Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық микроавтомобиль компаниясы, 1913 жылғы автомобиль өндіруші. Berkeley Cars Ltd /ˈbɑːrkliː/ – Бедфордшир графтығының Биглсваде қаласында орналасқан британдық автомобиль өндіруші. Компания 1956 және 1960 жылдар аралығында 322 куб.см-ден 692 куб.см-ге дейінгі мотоцикл қозғалтқыштарымен және алдыңғы жетекпен экономикалық спорттық микроавтомобильдер шығарды. 1960 жылы банкротқа ұшырағанға дейін шамамен 4100 автомобиль сатылды.
British microcar company
the 1913 car manufacturer
Berkeley Cars Ltd '/b//ɑr//k//l//iː/ was a British car manufacturer based in Biggleswade, Bedfordshire. The company produced economical sporting microcars with motorcycle derived engines from 322 cc to 692 cc and front wheel drive between 1956 and 1960. About 4,100 cars had been sold before bankruptcy in 1960.
Тарих
Беркли автомобильдері дизайнер Лоуренс "Лоури" Бонд пен Чарльз Пантерге тиесілі Беркли Кочворкс фабрикасының бірлескен жобасы болды, ол сол кезде Еуропадағы ең ірі тұрғын үй тіркемелерін (каравандарды) өндірушілердің бірі еді. Бұл Беркли үшін өте қолайлы жоба болды, себебі компания шынымен нығайтылған пластиктен (GRP) жасау ілігінде мол тәжірибе жинақтаған және маусымдық тіркемелер нарығындағы бос орындарды толтыруға бағытталған нәрсені іздеп жүрген. Пантер мен Бондтың мақсаты "750cc жарыстарында жеңіске жеткілікті жақсы, бірақ арзан, қауіпсіз, оңай жөнделетін және әдемі" машина жасау болатын. Алғашқы автомобильдер отандық нарықта дереу сәттілікке ие болды және төрт жыл ішінде бірнеше ұқсас модельдер пайда болды. Экспорттық нарықтар, ең бастысы АҚШ, пайдаланылды және автомобильдер бюджеттік бағада, бірақ нәзік болса да, қызықты спорттық жүру мүмкіндігімен танымал болды. 1950-жылдардың соңында жаңадан енгізілген Mini және Austin Healey Sprite бәсекесін сезінген компания, Ford Motor Company-дің қолдауымен дәстүрлі модельді әзірлеуді бастады. 1960 жылдың соңында тұрғын үй тіркемелері нарығы құлдырады, ал Берклидің қаржылық қиындықтары компанияны 1960 жылдың 12 желтоқсанында таратуға мәжбүр етті, соның салдарынан автомобиль өндірісі де тоқтатылды. Әртүрлі типтегі шамамен 4100 автомобиль өндірілгеннен кейін, сол жылы Рождествоға дейін жұмысшылардың көп бөлігі жұмыстан босатылды. Компанияны Sharp's Commercials Ltd (Bond Minicar өндірушісі) компаниясына сатуға жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталды және компанияның активтері 1961 жылы сатылды. Кейіннен зауыт Kayser Bondor Ltd компаниясы әйелдерге арналған іш киімдерін шығару үшін пайдаланылды, бірақ 2002 жылы бұзылып, оның орнына тұрғын үйлер салынды. Тұрғын үй кешеніндегі "Беркли Клоуз" деген аттағы көше автомобиль зауытымен байланысты жалғыз орын қалды. Бүгінде әлемде сақталған бірнеше жүз автомобильді сақтауға бағытталған, түрлі бөлшектер мен қызметтерді ұсынатын иелер клубы (Беркли энтузиастер клубы) жұмыс істейді.
