Туғанға Дейін Жүгіру

Кіріспе

1975 жылы шыққан Брюс Спрингстиннің студиялық альбомы Born to Run – американдық әнші-күйші Брюс Спрингстиннің 1975 жылғы 25 тамызда Columbia Records лейблымен шығарған үшінші студиялық альбомы. Спрингстин альбомды менеджері Майк Аппельмен және продюсер Джон Ландаумен бірлесіп жасады. Альбом Нью-Йоркте жазылған және оның алғашқы екі альбомының коммерциялық сәтсіздігінен кейін оны кең көлемде таныстыру мақсатында жарық көрді. Спрингстин Фил Спектордың тығыз, айқын және күшті, бірақ Wall of Sound өндірісіне қол жеткізу қиын болған дыбыстау стилін қайталауға тырысты, нәтижесінде E Street Band тобымен 1974 жылдың қаңтарынан 1975 жылдың шілдесіне дейін созылған ұзақ және қиын жазбалар сессиялары өтті. Топ пен продюсерлер «Born to Run» атты әнді жасауға жеке-дара алты ай жұмсады. Альбом рок-н-ролл, поп-рок, R&B және фолк-рок сияқты музыкалық стильдерді қамтиды. Оның кейіпкерлерге негізделген лирикасы тұтқынға түсіп, жақсырақ өмірге қашуды армандаған адамдарды бейнелейді, жолдар мен саяхаттың романтикалық образдарымен сусындаған лирикалық тілмен суреттеледі. Спрингстин әндерді бір ұзақ жазғы күн мен түнде орындалғандай көріп, жоспарлады. Олар бұрынғы жұмыстарына қарағанда Жаңа Жерси аймағымен азырақ байланысты. Альбомның мұқабасында Спрингстин E Street Band саксофонының шебері Кларенс Клемонстың иығына сүйеніп тұрған суреті бейнеленген, бұл сурет культты атанды және әртүрлі музыканттар мен басқа да медиада қайта жаңғыртылды. Қымбат жарнамалық кампанияның нәтижесінде Born to Run коммерциялық сәттілікке жетті, АҚШ Billboard Top LPs & Tape чартында үшінші орынға, ал тағы үш чартта ондыққа енді. «Born to Run» және «Tenth Avenue Freeze Out» атты екі сингл жарық көрді, олардың біріншісі радиода және концерттерде аса танымал болды. Альбомның жарыққа шығуына кең насихат жасалды, бірақ Спрингстинге күмәнмен қараған сыншылардың қарсылығына ұшырады. Альбом шыққаннан кейін ол Аппельмен заңдық мәселелерге қатысты және шамамен екі жыл бойы АҚШ пен Еуропаны гастрольдеді. Born to Run жарық көргеннен кейін жоғары бағалы сынға ие болды. Тәнтігерлер фильмнің сюжеттік шешімдерін және музыкасын жоғары бағалады, бірақ кейбіреулері оның өндірісін артық және қатал деп санады. Born to Run Спрингстин үшін маңызды жетістік болды. Оның табысы саяси дүрбелең, соғыс және жұмысшы табының мәселелеріне толы онжылдықта американдық жастардың идеалдарын бейнелеуіне байланысты. Келесі онжылдықтарда альбом шедевр және Спрингстиннің ең жақсы туындыларының бірі ретінде танылды. Ол барлық уақыттағы ең ұлы альбомдардың әртүрлі тізімдеріне енді және 2003 жылы Конгресс кітапханасы оны «мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызы бар» деп танып, Ұлттық жазбалар тізіміне қосты. Born to Run 2005 жылы 30 жылдығын тойлауға арналған кеңейтілген қайта шығарылымға ие болды, онда концерттік фильм және альбомның жасалуын баяндайтын деректі фильм бар.

