Австралияның теңіз асты кемелері

Кіріспе

Австралияның су асты әскери кемесі

Коллинз класының су асты кемелері – Австралияның Корольдік Австралия теңіз күштері (RAN) қолданатын дизельді-электрлік су асты кемелері. Коллинз класы австралиялық вице-адмирал Джон Августин Коллинзтің есімімен аталады. Алты су асты кемесінің әрқайсысы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көрсеткен ерлігі үшін RAN құрамындағы есімдерімен аталады. Бұл алты кеме Австралияда салынған алғашқы су асты кемелері болды, бұл Австралия өнеркәсібінде үлкен жақсартуларға және (Австралия бақылауындағы) дербес қызмет көрсету/техникалық қолдау қабілетін дамытуға ықпал етті. RAN-нің су асты кемелерін жаңаруды жоспарлау 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында басталды. Жеті компаниядан ұсыныстар келіп түсті, олардың екеуі 1987 жылдың ортасында жеңімпаз жобаны анықтау үшін қаржыландырылған зерттеуге іріктелді. Су асты кемелері швед кеме жасаушысы Kockums компаниясының үлкейтілген нұсқасы болып табылады және бастапқыда 471 типті деп аталды. Олар 1990 және 2003 жылдар аралығында Оңтүстік Австралияда Австралиялық су асты кеме корпорациясы (ASC) құрастырды. Су асты кемелері жобалау кезеңінен бастап көптеген оқиғалар мен техникалық мәселелерге тап болды, оның ішінде жобаны таңдау кезінде заңсыздық пен жақпарулық, құрылыс кезінде жобалық өзгерістерді дұрыс басқармау, алғашқы су асты кемелерінің мүмкіндіктеріндегі елеулі кемшіліктер және кластың алғашқы жылдарындағы үздіріліссіз техникалық проблемалар. Бұл мәселелер RAN-нің су асты кемелерін басқаруға жеткілікті персоналды сақтап қалудағы қиындықтарымен күшейді. 2008 жылға қарай тек үш кеме ғана толық құрамымен жұмыс істей алды, ал 2009 мен 2012 жылдар аралығында екі немесе одан аз кеме толыққанды қызмет ете алды. Бұл жағдайдың нәтижесінде туған жағымсыз жарияланымдар Коллинз класы туралы қоғамдық пікірдің нашарлауына әкелді. 20 жылдық қызмет көрсету мәселелерін шешкеннен кейін, 2016 жылдан бастап кемелер RAN үшін жоғары қолжетімділікті қамтамасыз етті. Коллинз класының 2026 жылға дейін қызметтен шығарылуы күтілген, бірақ 2016 жылғы Қорғаныс саясатының ақ кітабы осы мерзімді 2030 жылдарға дейін ұзартты. Коллинз класының қызмет ету мерзімі ұзартылады және сонар мен байланыс жүйелерін қоса алғанда, жоспарланбаған мүмкіндіктерді жаңарту көзделеді.

The Collins class submarines are Australian built diesel electric submarines operated by the Royal Australian Navy (RAN). The Collins class takes its name from Australian Vice Admiral John Augustine Collins; each of the six submarines is named after significant RAN personnel who distinguished themselves in action during World War II. The six vessels were the first submarines built in Australia, prompting widespread improvements in Australian industry and delivering a sovereign (Australian controlled) sustainment/maintenance capability. Planning for a new design to replace the RAN's submarines began in the late 1970s and early 1980s. Proposals were received from seven companies; two were selected for a funded study to determine the winning design, which was announced in mid 1987. The submarines, enlarged versions of Swedish shipbuilder Kockums' and originally referred to as the Type 471, were constructed between 1990 and 2003 in South Australia by the Australian Submarine Corporation (ASC). The submarines have been the subject of many incidents and technical problems since the design phase, including accusations of foul play and bias during the design selection, improper handling of design changes during construction, major capability deficiencies in the first submarines, and ongoing technical problems throughout the early life of the class. These problems have been compounded by the inability of the RAN to retain sufficient personnel to operate the submarines—by 2008, only three could be manned, and between 2009 and 2012, on average two or fewer were fully operational. The resulting negative press has led to a poor public perception of the Collins class. After 20 years of service issues, the boats have finally provided high availability to the RAN since 2016. The Collins class was expected to be retired about 2026, however, the 2016 Defence White Paper extended this into the 2030s. The Collins class life will now be extended and will receive an unplanned capability upgrade, including sonar and communications.

Даму және жобалау

Оберон классындағы дизельді-электрлік су асты кемелерін алмастыру үшін жаңа типтегі су асты кемесі туралы ұсыныс 1978 жылдың шілдесінде басталды, сол кезде RAN су асты кемелері саясатының директоры ескіріп бара жатқан Оберонды ауыстыру мәселесін қарастыруды бастау қажеттігін егжей-тегжейлі баяндаған құжат дайындады. Аталған құжатта су асты кемелерінің көпшілігі Австралияда салынуы және алты Обероннан асып түсуі мүмкін екендігі де ұсынылды. Австралияда су асты кемелерін салу науқанына Австралияның Еңбек партиясы және бірнеше кәсіподақтар қолдау көрсетті. 1978 жылдың тамызында ұсыныс қорғаныс операциялық талаптар комитеті тарапынан мақұлданды және жобаға SEA 1114 сатып алу белгілемесі берілді. RAN-ның басты талаптары төрт еді: су асты кемелері Австралия-Океания аймағындағы жұмыс жағдайларына қарай жасалуы керек, олар ұзақ қызмет ету үшін жетілдірілген жауынгерлік жүйемен жабдықталуы керек, кемелерді салу үшін Австралияда тиісті және тұрақты инфрақұрылым құрылып, олардың қызмет ету мерзімі ішінде техникалық қызмет көрсету және техникалық қолдау қамтамасыз етілуі керек, сондай-ақ су асты кемелері аңшы-жойғыш рөлінен өзге бейбіт және төтенше жағдайларда да жұмыс істеуге қабілетті болуы керек. Бастапқыда он су асты кемесі көзделді, бірақ 1983 жылдың басында бұл сан төрттен сегізге дейін қайта қарастырылды, ал кейіннен тағы екі су асты кемесін қоса сатып алу мүмкіндігімен алты су асты кемесін сатып алу туралы шешім қабылданды.

Конкурстық өтінімдер

Су асты кемесін әзірлеу 1983 жылдың мамыр айында басталды, осы кезде үкімет тендер жариялап, әлемдегі тоғыз дизель-электрлік су асты кемелерін өндіруші компаниялардың жетісінен ұсыныстар сұрады. Ұсыныстар ұсынылған ақпарат негізінде екіге дейін таңдалып алынар еді, олар жеңімпаз жобаны анықтау үшін қаржыландырылатын зерттеуден өтетін болды. Францияның Directions Techniques Des Constructions Naval компаниясы бастапқыда "Оберон" су асты кемесінен өңделген жобаны ұсынды, бірақ оны қарау комиссиясы жақсы қабылдамады, себебі су асты кемесі "Оберон" су асты кемесімен бірдей кезеңде жасалған еді. Олардың ұсынысы Rubis класындағы ядролық су асты кемелерінің дәстүрлі қуатпен жұмыс істейтін нұсқасына өзгертілді. Тағы бір неміс компаниясы Thyssen Nordseewerke өзінің ұсынысын жасады. Нидерландтық United Shipbuilder Bureaux және Rotterdamsche Droogdok Maatschappij серіктестігі де ұсыныс берді. Швециялық кеме жасаушы Kockums компаниясы 471 типті жобаны ұсынды, ол шведтік әскери-теңіз күштері қолданатын су асты кемесінің кеңейтілген нұсқасы еді. Ұлыбританиялық Vickers Shipbuilding & Engineering компаниясы 2400 типті жобаны ұсынды, ол кейін Upholder класына айналды. Қарау комиссиясы IKL/HDW Type 2000 жобасы ең жақсы деп шешті, Walrus класы "жақсы" деп бағаланды, ал Kockums және Vickers ұсыныстары "шектес" үміткерлер деп танылды. Дегенмен, тендерлердің ешқайсысы RAN-ның қажетті талаптарына толық сәйкес келмеді, сондықтан қаржыландырылатын зерттеу кезінде екі таңдалған ұсынысты қайта жаңарту қажет болды. Су асты кемесінің жобасына қатысты жауынгерлік деректер жүйесі бөлек сатып алынды; RAN-ның қажеттіліктерін қамтамасыз ете алатын 14 компания анықталды, олардың сегізінен 1983 жылдың қаңтарында жеке тендерлік сұраумен хабарланды. Әр тендерде сол кезде қабылданбаған "таратылған есептеу" анықтамасының болмауына қарамастан, үлестірілген архитектурасы бар жүйені ұсыну талап етілді және бағдарламалық жасақтаманы Ada тілінде бағдарламалау құнын көрсету керек еді, бірақ олар басқа бағдарламалау тілдері үшін қосымша шығындарды көрсетуге мүмкіндік алды. Walrus және Type 2400 су асты кемелерінің жобалары тиімсіз құрылыс тәжірибесінің салдарынан өндірісінің қымбатқа түсуі мүмкін еді, ал жауынгерлік деректер жүйесі тендерлері Plessey және Krupp/Ferranti ұсыныстарындағы негізсіз даму тәуекелімен және Sintra Alcatel тендеріндегі артық қуат тұтыну және ұсынылған американдық қару-жарақ жүйесімен үйлеспеу сияқты екі мәселемен шектелді. 9 мамырда Австралия кабинеті қаржыландырылатын зерттеулерге қатысты таңдауларды мақұлдады және барлығы Австралияда салынатын алты су асты кемесі, сондай-ақ тағы екеуіне опция қарастырылатыны туралы шешім қабылдады. Компанияларға жобаны нақтылау бойынша зерттеулер жүргізу үшін қаржы берілді, одан кейін соңғы таңдау жасалатын болады. Бұл процестің бір бөлігі ретінде екі су асты кемесін жобалайтын компаниялар кем дегенде 50% австралиялық меншікке ие консорциум құруға міндетті болды: IKL/HDW Eglo Engineering компаниясымен бірігіп Australian Marine Systems компаниясын құрды, ал Kockums (алғашқыда Eglo компаниясымен жұмыс істеуді жоспарлаған) Chicago Bridge & Iron, Wormald International және Australian Industry Development Corporation компаниясының австралиялық филиалымен бірлескен кәсіпорын құрды. Зерттеу кезінде австралиялық саясаткерлер мен БАҚ екі су асты кемесін жобалайтын компаниялардың бұрмалаушылық әрекеттері немесе жарамсыздығы туралы айыптаулар жасады. Бұл мәлімдемелер сол кезде билікте болған солшыл Австралия еңбек партиясы (АЭП) мен шведтік социал-демократиялық партиясы Kockums компаниясына жағымдылық танытуына әкелуі мүмкін еді, АЭП кокусының жоба бойынша брифингтік сессиясында ИДЛ/HDW өкілдеріне сұрақтарды қоюдағы көмек туралы тергеулер және Швеция мен Батыс Германиядағы қауіпсіздік оқиғаларына көпшіліктің назарын аудару. Шамамен сол уақытта Федералды қазынашы Пол Китинг фискалдық саясатты қатаңдату және барлық ведомстволардағы мемлекеттік шығындарды қысқарту үшін күш-жігер жұмсады.

