Ван Моррисонның «Moondance» альбомы — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

1970 жылы шыққан Van Morrison студиялық альбомы. Moondance альбомы – Солтүстік Ирландиялық әнші-әндер авторы Ван Моррисонның үшінші студиялық альбомы. Ол 1970 жылдың 27 қаңтарында Warner Bros. Records компаниясы арқылы жарық көрді. Оның алғашқы Warner Bros. альбомы Astral Weeks (1968) коммерциялық сәтсіздікке ұшырағаннан кейін Моррисон әйелімен бірге Нью-Йорк штатының солтүстігіне көшіп, Moondance үшін әндер жаза бастады. Сол жерде ол 1969 жылдың тамыз және қыркүйек айларында Нью-Йорк қаласындағы A & R студиясында осы альбомды жазуға қатысқан музыканттармен танысты. Альбомда Моррисон Astral Weeks-тің абстрактілі фолк-джаз композицияларын қалдырып, толыққандай өзі жазып, өндірген, формальды құрылымдалған әндерге көшті. Оның көтеріңкі ритмі мен блюз/рок музыкасы – оның мансабындағы ең танымал стильге айналды. Музыкаға соул, джаз, поп және ирланд халық музыкасының элементтері енгізілді, әндер табиғат, музыка, махаббат және өзіне сенім сияқты дүниелік нәрселерде рухани жаңару мен құтылуды табу туралы айтады. Moondance бірден сыншылардың жоғары бағасын алып, коммерциялық табысқа жетті. Ол Моррисонды танымал музыкадағы маңызды артист ретінде орнықтырды, ал оның бірнеше әні 1970-ші жылдардың басында FM радиодағы негізгі хиттерге айналды. Тарихтың ең бағалы жазбаларының бірі саналатын Moondance, кәсіби рейтингтерде үздік альбомдардың қатарында жиі кездеседі. 2013 жылы альбомның қайта жаңартылған делюкс нұсқасы да осындай мақтауға ие болды.

Өмірбаян

Рок-топ «Them»-нен кеткен соң Моррисон Нью-Йоркте продюсер Берт Бернспен кездесіп, 1967 жылғы наурыз айында Бернстің «Bang Records» лейблында өзінің алғашқы жеке синглын – «Brown Eyed Girl» әнін жаздырды. Сол жылы продюсер күтпеген жерден қайтыс болғаннан кейін, 1968 жылғы тамызда Бостон қаласындағы «Catacombs» түнгі клубында әншінің өнерін көрген «Warner Bros. Records» атқарушы директоры Джо Смит Моррисонға жаңа келісімшарт ұсынды. Смит Моррисонның «Bang» лейблымен жасасқан келісімшартын сатып алып, сол жылы «Warner Bros.» үшін оның алғашқы альбомын – «Astral Weeks»-ті жаздыруға мүмкіндік берді. Кейін сыншылар тарапынан жоғары бағаланғанымен, оның ұзақ, акустикалық, жаңаша халықтық джаз әндерінен құралған жинағы сол кездегі тыңдаушылар тарапынан жақсы қабылдамады және альбом коммерциялық сәтсіздікке ұшырады. «Astral Weeks» альбомын жазғаннан кейін Моррисон әйелі Джанет Планетпен бірге Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі Вудсток қаласының жанындағы Катскилл тауларындағы үйге көшіп барды, ол жерде көркемшілдер қауымы өмір сүрді. Планеттің сөзінше, Моррисонның келуімен қаладан кетіп қалған Боб Дилан оған үлкен әсер еткен. «Ван Диланның ең жақсы досы болуға ниеттенген», – деп еске алды Планет. «Біз әрдайым Диланның үйінің жанынан өтіп бара жатқанда, Ван терезеден Диланның үйіне апаратын қиыршық тас жолға мұңайған күйде қарап отыратын. Ол Диланды өзінің назарына лайық жалғыз замандасы деп ойлады». Моррисон 1969 жылдың шілдесінде «Moondance» альбомы үшін әндер жаза бастады. «Astral Weeks» альбомының нашар сатылуына байланысты әнші тыңдаушыларға оңай түсінікті және тартымды болатын альбом шығаруды қалады. «Мен альбомдарды негізінен сату үшін жасаймын, егер мен тым алысқа кетсем, көптеген адамдар онымен байланыса алмайды», – деді ол кейін. «Мен суретшілік туралы ұмытуға мәжбүр болдым, өйткені ол практикалық тұрғыдан мағынасыз болды. Адам өмір сүруі керек». Моррисонмен «Moondance» альбомын жазған музыканттар Вудстоктан шақырылды және бірнеше жыл бойы онымен жұмыс істей берді, олардың ішінде гитарист Джон Платания, саксофонист Джек Шрёер және клавишашы Джеф Лабес болды. Әнші тамыз айында Вудсток музыка фестивалінен кейін аймаққа көптеген адамның келуіне байланысты осы жерден кетіп қалды.