1975 studio album by Bruce Springsteen

Born to Run is the third studio album by the American singer songwriter Bruce Springsteen, released on August 25, 1975, by Columbia Records. Springsteen co produced the album with his manager Mike Appel and the producer Jon Landau. The album was recorded in New York and designed to break him into the mainstream following the relative commercial failures of his first two albums. Springsteen sought to emulate Phil Spector's dense, crisp, and energetic yet difficult to achieve Wall of Sound production, leading to prolonged and grueling sessions with the E Street Band lasting from January 1974 to July 1975. The band and producers spent six months alone on the title track, "Born to Run". The album incorporates musical styles including rock and roll, pop rock, R&B and folk rock. Its character driven lyrics describe people who feel trapped and fantasize about escaping to a better life, conjured via lyrical imagery steeped in the romantic images of highways and travel. Springsteen envisioned the songs taking place over one long summer day and night. They are also less tied to the New Jersey area than his previous work. The album cover, featuring Springsteen leaning on E Street Band saxophonist Clarence Clemons's shoulder, is considered iconic and has been recreated by various musicians and in other media. Supported by an expensive promotional campaign, Born to Run became a commercial success, reaching number three on the U. S. Billboard Top LPs & Tape chart, and the top ten in three others. Two singles were released, "Born to Run" and "Tenth Avenue Freeze Out", the first of which became a radio and live favorite. The album's release received extensive publicity, leading to backlash from critics who expressed skepticism over whether Springsteen's newfound attention was warranted. Following its release, he became embroiled in legal issues with Appel, leading him to tour the United States and Europe for almost two years. Upon release, Born to Run received highly positive reviews. Critics praised the cinematic storytelling and music, although some viewed its production as excessive and heavy handed. Born to Run was Springsteen's breakthrough album. Its success has been attributed to its capturing the ideals of a generation of American youths during a decade of political turmoil, war, and issues for the working class. Over the following decades, the album has become widely regarded as a masterpiece and one of Springsteen's best records. It has appeared on various lists of the greatest albums of all time and was added to the National Recording Registry by the Library of Congress for being "culturally, historically, or aesthetically significant" in 2003. Born to Run received an expanded reissue in 2005 to celebrate its 30th anniversary, featuring a concert film and a documentary detailing the album's making.

Даму

Брюс Спрингстиннің алғашқы екі альбомы, «Asbury Park, N. J.» және «The Wild, the Innocent & the E Street Shuffle» 1973 жылы Columbia Records лейблы арқылы жарық көрді. Екеуі де сыншылардың жоғары бағасына ие болды, бірақ жақсы сатылмады. 1974 жылға қарай оның танымалдылығы АҚШ-тың Шығыс жағалауымен ғана шектелді, ал лейблдың сенімі азайды. Columbia басшылығы өзгерді және олар сол кездегі жаңа суретші Билли Джоэлді қолдауға көшті. Спрингстиннің командасының көңіл-күйі төмендеді, оның ішінде оның менеджері Майк Аппел және E Street Band та мазасыздыққа түсті. Спрингстин CBS Records компаниясының Нешвилл, Теннесси қаласында сессиялық музыканттармен және шақырылған продюсермен жазба жасау туралы ұсынысынан кейін, лейбл егер альбом сәтсіз аяқталса, одан бас тартатыны туралы келісіммен тағы бір альбомды қаржыландыруға келісті. Аппел альбом үшін сәл үлкен бюджетке қол жеткізді, бірақ жазуды Нью-Йорктегі Блаувельттегі 914 Sound Studios студиясында жүргізуге шектеді – Спрингстин өзінің алғашқы екі альбомын осы студияда жазған болатын. «Born to run» деген фраза Спрингстинге Нью-Джерси штатындағы Вест Лонг Бранчтағы үйінде бір түні жатқанда келді. Ол «Бұл атау менің басымда естіген музыкамен үйлесетін кинодраманы білдіреді» деді. 1950-1960 жылдардағы рок-н-ролл өнерпаздары Дуэйн Эдди, Рой Орбисон, Элвис Пресли, Фил Спектор, The Beach Boys және Боб Дилан сияқты музыканттардың музыкалық дыбыстары мен лирикалық тақырыптарынан шабыттанған Спрингстин «Born to Run» әнін жазуға кірісті. Кейін ол былай деп жазды: «Бұл шешімді қабылдаған сәт болды. Бұл менің қалған өмірімдегі әндерімді жазуға көмектесетін кілт еді». Ол іздеген дыбыстың «студиялық өндіріс» болатынын күтті. Альбом Спрингстин студияны тікелей орындалған музыканың дыбысын көшірудің орнына, музыкалық құрал ретінде алғаш рет пайдаланған кез болды.