The development of the submarine commenced in May 1983, when the government released a request for tender and approached seven of the world's nine diesel electric submarine manufacturers for submissions. The submissions would be narrowed down to two based on the provided information, with these undergoing a funded study to determine the winning design. Directions Techniques Des Constructions Naval of France originally supplied a design modified from the , but the submission review board did not view this favourably, as the submarine was of the same vintage as the Oberons. Their submission was altered to a conventionally powered version of the Rubis class nuclear submarine. Thyssen Nordseewerke, another German company, offered their The Dutch partnership of United Shipbuilder Bureaux and Rotterdamsche Droogdok Maatschappij submitted the Swedish shipbuilder Kockums submitted the Type 471 design, an enlarged version of the operated by the Swedish Navy. The United Kingdom company Vickers Shipbuilding & Engineering offered a design referred to as the Type 2400, that later became the Upholder class. The review board concluded that the IKL/HDW Type 2000 was the best design offered, the Walrus class was rated as 'fair', while Kockums' and Vickers' proposals were considered 'marginal' contenders. However, none of the tenders completely matched the desired RAN specifications, and the two proposals selected would have to be redesigned during the funded study. The combat data system was procured separately to the submarine design; 14 companies were identified as capable of providing what the RAN wanted, from which eight were approached in January 1983 with a separate request for tender. Each tender was required to offer a system with a distributed architecture, despite the absence of an accepted definition for 'distributed computing' at that time, and had to show the cost of programming the software in Ada, although they could offer additional cost breakdowns for other programming languages. The Walrus and Type 2400 submarine designs were considered to be too expensive to manufacture because of inefficient building practices, while the combat data system tenders had been narrowed down by unjustified development risk in the Plessey and Krupp/Ferranti proposals, and the dual problems in the Sintra Alcatel tender of excessive power usage and incompatibility with the proposed American weapons system. On 9 May, the Australian cabinet approved the selections for the funded studies and decided that six submarines would be built, with the option for two more, all in Australia. The companies were granted funding for project definition studies, from which the final selections would be made. As part of this process, the two submarine designers were required to establish a consortium with at least 50% Australian ownership: IKL/HDW joined with Eglo Engineering to form Australian Marine Systems, while Kockums (which had originally planned to work with Eglo) became part of a joint venture with the Australian branch of Chicago Bridge & Iron, Wormald International, and the Australian Industry Development Corporation to create the Australian Submarine Corporation. During the study, various accusations of foul play by or unsuitability of both submarine designers were made by Australian politicians and the media. These included claims that the centre left Australian Labor Party (ALP) and the Swedish Social Democratic Party, both in power at the time, would lead to a pro Kockums bias, investigations into perceived coaching of IDL/HDW representatives in the questions to be asked at an ALP Caucus briefing session on the project, and public emphasis on security incidents in both Sweden and West Germany. Around the same time, Federal Treasurer Paul Keating began efforts to tighten fiscal policy and cut government spending across all portfolios.

Бағалау және түпкілікті таңдау

Зерттеудің нәтижесінде түскен төрт тендер 1986 жылдың қазан және қараша айларында ұсынылды. Алғашқы сараптама кезінде IKL/HDW жобасы ең жоғары бағаланғанымен, бағалау тобы неміс ұсынысының күтілгендей тартымды еместігін анықтады. IKL/HDW компаниясы өз кемесі RAN-ның өнімділік талаптарына сай келе алатынын мәлімдегенімен, бағалаушылар ұсынылған мәліметтерге сүйене отырып, мұны іске асыру үшін барлық екінші дәрежелі және кейбір маңызды жүйелерді тоқтату қажеттігіне келді. Бұл, негізінен, процестің соңғы кезеңіндегі шығындарды қысқарту мақсатында жасалған қайта жобалауға байланысты болды: уақыт тапшылығына байланысты өзгерістер толыққанды құжатталмады. 1987 жылдың 18 мамырында Австралия үкіметі соңғы жобаны бекітті: Rockwell соғыс жүйесімен жабдықталған Kockums-тің 471 типтегі суасты кемесі. Суасты кемелерін сатып алу жобасы сол кезде Австралия қорғаныс күштері жүзеге асырған ең қымбат жоба болды, бірақ бірнеше жылдан кейін Anzac класындағы фрегат жобасы бұл атақтан оны ығыстырды.

Құрылыс

Австралиялық суасты кемелер корпорациясының құрылыс алаңы Оңтүстік Австралияның Осборн қаласында, Порт өзенінің жағасында, бұрын пайдаланылмаған жерге орналастырылды. Оңтүстік Австралия құрылыс алаңының орналасқан жеріне және штаттық үкіметтің жұмысшылар кәсіби одақтары тудыратын мәселелерді азайтуға уәде бергеніне байланысты таңдалды. Штаттың ұсынысына жобаның басында Kockums және IKL/HDW компанияларына жасалған ұқыпты насихат және басқа штаттардың ұсыныстарындағы мәселелер көмектесті: Тасмания мен Батыс Австралияда қажетті өнеркәсіптік база болмады, Жаңа Оңтүстік Уэльс құрылыс алаңының орналасқан жерін анықтай алмады, Викторияның ұсынылған орны тиімсіз болды, ал либералдық бағыттағы Квинслендте құрылыс салу саяси жағынан дұрыс болмас еді, себебі елдегі билікте еңбекші партия болғанда, федералды деңгейде де, басқа штаттарда да сол партия билікте еді. Жобаның басты талаптарының бірі – австралиялық өнеркәсіптер жұмыстың кемінде 60 пайызын атқаруы керек еді; жоба аяқталған кезде құрылыстың 70 пайызы және бағдарламалық жасақтаманың 45 пайызы австралиялық компаниялармен орындалды. Жұмыс 12 елдегі 426 компанияға және көптеген қосалқы мердігерлерге тапсырылды. Бастапқыда сатып алу жобасын ұйымдастырушылар бірінші суасты кемені шетелде салуды жоспарлаған, бірақ жобаны бекіту кезінде Министрлер кабинеті барлық алты суасты кемені Австралияда салуға шешім қабылдады. Жеңімпаз дизайнердің кеме құрастырушы зауытында жетекші кемені жасамаудан туындаған құрылыс уақыты мен шығындарының артуы австралиялық өнеркәсіптерге қосымша тәжірибе беру арқылы өтесіледі деп есептелді. Дегенмен, бірінші суасты кеменің екі бөлігі Швецияның Мальмё қаласындағы Kockums кеме құрастырушы зауытында салынды. 1990 жылдың соңына қарай Chicago Bridge & Iron және Wormald International компаниялары ASC-дегі өз үлестерін сатты. Акцияларды Kockums және Австралия индустриялық даму корпорациясы сатып алды, содан кейін Kockums-тың бір бөлігі акциялары James Hardie Industries компаниясына сатылды, бұл компанияның австралиялық көпшілік меншігін сақтауға мүмкіндік берді. 2003 жылдың соңында ASC компаниясына 25 жылға 3,5 миллиард долларлық Collins класын күтіп-ұстауға келісім-шарт берілді. 1996 жылдың сәуір айында жетінші және сегізінші суасты кемелерін тапсыру мүмкіндігі әлі де қарастырылып жатты, бірақ сол кездегі Қорғаныс министрлігі бұл ұсынысқа жағымсыз қарады, себебі қосымша шығындар Австралия армиясы мен Австралия Корольдік әуе күштерінен қаржыны аударуды талап ететін еді, нәтижесінде Австралия қорғаныс күштерінің мүмкіндіктері тепе-теңдіктен шығып, әлсіреп қалуы мүмкін еді.

The Australian Submarine Corporation construction facility was established on previously undeveloped land on the bank of the Port River, at Osborne, South Australia. South Australia was selected as the site of the construction facility based on the proposed location of the facility and promises by the State Government to help minimise any problems caused by workers' unions. The state's bid was aided by careful promotion to both Kockums and IKL/HDW during early in the project, and problems with the other states' proposals: Tasmania and Western Australia lacked the necessary industrial base, New South Wales could not decide on the location of the construction facility, Victoria's proposed site was poorly sited, and building in Liberal led Queensland would have been politically unwise for the project when Labor was in power both federally and in all other states. One of the main criteria of the project was that Australian industries contribute to at least 60% of the work; by the conclusion of the project 70% of the construction and 45% of the software preparation had been completed by Australian owned companies. Work was sub contracted out to 426 companies across twelve countries, plus numerous sub sub contractors. Although the acquisition project organisers originally planned for the first submarine to be constructed overseas, the Cabinet decided as part of the project's approval that all six submarines would be built in Australia; the increases in construction time and cost from not building the lead ship in the winning designer's home shipyard was considered to be offset by the additional experience provided to Australian industries. Even so, two sections of the first submarine were constructed by Kockums' shipyard in Malmo, Sweden. By the end of 1990, Chicago Bridge & Iron and Wormald International had both sold their shares in ASC. The shares were bought up by Kockums and the Australian Industry Development Corporation, with some of Kockums' shares then sold to James Hardie Industries to maintain an Australian majority ownership of the company. At the end of 2003, a contract to maintain the Collins class worth $3.5 billion over 25 years was awarded to ASC. As of April 1996, the option to order the seventh and eighth submarines was still under consideration, but was looked on unfavourably by the Department of Defence at the time, as the additional cost would require the diversion of funding from the Australian Army and Royal Australian Air Force, resulting in an imbalance in the capabilities of the Australian Defence Force.

