Вельвет Андерграунд гитарисі Холмс Моррисон өмірі мен шығармашылығы
Sterling Morrison
Вельвет Андерграунд тобының негіз қалаушысы Холмс Стерлинг Моррисон (1942-1995) – американдық гитарист, Velvet Underground тобының дыбыны дамытуға үлкен үлес қосып, өзі жеке альбом шығармаған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық музыкант (1942–1995)
American musician (1942–1995)
Холмс Стерлинг Моррисон кіші (29 тамыз 1942 – 30 тамыз 1995) – американдық гитарист, ең танымал Velvet Underground рок-тобының негізін қалаушы мүшелерінің бірі, көбінесе электр гитарада, кейде бас гитарада ойнайтын және қосымша вокал айтатын. Лу Рид, Даг Юл, Джон Кейл, Морин Такер және Нико сияқты, Моррисон жеке альбом шығармаған және өзінің атымен жазбалар жасаған емес. Дегенмен, ол гитарист ретінде топтың дыбысының маңызды бөлігі болды, оның перкуссиялық және синкопациялық ырғақты ойнауы, сондай-ақ мелодиялық жетекші партиялары Лу Ридтің импровизациялық ырғақтары мен гитара рифтеріне керемет үйлесім табуға мүмкіндік берді. Моррисон болашақ Velvet Underground барабаншысы Морин Такермен бала кезінде, оның ағасы Джим арқылы танысты, ол Моррисонмен бірге Нью-Йорктің Левитаун қаласындағы Дивизион-авеню орта мектебінде оқыды. Бастапқыда трубада ойнаған Моррисон, оның мұғалімі әскерге шақырылғаннан кейін гитараға ауысты. Моррисон Нью-Йорк қалалық колледжінде ағылшын тілін оқыды. Сиракуз университетінде досы Джим Такерді аралағанда, ол Такердің досы және ағылшын тілінің студенті Лу Ридпен кездесті. 1964 жылы Рид бітіргенге дейін олар 1963 жылы Нью-Йоркте қайта кездесті. Осы кезде Рид Джон Кейлмен танысып, топ құруға ниеттенді, сондықтан олар Моррисонмен кездескенде, оны қатарына қосылуға шақырды.
Holmes Sterling Morrison Jr. (August 29, 1942 – August 30, 1995) was an American guitarist, best known as one of the founding members of the rock group the Velvet Underground, usually playing electric guitar, occasionally bass guitar, and singing backing vocals. Unlike bandmates Lou Reed, Doug Yule, John Cale, Maureen Tucker and Nico, Morrison never released a solo album or made recordings under his own name. He was nevertheless an essential element of the group's sound as a guitarist whose percussive and syncopated rhythm playing and melodic lead parts provided the foil for Lou Reed's improvisational rhythm and lead guitar riffs. He first met future Velvet Underground drummer Maureen Tucker during childhood, through her brother Jim, who attended Division Avenue High School in Levittown, New York, with Morrison. Originally playing trumpet, Morrison switched to guitar after his teacher was drafted. Morrison majored in English at the City College of New York. While visiting his friend Jim Tucker at Syracuse University, he met Lou Reed, a friend of Tucker and a fellow English student. Before Reed graduated in 1964, they met again in New York City in 1963. By this time, Reed had met John Cale and was interested in starting a band, so when they encountered Morrison, he was invited to join.