914 Дыбыс студиясы

Альбомды жазу сессиясы 1974 жылдың қаңтар айында 914 Sound Studios студиясында басталды. Спрингстин мен Аппел бірлесіп продюсерлік жасады; «Greetings and Wild» альбомының продюсері Джимми Кретекос 1974 жылдың басында Спрингстин компаниясынан кетіп қалды, себебі кіріс аз болды. Екі альбомның да инженері Луис Лахав осы сессияларға қайта келді. E Street Band тобының құрамына саксофоншы Кларенс Клемонс, органшы Дэнни Федеричи, пианист Дэвид Сансиус, басист Гарри Таллент және барабаншы Эрнест Картер кірді; Картер ақпан айында Спрингстин нашар мінез-құлқы үшін жұмыстан шығарған Вини «Mad Dog» Лопестің орнын басты. Топ студияда жазба жасау мен тікелей концерттер арасында ауысып тұрды. Спрингстин жаңа материалды дамыту үшін концерттерді пайдаланды, ал студияда бұрынғы екі альбомына қарағанда әндерді жетілдіруге көбірек уақыт жұмсады. Альбомның жұмыс атаулары: From the Churches to the Jails, The Hungry and the Hunted, War and Roses және American Summer. «Born to Run» әнін жазуға алты ай кетті. Спрингстинның мінсіздікке ұмтылуы оны шаршатуға әкелді: ол әрбір буынның, нотаның және текстураның дыбысымен айналысып, өзінің есіндегі дыбыстарды таспаға түсіруге тырысты. Phil Spector стиліндегі Wall of Sound өндірісін жасау үшін студияның 16 тректік микшерлік пультіндегі әрбір трекке бірнеше аспаптар тағайындалды; әрбір жаңа овердаб жазбаны және микстеуді қиындатты. Ән мәтіндерін қайта-қайта өңдеген сайын Спрингстин мен Аппел электр және акустикалық гитаралар, фортепиано, орган, духовые аспаптар, синтезаторлар, глокеншпиль, сондай-ақ скрипкалар мен әйелдердің қосымша вокалын қамтитын бірнеше микстер жасады. «Born to Run» әнінің бес түрлі нұсқасы болған. Спрингстинның сөзінше, соңғы әнде 72 түрлі трек микшерлік консольдің 16 трегіне сығылған. Спрингстин 1974 жылдың тамызында аяқталған соңғы микстен риза болды. CBS/Columbia «Born to Run» әнін ертерек сингл ретінде шығарудан бас тартты, оны насихаттау үшін альбомды күтті. «Born to Run» аяқталған айда Сансиус пен Картер E Street Band тобынан шығып, өздерінің Tone джаз-фьюжн тобын құрды. Олардың орнына пианист Рой Биттан және барабаншы Макс Вайнберг келді, ал топ гастрольде болған кезде. Спрингстин бастапқы ацетаттан ашуланып, оны өзі тұрған қонақ үйдің бассейніне лақтырып жіберді.