Қызметке қосу

Бірінші су асты кемесі 1990 жылдың ақпанында салынды. Суға түсірілгеннен кейін бірнеше апта өткен соң «Коллинз» судан алынып, 1994 жылдың маусым айында ғана аяқталды. Қалған бес су асты кемесінің құрылысындағы ілгерілеу «Коллинзді» суға түсіру мерзімін сақтауға және оны аяқтауға жұмсалған қосымша күш-жігердің нәтижесінде кешіктірілді. Басқа бес су асты кемесінің аяқталуы 12 ай сайын жоспарланған. Алайда, су асты кемелерін теңізде сынақтан өткізу барысында (әсіресе «Коллинз») анықталған түрлі ақаулар мен мәселелер салдарынан, құрылысы жалғасып жатқан кемелерден ресурстарды қайта-қайта бұруға тура келді, бұл кешігулерге әкеп соқты. Осының салдарынан, су асты кемелерін тапсыру күрделі кешігулерге ұшырады; су асты кемелері RAN-ға 21 мен 41 ай аралығында кешіктіріліп тапсырылды, ал толық сынып 2004 жылдың наурызына дейін, соңғы кеме пайдалануға берілгеннен кейін бір жыл өткен соң ғана толық операциялық қызметке жіберілді.

Құрылыс және сынақтар кезіндегі проблемалар

Коллинз класындағы су асты кемелері құрылысы және қызмет етудің бастапқы кезеңінде көптеген мәселелерге тап болды. Олардың көпшілігі су асты кемелерінің жаңа, сынақтан өтпеген конструкциясымен байланысты болды және мәселелер анықталғанда табысты шешілді. Көптеген жүйелер мен мүмкіндіктер аз немесе ешқандай проблемасыз жұмыс істеді, ал кемелердің максималды жылдамдығы, маневрлеу қабілеті және төмен жылдамдықта су астындағы төзімділігі техникалық талаптардан асып түсті. Дамыту кезінде үлкен проблема ретінде белгіленген кеме басқару жүйесі күтілгеннен де жақсы жұмыс істеді: мысалы, автопилот (Коллинз бортында «Свен» деп аталған) тыныштанған кезде тереңдікті сақтау бойынша көптеген рульшілерден жақсы нәтиже көрсетті. Дегенмен, соғыс жүйесіндегі мәселелер, артық шу және қозғалтқыштардың бұзылуы тұрақты сипатта болды және барлық класс бойынша кездесті. Бұл және басқа кемшіліктер жиі Коккумс, ASC, Rockwell, RAN және Австралия үкіметі арасындағы мәселелердің сипаты, олардың себептері және оларды шешуге кім жауапты екендігі туралы келіспеушіліктерге байланысты болды. 1990 жылдардың ортасында бұқаралық ақпарат құралдарындағы проблемалар туралы хабарлар көбінесе теріс және шамадан тыс болды, бұл қоғамда жағымсыз пікір қалыптастырды. Бұл саясаткерлерге де көмектесті, олар Еңбек партиясы мен Ким Бизлиді кемшіліктерді пайдаланып саяси шабуылға ұшыратты, әсіресе 1996 жылғы федералды сайлауда Еңбек партиясы Либералды-ұлттық коалициядан жеңілгеннен кейін және Бизли оппозиция жетекшісі болғаннан кейін. 1990 жылдардың ортасында су асты кемелер жобасынан бас тарту және дайын су асты кемелер мен толық емеске корпустарды металл терісіне жіберу ұсынылды. Макинтош Прескотт есебінен кейін, класс тағы да шешілуі тиіс ұзақ мерзімді ақаулар бар екені анықталды, содан кейін су асты кемелерді пайдалану стандартына келтіру үшін сәтті күш-жігер жұмсалды. Осы кезеңде RAN-де кеңінен таралған идея жойылды, Коллинз класындағы кемелер RAN бұрын тапсырыс берген басқа кемелер сияқты болады: басқа флотта қызмет етеді, жақсы сынақтан өткен және Австралияға келмес бұрын барлық проблемалар шешілген. RAN кемелердің жұмыс істеу стандартына сай болуын қамтамасыз етуде, класс үшін бас флот ретінде, әдеттегіден де үлкен жауапкершілікке ие екенін түсіне бастады.

The Collins class submarines experienced a wide range of problems during their construction and early service life. Many of these were attributed to the submarines being a new, untested design, and were successfully addressed as they were discovered. Most systems and features worked with few or no problems, while the boats' maximum speed, manoeuvrability, and low speed submerged endurance were found to exceed specifications. The ship control system, which during development had been marked as a major potential problem, functioned beyond positive expectation: for example, the autopilot (which aboard Collins was nicknamed 'Sven') was found to be better at maintaining depth during snorting than most helmsmen. However, problems with the combat system, excessive noise, and engine breakdowns were recurring and appeared across the entire class. These and other shortcomings were often made harder to solve by disagreements between Kockums, ASC, Rockwell, the RAN, and the Australian Government over the nature of problems, their causes, and who was responsible for solving them. Media reporting of the problems during the mid 1990s was often negative and exaggerated, creating poor public perception. This was aided by politicians, who used the shortcomings to politically attack the Labor Party and Kim Beazley, particularly after Labor was defeated by the Liberal National Coalition in the 1996 federal election, and Beazley became Leader of the Opposition. During the mid 1990s, it was recommended on several occasions that the submarine project be abandoned, and the completed submarines and incomplete hulls be broken up for scrap. Following the McIntosh Prescott Report, which indicated the long term faults with the class that still required solving, successful efforts were made to bring the submarines to operational standard. This same period saw the dispelling of the idea, widely held within the RAN, that the Collins class boats would be like any other vessel previously ordered by the RAN: in service with another navy, well tested, and with all the problems solved before they entered Australian hands. The RAN began to realise that as the parent navy for the class, they had a greater responsibility than normal in ensuring that the boats were at an operational standard.

Коллинстің дәнекерлеуі

Швецияда Коллинстің бау және эвакуациялық мұнара бөлімдерін құрастыру кезінде корпустың дәнекерлеуінде көптеген ақаулар анықталды. Проблемалардың себептерін әртүрлі тараптар әртүрлі түсіндірді: өндірісті жылдамдату үшін Kockums жоғары беріктік болаттарымен жұмыс істеуге қабілетсіз дәнекерлеушілерді жұмысқа алды; Kockums осы болаттар үшін әзірлеген білікті дәнекерлеу процедуралары өндірісте сақталмады; корпус үшін қолданылған болат қорытпасына Kockums әдетте қолданатын дәнекерлеу техникасынан өзгеше техникалар қажет болды; Швеция теңіз күштері өздерінің суасты кемелері үшін әрдайым жартылай ену дәнекерлеуін сұрады, ал RAN толық ену дәнекерлеуін қалаған, бірақ бұл туралы нақты айтпады; болат плиталарын Kockums-қа жеткізудегі кешігу салдарынан жұмыс асығыс түрде жасалды, нәтижесінде сапа төмендеді. Бұл дәнекерлерді жөндеу Коллинстің докте өткізген уақытын төрт есеге ұзартты.

Шу белгісі

Су асты кемелерінің жасырын қалу мүмкіндігін шектеген шу да жобаның маңызды мәселесі болды. Бастапқы тапсырыста жаңа су асты кемелерінің шу деңгейіне қатысты ӘҚТ (Әскери-теңіз күштері) талаптары нақты болмады; мысалы, олардың "Обероннан екі есе тыныш" болуын қалаған. 1987 жылғы келісімге қол қойылған кездегі күтулер мен 1990 жылдардың соңында су асты кемелері пайдалануға берілген кездегі талаптар да өзгерді. Оберон класының шу деңгейінің басты факторы – корпус арқылы берілетін механизм шуы еді; Коллинз класының құрылысы кезінде механизмдерді корпустан оқшауланған платформаларға орнату арқылы бұл мәселе шешілді. Пішін – басты себеп болды: жобаның масштабты моделі зерттеу кезінде сыналып, шу деңгейі минималды екені анықталғанмен, келісімге қол қойылғаннан кейін корпус пішіні өзгертілді. Бұл өзгеріске су асты кеменің ұзартылуы және күтілгеннен үлкен негізгі сонарды орналастыру үшін мұнараның қайта жобалануы (соқыр аймақты азайту үшін) себеп болды. Жоба қайта сынақтан өтпеді, себебі оны кім төлейтіні туралы келісімге келе алмады. Кавитация бұрынғы шведтік су асты кемелерінің жобаларында немесе 471 типті жобаның алғашқы сынақтарында мәселе болған жоқ, бірақ пропеллер қуатын арттыру үшін жобаның соңында қайта жасауға тура келді. Қайта жасалған корпус сияқты, ол да қайта сынақтан өтпеді. 2000 жылы HMAS Stirling теңіз базасының сол кездегі командирінің көршісі (Франсис "Фрэнк" Смит) ерекше кездесу жасады. Ол – ұшақтарды жөндеу инженері (алғашқыда Fisherman's bend мемлекеттік ұшақ зауытында оқыған) және Коллинз класының сұйықтық динамикасы мәселелерін теледидардан байқау арқылы біраз уақыттан бері біліп келген. Ұзақ талқылаудан кейін, ол Стирлинг теңіз базасындағы теңіз және қорғаныс ғылымдары мен технологиялық ұйымының (ҚҒТҰ) қызметкерлерімен бірге өз байқауларын талқылауға және мүмкіндігінше көрсетуге шақырылды. Ол ақ тақтада Dorsal – Sail мұнарасының аэродинамикалық мәселесін көрсетті, яғни қанаттың қатынасы (биіктігіне қатысты ені) тым қысқа екенін және мұндай жобалау қатты турбуленттілікке / кавитацияға әкелетінін көрсетті. Бұл мәселе талқылау үшін әуе кемесінің қанатының пішінін негіз ретінде пайдалана отырып, ақ тақтада тағы да көрсетілді. Пайда болған турбуленттілік / кавитация табиғи ағыспен корпустың артқы жоғарғы бөлігіне жылжып, пропеллерге тартылады. Сондай-ақ, ол мұнараның пішіні турбуленттілік пен кавитацияға қатысты ағыс сынағынан өтпейтінін көрсетті, себебі дөңгелек пішіннен ұзын корпусқа өту дұрыс емес еді. Лекция барысында ол тиімді және мүмкін болатын бірнеше ұсыныстар жасады. 1) Арқалық қанатты ұзарту және қысқарту, сондай-ақ корпустың жоғарғы палубасының артқы және жалпақ бөлігін біріктіруді жақсарту. 2) Кеменің қабатының иілген бөлігін кеменің иілген бұрылысынан кейін "толтыру". Бұл екі жағдайды да жүктемеге төзімділік қажет болмағандықтан көміртек талшығы немесе шыны талшықтан жасалған қаптамалармен жүзеге асыруға болады. ҚҒТҰ-ның кейінгі зерттеулері су асты кемесі корпусының пішіні, әсіресе қайта жобаланған сонарлық күмбез, қанат және су асты кемесінің артқы жағы, ығыстырылған суды екі турбулентті ағысқа шоғырландыратынын көрсетті. Жеті пропеллер қанаты осы ағыстарға соққан кезде, пропеллердің дірілі көбейіп, кавитация тудырады. Бұл мәселелер су асты кемесі корпусын шыны талшықтан жасалған қаптамалармен өзгерту арқылы шешілді.

