегі "ricercare" етістігінен туындаған, ол "іздеу, табу" деген мағынаны білдіреді; көптеген ричеркарлар кейінгі шығарманың тональностьын немесе ладын "іздеу" үшін кіріспелік қызмет атқарады. Ричеркар белгілі бір мотивтің түрленуін зерттеуі мүмкін, және осы тұрғыдан алғанда, иллюстрация ретінде қолданылатын шығармаға ұқсауы мүмкін. Бұл термин сонымен қатар аспапты ойнау немесе ән салу кезінде техникалық тәсілдерді зерттейтін этюд немесе жаттығуды белгілеу үшін де қолданылады. Көбінесе қазіргі қолданыста бұл фуганың ерте түрі, әсіресе тақырыбында ұзақ ноталар қолданылатын, маңызды сипаттағы шығарманы білдіреді. Дегенмен, бұл терминнің тарихи қолданысы әлдеқайда кең. Ең танымал ричеркарлардың қатарында Бахтың "Музыкалық құрбандығында" (The Musical Offering) кездесетін клавесинге арналған екеуі және Доменико Габриеллидің соло виолончельге арналған жеті шығармадан тұратын жинағы бар. Соңғы жинақта соло виолончельге арналған жазылған ең алғашқы шығармалардың бірі бар.
A ricercar (,/r//iː//tʃ//ər/'/k//ɑr/ REEchərKAR, ritʃerˈkar) or ricercare (,/r//iː//tʃ//ər/'/k//ɑr//eɪ/ REEchərKARay, ritʃerˈkaːre) is a type of late Renaissance and mostly early Baroque instrumental composition. The term ricercar derives from the Italian verb ricercare, which means "to search out; to seek"; many ricercars serve a preludial function to "search out" the key or mode of a following piece. A ricercar may explore the permutations of a given motif, and in that regard may follow the piece used as illustration. The term is also used to designate an etude or study that explores a technical device in playing an instrument, or singing. In its most common contemporary usage, it refers to an early kind of fugue, particularly one of a serious character in which the subject uses long note values. However, the term has a considerably more varied historical usage. Among the best known ricercars are the two for harpsichord contained in Bach's The Musical Offering and Domenico Gabrielli's set of seven for solo cello. The latter set contains what are considered to be some of the earliest pieces for solo cello ever written.
Терминология
XVI ғасырда "ricercar" сөзі әртүрлі композиция түрлерін білдіруі мүмкін еді. Сол кезде терминология икемді, тіпті шалаңдыққа бой берген: композитор аспаптық пьесаны токката, канцона, фантазия немесе ричеркар деп атауы қатаң таксономия емес, көбінесе ерікті шешім болатын. Дегенмен, ричеркарлар екі негізгі түрге бөлінеді: кейде жылдам өрнектер мен пассаждармен өрілген, токкатаға ұқсас, негізінен гомофониялық шығарма, XV ғасырдың соңынан XVI ғасырдың ортасына дейін кездеседі, кейін бұл түр токката деп атала бастады; және XVI ғасырдың екінші жартысынан бастап, әр бөлімі имитациялық түрде басталатын, көбінесе вариациялық формадағы бөлімдік шығарма. Имитациялық, контрапунктік типтегі ричеркардың екінші түрі тарихи тұрғыдан маңыздырақ болып шықты және ақырында фугаға айналды. Марко Далл'Акила (шамамен 1480–1538 жылдардан кейін) полифониялық ричеркарларымен танымал болды. Ричеркарлардың екі түрінің де мысалдары Гироламо Фрескобальдидің шығармаларында, мысалы, оның "Fiori musicali" атты еңбегінде табылуы мүмкін.