The recording sessions for the album began at 914 Sound Studios in January 1974. Springsteen and Appel acted as co producers; Greetings and Wild producer Jimmy Cretecos had departed Springsteen's company in early 1974, citing low profits. Louis Lahav, the engineer from both albums, returned for these sessions. The members of the E Street Band were saxophonist Clarence Clemons, organist Danny Federici, pianist David Sancious, bassist Garry Tallent, and drummer Ernest Carter; Carter had replaced Vini "Mad Dog" Lopez, whom Springsteen fired in February over poor personal behavior. The band went back and forth between studio recording and live performances. Springsteen used the latter to develop new material, and he spent more time in the studio refining songs than he had on the previous two albums. The album's working titles included From the Churches to the Jails, The Hungry and the Hunted, War and Roses, and American Summer. Recording for "Born to Run" lasted six months. Springsteen's perfectionism led to grueling sessions: he obsessed over every syllable, note, and tone of every texture, and he struggled to capture the sounds he heard in his head onto tape. His aim for a Phil Spector type Wall of Sound production meant multiple instruments were assigned to each track on the studio's 16 track mixing desk; each new overdub made the recording and mixing more difficult. As he kept rewriting the lyrics, Springsteen and Appel created several mixes containing electric and acoustic guitars, piano, organ, horns, synthesizers, and a glockenspiel, as well as strings and female backing vocalists. "Born to Run" reportedly had up to five different versions. According to Springsteen, the final song had 72 different tracks squeezed onto the 16 tracks of the mixing console. Springsteen was pleased with the final mix, completed in August 1974. CBS/Columbia refused to release "Born to Run" as an early single, wanting an album to promote it. The same month "Born to Run" was completed, Sancious and Carter departed the E Street Band to form their own jazz fusion band, Tone. They were replaced by pianist Roy Bittan and drummer Max Weinberg. while the band were on tour. Springsteen was furious at the initial acetate, throwing it into the swimming pool of the hotel he was staying at.

Сыни қабылдау

Born to Run музыка сыншыларынан, әсіресе оның көркемдік повестеуі мен дыбыс жазу өндірісі үшін жоғары бағалы пікірлер алды. The New York Times газетінің жазушысы Джон Рокуэлл Born to Run-ды «панк поэзиясының» шедеврі және «соңғы жылдардағы ұлы жазбалардың бірі» деп сипаттады. Көптеген сыншылар Born to Run-ның Спрингстиннің кең көрерменге танылуына жол ашатынын күтті. музыка және өндіріс саласында. Спрингстиннің бұрынғы альбомдарымен салыстырғанда, сыншылар лирикасы көбірек түсінікті және «оның шабыттанған көздері мен мифтерінен асып түсетін әмбебап сапаға» ие деп санайды. Лестер Бангс Creem журналында «енді әр жолға мүмкіндігінше көп буын сығып салуға тырыспаймын» деп мәлімдеді. Стивен Холденнің сөздерімен айтқанда, «оның қазіргі әлсіздігінен» шығу. Лос-Анджелес Таймс газетінің жазушысы Роберт Хилберн Born to Run альбомын «қажетті» деп атап, былай деді: «Рок музыкасындағы біреудің альбомға осыншалықты құштарлық пен амбиция салғанына көп уақыт болды». Circus Raves бағдарламасында Холден Born to Run-ды 1970 жылғы Layla, 1971 жылғы Who's Next және 1972 жылғы Exile on Main St. сияқты онжылдықтың ұлы альбомдарымен бірге санады. Дэвид МакГи Спрингстинді Элвис Пресли, Чак Берри, The Beatles, The Rolling Stones және Боб Дилан сияқты рок жұлдыздарының қатарына қосты. Born to Run кейбір сыншылардан теріс пікірлер алды, олар өндірісті шамадан тыс және «күшті», «шатасқан», «ерекше емес» деп тапты. High Fidelity журналының Майк Ян ән жазуға наразылық білдірді, Спрингстин үш альбомнан кейін «кейіпкер композиторы» ретінде қалыптасады деп сенді. NME журналының Рой Карр Спрингстинді Дэвид Боуимен салыстырып, оған соңғысының «көзқарасының кеңдігі» жетпейді деп санайды. Карр музыканың шабытсыз екенін және Спрингстин өзінің «көбінесе тым көп күш жұмсайтынын, нәтижесінде көп жағдайда шектен шығатынын» айтты. Born to Run, The Village Voice газеті жүргізген жылдық Pazz & Jop сыншылар сауалнамасында Боб Дилан мен The Basement Tapes және Patti Smith's Horses альбомдарынан кейін 1975 жылғы үшінші үздік альбом деп танылды. Сауалнама авторы Кристагау оны жыл соңындағы тізімінде 12-ші орынға қойды.