The noise made by the submarines, which compromised their ability to stay hidden, was another major problem with the design. In the original requisition, the RAN guidelines for the noise signature of the new submarines were vague; for example, asking that they be "twice as quiet" as the Oberons. Expectations and operational requirements also changed between the 1987 contract signing and when the submarines began operating in the late 1990s. The major element of the noise signature for the Oberon class was machinery noise transmitted through the hull; this was successfully avoided during construction of the Collins class by mounting machinery on platforms isolated from the hull. The shape of the hull was the main cause: although a scale model of the design had been tested during the funded study and was found to have a minimal signature, the hull shape was changed after the contract was signed, primarily by a lengthening of the submarine and a redesign of the bow dome to accommodate the larger than expected main sonar and reduce its blind spot (the baffles). The design had not been retested, as who would pay for this could not be agreed on. Cavitation had not been a problem with earlier Swedish submarine designs or during early testing of the Type 471 design, but the propeller had to be redesigned late in the process to provide more power, and like the redesigned hull, was not retested. During the year 2000, an unusual meeting took place with a next door neighbor (Francis 'Frank' Smith) of the then HMAS Stirling Naval Base commander. He was an Aircraft Maintenance Engineer (originally trained at Government Aircraft Factories Fisherman's bend) who had been aware of the fluid dynamics issues of the Collins class for some time, purely by interest and observation on television. After a lengthy discussion, he was invited to discuss and demonstrate where possible, his observations at the Stirling Naval Base with Navy and Defence Science and Technology Organisation (DSTO) staff who were there at that time as part of an investigative group. He showed on a white board, the aerofoil issue with the Dorsal – Sail conning tower structure showing that the aspect ratio (span (height) to chord (width)) was too short and that severe turbulence / cavitation would be generated by such a design. This was demonstrated again on the white board using aircraft aerofoil wing shapes as a basis for the discussion. That the turbulence / cavitation generated would, by natural rearward flow, move down the rear upper surface deck of the hull and be drawn into the propeller. He was also able to demonstrate that the design of the bow section would not pass a flow test for generated turbulence / cavitation, with the change in shape from circular bow section to long hull, being ill conceived. He made several recommendations during the lecture that would be cost effective and possible. 1) To lengthen and taper the dorsal fin and create a more streamlined integration of the dorsal to flat upper Hull deck section. and 2) To 'fill in' the hollow section of hull aft of the bow curvature. Both these could be achieved with Carbon Fibre or Fibreglass covers as no load bearing strength would be required. Subsequent studies by the DSTO showed that the submarine's hull shape, particularly the redesigned sonar dome, the fin, and the rear of the submarine, focused the displaced water into two turbulent streams; when the seven propeller blades hit these streams, the propeller's vibration was increased, causing cavitation. These problems were fixed by modifying the casing of the submarine with fiberglass fairings.

Қозғалтқыш жүйесі

Алғашқы су асты кемелерін сынақтан өткізу кезінде қозғалтқыш жүйесінің түрлі себептерге байланысты жиі бұзылуға бейім екені анықталды. Көптеген ақаулар он бес резервуарлы дизельдік отын жүйесімен байланысты болды: резервуарлар бейтарап жүзуді сақтау үшін босатылғанда тұзды сумен толтырылуға арналған, бірақ нашар дизайн, отын мен судың гравитациялық бөлінуінің жеткіліксіздігі және операторлардың нашар оқытылуынан туындаған қателер салдарынан су жүйелі түрде қозғалтқыштарға түсіп жатты. Отынмен байланысты мәселелер коалесценттерді орнату, оқыту мен жұмыс процедураларын жақсарту және отынға биоцидтер қосу арқылы шешілді. Сағатына бір литр судың ағып кетуіне рұқсат берілгенімен, сынақтар кезінде тығыздағыштардың жиі дұрыс орналаспай, сағатына жүздеген литр судың кемеге еніп жатқаны анықталды – бір терең суға бату тестісінде ағын жылдамдығы минутына шамамен құйылды. Винттердің өзі де қолмен пішіндірілгендіктен нашар сапалы жасалған, кем дегенде біреуі дұрыс бұрышпен құйылмаған. Бұл мәселе келешекте бес осьті фрезерлік станокты пайдалану және дұрыс емес құйылған винтті ауыстыру арқылы түзетілді. Винттерге қолданылған материал да күткеннен әлсіз болып шықты, бірнеше жылдық пайдаланудан кейін шаршаудан жарықтар пайда болды. Американдықтар винт дизайнындағы мәселелерді шешіп, өнімділіктің айтарлықтай жақсаруына қол жеткізгеніне қарамастан, швед компаниясы Австралияның әрекеттеріне наразылық білдірді; винттерді жіберу 2000 жылдардың ортасында компанияның заңдық шараларындағы даудың бір бөлігі болды. Басқа қозғалтқыш проблемаларына белгілі бір жылдамдықтарда әртүрлі компоненттерге зақым келтіретін мотордың шамадан тыс дірілі (бұл дөңгелектің алынып тасталуымен және отын проблемаларынан туындаған коррозиямен байланысты) және Коллинсте жоғары жылдамдықта отынның шамадан тыс жұмсалуы (турбиналар мен турбокомпрессорлардың өндірістік ақауларынан туындаған) жатты. Қозғалтқыш жүйесі шудың екінші көзі де болды: шығарылатын газды тыныштандыратын құрылғылардың нашар дизайны, генераторларды жеңілдету шаралары және батарея бөлімінің шығарылатын желдеткіштеріне дұрыс кернеу беру шу тудыратын факторлар болып табылды және DSTO зерттеулері кезінде жойылды. 2010 жылдың наурыз айында Қорғаныс министрлігі бес су асты кемесінің генераторлары ақаулы екенін және оларды ауыстыру қажеттігін мәлімдеді. Бес су асты кемесінің әрқайсысындағы үш генератор келесі жөндеу кезінде ауыстырылады. Олар ағымдас емес еді; қозғалыс кезінде перископты көтеру бүкіл су асты кемесін сілкіндіретіндей соққы мен турбулентті тудыратын. Су асты кемесінің көптеген элементтері сияқты, мәселеге кім жауапты екендігі туралы да пікірлер айтылды. Перископтардың оптикасы да проблемалы болды: перископты пайдаланушылар үлкейтуді өзгерткеннен кейін қайта фокусқа келтіруде қиындықтар, суреттердің қайталануы және көру өрісіндегі жолақтар туралы хабарлады. Проблемалар қаржыландырылған зерттеу кезінде басталды, өйткені Singer Librascope және Thomson CSF, Rockwell-мен бірлесіп жауынгерлік жүйені әзірлеген серіктестер, Rockwell-ге сату үшін олардың зияткерлік меншігін немесе бағдарламалық кодын беруден бас тартты. Computer Sciences of Australia, Computer Sciences Corporation бөлімшесі және консорциумның шағын серіктесі жауынгерлік жүйе үшін бағдарламалық жасақтаманы жазу рөлін қабылдауы ұсынылды, бірақ бұл Singer Librascope, су асты кемелерінің жауынгерлік жүйелерін жасауда тәжірибесі бар компанияның жобадағы рөлін азайтуға әкелді. Австралиялық су асты кемелері корпорациясы Rockwell жауынгерлік жүйесін жеткізуге жауапты болды, бірақ оны жүзеге асыруға мүмкіндігі шектеулі болды. Rockwell 1993 жылдың 9 қыркүйегіне дейін жауынгерлік жүйені жеткізуге келісімшарт жасады, бірақ оны орындауы күмәнді болды. ASC басқару кеңесі америкалық компания келісімшартты бұзғандықтан Rockwell компаниясына ескерту беруге дауыс берді, бірақ Қорғаныс министрлігі ескертуді кері қайтарып, жауынгерлік жүйенің ішінара аяқталған нұсқаларын біртіндеп жеткізуді қабылдауға бұйрық берді – бұл «шығарылымдар» және «түсірулер» деп аталды. 1994 жылдың наурызына қарай жауынгерлік жүйе су асты кемелері жобасының басты алаңдаушылығына айналды: жүйені құрастыру жоспардан тоғыз айға кешікті, ал бағдарламалық жасақтаманың кем дегенде 20% құрастырылмаған. Жауынгерлік жүйе келесі бірнеше жыл бойы проблема болып қала берді, прогрестік түсірулер алдыңғы нұсқаға қарағанда өнімділіктің азын-малын жақсартты, ал жауынгерлік жүйе бағдарламалық жасақтамасының толық келісімшарттық іске асырылуын білдіретін 2-ші нұсқаның аяқталу күні үнемі кейінге жылдырылды. 1996 жылы Rockwell әскери және әуе кеңістігі бөлімін, соның ішінде Коллинс жауынгерлік жүйесіне жауапкершілікті Boeing компаниясына сатты. Boeing жұмысқа жарамды жауынгерлік жүйені жасауға тырысты, бірақ бұл технологиядағы өзгерістерді келісімшартқа түзетулер енгізу арқылы ғана жасауға болатынына сенді, бірақ RAN және Австралия үкіметі бастапқыда одан бас тартты. Boeing 2000 жылдың мамырында теңіз жүйелері бөлімін Raytheon компаниясына сатты, соның салдарынан соңғы компания жауынгерлік жүйені аяқтауға толық жауапкершілікті алды. Жаңа жүйені бағалауға жеткілікті уақыт болмағандықтан, Dechaineux және Sheean ескі Rockwell жауынгерлік жүйесімен жабдықталды, ол 1980 жылдардың басында Oberon классының өмірлік жаңартуы үшін және тікелей сатып алынған компоненттер үшін әзірленген қосалқы жүйелерді қосу арқылы күшейтілді. Күшейтілген жүйемен бірге, жылдам жолмен жабдықталған Коллинс кемелерінің қабілеттері Oberon кемелеріне тең болды деп есептелді. Lockheed Martin, Thales, STN Atlas және Raytheon су асты кемелері үшін жаңа жауынгерлік жүйені жобалау және құрастыруға тендер ұсынуға шақырылды, төрт компанияның барлығы 2000 жылдың басында ұсыныстарын ұсынды. 2000 жылдың мамырында DSTO ұсынылған жауынгерлік бағдарламалық жасақтама пакеттерінің операциялық нұсқаларын сынағаннан кейін Lockheed және Thales тендерлері Raytheon ұсынысынан жақсырақ болғанына қарамастан, жобадан шығарылды. Қалған жүйелерді жан-жақты сынаудан және Израильдің Dolphin классындағы су асты кемесіндегі неміс STN Atlas ISUS 90 55 және АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Los Angeles классындағы су асты кемесіндегі американдық Raytheon CCS Mk2 жүйелерін бақылаудан кейін, STN Atlas жүйесі кластың ең жақсысы деп шешілді. Ауыстыру бағдарламасы 2002 жылдың қыркүйегінде Австралия үкіметінің мақұлдауын алды. Екінші жауынгерлік жүйе әзірлеу бағдарламасы көптеген проблемаларсыз өтті және CCS Mk2 жүйесінен тактикалық және отты ашу компоненттерін, ал жылдам жол бағдарламасынан сонар интерфейсі компонентін алды. Жүйе – жаңа АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Virginia классындағы су асты кемесі үшін әзірленген және содан бері бүкіл АҚШ Әскери-теңіз күштеріне жаңартылған AN/BYG 1. Жүйе жаңа бағдарламалық жасақтаманы қабылдай алады және аппараттық жабдық жүйенің нұсқасымен байланысты толық циклдық док құрастыру кестесіне сәйкес жаңа нұсқаларымен жаңартылуы мүмкін. Бірінші су асты кемесінің іске қосылуына қарай, жобаның құны 1986 долларымен 3,892 миллиардтан 1993 долларымен 4,989 миллиардқа дейін өсті, бұл сол кезеңдегі инфляция деңгейіне сәйкес келді. 2006 жылға қарай су асты кемелерін салуға 5,071 миллиард доллар жұмсалды (жылдам жол бағдарламасын есептемегенде); инфляцияны ескергенде, жоба келісімшарттан 40 миллион доллардан аспады. Жылдам жол бағдарламасына бөлінген 1,17 миллиард доллардың тек 143 миллионы су асты кемелері бастапқы келісімшартқа сәйкес келмеген мәселелерді шешуге қажет болды: қалғаны технологиялық тұрғыдан ескірген компоненттерді жаңартуға және келісімшарт талаптарынан асып түсетін өзгерістерді енгізуге жұмсалды.