After leaving the rock band Them, Morrison met record producer Bert Berns in New York City and recorded his first solo single, "Brown Eyed Girl", in March 1967 for Berns' Bang Records. When the producer unexpectedly died later that year, Morrison was offered a record deal by Warner Bros. Records executive Joe Smith, who had seen the singer perform at Boston's Catacombs nightclub in August 1968. Smith bought out Morrison's Bang contract, and he was able to record his first album for Warner Bros., Astral Weeks, that year. Although it was later acclaimed by critics, its collection of lengthy, acoustic, revelatory folk jazz songs was not well received by consumers at the time and the album proved to be a commercial failure. After recording Astral Weeks, Morrison moved with his wife, Janet Planet, to a home on a mountain top in the Catskills near Woodstock, a hamlet in upstate New York with an artistic community. According to Planet, he was influenced by Bob Dylan, who had just moved out of town when Morrison arrived. "Van fully intended to become Dylan's best friend", Planet recalled. "Every time we'd drive past Dylan's house Van would just stare wistfully out the window at the gravel road leading to Dylan's place. He thought Dylan was the only contemporary worthy of his attention." Morrison began writing songs for Moondance in July 1969. Because of Astral Weekss poor sales figures, the singer wanted to produce a record that would be more accessible and appealing to listeners. "I make albums primarily to sell them and if I get too far out a lot of people can't relate to it", he later said. "I had to forget about the artistic thing because it didn't make sense on a practical level. One has to live." The musicians who went on to record Moondance with Morrison were recruited from Woodstock and would continue working with him for several years, including guitarist John Platania, saxophonist Jack Schroer, and keyboardist Jef Labes. The singer left after the Woodstock music festival in August attracted an influx of people to the area.

Жазу және өндіріс

Моррисон Нью-Йорктегі Century Sound студиясында Moondance альбомына жазғыру сессиясын бастады, оған Astral Weeks альбомының көптеген музыканттары мен инженері Брукс Артур қосылды. Луис Меренштейн – Moondance атқарушы продюсері – алғашқы сессияға Astral Weeks сессиялық музыканттары Ричард Дэвис, Джей Берлинер және Уоррен Смит кішіні шақырды, бірақ Моррисон, Платанияның сөзінше, “жағдайды өзгертіп” “олардың бәрінен құтылды. Бір себептен ол осы музыканттарды қалаған жоқ”. Олардың орнына Моррисон шақырған мүйіз секциясы мен хор тобы болды, Меренштейн оларды сенімді, ашық сөйлейтін және продюсерден тәуелсіз деп еске алды. Осы кезде әнші Warner Bros. компаниясына болашақ барлық жазбаларының өндірісін өзі басқаратынын мәлімдеді, бұл лейбл жалдаған продюсерлерді көмекші рөлдерге итермеледі. Сондай-ақ, Моррисоннің шығармашылық көзқарасына сай музыканттарды жиі шақырып, жұмыстан босатуға алып келді. Моррисон 1969 жылдың тамыз-қыркүйек айларында Нью-Йорктегі A & R студиясының Studio A пентхаусында Moondance альбомын жазды. Ол A & R студиясына әндердің негізгі құрылымын және аранжировкаларын есте сақтап келді, ал альбомды жазу барысында композицияларды дамыта бастады. Музыкалық ноталарсыз ол Лабес, Шрёер және флейташы/саксофонист Коллин Тилтоннан музыканы жетілдіруде көмек алды. “Осындай топты жақсы көремін”, – деп еске алды әнші. “Екі мүйіз және ритм секциясы – осылар менің ең ұнаған тобым”. Биограф Ричи Йорк айтуынша, барлық “әдемі әшекейлер” студияда спонтанды түрде туындап, дамыған. Моррисонның көптеген вокалдары тікелей эфирде жазылды, және ол кейіннен бүкіл альбомды тікелей эфирде жазғысы келгенін айтты. Шелли Якус – әншінің дыбысын жазған инженерлердің бірі – оны студияда “өте тыныш және ішке қарайтын” деп есіне алды, “бірақ ол ән салғанда бұл ‘Уау!’ деген сәт болатын”. Moondance – Моррисонның продюсер ретінде көрсетілген алғашқы альбомы; ол кейін “маған ешкім мен не іздеп жүргенімді білмеді, сондықтан мен өзім істедім” деді. Жазу тобының арасында үстемдік танытпаса да, әнші сессиялар кезінде көркемдік тәуелсіздік атмосферасын жасағанын мойындады: “Студияға кіргенде мен сиқыршымын. Мен жағдайды өзгертемін. Сол уақытта сол жерде жұмыс істейтін нәрсенің бәрін пайдаланамын, мүмкіндігінше қолданамын”.