"Кедегелі жер асты" (1965-1971)
Рид, Кейл, Моррисон және перкуссионист Ангус МакЛайз Velvet Underground тобының бастапқы құрамын құрады, олар Майкл Лидің сол аттас садомазохистік романынан ат алды. Рид ән шырқап, гитарада ойнады, Моррисон гитарада, Кейл виола, бас және клавишатурада ойнады, ал МакЛайз бонго, қол барабандары, табла, домбыралар мен цимбалда орындады. Біраз уақыттан кейін МакЛайздың орнын Морин Таккер басты. Моррисон көбінесе топтың алғашқы екі альбомында гитарада ойнады, бірақ Кейл, топтың әдеттегі басисті, студияда немесе сахнада виола немесе клавишатурада ойнағанда, Моррисон көбінесе бас гитарада ойнады. Кейбір әндерде ("Heroin" және "Sister Ray") Рид пен Моррисон әдеттегі гитараларда, ал Кейл виола мен Vox Continental органда, бас гитарасыз орындады. Кем дегенде үш әнде Кейл пианино мен бас, ал Рид пен Моррисон гитарада орындады, олар "I'm Waiting for the Man", "Femme Fatale" және "White Light/White Heat" болды, ал Кейл Рид пен Моррисонмен бірге гитарада виола мен бас орындаған екі ән болды: "Here She Comes Now" және "The Black Angel's Death Song", олардың біріншісінде Кейл пианинода да орындады. Моррисон жақсы басист болғанымен ("Sunday Morning", "Venus in Furs", "All Tomorrow's Parties" және "Lady Godiva's Operation" әндерінде орындаған нөмірлерінен көрінеді), ол бұл аспапта ойнауды ұнатпады. Кейл 1968 жылы топтан кеткеннен кейін, Моррисон көбінесе тек гитарада ойнады; алайда, фотосуреттерде ол Кейлдің орнын басатын Дуг Юл органмен айналысқанда, белгілі бір әндерде бас гитарада ойнағанын көрсетеді. Сонымен қатар, Моррисон жиі қосымша вокалдарды орындады және кейде жетекші вокалды да орындады ("The Murder Mystery" шығармасында Ридтің өлеңдерінің көп бөлігін оқыды және "I'm Sticking With You" әнінде бір шумақты орындады). Моррисон бірнеше рет топтың тұңғыш альбомынан "Venus in Furs" әнінің Velvet Underground тобының барлық әндерінің арасында ең сүйіктісі екенін айтты, себебі ол топтың осы бір әнмен басқаларына қарағанда көбірек жетістікке жеткенін сезінді. 1970 жылы топ Нью-Йоркке қайтып келгенде, Макс Канзас-Ситиде жаз бойы концерттер берді. Моррисон Нью-Йорк қалалық колледжінде бакалавр дәрежесін алуға мүмкіндік алды. 1970 жылдың тамызында Рид топтан даулы жағдайда кеткеннен кейін, ол Velvet Underground тобында жетекші гитарист ретінде қалды. Алайда, 1971 жылы ол Остиндегі Техас университетінде магистратураны бастады, онда ортағасырлық әдебиет бойынша докторлық диссертациясын қорғады. Моррисонның топпен соңғы өнер көрсетуі 1971 жылдың 21 тамызында Либерти-холлда (Хьюстон, Техас) өтті. Топ Нью-Йоркке қайтып оралғанда, Моррисон бос чемоданды жинап, ұшақтың қақпасына дейін олармен бірге жүрді, содан кейін ол Техаста қалатынын және топтан кететінін айтты, ол топтың соңғы негіз қалаушысы болды.