The Berkeley automobile was a collaboration between designer Lawrence "Lawrie" Bond and the Berkeley Coachworks factory owned by Charles Panter, which at the time was one of the largest manufacturers of caravans in Europe. It was an ideal project for Berkeley, who had developed considerable skills in the use of Glass reinforced plastic (GRP), and were looking for something to fill the gaps in the very seasonal caravan market. What Panter and Bond wanted to achieve was "something good enough to win World 750cc races but cheap, safe, easily repairable and pretty." The early cars were an immediate success on the home market, and several derivative models were spawned over the four years of car production. Export markets, most notably the United States, were exploited and the cars earned a reputation for fun, if fragile, sports motoring on a budget. Recognising the threat posed by the newly introduced Mini and Austin Healey Sprite in the late fifties, the company started to develop a more conventional model with the support of Ford Motor Company. The caravan market collapsed towards the end of 1960, and Berkeley's cash flow problems forced the company into liquidation on 12 December 1960, taking its car manufacturing activities with it. After having produced about 4100 cars of various types, the workforce was laid off shortly before Christmas that year. An attempted sale of the company to Sharp's Commercials Ltd (manufacturer of the Bond Minicar) came to nothing, and the company's assets were liquidated in 1961. The factory was later used by Kayser Bondor Ltd to make women's underwear, but it was demolished in 2002 and the site turned over to housing. A road named 'Berkeley Close' in the housing estate provides the only obvious link to the car factory. Today there is an owner's club (the Berkeley Enthusiasts' Club), which provides a range of parts and services aimed at preserving the remaining few hundred cars known to survive worldwide.
Спорт және жұптық (SE492)
1957 жылдың соңында жаңа модель ұсынылды, ол үш карбюраторлы 492 см³ көлемді үш цилиндрлі Excelsior қозғалтқышымен жабдықталған. Бұл қозғалтқыш конфигурациясы Excelsior қозғалтқышының тік бөлінген картер корпусы және модульдік коленвал мен цилиндрлердің арқасында мүмкін болды, бұл орталық цилиндрді салыстырмалы түрде оңай қосуға мүмкіндік берді. Төрт жылдамдықты беріліс қорабы стандартталды. Ең жоғары жылдамдық – . Өндіріс 1957 жылдың қазанынан 1959 жылдың наурызына дейін, 1-ден 666-ға дейінгі шасси нөмірлерімен жүргізілді. 1958 жылдың қазан айынан бастап, «Төрттік» (төменде қараңыз) ұсынылысымен бірге, олар «Жұп» деп аталды. 1958 жылғы автосалонда сыртқы және ішкі есік тұтқалары бар «Жабық кузов» (немесе Hardtop) жарияланды және көрсетілді, бірақ бұл кузов стилі өндіріске шыққандығы туралы ешқандай мәлімет жоқ. Шамамен 1958 жылдың сәуір айына дейін (120-шы шассиге дейін) жасалған автомобильдердің алғашқы Berkeley «Спорт» машиналарымен ұқсас кузовтары болған болуы мүмкін. 1958 жылдың сәуір айынан бастап өндіріс аяқталғанға дейін автомобильдердің алдыңғы есік жиектері тік және ішкі есік ілмектері болды, сондай-ақ кузовтағы пішіндік элементтер мен бірнеше механикалық өзгерістер енгізілді. Алғашқы автомобильдер төрт жылдамдықты TR беріліс қорабымен жабдықталған, ал кейінгі модельдерде үлкен және күшті VR беріліс қорабы қолданылды. Автомобильдер мотор спортында біршама сәттілікке жетті, ал Джованни Лурани үш автомобиль сатып алып, Италияға апарды, оларды өзінің дизайнымен жасалған қатты төбесімен жабдықтады және 750 см³ GT класында сынақтан өткізді, олардың бірін Лоренцо Бандини 1958 жылғы Монцадағы 12 сағаттық жарыста жеңіске жеткізді. Ауамен салқындатылатын екі тактылі қозғалтқыштардың сенімділігі үш цилиндрдің қыздыруынан туындаған қосымша жылудан уайымдады, соның салдарынан кепілдік талаптары бойынша бірнеше хабарламалар тіркелді.