Born to Run received highly positive reviews from music critics, particularly for its cinematic storytelling and wall of sound production. John Rockwell of The New York Times described Born to Run as a masterpiece of "punk poetry" and "one of the great records of recent years". Several critics expected Born to Run to lead to Springsteen crossing over into mainstream success. music, and production. Compared to Springsteen's earlier albums, critics felt the lyrics were more accessible and having a "universal quality that transcends the sources and myths he drew upon". Lester Bangs remarked in Creem that he is "no longer cramming as many syllables as possible into every line". from, in Stephen Holden's words, "its present state of enervation". Robert Hilburn of the Los Angeles Times called Born to Run an "essential" album, stating: "It has been a long time since anyone in rock has put so much passion and ambition in an album." In Circus Raves, Holden placed Born to Run amongst the decade's great albums with Layla (1970), Who's Next (1971), and Exile on Main St. (1972). and David McGee placed Springsteen amongst rock greats such as Elvis Presley, Chuck Berry, the Beatles, the Rolling Stones, and Bob Dylan. Born to Run received negative reviews from a few critics, who found the production excessive and "heavy handed", "an effusive jumble" and "undistinguished", Mike Jahn of High Fidelity complained about the songwriting, believing Springsteen was becoming typecast as a "character composer" after three albums. Roy Carr of the NME unfavorably compared Springsteen to David Bowie, believing he lacked the latter's "breath of vision". Carr also found the music uninspired and argued Springsteen himself "often tries too hard, going right over the top on many occasions as a result". Born to Run was voted the third best album of 1975 in the Pazz & Jop, an annual critics poll run by The Village Voice, behind Bob Dylan and the Band's The Basement Tapes and Patti Smith's Horses. Christgau, the poll's creator, ranked it 12th on his own year end list.

Экскурсиялар және апелляциялық іс

Спрингстин және E Street Band – Биттан, Клемонс, Федеричи, Таллент, Вайнберг және Ван Зандт 1975 жылдың қалған бөлігінде «Born to Run» альбомын насихаттау үшін гастрольдік сапарларын жалғастырды, альбомның табысының арқасында көрермендер саны арта түсті. Қарашаның ортасында топ 1976 жылдың басында Еуропалық турне бастау үшін Англияға сапар шекті. Алғашқы екі концерт Лондонның «Hammersmith Odeon» сарайында өтті, бұл топтың Солтүстік Америкадан тыс алғашқы өнер көрсетулері болды. Спрингстин келген кезде, ол концерт алаңының жарнамасына наразылық білдірді; ол жеке өзі вестибюльдегі плакаттарды жыртып, Ландаудың цитаты жазылған батырмаларды таратпауға бұйырды. Бірінші концерт британ сыншыларынан әртүрлі пікірлер алды. Оның сахнадағы өнері жақсы бағаланса, басқа сыншылар, мысалы «Melody Maker» журналынан Майкл Уоттс, британдық және американдық мәдениеттердің айырмашылығы көрермендердің жауапсыздығына себеп болғанын атап өтті. Спрингстин бұл концертті сәтсіздік деп есептеді. АҚШ-қа оралғаннан кейін, топ желтоқсан айының соңында Филадельфиядағы «Tower Theater» сарайында бес толық сатылған концерт өткізді. 1976 жылы Спрингстин Апелмен өнер жолы туралы келіспеушіліктерге тап болды; Апел «Born to Run» альбомының табысын тікелей концерттік альбомы арқылы пайдалануды қаласа, Спрингстин Ландаумен бірге студияға оралуға ниеттенді. Спрингстин альбомның табысына қарамастан, жеке табысының жетіспеуіне де алаңдады. Жазба шартының өте қолайсыз екенін түсінген Спрингстин 1976 жылдың шілдесінде Апелді өзінің туындыларының құқығы үшін сотқа берді. Нәтижесіндегі сот процесі оған шамамен бір жыл студияда жазба жасауға мүмкіндік бермеді, осы уақыт ішінде ол E Street Band тобымен гастрольдік сапарларын жалғастырды. 1976 жылдың тамызынан 1977 жылдың мамырына дейін тоғыз ай бойы концерттер берді, бұл турне «Сот процесі» деп аталды, ол «Something in the Night» және «The Promise» сияқты жаңа әндерді таныстырды, олар көпшіктің сүйіктісіне айналды. 1977 жылдың 28 мамырында сот ісі бойынша келісімге қол жеткізілді, онда Спрингстин Апелмен жасасқан келісім шартын сатып алды, ал Апел біржолғы төлем және Спрингстиннің алғашқы үш альбомынан авторлық гонорардың үлесін алды. Спрингстин мен топ бірден студияға кіріп, маусымның басында «Born to Run» альбомының жалғасын жазуға кірісті, Ландау ко-продюсерлік жасады. Дегенмен, жазба сессиялары тоғыз айға созылды, өйткені Спрингстин музыканттардан жоғары сапа талап етті және студияларды ауыстырды. «Darkness on the Edge of Town» альбомы 1978 жылдың маусымында, «Born to Run» альбомынан үш жыл өткен соң жарық көрді.