During trials of the first submarines, the propulsion system was found to be prone to failure for a variety of reasons. Most failures were attributed to the fifteen tank diesel fuel system: the tanks were designed to fill with salt water as they were emptied to maintain neutral buoyancy, but water would regularly enter the engines due to a combination of poor design, gravity separation of the fuel and water being insufficient, and operator error resulting from poor training. The fuel related issues were solved by installing coalescers, improving training and operational procedures, and adding biocides to the fuel. Although designed to allow for a leak of per hour, during trials it was found that the seals would regularly misalign and allow hundreds of litres per hour into the boat—during one deep diving test the flow rate was measured at approximately a minute. The propellers themselves were also found to be poorly manufactured, having been shaped by hand, with at least one cast at the wrong pitch. This was rectified by using a five axis milling machine for future shaping work and replacing the miscast propeller. The material used for the propellers was also found to be weaker than expected, developing fatigue cracks after only a few years of use. Despite the Americans fixing the problems with the propeller design, resulting in significant performance improvements, the Swedish company was dissatisfied with the Australian actions; the dispatch of the propellers was one of the points of contention in the company's legal action in the mid 2000s against the Australian government over ownership of the intellectual property rights to the submarine's design. Other propulsion problems included excessive motor vibrations at certain speeds which damaged various components (which was attributed to the removal of a flywheel and to corrosion caused by the fuel problems), and excessive fuel consumption in Collins at high speed (found to be caused by manufacturing problems with the turbines and turbochargers). The propulsion system was also found to be a secondary source of noise: poor design of the exhaust mufflers, weight saving measures in the generator mountings, and an incorrect voltage supply to the battery compartment exhaust fans were noise creating factors found and eliminated during studies by the DSTO. In March 2010, the Department of Defence revealed that the generators in five of the submarines were flawed and had to be replaced. The three generators aboard each of the five submarines are to be replaced in the submarines as they come in for their next maintenance docking. They were not streamlined; raising a periscope while moving would create enough drag and turbulence to shake the entire submarine. As with many elements of the submarine, there were disagreements as to who was responsible for the problem. The periscopes also had problems with their optics: periscope users reported difficulty in refocusing after changing magnification, duplication of images, and bands across the field of vision. The problems had started during the funded study, when Singer Librascope and Thomson CSF, who were partnering with Rockwell to develop the combat system, refused to release their intellectual property or their software code for Rockwell to sell. It was proposed that Computer Sciences of Australia, a division of Computer Sciences Corporation and a minor partner in the consortium, take over the role of writing the software for the combat system, although this meant that Singer Librascope, which had prior experience in creating submarine combat systems, was reduced to a minor role in the project. Australian Submarine Corporation was made responsible for the delivery of the Rockwell combat system, but had little ability to enforce this. Rockwell was contracted to deliver the combat system by 9 September 1993, but was unlikely to do so. ASC's management board voted to issue a default notice to Rockwell as the American company had defaulted on the contract, but was ordered by the Department of Defence to retract the default notice and accept gradual delivery of partially completed versions of the combat system—referred to as 'releases' and 'drops'—until the complete system had been delivered. By March 1994, the combat system had become the major area of concern for the submarine project: assembly of the system was almost nine months behind schedule, and at least 20% of the software had not been compiled. The combat system continued to be a problem during the next few years, with progressive drops offering little improvements in performance over the previous version, and the completion date of Release 2—the designation for the full contractual realisation of the combat system software—was continually postponed. In 1996, Rockwell sold its military and aerospace division, including responsibility for the Collins combat system, to Boeing. Boeing attempted to produce a workable combat system, but believed that this could only be done if the changes in technology were accounted for in a contract alteration, which the RAN and the Australian Government initially refused to do. Boeing sold its naval systems division to Raytheon in May 2000, making the latter company solely responsible for completion of the combat system. Because there was not enough time to evaluate the replacement system to include it in the "fast track" program, Dechaineux and Sheean were fitted with the old Rockwell combat system, which was enhanced by the addition of sub systems developed during the early 1980s for the Oberon class mid life upgrade and commercial off the shelf components. Even with the enhanced system, it was believed that the capabilities of the fast track Collins boats was at best equivalent to the Oberons. Lockheed Martin, Thales, STN Atlas, and Raytheon were approached to provide tenders to design and assemble a new combat system for the submarines, with all four submitting proposals during early 2000. In May 2000, after the DSTO tested operational versions of the proposed combat software packages, the Lockheed and Thales tenders were eliminated, despite the Thales proposal being rated better than Raytheon's. After indepth testing of the remaining systems and observations of the systems in action, the German STN Atlas ISUS 90 55 aboard an Israeli Dolphin class submarine and the American Raytheon CCS Mk2 aboard a USN Los Angeles class submarine, it was decided that the STN Atlas system was the best for the class. The replacement program received Australian government approval in September 2002. The second combat system development program proceeded with far fewer problems, and took the tactical and fire control components from the CCS Mk2 system, and the sonar interface component from the fast track program. The system is the AN/BYG 1 that was developed for the new USN Virginia class submarine and has since be retrofitted to the whole USN fleet. The system can receive new software releases and hardware can be upgraded with new versions of the system regularly released with the version operated by a boat dependent on its full cycle docking schedule. As of the launch of the first submarine, the project cost had increased from A$3.892 billion in 1986 dollars to A$4.989 billion in 1993 dollars, which corresponded to the rate of inflation during that period. By 2006, A$5.071 billion had been spent to build the submarines (excluding the fast track program); after taking inflation into account, the project had run less than A$40 million over contract. Of the A$1.17 billion allocated to the fast track program, only A$143 million was required to fix problems where the submarines did not correspond with the original contract: the rest was used to update components that were technologically obsolete and make changes to the submarines beyond the contract specifications.