In late 1957 a new derivative model was introduced, using a , Excelsior three cylinder 492 cc engine with triple carburettors. This engine configuration was made possible by the vertically split crankcase of the Excelsior engine and modular crankshaft and barrels, which made adding a central cylinder relatively easy. A four speed gearbox was standardised. The top speed was now Production ran from October 1957 to March 1959 with chassis numbered 1 to 666. From about October 1958, in order to coincide with the introduction of the 'Foursome' (see below), they were renamed the ‘Twosome’. Also at the 1958 Motor Show a Fixed Head (or Hardtop) was announced and displayed that had external as well as the usual internal door handles, but there are no records that this body style actually reached production. It is probable that cars pre chassis number 120 (approx), about April 1958, had similar bodies to the early Berkeley “Sports” cars. Cars from about April 1958 to the end of production had vertical front door edges and internal door hinges, as well as body moulding and a few mechanical changes. Early cars were fitted with the four speed TR gearbox whilst later cars had the larger and stronger VR gearbox. The cars enjoyed some success in Motor Sport and Giovanni Lurani bought three which he took to Italy, fitted them with his own design of hardtop, and running them in the 750 cc GT class, one driven by Lorenzo Bandini finishing first in the 1958 Monza 12 hour race. Reliability of the air cooled two strokes, became more of an issue with the extra heat generated by the triple, and there were a number of recorded reports of warranty claims.
Төртұтас
B95 және B105 модельдері 1959 жылы Женева автосалонында таныстырылды және қос цилиндрлі Royal Enfield 692 см³ төрт тактілі қозғалтқыштардың күшімен мақтанды, B95-те Super Meteor қозғалтқышы, ал B105-те Constellation блогы орнатылған. Олардың қуаты белгілі бір шектен асып түсетіні айтылды. Қозғалтқыштарда Lucas Bendix стартеріне арналған Berkeley дизайнының негізгі тізбекті қаптары, беріліс қорабының үстіне орнатылған сыртқы Lucas динамосы және дифференциалға дуплекс (немесе екі қатарлы) тізбекті жетегі болды. Көліктің өз салмағы артты, B95 қозғалтқыштарының нөмірлері "SMTB" бірегей префиксімен, ал B105 қозғалтқыштары "SMUA" префиксімен белгіленді. Прототип SE492 шассиі 638 нөмірімен белгіленді, ол төрт тактілі қозғалтқыштың артық қуаты мен салмағына төтеп беру үшін қосымша бекіткіштермен күшейтілді, қозғалтқышты орналастыру үшін үлкен торлы капот (АҚШ капоты) және фараларға қорғаныш қойылмады. 1959 жылдың ақпан айының ортасында бұл машина Royal Enfield зауытында екі апта сынақтан өтті, осы кезеңде ол жалпы жолдарда 805 км (500 миль) жүріп, MIRA полигонында 1609 км (1000 миль) төзімділік сынағынан өтті. 1959 жылдың наурыз айында B95 моделінің іске қосылуы туралы баспасөз хабарлама жарияланғанға дейін Berkeley зауытының жүргізушілері тағы 4023 км (2500 миль) жол және полигон сынақтарын жүргізді. Екі тактілі қозғалтқыштардың, әсіресе экспорттық нарықтарда жиі бұзылуына байланысты репутацияны жақсарту мақсатында, зауыт осы сынақтар кезінде кездейсоқ тоқтаулар немесе механикалық ақаулар тіркелмегенін, ал жалпы жүрісі 24140 км (15000 миль) болатынша қосымша сынақтар жүргізілетінін атап өтті. B95 моделінің бастапқы құны 659 фунт стерлингті құрады (қазіргі күні £ құнымен тең). Шасси нөмірлері SE492 сериясынан кейін тіркелді, ал шасси нөмірі 670 (ең ерте белгілі B95) 1959 жылдың наурыз айының соңында тіркелді. Бірінші B105, шасси нөмірі 686, шамамен бір айдан кейін жеткізілді. Сериялық өндіріс 835 шасси нөміріне дейін жалғасты. 1960 жылдың жазында Mantles Garage үшін 12 автомобильден тұратын жеке партия (шасси нөмірлері 850-861) жасалды, онда шассидің кейбір бөліктері мен T60 моделінің құлақша тәрізді орындықтары қолданылды. Барлығы 178 B95 және B105 модельдері жасалды, олардың шамамен 15-20 данасы экспорттық нарықтарға сатылды.