Morrison began recording sessions for Moondance at Century Sound in New York, accompanied by most of the musicians from Astral Weeks and its engineer Brooks Arthur. Lewis Merenstein—Moondances executive producer—had brought in Astral Weeks session musicians Richard Davis, Jay Berliner, and Warren Smith, Jr. for the first session, but Morrison—according to Platania—"sort of manipulated the situation" and "got rid of them all. For some reason he didn't want those musicians." In place of these jazz influenced musicians were a horn section and chorus enlisted by Morrison, who Merenstein recalled had grown more confident, outspoken, and independent of the producer. Around this time, the singer made it known to Warner Bros. that he would lead production duties for all his future recordings, which forced producers recruited by the label into assisting roles. It also led to frequent enlisting and dismissal of musicians to meet Morrison's creative vision. Morrison went on to record Moondance at the Studio A penthouse of A & R Studios in New York from August to September 1969. He entered A & R Studios with only the basic song structures written down and the songs' arrangements in his memory, developing the compositions throughout the album's recording. Without any musical charts, he received help with developing the music from Labes, Schroer, and flautist/saxophonist Collin Tilton. "That was the type of band I dig", the singer recalled. "Two horns and a rhythm section – they're the type of bands that I like best." According to biographer Ritchie Yorke, all of the "tasteful frills" were generated spontaneously and developed at the studio. Most of Morrison's vocals were recorded live, and he later said that he would have preferred to record the entire album live. Shelly Yakus—one of the audio engineers who recorded the singer—remembered him being "very quiet and really introverted" in the studio, "yet when he sang it was a 'Holy Shit!' moment." Moondance was the first album for which Morrison was credited as the producer; he later said "no one knew what I was looking for except me, so I just did it." While not an overbearing presence among the record's personnel, the singer later conceded to creating an atmosphere of artistic autonomy during the sessions: "When I go into the studio, I'm a magician. I make things happen. Whatever is working in that particular space at that particular time, I use, I take advantage of."

Музыка және әндер

Moondance үшін Моррисон Astral Weeks-тің абстрактілі халық композицияларын тастап, ритм-блюз дыбыстарын, формалды түрде жазылған әндерді және мүйіз секциясы мен әншілер хорын қамтитын ерекше аранжировкаларды таңдады. Альбомда Моррисон дәстүрлі мелодиялық фигураларды жиі қолданды, VH1 редакторы Джо С. Харрингтон әндерге «ауылдық және табиғи» сезім сыйлағанын айтты. Роберт Кристаго пікірінше, Moondance әншінің ирланд поэзиясының стилін халық ән құрылымымен үйлестіріп, Astral Weeks-тің «фолк-джаз свингін» жанды латуль аспаптармен, жаңашыл мотивтермен және күшті ритммен кеңейтті. Әндер көбінесе Моррисонның мүйіз секциясының айналасында құрылды; музыка журналисі Джон Милвард оны «сирек кездесетін рок-альбом» деп атады, онда гитарист емес, саксофонист соло орындады. The Rolling Stone Album Guide (1992) журналында Пол Эванс «мүйізді, бастың үні күшті» деп санаған пластинкада көтеріңкі соул музыкасын, джаз элементтерін және балладаларды атап өтті. Роб Шеффилд бұл Моррисонның болашақта танылатын музыкалық стилінің тұсаукесері болғанын айтты – джаз, поп және ирланд халық стильдерінің «сергіткіш, фортепианоға негізделген» қосындысы. Моррисонның Moondance әніндегі мәтіндер рухани жаңару мен құтқарылу тақырыбын қамтиды. Әнші рухани идеяларын күнделікті мәселелермен теңестіргендіктен, ол Astral Weeks-тің еркін, сана ағынынан айырылған повестводеуінен өзгешеленді, ал өмірбаян жазушысы Джонни Роган мұның альбомға «табиғилық» сезімін сыйлағанын сезді. Astral Weeks-ке қарсы салмақ ретінде AllMusic сыншысы Джейсон Анкень бұл «алдыңғы альбомның терең рухани күшін сақтайды, бірақ оның қараңғы, катарсистік қарқындылығын» «табиғаттың ғажайабына» қуанышпен толы қуанышпен асып түседі деп сендірді. Кристагоның айтуынша, Моррисонның рухы, оған шабыттандырған афроамерикандық музыка сияқты, «бір мезгілде өлшеулі және өлмейтін: су ішкенде мас болатын және бізді радионы мистикалық деңгейге дейін айналдыруға шақыратын адам». Оның альбомдағы «табиғаттың ғажайабына» деген құштарлығы композицияға жаңа көзқарас пен оның жаңа тобының жұмсақ атмосферасының нәтижесі болды, деді Харрингтон. Оның пікірінше, альбомның қуанышты рухы мен өзін-өзі бекіту тақырыбы әншінің «үйлену бақытына қанағаттанғандығынан» шабыттанды. Музыкатанушы Брайан Хинтон Моррисонның осы кезде жұмсақ есірткілерді тастағаннан кейін өзінің музыкасында «табиғи баламаны» тойлағанын айтты, өйткені олар оның өнімділігіне кедергі келтірді.