Springsteen and the E Street Band—Bittan, Clemons, Federici, Tallent, Weinberg, and Van Zandt—continued touring throughout the remainder of 1975 to promote Born to Run, performing to larger audiences due to the album's success. In mid November, the band traveled to England to begin a European tour set for early 1976. The first gigs were two performances at the Hammersmith Odeon in London, the band's first shows outside North America. When Springsteen arrived, he was displeased with the venue's advertisements; he personally tore down the lobby posters and ordered the buttons with Landau's quote printed on them not be given out. The first show drew mixed reviews from British reviewers. While his stage presence was positively received, other reviewers, such as Melody Maker Michael Watts, noted the difference in British and American cultures equated to poor audience responses. Springsteen thought the show was a disaster. Upon their return to the U. S., the band played five sold out shows at the Tower Theater in Philadelphia at the end of December. By 1976, Springsteen had disagreements with Appel over the direction of his career; Appel wanted to capitalize on Born to Run success with a live album, but Springsteen wanted to return to the studio with Landau. Springsteen was also concerned with the lack of personal revenue given the album's success. Realizing that the terms of his record contract were unfavorable, Springsteen sued Appel in July 1976 for ownership of his work. The resulting legal proceedings prevented him from recording in a studio for almost a year, during which time he continued touring with the E Street Band. He continued performing for nine months between August 1976 and May 1977, dubbed the Lawsuit tour, debuting new songs such as "Something in the Night" and "The Promise" that became live favorites. The lawsuit reached a settlement on May 28, 1977, in which Springsteen bought out his contract with Appel, who received a lump sum and a share of royalties from Springsteen's first three albums. Springsteen and the band immediately entered the studio to record the follow up to Born to Run at the start of June, with Landau co producing. Nevertheless, the recording sessions lasted nine months as Springsteen demanded perfection from the musicians and moved studios. The album, Darkness on the Edge of Town, was finally released in June 1978, three years after Born to Run.