Сипаттамалары

Коллинз класы — Коккумс Вестерготланд класы су асты кемелерінің кеңейтілген нұсқасы. Ұзындығы 74 метр, ені 8 метр, су сызығының тереңдігі 7 метр болатын алты кеме пайдалануға берілген кезде әлемдегі ең үлкен конвенциялық қозғалтқыш су асты кемелері болды. Су асты кемелері бір қабықты, екі палубалы болып құрылған. Су асты кемелері сонармен анықталуын азайту үшін эхосыз плиткалармен жабылған: Коллинз су асты кемесінің стандартты сонарлық қолтаңбасы орнатылғаннан кейін плиткалармен жабдықталған, ал қалған бес қайық құрылыс кезінде жабылған. Бұл плиткаларды Австралияның қорғаныс ғылымдары мен технология ұйымы (DSTO) әзірледі, себебі АҚШ пен Ұлыбритания өздерінің ядролық су асты кемелерінде қолданылатын плиткалар туралы ақпаратты бөліспеді, сондықтан австралиялық зерттеушілер плиткаларды бастапқыдан әзірлеуге мәжбүр болды. Плиткалар корпус пішініне қалыпталып, әдетте мысық көзін жол бетіне бекіту үшін қолданылатын коммерциялық желіммен бекітіледі: британдық және американдық су асты кемелері көбінесе жоғалған плиткалармен кездессе де, 2007 жылдың наурызына дейін Коллинз класындағы ешбір кемеден плитка жоғалған жоқ. 2003 жылы RAN және АҚШ Әскери-теңіз күштері Mark 48 Mod 7 Common Broadband Advanced Sonar System (CBASS) торпедасын бірлесіп әзірлеу туралы келісімге келді. Жаңа торпедаға арналған алғашқы кеме 2008 жылы Уоллер болды, ал Коллинз 2018 жылы соңғы рет жаңартылды. Жаңартулар 2010 жылға дейін аяқталуы тиіс еді. Уоллер — әскери-теңіз күштерінің бірінші кемесі, ол 16 шілдеде 2008 жылы RIMPAC 08 кезінде қаруланған Mod 7 торпедасымен Флетчер эсминецін батырды. Торпеда орнына 44 минаны тасымалдауға болады. RAN қауіпсіздік мақсатында минаның түрін жарияламайды. Алайда, ол Stonefish Mk III минасы екені жиі айтылады. 2000 жылы Stonefish Mk III минасы RAN және Австралия Корольдік Әуе күштері үшін «Жоба 2045 Фаза 1A» жобасы бойынша таңдалды. 2001 жылы тоқтатылған жобада RAN және АҚШ Әскери-теңіз күштері бірлесіп жақсартылған су асты кемесінен ұшырылатын мобильді минаны (ISLMM) Mk 76 әзірлеуді жоспарлаған. Мина Mark 48 торпедасына негізделген және АҚШ-тың SLMM Mk 67 минасын алмастыруға тиіс еді. «SEA 2000» жобасы аясында RAN RWM Italia компаниясынан ақылды теңіз миналарын сатып алады, олардың 2023 жылы жеткізілуі күтілуде. Құрылыс кезеңінде су асты кемелерінен ұшырылатын «Томагавк» зымырандарын сатып алу мүмкіндігі қарастырылды, бұл кемелерге шағын өзгерістерден кейін құрлықтағы нысандарға шабуылдау қабілетін берер еді. «Томагавк» немесе оған ұқсас құрлыққа шабуылдайтын зымырандарды сатып алу жоспарлары 2009 жылға дейін қарастырылып келді, содан кейін «Азия-Тынық мұхиты ғасырында Австралияны қорғау: 2030 жылға дейінгі күштер» ақ қағазы жарияланды, онда құрлыққа шабуылдайтын зымырандар Коллинз класын алмастыратын кемелердің қарулануына енгізілетіні айтылды.

The Collins class is an enlarged version of the Kockums Västergötland class submarine. At in length, with a beam of and a waterline depth of , the six boats were the largest conventionally powered submarines in the world at the time of their commissioning. The submarines are single hulled, and have two continuous decks. The submarines are covered in a skin of anechoic tiles to minimise detection by sonar: Collins was retrofitted with the tiles after the standard sonar signature of the submarine had been established, while the other five boats were covered during construction. These tiles were developed by the Australian Defence Science and Technology Organisation (DSTO) as the United States and United Kingdom would not share their information on the tiles used on their nuclear submarines, Australian researchers had to develop the tiles from scratch. The tiles were moulded in the shape of the hull, and are secured by a commercial adhesive normally used to fix cat's eyes to road surfaces: although British and American submarines are often seen with missing tiles, as of March 2007, none have been lost from a Collins class boat. In 2003, the RAN and the United States Navy signed a memorandum of understanding to cooperatively develop the Mark 48 Mod 7 Common Broadband Advanced Sonar System (CBASS) torpedo. The first of class boat to be modified for the new torpedo was Waller in 2008 and Collins was the last boat to be modified in 2018. The modifications were to be completed by 2010. Waller was the first vessel of either navy to fire an armed Mod 7, sinking the decommissioned destroyer Fletcher on 16 July 2008, during RIMPAC 08. In lieu of a torpedo payload 44 mines can be carried. The RAN does not identify the mine for security reasons. However, it is widely reported to be the Stonefish Mk III mine. In 2000, the Stonefish Mk III mine was selected under Project 2045 Phase 1A for the RAN and the Royal Australian Air Force. In a project cancelled in 2001, the RAN and the United States Navy were cooperatively developing the Improved Submarine Launched Mobile Mine (ISLMM) Mk 76. The mine was based on the Mark 48 torpedo and was to replace the United States Navy SLMM Mk 67 mine. Under Project SEA 2000, the RAN will acquire RWM Italia smart sea mines with deliveries expected in 2023. During the construction phase, consideration was given to acquiring submarine launchable Tomahawk cruise missiles; giving the boats the capability to attack land targets after minor modifications. Plans to acquire Tomahawk or similar land attack missiles remained under consideration until 2009, when the Defending Australia in the Asia Pacific Century: Force 2030 white paper was released; stating that land attack missiles will instead be incorporated into the armament of the Collins class replacement.

Қозғалтқыш

Әрбір су асты кемесі Garden Island Hedemora HV V18b/15Ub (VB210) 18 цилиндрлі дизельді қозғалтқыштарымен жабдықталған, олардың әрқайсысы 1400 кВт, 440 вольттік Jeumont Schneider DC генераторына қосылған. Hedemora дизельдері модульдік құрылымымен таңдалды, бұл қызмет көрсетуді жеңілдетті; оларды қол жетімді кеңістікте үшке орнатуға болады, ал басқа бәсекелестерге кем дегенде екіден екі блок қажет болды; және олардың оттегі газбен қозғалатын турбокомпрессорлары болды. Электр энергиясы төрт қорғасын қышқылы батарея жиынтығында сақталады, олардың жалпы салмағы 400 тонна, оларды Германияның VARTA және Австралияның Pacific Dunlop бірлескен кәсіпорны Pacific Marine Batteries құрастырған. Төтенше жағдайда қозғалыс MacTaggart Scott DM 43006 кері тартылатын гидравликалық қозғалтқышпен қамтамасыз етіледі. Сондай-ақ, класс үшін ауадан тәуелсіз қозғалтқыш (AIP) қарастырылды және су асты кемелері AIP жүйесімен жабдықталуы үшін жобаланды. Ранкинге 2024 жылы оптроникалық мачта орнатылуы жоспарланған. Бастапқы жауынгерлік жүйенің аппараттық бөлігі Motorola 68000 процессорлар отбасына негізделген. Жаңа жауынгерлік жүйе Raytheon CCS Mk2 жүйесінің тактикалық және атыс басқару компоненттерінен, Sheean және Dechaineux кемелерінде қолданылатын жетілдірілген жауынгерлік жүйе үшін жасалған сонар интерфейстерімен біріктірілген. 2005 жылы Коллинз арнайы күштерді жаңартуды алды, ол үш мүмкіндікті қамтамасыз етті: көптеген су тебушілерді шығару, жүзу/судан шығу және шығу/қайта кіру. Алайда, теңіз сынақтары кезінде шығу және қайта кіру кезінде қиындықтар туындады. Бастапқыда әрбір су асты кемесі үшін бірнеше экипаж құрылып, су асты кемелерінің теңізде болу уақытын барынша ұлғайту үшін олар ауыстырылатын болды, бірақ су асты кемешілердің санын сақтаудағы қиындықтар бұл жоспарды іске асыру мүмкін болмады. 1997 жылдың мамырында екі топ, әрқайсысы алты әйел теңізшіден тұратын, Коллинз және Фарнкомбқа аралас жынысты су асты кеме экипаждарының мүмкіндігін тексеру үшін жіберілді. Сынақ сәтті аяқталғаннан кейін 1998 жылы 11 әйел теңізші және бір әйел офицер су асты кемесі бойынша оқуды бастады. Офицерлер мен аға теңізшілер аралас жатақханаларда ұйықтады, ал кіші теңізшілер тек алты адамнан тұратын топтарда орналастырылуы мүмкін еді: бір теңізші кабинасы бөлініп, кабинадағы барлық алты төсек толтырылуы керек еді. Су асты кемешілерді сақтап қалу мақсатында 1999 жылы ӘКФ 35 000 австралиялық доллары көлемінде бір реттік бонус ұсынды. Бір жылдан кейін бұл шаралар су асты кемешілердің санын қажеттіліктердің 55%-на дейін арттырды. 2008 жылы контр-адмирал Роуэн Моффиттің жүргізген зерттеуі (Су асты күштерінің тұрақтылығын тексеру немесе Моффит есебі) нашар басшылық пен «миссияны кез келген құнмен орындау» мәдениеті су асты кемешілердің үнемі 22 сағатқа дейін жұмыс істегеннен кейін стресс пен шаршауға ұшырағанын көрсетті, бұл Ауғанстан қақтығысы кезінде Арнайы әуе күштерінен де нашар жағдай еді. Сондай-ақ, су асты кемешілердің моральдық және жұмысқа қанағаттану деңгейі ӘКФ-дегі кез келген басқа лауазымнан төмен болды, бұл факторлар бірлесіп персоналдың жоғары деңгейде тозуына әкелді, ал отставкалар қалғандардың орташа тәжірибесінің төмендеуіне себеп болды. Бұл шаралар әрбір кеменің экипажының санын 58-ге дейін арттыруды (Фарнкомбта 2008 жылдың желтоқсанынан бері табысты қолданылып келе жатқан практика), патрульдер ұзақтығын қысқартуды және жағалау демалысын ұлғайтуды, кем дегенде он сегіз ай бойы су асты кемесінде қызмет ететін су асты кемешілерге бонус төлеуді және су асты кемелерінде интернетке қол жеткізуді қамтамасыз етуді қамтыды. 2012 жылдың желтоқсанына қарай төртінші экипаж жұмыс істеді және 2013 жылы су асты кемесін терең жөндеуден шығаруға дайындалды.