For Moondance, Morrison abandoned the abstract folk compositions of Astral Weeks in favour of rhythm and blues sounds, formally composed songs, and more distinct arrangements that included a horn section and chorus of singers as an accompaniment. The album found Morrison using more traditional melodic figures, which VH1 editor Joe S. Harrington said lent the songs a "rustic and earthy" quality. In Robert Christgau's opinion, Moondance showed the singer integrating his style of Irish poetry into popular song structure while expanding on Astral Weeks "folk jazz swing" with lively brass instruments, innovative hooks, and a strong backbeat. The songs were generally arranged around Morrison's horn section; music journalist John Milward called it "that rare rock album" on which the solos were performed by the saxophonist rather than the guitarist. In The Rolling Stone Album Guide (1992), Paul Evans observed upbeat soul music, elements of jazz, and ballads on what he considered a "horn driven, bass heavy" record. Rob Sheffield said it debuted the musical style Morrison would become known for—a "mellow, piano based" fusion of jazz, pop, and Irish folk styles. Morrison's lyrics on Moondance deal with themes of spiritual renewal and redemption. It departed from Astral Weeks discursive, stream of consciousness narratives as the singer balanced his spiritual ideas with more worldly subject matter, which biographer Johnny Rogan felt offered the record a quality of "earthiness". As a counterpart to Astral Weeks, AllMusic critic Jason Ankeny believed it "retains the previous album's deeply spiritual thrust but transcends its bleak, cathartic intensity" by rejoicing in "natural wonder". According to Christgau, the essence of Morrison's spirit was, much like the African American music that inspired him, "mortal and immortal simultaneously: this is a man who gets stoned on a drink of water and urges us to turn up our radios all the way into the mystic." His "giddy" preoccupation with "natural wonder" on the album was a product of the new approach to composition and the mellow feel of his new band, Harrington said. In his opinion, the record's exuberant spirit and theme of self affirmation were partly inspired by the singer having "settled into a life of domestic bliss". Musicologist Brian Hinton argued that Morrison was celebrating a "natural alternative" in his music after quitting soft drugs around this time because they had impeded his productivity.