Reed, Cale, Morrison and percussionist Angus MacLise constituted the original line up of the Velvet Underground, taking the name from Michael Leigh's sadomasochistic novel of the same name. Reed sang and played guitar, Morrison played guitar, Cale played viola, bass and keyboards and MacLise was playing bongos, hand drums, tabla, tambourines and the cimbalom. MacLise was soon replaced by Maureen Tucker. Morrison primarily played guitar on the band's first two albums, although when Cale, the band's usual bassist, played viola or keyboards in the studio or on stage, Morrison often filled in on bass. Some songs (including "Heroin" and "Sister Ray") had Reed and Morrison on their usual guitars while Cale played viola and Vox Continental organ respectively, with no bass guitar. There were at least three songs where Cale played both piano and bass while Reed and Morrison played guitars and these were "I'm Waiting for the Man", "Femme Fatale" and "White Light/White Heat" and two songs where Cale played both viola and bass with Reed and Morrison on guitars: "Here She Comes Now" and "The Black Angel's Death Song", the former of which saw Cale doubling on piano. Although Morrison was a proficient bassist (as exemplified by his performances on "Sunday Morning", "Venus in Furs", "All Tomorrow's Parties" and "Lady Godiva's Operation"), he disliked playing the instrument. After Cale left the group in 1968, Morrison usually exclusively played guitar; however, photographic evidence indicates that he continued to play bass onstage for certain songs if Doug Yule, Cale's replacement, was occupied with organ. Additionally, Morrison frequently sang backing vocals and the occasional lead vocal spot (he recited many verses of Reed's poetry in "The Murder Mystery" and sang one line in "I'm Sticking With You"). Morrison repeatedly remarked that "Venus in Furs", from the band's debut album, was his personal favorite of all of The Velvet Underground's songs, as he felt that the group had achieved with that one track, to a greater degree than any other, the sound the band had in mind. In 1970, when the band was back in New York City to play an entire summer's engagement at Max's Kansas City, Morrison seized the opportunity to complete his undergraduate degree at the City College of New York. He remained in the Velvet Underground as lead guitarist after Reed left the band in acrimonious circumstances in August 1970. In 1971, however, he began graduate studies at the University of Texas at Austin, where he would earn a PhD in medieval literature Morrison's last performance with the band was on August 21, 1971, at Liberty Hall (Houston, Texas). When it was time for the band to return to New York, Morrison packed an empty suitcase and accompanied them to the gate of their departing plane, before finally telling them he was staying in Texas and leaving the band, the last founding member to quit.
"Кепілден кейінгі" жер асты өмірі (1971-1990)
Моррисон 1970 жылдардың ортасында табысын арттыру үшін Хьюстон буксирлерінде палуба жұмысшысы болып жұмыс істей бастады; бірнеше жыл өткен соң оқытушылық тағылымдамасынан айырылуға мәжбүр болғаннан кейін, ол теңіз саяхаттарына капитан ретінде лицензия алды және Хьюстон буксирінің капитаны болды, бұл мамандықты 1980 жылдар бойына атқарды. Моррисонның Техас астанасындағы қызметі оны жергілікті музыка қауымдастығының жақсы көретін және құрметтейтін мүшесіне, сондай-ақ ықпалды тұлғаға айналдырды. 1970 жылдардың соңында Джон Кейлдің жаңа өркендеу кезеңінде Моррисон кейде Остин қаласындағы «Армадилло әлемдік штаб-пәтері» сияқты сахналарда бұрынғы әріптесімен бірге ойнады. 1980 жылдардың ортасынан бастап ол Кейл, Рид және әсіресе сол кезде жеке карьерасын бастаған Такермен уақыт-уақыт жазбалар жасады немесе бірге өнер көрсетті. Моррисон 1980 жылдардың соңы мен 1990 жылдардың басында оның концерттік тобының құрамында болды.
Morrison began to work on Houston tugboats as a deckhand to supplement his income in the mid 1970s; when he was forced to relinquish his teaching assistantship some years later, he was licensed as a master mariner and became the captain of a Houston tugboat, a vocation he pursued throughout the 1980s. Morrison's tenure in the capital of Texas made him a well loved and admired member of the local music community as well as an influential voice. During John Cale's renaissance in the late 1970s, Morrison occasionally sat in with his former bandmate on stages such as the Armadillo World Headquarters in Austin. From the mid 1980s on, he occasionally recorded or performed with Cale, Reed, and particularly Tucker, who had by then started a solo career of her own. Morrison was part of her touring band for most of the late 1980s and early 1990s.
Velvet Underground тобының қайта қосылуы
1992 жылы Рид, Кейл, Моррисон және Такердің Velvet Underground тобының негізгі құрамы гастрольдік тур және мүмкін болатын альбом үшін қайта бірігуге шешім қабылдады. Моррисон 1968 жылы Кейлдің орнын алған Даг Юлдің дыбысты толықтыру үшін қосылуы керек екенін айтты, бірақ Рид пен Кейл бұған қарсылық танытты. 1993 жылы топ Еуропа бойынша кеңінен гастрольдеді, кейде жетекші орында, кейде U2 тобына қолдау көрсетті. Моррисонның ойнауы өте жақсы деңгейде болды, оның өнер көрсетулері көбінесе жоғары бағаланды. Алайда, тур аяқталған кезде қарым-қатынастар қайтадан нашарлап, АҚШ-қа гастрольдік тур және MTV Unplugged альбомын жазу жоспарлары күштен шықты. Осының салдарынан еуропалық тур Velvet Underground үшін соңғы тур болды. 1994 жылы Моррисон Морин Таккердің тобымен бірге гастрольдік турға қатысты.