Мұра

Born to Run альбомының табысы Спрингстиннің мансабын жаңартты. Born to Run альбомымен Спрингстин рок дәуірінің ең көрнекті ән жазушыларының бірі ретінде танылды. Киркпатриктің сөзінше, альбом "Спрингстинге оның алғашқы хитін ғана емес, жетпісті жылдардың рок музыкасын өзгертіп, рок жанрында әнші-автордың мүмкіндіктерін кеңейтті". Хилберн мен Карлин Born to Run-ды "тыңдағандардың көзқарасын түгелдей өзгерте алатын, өзіндік дыбысы мен стилі бар" альбомдармен салыстырды, олардың қатарында Элвис Преслидің тұңғыш альбомы (1956) және The Sun Sessions (1976), The Beatles-тың американдық дебюті Meet the Beatles! (1964), Боб Диланның Highway 61 Revisited (1965) және Blonde on Blonde (1966) альбомдары, сондай-ақ Nirvana-ның Nevermind (1991) альбомы бар. Кейбір сыншылар Born to Run бұл рок-н-роллдың соңғы екі онжылдығының қорытындысы болғанын, алдағы екі онжылдыққа және одан әрі дамуына серпін бергенін айтты. 2005 жылы Treble журналында жарияланған мақаласында Хьюберт Вигилла бұл альбомды "Американың ұлы рок-н-ролл жазбасы" деп атады. Спрингстин мен E Street Band Born to Run альбомын толығымен бірнеше рет орындады, оның ішінде 2008 жылғы 7 мамырда Нью-Джерси штатының Ред-Бэнк қаласындағы Count Basie Theatre-да, 2009 жылғы 20 қыркүйекте Чикаго қаласындағы Иллинойс штатындағы United Center-да, сондай-ақ 2009 жылғы күзге қарай Working on a Dream турының бірнеше концерттерінде. Бұл альбом 2013 жылғы Wrecking Ball World Tour аясында да толығымен немесе ішінара орындалды. Толық альбом 2013 жылғы 20 маусымда Англияның Ковентри қаласындағы Ricoh Arena-да орындалды және өткен күні жүрек талмасынан қайтыс болған актер Джеймс Гандольфинидің естелігіне арналды. E Street Band мүшесі Стивен Ван Зандт 1999–2007 жылдар аралығында The Sopranos телесериалында Гандольфинимен бірге ойнаған.

Талдау

Албомның табысы жасөспірімдер ұрпағының қартаюдан қорқуымен байланысты болды. 1950 жылдардағы бит дәуірін, 1960 жылдардағы азаматтық құқықтар және соғысқа қарсы қозғалыстарды өткізіп алған 1970 жылдардың ортасындағы жасөспірімдер Вьетнам соғысы мен президент Ричард Никсонның отставкасына байланысты саяси тұрақсыздық кезеңінде өзін оқшауланған сезінді. Одан да бетер, он жылдық жұмысшы табын қамтитын стагфляциямен күресті, көптеген адамдар үшін американ арманының жоғалуына әкелді. Сарапшылар Born to Run американ жастарының бір буынның идеалдарын бейнелегенін және 1960-шы жылдар мен 1970-шы жылдар арасындағы "мәдени өзгеріске үн қосып" айтқанын атап өтті. The Atlantic журналынан Джошуа Зейц былай деді: "Спрингстин – Американың шектеулерін қабылдамаған, шиеленісті, саяси және жұмысшы табының жоғалған 70-ші жылдардың символы". Спрингстин 2005 жылы былай деді:

"Адамдар көбінесе Born to Run туралы ұмытып кететін нәрсе – ол Уотергейттен және Вьетнамнан кейінгі кезеңде жазылған. Адамдар енді бұрынғыдай жас сезінбеді, және осы пластинканың қазіргі уақытта маңызды болуының бір себебі – мен классикалық рок имиджін және дыбыстарын пайдаланғаныммен, адамдардың тірегінен құлап қалған сәтте жаздым."