Әндер

Ашылу әні "And It Stoned Me" табиғатты көруден және сезінуден туған шаттық сезімдері туралы жазылған. Моррисон оны 12 жасында Комбер ауылындағы Балистокартта балық аулау кезінде алған мистикалық тәжірибеге негіздегенін айтты, онда ол бір қарт кісіден су сұраған, ол оны өзеннен алғанын мәлімдеген. "Ішіп, мен үшін бәрі тоқтағандай болды", - деп еске алады әнші, бұл оның бойындағы бір сәттік тыныштық сезімін тудырғанын қосты. Хинтонның айтуынша, осы балалық шақтағы суреттер рухани құтқарылудың да, Моррисонның хордағы "jellyroll" сөзіндегі жыныстық қуаныштың да көрінісі болды. AllMusic-тің Том Магинис әншінің осы тәжірибені джаз пианині Джелли Ролл Мортонды алғаш рет естіген кездегі сезіммен салыстырғанын айтты. Көптеген акустикалық аспаптармен орындалған "Moondance" атты тақырыптық ән фортепиано, гитара, саксофон, электробас және флейтадан тұрады, ал Моррисон күзге қатысты ересектердің махаббаты туралы ән шырқады және әннің соңында дауысымен саксофонды еліктеді. "Бұл джазды орындайтын рок музыканты, джаз әншісі емес, бірақ музыканың өзі джаздық ырғаққа ие", - деп атап өтті Хинтон. "Crazy Love" әні Моррисонның дауысы микрофонға тым жақын жазылған, тілінің аузының төбесіне тиген дыбысы да жазылған. Ол фальцетте ән салады, Хинтонның пікірінше, бұл қыздар хорымен сүйемелдеген жақындық сезімін тудырады. Харрингтон "Caravan" және "Into the Mystic" әндерін Моррисонның "музыканың құпиялы күштеріне" деген қызығушылығының мысалдары ретінде келтірді. Алғашқы ән музыкалық радио мен цыған өмірін үйлесімділіктің символы ретінде бейнелейді, бұл әншіге қызықты болды. Харрингтон оны "рок-н-роллдың асыл күштеріне және керемет радиостанцияны тыңдаудың рахатына" арналған гимн деп атады, ал өмірбаян жазушысы Эрик Хейг оны "қоғамдық рухтың, радио музыкасының және романтикалық махаббаттың қуанышты мерекесі" деп сипаттады. "Into the Mystic" әні Moondance-тың R&B стилін Astral Weeks-тің оркестрленген фолк музыкасымен үйлестіреді, сонымен қатар Эванстың "Моррисонның психикасының өзара толықтайтын жақтары" деп сипаттаған жақтарын көрсетеді. Харрингтон бұл ән "өмірдің табиғи кереметі мен ғаламның ғаламдық үйлесімділігі арасындағы күрделі тепе-теңдікті" зерттейді деп сенді. Хинтон ән "And It Stoned Me" және "Caravan" әнінің цыған бейнесімен ортақ "көрнекі тыныштық" сезімін тудырғанын, сонымен қатар басқа да бірнеше түсіндіру деңгейлерінде жұмыс істейтінін айтты. Оның теңізге шығу және су туралы бейнелері жазушы үшін "магиялық түрлену құралы" болды, оны Альфред Лорд Теннисонның "Бардан өту" сияқты қоштасу өлеңдерімен салыстыруға болады, ол "басқа жерге де, өлімге де өтудің бірдей мағынасын білдірді". Әннің мәтіні "жақсы жыныстың мистикалық одағы" туралы да айтады, ал сүйіспеншілік актісі Моррисонның "қазір тоқтатуға тым кеш" деген аяқтау сөзімен білдірілгенін айтты, бұл әншінің келесі жылдары концерттерін аяқтау үшін қолданған сөз тіркесі болды. "Come Running" әнін Моррисон "өте жеңіл ән" деп сипаттады. Бұл тым ауыр емес, жай ғана бақытты ән". Ал Хинтон әннің көңіл күйін 1967 жылы Боб Диланның "I'll Be Your Baby Tonight" әніндей жұмсақ және құмарлықпен байланысты деп тапты. Ол "Come Running" әнінде "адам өмірі мен өлімі өздерінің кішкентай ойынын ойнайтын" және баяндаушының және оның сүйіктісінің арманы "әлбетте білетін болса да" аяқталмайтын" тоқтатылмас табиғаттың бейнелерін - жел мен жаңбырды, өтетін пойызды қосады деп дәлелдеді. Жазушының айтуынша, "Сенің осы арманың" бір мезгілде айыптаушы да, жұбатушы да болып табылады. Әннің сөздері Рей Чарльздың атып өлтірілуі, Канадада төлем төлеуі, "оның періштесі" қараңғыда карта ойнағанда алдап, бетін соққыға жығып, жылауына мән бермей, оны тастап кету сияқты армандық оқиғаларды қамтиды. Моррисон "Brand New Day" әнін жазған кезде, радиодан The Band тобының "The Weight" немесе "I Shall Be Released" әндерін тыңдағаннан кейін, "Аспанға қарап, күннің сәулесі түскенде, кенеттен ән менің ойымнан шықты. Мен оны "Қара бұлттар құлап кеткенде" деген өлеңнен бастап жаза бастадым". Йорк Моррисонның 1973 жылы "Brand New Day" әнінің өзінің құлағына ең жақсы әсер еткенін және онымен ең жақын екенін айтқан. "Brand New Day", "Everyone" және "Glad Tidings" әндерімен бірге Джон Тоблер "рухани қуанышпен шектесетін мерекелік ауа" деп атаған әндердің жабылу үштігін құрайды. Лабес "Everyone" әнін клавинет фигурасын уақытында ойнату арқылы ашты. Флейта келіп, Моррисон төрт жолды айтқаннан кейін әуенді ойнайды, сонда Шрёер сопрано саксофонында төменгі гармонияны ойнайды. Моррисон әнді тек үміт әні деп айтса да, Хинтон оның мәтінінің 1969 жылы Белфаста The Troubles басталғандықтан, көбірек мағынаға ие екенін айтады. Соңғы трек, "Glad Tidings", серпілісті ырғаққа ие, бірақ Хинтонның пікірінше, "Into the Mystic" сияқты, мәтіні көбінесе түсініксіз. Оның пікірінше, "ашылу және жабылу жолдары, 'сені жатып, тыныш жатқызады', өмірден айырылу немесе сүйіспеншілік актісі туралы болуы мүмкін". Хейгтің пікірінше, "'Glad Tidings' болашақты болжады, өйткені келесі төрт онжылдық бойы Моррисон музыка индустриясының және атақтың жамандықтары туралы ән жазып, шағымдана берді".