In 1992, the core Velvet Underground line up of Reed, Cale, Morrison and Tucker decided to reform for a tour and possible album. Morrison argued that Doug Yule, who had replaced Cale in 1968, should be included to fill out the sound, but Reed and Cale vetoed him. The band extensively toured Europe in 1993, alternatively as headline act or supporting U2. Morrison's playing held up well, and his performances were generally agreed to be top notch. But by the end of the tour, relationships had soured again and plans for a US tour and MTV Unplugged album were scrapped and as a result, the European tour turned out to be the last for the Velvet Underground. Morrison joined Maureen Tucker's band for a tour in 1994.
Өлім
1994 жылдың соңында Моррисонға Ходжкин емес лимфома диагнозы қойылды; денсаулығы нашарлағандықтан ол енді гитара шерте алмады. Оны бұрынғы топтастары Рид пен Такер басып барды; Ридтің айтуынша, Моррисонды соңғы рет көрісінде ол төсекке жатып, салмағы мен шашынан айырылған, бірақ лимфомасына ешқандай шағым айтпады және оны "күзгі жапырақтардың түсуі" деп сипаттады. Моррисон 1995 жылдың 30 тамызында, 53 жасқа толып бір күн өткен соң Ходжкин емес лимфомадан қайтыс болды. "Velvet Underground" тобының тағы бір мүшесі Даг Юл оның өлімінен кейін Моррисонға некролог жазды. 2001 жылдың наурыз айында Моррисонды Оңтүстік-Батыс фестивалі аясында Остин музыкалық сыйлықтарында құрметпен еске алды. Джон Кейл Алехандро Эсковедомен бірге Моррисонның Хьюстон кеме каналында буксир капитаны болып жұмыс істеген кезін еске түсіретін, 1995 жылы жазылған "Tugboat" әнін орындады, ал ол "Some Friends" әнін орындады, бұл ән Моррисонның естелігіне арналған. Сол жылы Стерлинг туралы SXSW панелі табысты өткізілді, онда Кейл және басқалар достарын еске алды. Моррисон сол жылы The Austin Chronicle газетінде "Velvet Underdog" атты ауызша тарихтың тақырыбы болды.
In late 1994, Morrison was diagnosed with non Hodgkin's lymphoma; and, as his health deteriorated, he could no longer play guitar. He was visited by his former bandmates Reed and Tucker; according to Reed, when he visited Morrison for the last time, he was bedridden, had lost weight and his hair, but never complained about his lymphoma and described it as "leaves in the fall". Morrison died of non Hodgkin's lymphoma on August 30, 1995, one day after his 53rd birthday. Doug Yule, another Velvet Underground member wrote an obituary for Morrison following his death. In March 2001, Morrison was remembered through a tribute set at the Austin Music Awards during the South by Southwest Festival. John Cale performed "Some Friends", a song he had composed in Morrison's memory, with Alejandro Escovedo, who played a song he wrote in 1995 called "Tugboat" which alludes to Morrison's time spent as a tugboat captain at the Houston Ship Channel. An SXSW panel on Sterling successfully convened that year, with Cale and others remembering their friend. Morrison was also the subject of an oral history, Velvet Underdog, in The Austin Chronicle that year.