Each submarine is equipped with three Garden Island Hedemora HV V18b/15Ub (VB210) 18 cylinder diesel engines, which are each connected to a 1,400 kW, 440 volt DC Jeumont Schneider generator. The Hedemora diesels were chosen because of modular construction, which made servicing easier; they could be installed three across in the available space, while other contenders required at least two banks of two; and they had turbochargers driven by the exhaust gas. Electricity is stored in four lead acid battery packs, totalling 400 tonnes, assembled by Pacific Marine Batteries, a joint venture between VARTA of Germany and Pacific Dunlop of Australia. Emergency propulsion is provided by a MacTaggart Scott DM 43006 retractable hydraulic motor. Air independent propulsion (AIP) was also considered for the class, and the submarines were designed to be retrofitted with an AIP system. Rankin is scheduled to be fitted with the optronic mast in 2024. The hardware for the original combat system was based around the Motorola 68000 family of processors. The replacement combat system consists of the tactical and fire control components from the Raytheon CCS Mk2 system, combined with the sonar interfaces developed for the improved combat system used aboard Sheean and Dechaineux. In 2005, Collins received a special forces upgrade to provide three capabilities of multi swimmer release, float on/float off and exit and reentry. However, there were issues with exit and reentry during sea trials. It was originally intended that multiple ship's companies be established per submarine, and that these be rotated to maximise the submarines' time at sea without adversely affecting personnel, but difficulties in maintaining submariner numbers made this plan unworkable. In May 1997, two groups of six female sailors were posted to Collins and Farncomb to test the feasibility of mixed sex submarine companies. Following the trial's success, eleven female sailors and one female officer commenced submarine training in 1998. Officers and senior enlisted submariners slept in mixed accommodation, but junior enlisted submariners could be deployed in groups of only six: one of the enlisted cabins was set aside, and all six bunks in the cabin had to be filled. As an attempt to retain submariners, the RAN offered a one off A$35,000 bonus in 1999. A year later, these measures had increased submariner numbers to 55% of requirements. A review by Rear Admiral Rowan Moffitt during 2008 (the Submarine Workforce Sustainability Review or Moffitt Report) found that poor leadership and a culture of "mission achievement at almost any cost" resulted in submariners who were regularly stressed and fatigued from working for up to 22 hours in a stretch, under conditions worse than those experienced by the Special Air Service during the Afghanistan conflict. Submariners were also found to have lower morale and job satisfaction levels than any other position in the RAN, with these factors combining to cause a high rate of personnel burnout, while resignations meant that the average experience level in those remaining decreased. These measures included increasing each boat's complement to 58 to spread workload (a practice successfully employed aboard Farncomb since December 2008), reducing the length of patrols and increasing shore leave, paying bonuses for submariners who remain in the submarine service for at least eighteen months, and providing internet access aboard the submarines. By December 2012, the fourth company was active, and was preparing to bring a submarine out of deep maintenance in 2013.

Сақтау, жөндеу және жаңарту

Коллинз класындағы су асты кемелері Оңтүстік Австралиядағы Осборн қаласындағы ASC North нысанында және Батыс Австралиядағы Хендерсон қаласындағы ASC West нысанында күтіледі. Су асты кемелерінің пайдалану циклы деп аталатын техникалық қызмет көрсету циклы бастапқыда жете жыл операциялық қызметтен кейін он тоғыз айлық күрделі жөндеуден және Осборндағы толық циклдік док (FCD) ретінде белгілі болған қайта жабдықтаудан тұрды, ал арасында Хендерсонда төрт айлық орта циклдік док (MCD) және екі екі жарым айлық аралық док (ID) жүргізілді. Кейіннен цикл сегіз жыл операциялық қызмет, үш жылдық FCD, алты айлық MCD және үш айлық ID-ге өзгертілді. Осы доктар кезінде су асты кемелері Коллинз үздіксіз жетілдіру бағдарламасының (SEA 1439 қорғаныс сатып алу жобасының бөлігі) аясында кез келген жаңа жетілдірулермен немесе технологиялармен жабдықталады. Келесі жылдары ірі реформалар жүргізілді, оның ішінде Осборндағы ASC-де терең жөндеу операциялары бойынша инновациялық бағдарлама іске қосылды. Кейіннен ASC Австралия инженерлерімен Коллинз су асты кемелерін күтіп ұстаудағы инновациялық және тиімділігі үшін марапатталды. Су асты кемелері корпорациясы жүргізген жүйелік реформаның нәтижесінде RAN үшін су асты кемелерінің қолжетімділігі күрт жақсарды және Коллинз класының бағдарламасы "үлгі" ретінде танылды. Доктор Коулз жасаған соңғы шолу ASC және Су асты кемелері корпорациясының су асты кемелерін күтіп ұстау және қолжетімділік деңгейін халықаралық стандарттарға сәйкес немесе одан да жоғары деңгейде қамтамасыз етіп отырғанын көрсетті.

Операциялар мен орналасулар

Бүкіл класс Батыс Австралияның жағалауындағы Гарден аралында орналасқан, сондай-ақ Батыс флот базасы деп белгілі. Стирлингтегі барлық алты су асты кемесін орналастыру шешімі Австралияның шығыс жағалауындағы ұзақ мерзімді қолайлы базалардың жетіспеуінен туындады (бірақ жеке су асты кемелері Сидней портындағы Fleet Base East базасын алдыңғы база ретінде пайдалана алады), сонымен қатар Австралияның теңіз мүдделеріне жақындығынан болды, оның ішінде елдің көптеген сыртқы территориялары, Солтүстік-Батыс шельфінің мұнай және табиғи газ ресурстары, және Үнді мұхитының теңіз жолдары, Австралияның теңіз саудасының басым бөлігі осы арқылы жүзеге асырылады. Су асты кемелерінің негізгі міндеттері – Австралия мен көрші елдердің суларында күзету, шетелдік мемлекеттердің электрондық байланысын ұстап алу және арнайы күштердің жеке құрамын орналастыру/алып қою арқылы барлау жүргізу.

Пайдалану тарихы

1999 жылы екі қайық, оның ішінде Уоллер, Шығыс Тимор үшінгі халықаралық күштерді (INTERFET) қолдау көрсетіп, көлік кемелеріне сүйемелдеу жасады және индонезиялық байланыстарды бақылады. Коллинз класы су асты кемелері бірнеше көпұлттық оқу-жаттығулар мен соғыс ойындарында мерген-қатерлі рөлінде тиімділігін көрсетті, су асты және суүсті кемелеріне сәтті шабуыл жасады. 2000 жылдың мамыр айының соңында Уоллер әскери ойындар барысында АҚШ әскери-теңіз күштерінің (USN) авиациялық жеке құрамымен толық интеграцияланған алғашқы австралиялық су асты кемесі болды. Уоллердің міндеті – «Абрахам Линкольн» ұшақ тасымалдаушысын іздеп табуға тырысқан қарсыластың су асты кемелерін іздеу және олармен күресу болды, бұл міндетті ол күтілгеннен жақсы орындады. Шиан RIMPAC 02 жаттығуында Уоллердің табысын қайталап, сегіз кемеден тұратын десанттық топтың су және әуе қорғанысын бұзып өтіп, «Тарава» десанттық кемесі мен «Рашмор» десанттық базалық кемесіне шартты шабуылдар жасады. Сол жылы тамызда өткен екі апталық сынақтарда «Шиан» класы су асты соғысы бойынша «Лос-Анджелес» класындағы ядролық «Олимпиа» су асты кемесімен теңесе алатынын көрсетті. Жаттығу барысында екі су асты кемесі рөлдерін ауыстырды және «Олимпиа» үлкен, қуаттырақ және жаңа торпедалармен жабдықталған болса да, шабуылдау рөлінде бірдей табысқа жетті. Соғыс ойындары мен көпұлттық жаттығулардағы үнемі жеңістері үшін «Коллинз» класы шетелдік әскери шенеуніктерден «өте қабілетті және тыныш су асты кемесі» деген мақтауға ие болды. 2003 жылдың 12 ақпанында «Дешанеу» Батыс Австралия жағалауындағы ең қауіпсіз тереңдікте жүзіп бара жатқанда теңіз суы құбыры жарылды. Жоғары қысымды теңіз суы шлангты жабуға дейін төменгі двигатель бөлімін су басты. Егер су ағыны тағы жиырма секундқа жалғасқанда, судың салмағы «Дешанеудің» су бетіне көтерілуіне кедергі келтіретін еді. 2006 жылы бұл награда Шианға, ал 2008 жылы Ранкинге табыс етілді. 2007 жылдың наурыз айында «Фарнкомб» экипажы винттен балық аулау жіптерін алып тастауға тырысқанда суға шалынып, апатқа ұшырады. Кеме Оңтүстік Қытай теңізінде қытайлық әскери-теңіз күштерінің су асты кемелерін бақылап отырған. 2008 және 2009 жылдары персоналдың жетіспеуі салдарынан қолданысқа жіберілетін су асты кемелерінің саны үшке дейін азайды; «Шиан», «Ранкин» және «Дешанеу» кемелерінің техникалық қызмет көрсету циклдары және «Коллинз» және «Уоллер» кемелеріндегі мәселелер осы санды 2009 жылдың ортасында «Фарнкомбқа» дейін азайтты. «Фарнкомб» 2010 жылдың ақпанында генератордың істен шығуынан кейін жөндеуге жіберілді, сол кезде «Коллинз» және «Уоллер» активті болды (біріншісі ақауларға байланысты шектеулі міндеттерді орындады), ал «Дешанеу» 2010 жылдың мамырына қарай қайтадан қызметке кіруі жоспарланған. Коулс комиссиясының алғашқы қорытындылары су асты кемелеріндегі маңызды, жүйелі проблемаларды анықтады және оларды басқаруды реформалау қажеттігін көрсетті. 2014 жылы вице-адмирал Рей Григгстің мәлімдемесінде 2012 жылдан бері төрт су асты кемесі көбінесе жұмыс істегенін көрсетті.