The opening song, "And It Stoned Me", was written about feelings of ecstasy received from witnessing and experiencing nature, in a narrative describing a rural setting with a county fair and mountain stream. Morrison said he based it on a quasi mystical experience he had as a 12 year old fishing in the Comber village of Ballystockart, where he once asked for water from an old man who said he had retrieved it from a stream. "We drank some and everything seemed to stop for me", the singer recalled, adding that it induced a momentary feeling of quietude in him. According to Hinton, these childhood images foreshadowed both spiritual redemption and—in Morrison's reference to "jellyroll" in the chorus—sexual pleasure. AllMusic's Tom Maginnis argued that the singer was instead likening the experience to the first time hearing jazz pianist Jelly Roll Morton. The largely acoustic title track "Moondance" featured piano, guitar, saxophone, electric bass, and a flute over dub backing Morrison, who sang of an adult romance set in Autumn and imitated a saxophone with his voice near the song's conclusion. "This is a rock musician singing jazz, not a jazz singer, though the music itself has a jazz swing", Hinton remarked. "Crazy Love" was recorded with Morrison's voice so close to the microphone that it captured the click of Morrison's tongue hitting the roof of his mouth as he sang. He sings in falsetto, producing what Hinton felt was a sense of intense intimacy, backed by a female chorus. "Caravan" and "Into the Mystic" were cited by Harrington as examples of Morrison's interest in "the mystifying powers of the music itself" throughout Moondance. The former song thematises music radio and gypsy life—which fascinated the singer—as symbols of harmony. Harrington called it an ode to "the transcendent powers of rock 'n' roll and the spontaneous pleasures of listening to a great radio station", while biographer Erik Hage regarded it as "a joyful celebration of communal spirit, the music of radio, and romantic love". "Into the Mystic" reconciles Moondances R&B style with the more orchestrated folk music of Astral Weeks, along with what Evans described as "the complementary sides of Morrison's psyche". Harrington believed it explores "the intricate balance between life's natural wonder and the cosmic harmony of the universe". Hinton said the song evoked a sense of "visionary stillness" shared with "And It Stoned Me" and the gypsy imagery of "Caravan", while working on several other interpretive levels. Its images of setting sail and water in particular represented "a means of magical transformation" for the writer, comparable to Alfred Lord Tennyson's poems of leave taking such as "Crossing the Bar", which had "the same sense of crossing over, both to another land and into death". The lyrics also deal with "the mystical union of good sex", and an act of love Hinton said was intimated by Morrison's closing vocal "too late to stop now"—a phrase the singer would use to conclude his concerts in subsequent years. "Come Running" was described by Morrison as "a very light type of song. It's not too heavy; it's just a happy go lucky song." By contrast, Hinton found the song's sentiments tender and lustful in the vein of the 1967 Bob Dylan song "I'll Be Your Baby Tonight". He argued that "Come Running" juxtaposed images of unstoppable nature—wind and rain, a passing train—against "which human life and death play out their little games", and in which the narrator's and his lover's dream will not end "while knowing of course it will". According to the writer, "These Dreams of You" manages to be simultaneously accusatory and reassuring. The lyrics cover such dream sequences as Ray Charles being shot down, paying dues in Canada, and "his angel from above" cheating while playing cards in the dark, slapping him in the face, ignoring his cries, and walking out on him. Morrison said he was inspired to write "Brand New Day" after hearing the Band on the radio playing either "The Weight" or "I Shall Be Released": "I looked up at the sky and the sun started to shine and all of a sudden the song just came through my head. I started to write it down, right from 'When all the dark clouds roll away'." Yorke quoted Morrison as saying in 1973 that "Brand New Day" was the song that worked best to his ear and the one with which he felt most in touch. Along with "Brand New Day", "Everyone" and "Glad Tidings" form a closing trio of songs permeated by what John Tobler called "a celebratory air, bordering on spiritual joy". Labes opened "Everyone" by playing a clavinet figure in time. A flute comes in, playing the melody after Morrison has sung four lines, with Schroer playing the harmony underneath on soprano saxophone. Although Morrison says the song is just a song of hope, Hinton says its lyrics suggest a more troubled meaning, as 1969 was the year in which The Troubles broke out in Belfast. The final track, "Glad Tidings", has a bouncy beat but the lyrics, like "Into the Mystic", remain largely impenetrable, according to Hinton. In his opinion, "the opening line and closing line, 'and they'll lay you down low and easy', could be either about murder or an act of love." In Hage's opinion, "'Glad Tidings' was a premonition of the future, as for the next four decades, Morrison would continue to use a song here and there to vent about the evils of the music industry and the world of celebrity."

Қаптама

Альбомның мұқабасы Моррисонның үйінде Эллиот Лэндиге түсірілді, ол бұрын Диланның 1969 жылғы «Nashville Skyline» альбомының мұқабасын жасаған еді. Лэнди Моррисонның бетін жақыннан түсіріп, суретке түсірілген күні әншінің маңдайындағы үлкен көкпарды жасыру үшін кадрды дұрыс таңдады. Планета альбомның сырт жазбаларын жазды, Моррисонның тарихын баяндауда ертегілер стилін қолданды; жазбалар «Кейбір уақытта, айтқандай, дарынды жас жігіт өмір сүрді» деген сөздермен басталды. Планетаның айтуынша, Warner Bros. оны оны жарнамалауға көмектесуге шақырды, өйткені «менің бейнем, дәл осы жұмбақтығы себепті, музыкалық жағдайды сипаттауға өте қолайлы болады» деп сенді. Кейін ол «муза болу – ризашылықсыз жұмыс, ал жалақысы да аз» деген ойға келді.