The B95 and B105 models were launched at the 1959 Geneva Motor Show and boasted more power from twin cylinder Royal Enfield 692 cc four stroke engines, with the Super Meteor engine in the B95 and the Constellation unit in the B105 which could reputedly exceed mark. The engines featured Berkeley design primary chain cases to accommodate a Lucas Bendix starter motor, an external Lucas dynamo mounted above the gearbox, and a duplex (or double row) chain drive to the differential. Kerb weight increased to B95 engine numbers have the unique prefix 'SMTB', while B105 engines are prefixed 'SMUA'. The prototype car was SE492 chassis number 638, which was modified to add bracing to withstand the extra power and weight of the four stroke engine, a taller bonnet (US hood) with large grille to accommodate the engine, and unfaired headlights. In mid February 1959 this car spent two weeks at the Royal Enfield factory, during which time it covered 500 mile (805 km) of general road use and 1000 mile (1609 km) of endurance testing at MIRA. By the time of the press release announcing the launch of the B95 in March 1959, a further 2500 mile (4023 km) of road and track tests had also been carried out by Berkeley factory drivers. Perhaps to address the reputation for breaking down that the two strokes had developed, especially in export markets, it was emphasised by the factory that during this testing there had been no involuntary stops or any form of mechanical failure, and that further testing would be performed until a total of 15000 mile (24140 km) had been completed. At its launch, the B95 cost £659 (equivalent to £ today). Chassis numbers followed on from the SE492 series, and chassis number 670 (the earliest known B95) was registered at the end of March 1959. The first B105, chassis number 686, was delivered about one month later. Series production continued to chassis number 835. A separate batch of about 12 cars (chassis numbers 850 to 861) appear to have been made for Mantles Garage in the summer of 1960, which used some chassis parts and the bucket seats of the T60. About 178 B95 and B105 models were made in total, of which approximately 15 to 20 cars were sold to export markets.
Беркли вагондар зауыты ретінде қайта бастау
2020 жылы автомобиль дизайнері Мартин Рис, мотоспорт инженері Саймон Склетермен бірлесіп, Беркли Бандиттің қазіргі заманғы нұсқасын жасау мақсатымен әріптестік құрды. 2.3 литрлік Ford Ecoboost қозғалтқышымен жабдықталған автомобиль, өсімдік талшықтарынан жасалған композиттік шассиге негізделген болар еді. Өндіріс 2021 жылы Бигглсвейдтегі Олд Уорден әуежайында басталмақ. GT және Roadster нұсқаларының 60 данасын шығару жоспарланған, құны шамамен 40,000 – 60,000 фунт стерлинг болатын. 2021 жылдың тамызында Беркли Кочворкс COVID-19 пандемиясының салдарынан, Bandit өндірісіне елеулі жеткізу тізбегі мәселелері кедергі келтіргенін хабарлады. 2023 жылға дейін осы жоба туралы жаңа ақпарат әлі жарияланбады.
In 2020, automotive designer Martin Rees partnered with motorsport engineer Simon Scleater with the intention of producing a modern interpretation of the Berkeley Bandit. Powered by a 2.3 litre Ford Ecoboost engine, the car would be based on a composite chassis using plant fibre materials. Production was set to commence in 2021 at the Old Warden Aerodrome in Biggleswade. Sixty examples of both a GT and Roadster version were planned to be produced, priced at around £40,000 £60,000. In August 2021, Berkeley Coachworks announced that due to the ongoing COVID 19 pandemic, production of the Bandit had been severely disrupted due to significant supply chain issues. As of 2023, any further news of this venture has yet to materialise.