Two boats, including Waller, reportedly operated in support of the International Force for East Timor (INTERFET) in 1999 providing an escort for transport ships and monitored Indonesian communications. During several multinational exercises and wargames, the Collins class has demonstrated its effectiveness in the hunter killer role by successfully attacking both surface warships and other submarines. In late May 2000, Waller became the first Australian submarine to operate as a fully integrated component of a USN carrier battle group during wargames. Wallers role was to search for and engage opposing submarines hunting the aircraft carrier Abraham Lincoln, a role in which she performed better than expected. Wallers second feat was repeated by Sheean during RIMPAC 02, when the boat was able to penetrate the air and surface anti submarine screens of an eight ship amphibious task force, then successfully carry out simulated attacks on both the amphibious assault ship Tarawa and the dock landing ship Rushmore. Later that year, during two weeks of combat trials in August, Sheean demonstrated that the class was comparable in the underwater warfare role to the Los Angeles class nuclear powered attack submarine Olympia. The two submarines traded roles during the exercise and were equally successful in the attacking role, despite Olympia being larger, more powerful, and armed with more advanced torpedoes. The repeated successes of the class in wargames and multinational exercises earned the Collins class praise from foreign military officers for being "a very capable and quiet submarine",

On 12 February 2003, Dechaineux was operating near her maximum safe diving depth off the coast of Western Australia when a seawater hose burst. The high pressure seawater flooded the lower engine room before the hose was sealed off: it was estimated that if the inflow had continued for another twenty seconds, the weight of the water would have prevented Dechaineux from returning to the surface. The award was subsequently presented to Sheean in 2006, and again to Rankin in 2008. In March 2007, Farncomb had an emergency when crew were washed overboard while attempting to remove fishing line from the propeller. The boat was reportedly conducting surveillance on Chinese Navy submarines in the South China Sea. In 2008 and 2009, personnel shortages reduced the number of submarines able to be deployed to three; the maintenance cycles of Sheean, Rankin, and Dechaineux, and problems with Collins and Waller further reducing this to one, Farncomb, in mid 2009. Farncomb was docked for repair after a generator malfunction in February 2010, by which point Collins and Waller were active (the former on limited duties because of defects), and Dechaineux was slated to re enter service by May 2010. The initial findings from the Coles Review revealed significant, systemic problems with the submarines and noted the need for their management to be reformed. A 2014 statement by Vice Admiral Ray Griggs indicated that up to four submarines had been operational on most occasions since 2012.

Ауыстыру

Су асты кемелерінің бастапқыда болжамды қызмет ету мерзімі шамамен 30 жыл болды, ал «Коллинз» су асты кемесінің 2025 жылға дейін қызметтен шығарылуы күтілді. 2007 жылдың желтоқсанында, 2007 жылғы федералды сайлаудан кейін көп ұзамай, Австралия үкіметі «Коллинз» класының жаңару жоспарлау жұмыстары басталғанын жариялады (SEA 1000 сатып алу жобасы). 2009 жылғы ақ кітапта жаңа су асты кемесінің 4000 тонналық кеме болып, торпедалар мен кемеге қарсы ракеталардан өзге, құрлыққа шабуылға арналған зымырандармен жабдықталғаны, су астында жасырын миссияларды орындайтын топтарды тасымалдауға және барлау, тыңшылық жинау құралдарын орнатуға қабілетті екені көрсетілді. Жобаның бастапқыда төрт баламасы қарастырылды: модификацияланбаған әскери өнім (MOTS) дизайны, Австралия жағдайларына бейімделген MOTS дизайны, қолданыстағы су асты кемесінің жаңартылған нұсқасы немесе жаңадан жасалған су асты кемесі. Бастапқыда сатып алу немесе модификациялау үшін қарастырылған жобалар испандық, француздық, неміс «Тип 214» және жапондық су асты кемелері, сондай-ақ «Коллинз» су асты кемесінің жаңартылған нұсқасын қамтыды. 2014 жылдың қарашасына дейін бастапқы мүмкіндіктер әлі шешілмеді, ал 2015 жылға дейін ұсыныстар жасалуы тиіс болды. 2012 жылы жасалған ең оңтайлы болжам бойынша, алғашқы жаңа су асты кемесі 2030 жылдан кейін ғана пайдалануға беріледі. Шешім қабылдаудың кешігуі саясаткерлердің «Коллинз» класына қатысты туындаған мәселелердің қайталануынан қорқуымен байланысты болды. 2014 жыл бойы «Sōryū» класының (немесе оның туындысының) жаңаруға ең мүмкін үміткер екендігі туралы күмәндар күшейді. Жапония мен Австралия арасындағы қорғаныс технологияларын бөлісу келісімдері және Жапонияның қорғаныс экспортына қатысты шектеулерді жеңілдетуі осындай келісімге жетуге жасалған алғашқы қадамдар ретінде қарастырылды. Сол кездегі Австралия премьер-министрі Тони Эбботт пен Жапония премьер-министрі Синдзо Абэ арасындағы жақын қарым-қатынас та мұндай келісімнің ықтималдығын арттырды. Жапондық келісім туралы ақпараттарға жауап ретінде ThyssenKrupp Marine Systems (оның «Тип 216» су асты кемесінің концепциясы), Saab (A26 су асты кемесінің үлкейтілген нұсқасы) және Thales пен DCNS (Barracuda класының дизельді-электрлі нұсқасы) компанияларынан сұралмаған ұсыныстар түсті. 2015 жылдың қаңтар айында жапондық ұсыныс, ThyssenKrupp жоспары және Thales DCNS ұсынысы арасындағы үш тарапты «бәсекелестік бағалау процесі» жарияланды. 2012 жылы «Коллинз» класы бойынша жүргізілген зерттеуде су асты кемелерінің қызмет ету мерзімін бір техникалық қызмет көрсету циклына (жеті жылға) ұзартуға болатыны, бұл мүмкіндіктердегі кез келген олқылықты жабуға мүмкіндік беретіні, ал жетекші су асты кемесі «Коллинздің» 2030 жылдардың басында қызметтен шығарылатыны белгілі болды. 2016 жылдың 26 сәуірінде премьер-министр Малкольм Тернбулл француздық DCNS компаниясы жасаған Shortfin Barracuda су асты кемесінің жеңімпаз атанғанын жариялады. 2021 жылдың 15 қыркүйегінде Австралия, АҚШ және Ұлыбритания арасындағы AUKUS деп аталатын жаңа үшжақты қауіпсіздік серіктестігіне қол қойылды. Бұл серіктестік технологияларды үйлестіруді қамтиды, соның салдарынан қиындыққа толы Attack класының бағдарламасы тоқтатылды. Оның орнына Австралия қолданыстағы американдық және британдық технологияларды пайдаланатын жаңа ядролық қуатпен жұмыс істейтін су асты кемелерін сатып алуға инвестиция жасады.

The submarines originally had a predicted operational life of around 30 years, with Collins to decommission around 2025. In December 2007, shortly after the 2007 federal election, the Australian government announced that planning for a Collins class replacement (procurement project SEA 1000) had commenced. The 2009 white paper outlined the replacement submarine as a 4,000 ton vessel fitted with land attack cruise missiles in addition to torpedoes and anti ship missiles, capable of launching and recovering covert operatives while submerged, and carrying surveillance and intelligence gathering equipment. The project initially had four options: a Military Off The Shelf (MOTS) design without modification, a MOTS design modified for Australian conditions, an evolution of an existing submarine, or a newly designed submarine. Designs initially considered for purchase or modification included the Spanish , the French designed , the German designed Type 214, and Japan's , along with an evolution of the Collins. By November 2014, initial capabilities still had not been decided on, with recommendations to be made across 2015. The best case prediction for seeing the first new submarine enter service, made in 2012, was "after 2030", with the lack of decision making partly attributed to politicians fearing being held responsible for a repeat of the issues surrounding the Collins class. Throughout 2014, there was increasing speculation that the Sōryū class (or a derivative) was the most likely candidate for the replacement. Defence technology sharing deals between Japan and Australia, along with the loosening of Japanese defence export restrictions, were seen as preliminary steps towards such a deal. The close personal relationship between the then Australian Prime Minister Tony Abbott and Japanese Prime Minister Shinzō Abe was also cited as a factor in the likeliness of such a deal. In response to the rumours of the Japanese deal, unsolicited proposals were made by ThyssenKrupp Marine Systems (its Type 216 submarine concept), Saab (an enlarged version of the A26 submarine), and Thales and DCNS (a diesel electric variant of the Barracuda class submarine). In January 2015, a three way "competitive evaluation process" between the Japanese proposal, ThyssenKrupp's plan, and the Thales DCNS offer was announced. A 2012 study of the Collins class concluded that the submarines' lifespan could be extended by one maintenance cycle (seven years) to cover any capability gap, with lead submarine Collins to be retired in the early 2030s. On 26 April 2016, Prime Minister Malcolm Turnbull announced the Shortfin Barracuda by French firm DCNS as the winner. On 15 September 2021, news came out that, following the signing of a new trilateral security partnership named AUKUS between Australia, the United States and the United Kingdom, which would include alignment of technologies, the troubled Attack class programme would be cancelled, with Australia instead investing in the procurement of new nuclear powered submarines, which would incorporate existing American and British technology.