Шығару және қабылдау

Moondance 1970 жылғы 27 қаңтарда Ұлыбританияда және 28 ақпанда АҚШ-та Warner Bros. компаниясы арқылы шығарылды, сонымен бірге ол сыншылар тарапынан дереу мақтауға ие болды. 1970 жылы The Village Voice журналына жазған рецензиясында Роберт Кристагау альбомға «А» бағасын беріп, Моррисонның өнер әлеуетін толыққанды жүзеге асырғанын айтты: «Astral Weeks-ті ұмытыңыз – бұл керемет, құлаққа жағымды, поэзиялық және толыққанды сәтті альбом». Грейл Маркус пен Лестер Бангс Rolling Stone журналында бірлесіп жазған рецензиясында оны «музыкалық жаңалық және лирикалық сенімділік» туындысы деп атады. Олар «Into the Mystic» әнінің күшті көңіл-күйі мен «Caravan» әнінің ұлы, эпикалық шағылысы алдағы жылдарда ұмытылып кететін көптеген жақсы туындылардан озып кететінін айтты. Rolling Stone журналының тағы бір сыншысы Джон Ландау әншінің дауысының күшіне таң қалды: «Барлық нәрсе осылай керемет үйлесім тапқандықтан, тыныс алуға көбірек орын болса екен деп тіледім. Моррисонның керемет дауысы бар, және Moondance альбомында ол оған лайықты орын тапты». Сан-Франциско Хроникасы газетінің жазушысы Ральф Глисон да Моррисонның ән айтуын мақтаудың басты нүктесі деп атады: «Ол джаз музыканттары жылау туралы айтқандай, цыгандар, гельдер және әр мәдениеттегі қарттар айтқандай жылайды. Ол осы жылауда санаңызды қозғайтын, дауысымен бірге ұзын, көтеріліп-түсетін әуендерде сізді алып жүретін ерекше күштілікке жетеді». Astral Weeks альбомы коммерциялық сәтсіздікке ұшырағаннан кейін, музыка журналистері Moondance-ті Моррисонды құтқаратын альбом деп қарады. Billboard журналы оның рок және фолк тыңдаушыларына жететінін болжады, сонымен қатар әншінің бұрынғы альбомын сатып алушылардың назарынан тыс қалған кемшіліктерін «жаңа, коммерциялық тұрғыдан табысты туындымен, әлі де осы сезімтал ирландтық әннің сюрреалистік нюанстарымен толы» арқылы түзетуге мүмкіндік беретінін айтты. 1970 жылы Moondance американдық альбомдар тізімінде алғашқы 30-орынға, ал британдық тізімде алғашқы 40-орынға енді, сонымен қатар Моррисонды жас, коммерциялық тұрғыдан табысты және өнеркәсіптік тәуелсіз әнші-күйші ретінде бекітті. Оның эклектикалық, әсем әдеміленген музыкалық стилі тыңдаушылар үшін оңай түсінілетін және тікелей эфирде орындауға ыңғайлы болды, бұл Моррисонды Caledonia Soul Orchestra құруға итермеледі – ол өзінің ең үлкен концерттік табысын жеткізген музыканттардың ірі тобы. Харрингтонның сөзіне сәйкес, Moondance сол кезде «үйге орнығып, тұрақтанған» хиппи жұптары арасында өте танымал болды. Хейджтің пікірінше, оның табысы Моррисонның мәдени беделін арттырып, 1970 жылдардың басында дамыған әнші-күйші қозғалысындағы рөлін нығайтты, бұл алғаш рет 1970 жылғы шілде айындағы Rolling Stone журналының мұқабасында жарық көргенімен көрсетілді.

Moondance was released by Warner Bros. on 27 January 1970 in the United Kingdom and on 28 February in the United States, receiving immediate acclaim from critics. Reviewing for The Village Voice in 1970, Robert Christgau gave the album an "A" and claimed that Morrison had finally fulfilled his artistic potential: "Forget Astral Weeks—this is a brilliant, catchy, poetic, and completely successful LP." Greil Marcus and Lester Bangs jointly reviewed the album in Rolling Stone, hailing it as a work of "musical invention and lyrical confidence; the strong moods of 'Into the Mystic' and the fine, epic brilliance of 'Caravan' will carry it past many good records we'll forget in the next few years." Fellow Rolling Stone critic Jon Landau found the singer's vocals overwhelming: "Things fell into place so perfectly I wished there was more room to breathe. Morrison has a great voice and on Moondance he found a home for it." Ralph J. Gleason from the San Francisco Chronicle also wrote of Morrison's singing as a focal point of praise: "He wails as the jazz musicians speak of wailing, as the gypsies, as the Gaels and the old folks in every culture speak of it. He gets a quality of intensity in that wail which really hooks your mind, carries you along with his voice as it rises and falls in long, soaring lines." After the commercial failure of Astral Weeks, Moondance was seen by music journalists as a record that redeemed Morrison. Billboard magazine predicted it would reach rock and folk audiences while rectifying music buyers' oversight of the singer's previous record "with a more commercial entry, still rich with the soul folk nuances of this sensitive Irish song surrealist". Moondance reached the top 30 of the American albums chart and the top 40 of the British chart in 1970, while establishing Morrison as a young, commercially successful, and artistically independent singer songwriter with great promise. Its eclectic, lushly arranged style of music proved more accessible to listeners and translatable for live audiences, leading Morrison to form the Caledonia Soul Orchestra, a large ensemble of musicians with whom he would find his greatest concert success. According to Harrington, Moondance was very successful with hippie couples who were "settling into complacent domesticity" at the time. In Hage's opinion, its success lent Morrison a rising cultural iconicity and presence in the burgeoning singer songwriter movement of the early 1970s, first indicated by his front cover feature on the July 1970 issue of Rolling Stone.