Ретроспективті тексерулер

Ретроспективті сыншылар Born to Run-ды шедевр және Спрингстиннің ең жақсы альбомдарының бірі деп санайды. Ол американ арманына ұмтылысты бейнелейтін, ерекше дыбысы мен мәтіндерімен ерекшеленетін мансабының бастауы болған мәңгілік альбом деп сипатталды. Спрингстин мен E Street Band арасындағы музыкалық үйлесім де жоғары бағаланды. The Guardian газетінің тағы бір авторы Майкл Ханн Born to Run альбомын "Спрингстин музыканттан идеяға, жеке және музыкалық құндылықтар жиынтығына өтуді бастаған альбом" деп атады. Атағына қарамастан, Born to Run кейбір жазушылардың сынға ұшырады, олар оның дыбыс жазуын "тынышсыз әрі әсте" деп есептеді, ал Chicago Tribune-нан Грег Кот оның дыбыс жазуын Спрингстинді "инноватор емес, синтезатор" ретінде таныстырды деп мәлімдеді.

Рейтингтер

Born to Run 1970-ші жылдардың ең үздік альбомдарының тізімінде жиі кездеседі. NME журналындағы Мэтью Тауб Born to Run альбомын "1970-ші жылдардың ең жақсы рок альбомы және барлық уақытта жазылған ең керемет альбомдардың бірі" деп атады. American Songwriter журналы 2023 жылы жарық көрген тізімінде 1970-ші жылдардағы музыкалық ландшафтыны қалыптастырған 10 альбомды жинақтады. 1987 жылы Rolling Stone журналы оны "Соңғы жиырма жылдың 100 ең үздік альбомы" тізімінде 8-орынға қойды, ал 2003 жылы журнал оны "Барлық уақыттың 500 ең үздік альбомы" тізімінде 18-орынға орналастырды. 2012 жылы рейтинг сақталды, ал 2020 жылы тізім жаңадан жасалғанда 21-орынға түсті. 2000 жылы NPR Born to Run альбомын 20-ғасырдың 100 ең маңызды альбомынан тұратын тізімге қосты. Бір жыл өткен соң VH1 телеарнасы оны барлық уақыттағы 27-ші ең ұлы альбом деп таныды, ал 2003 жылы Zagat Survey Music Guide бойынша ол барлық уақыттағы ең танымал альбом атанды. Альбом сонымен қатар Колин Ларкиннің All Time Top 1000 Альбомдарының үшінші басылымында (2000) 20-орынды иеленді және 1001 Albums You Must Hear Before You Die (2006) кітабына енгізілді. 2003 жылы "мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызы бар" деген себеппен Born to Run Конгресс кітапханасының Ұлттық жазбалар тізіміне қосылды. 2005 жылдың желтоқсанында АҚШ-тың Нью-Джерси штатынан сайланған Франк Паллоне және 21 бірлескен демеуші H. Res. 628 заң жобасын ұсынды, ол Born to Run альбомының 30 жылдығы мен Спрингстиннің мансабын тойлауға бағытталған болатын. Әдетте, жергілікті туғандарды құрметтеу туралы қаулылар қарапайым дауыс беру арқылы қабылданады. Алайда, заң жобасы Білім және еңбек комитетіне жіберілгеннен кейін қабылданбады.

Қайта шығарылғандар

Born to Run 1977, 1980 және 1993 жылдары қайта шығарылды. 2005 жылғы 15 қарашада Columbia альбомның 30 жылдығын мерекелеу үшін кеңейтілген жинақ ретінде қайта шығарды. «30 жылдық мерейтой басылымы» деп аталған жинаққа түпнұсқа альбомның жаңадан өңделген CD нұсқасы, сондай-ақ «Wings for Wheels» атты альбомның жазылу тарихы туралы деректі фильм және 1975 жылғы 18 қарашада Лондонның Хаммерсмит Одеонында түсірілген Брюс Спрингстин мен E Street Band тобының концерттік фильмі кірді. 2014 жылы инженер Боб Людвиг жасаған жаңа өңдеу «The Album Collection Vol. 1 1973–1984» жинағына енгізілді, ол оның алғашқы жеті альбомының жаңадан өңделген басылымдарынан тұрады. Барлық жеті альбом 2015 жылы «Record Store Day» күні жеке дискілер түрінде жарық көрді.