Жеке өмір
Моррисонның тірі қалған отбасының құрамында оның әйелі Марта (1971 жылы үйленген), ұлы Томас және қызы Мэри Энн бар. Олардың барлығы Нью-Йорк штатының Покипси қаласында тұрады. Үшінші альбомнан бастап Моррисон көбінесе жетекші гитарашы рөлін өзіне алды, ал Рид ән айту мен ырғақтық ойнауға көбірек назар аударды. Моррисон мен Ридтің гитаралары бір-бірін толықтыратын, екеуі де жетекші және ырғақтық партияларды алмастырып ойнайтын, кімнің жетекші немесе ырғақтық екендігіне қатысты белгілі бір рөлдер болмады. Ридтің импровизациялық және эксперименталды гитара стиліне қарағанда, Моррисоннің стилі көбінесе синкопталған, соққылырақ және таза мелодиялық жетекші партияларымен ерекшеленді. Рид қайтыс болған әріптесінің гитарада ойнауын жоғары бағалап, Дэвид Фриккеге былай деді: "Кейде оның гитарада ойнауы оның атындай – стерлингтей керемет деп ойлаймын. Ол өте күрделі. Бірақ оның тіпті жылдам ноталарда да әсемдігі мен сымбаттылығы бар. Маған жүз гитара ойнатсаң, мен Стерлингті бірден тани аламын".
Morrison's surviving family includes his widow, Martha (whom he married in 1971), his son, Thomas, and his daughter, Mary Anne, all of whom reside in Poughkeepsie, New York. From the third album on though, Morrison almost always took the role of lead guitarist as Reed concentrated more on his singing and rhythm playing. Morrison and Reed's guitars were essentially duelling guitars that complemented each other, alternating between lead lines and rhythm parts interchangeably and with no assigned roles on who was lead or rhythm. Relative to Reed's improvisational and experimental guitar style, Morrison's guitar style was generally syncopated and more percussive with cleaner melodic lead parts. Praising his late bandmate's guitar playing, Reed told David Fricke, "Sometimes, I think his guitar playing is very much like his first name – sterling. It's involved. And yet it has a grace and elegance to it, even in the fast note runs. You could play me a hundred guitars, and I could spot Sterling."
Ән жазу
Рид негізгі авторы болғанымен, Моррисон мен Кейлдің екеуі де әндер жазуға кредиттерде көрсетілгеннен гөрі көп үлес қосқан деген пікір бар. Өйткені Моррисон кейін Виктор Бокриске былай деді: "Лу әндерге көп авторлық құқық алғысы келді, сондықтан біз оған барлық альбомдарда осы құқықты бердік. Осылайша ол қуанышқа кенелді. Ол 'Loaded' альбомындағы барлық әндердің құқығын алды, енді ол андеграундтың абсолютті және жалғыз генийі деп есептеледі, бірақ бұл рас емес. Менің көптеген әндерімнің авторларымен бірлесіп жазылуы керек еді, Джон Кейлге де осы айтуға болады. Баспа компаниясы 'Үш тіс' деп аталды, себебі біз үш адам қатыстық. Лудың үлкен үлесін ешқашан жоққа шығармаймын, ол біздің үшеуіміздің ішіндегі ең жақсы ән жазушы. Бірақ ол барлық мақтауды өзіне алғысы келді, тіпті бізден де көп қалады, және ол оны алды, бейбітшілікті сақтау үшін."
While Reed was the main writer, there has been some conjecture that both Morrison and Cale made more songwriting contributions than is specified in the credits as Morrison later told Victor Bockris, "Lou really did want to have a whole lot of credit for the songs, so on nearly all of the albums we gave it to him. It kept him happy. He got the rights to all the songs on Loaded so now he's credited for being the absolute and singular genius of the Underground, which is not true. There are a lot of songs I should have coauthorship on, and the same holds true for John Cale. The publishing company was called Three Prong because there were three of us involved. I'm the last person to deny Lou's immense contribution and he's the best songwriter of the three of us. But he wanted all the credit, he wanted it more than we did, and he got it, to keep the peace."
Velvet Underground тобының дискографиясы
Тек Моррисон қатысқан жазбалар тізімделген. Топтың толық дискографиясы үшін Velvet Underground туралы мақалаға қараңыз.
Only recordings with Morrison are listed. For the band's full discography, please see the Velvet Underground article.