Мұра және қайта бағалау

Хаджтың айтуынша, Moondance өнер және коммерциялық тұрғыдан «Морисонды келесі ондаған жылдар бойы халық санасында анықтады». Ол әншіні 1970-ші жылдары танымал радио тыңдарманына айналдырды, себебі оның бірнеше әні FM радиосындағы эфирде жиі ойналатын болды, соның ішінде «Caravan», «Into the Mystic», атаулық трек және «Come Running» әндері. Альбомдағы кейбір әндер басқа орындаушылар үшін хитке айналды, мысалы Джонни Риверстің 1970 жылғы «Into the Mystic» және 1971 жылғы Хелен Реддидің «Crazy Love» жазбасы. Moondance сонымен қатар онжылдықтың ересектерге арналған рок радио форматының алға басушысы болды, осы стильдегі Кросби, Стиллс, Нэш және Янг, Джеймс Тейлор және Пол Маккартни сияқты музыканттардың музыкасы танымал болды. Бұл сонымен қатар, 70-ші жылдардың ең танымал орындаушыларының көптеген жазбаларын жасаған микстейшн инженері Эллиот Шейнердің алғашқы хит альбомы болды. Альбомның қалдырған мұрасын қорытындылай келе, Райан Х. Уолш Pitchfork журналында былай деп жазды:

Альбом ешқашан рекордтық тізімдерде бірінші орынға шықпаса да, ол шығарылғаннан кейін келесі 40 жыл бойы үздіксіз сатылып тұрды, әсіресе 1990 жылы цифрлық түрде жаңартылғаннан кейін. 1996 жылы Moondance Американың Жазбалар Индустриясы Ассоциациясы (RIAA) тарапынан үш платиналық сертификат алды, АҚШ-та үш миллион дана сатылды. Бастапқы шығарылымынан кейін Moondance көптеген жылдар бойы ең ұлы альбомдардың бірі ретінде танылды. 1978 жылы Пол Гамбаччинидің 50 көрнекті американдық және британдық рок сыншысының сауалнамасында ол барлық уақыттағы 22-ші үздік альбом деп танылды. Сауалнамаға қатысқан сыншылардың бірі Кристагау оны келесі жылы The Village Voice журналында 1970-ші жылдардың 7-ші үздік альбомы деп атады. Ретроспективті шолуда Sputnikmusic-тен Ник Батлер Moondance-ті Моррисоннің мансабының шыңы деп санады және «мүмкін, жалпы америкалық емес жан музыкасының» ең жақсы үлгісі деп бағалады, ал Spin журналы оны 1989 жылы журналдың барлық уақыттағы 25 ең ұлы альбомының тізіміне қосылған мақаласында «үлкен ақ жан альбомы» деп атады, онда Moondance 21-ші орынды иеленді. 1999 жылы альбом Грэмми атақ-даңқы залына енгізілді, ал 2003 жылы Rolling Stone журналының «Барлық уақыттағы 500 ең ұлы альбом» тізімінде 65-ші орынға ие болды. Альбом 2000 жылы Колин Ларкиннің «All Time Top 1000 Albums» жинағына (онда 79-шы орынды иеленді), музыкалық анықтамалық кітап 1001 Albums You Must Hear Before You Die (2005) және Time журналының 2006 жылғы «All TIME 100 Albums» тізіміне де енді. Келесі жылы Рок-н-ролл атақ-даңқы залы Moondance-ті «Definitive 200» альбомының бірі деп атап, оны 72-ші орынға қойды. 2009 жылы Hot Press журналы көптеген ирландтық әншілер мен топтарды сауалнамаға тартты, олар оны барлық уақыттағы ең жақсы 11 ирландтық альбом деп таныды.

2013 жылғы қайта шығару

2013 жылдың 22 қазанында Warner Bros. компаниясы Moondance-тің делюкс нұсқасын шығарды. Ол түпнұсқалық жазбаның жаңадан ремастерингтелген нұсқасын, бұрын жарық көрмеген музыканың үш дискісін және түпнұсқалық альбомның жоғары сападағы дыбысы бар Blu-ray дискісін қамтыды. Қаптамаға зығыр матамен оралған фолио және Шейнер мен музыка журналисі Алан Лайт жазған сызбалар кітабы енді. Кейінірек "And It Stoned Me" және "Crazy Love" әндерінің бұрын жарық көрмеген микстерімен бірге, делюкс нұсқадан таңдалған баламалы нұсқалар жинақталды. Бұл альбом түпнұсқалық жазбаның баламалы нұсқасы ретінде жоспарланған және 2018 жылдың сәуірінде Record Store Day үшін винил форматында эксклюзивті түрде шығарылды. 2013 жылғы делюкс қайта шығарылым кеңінен сыншылардың мақтауына ие болды; Record Collector оны дыбыстық "ғажайып" деп атады, ал The Independent ремастерингтің "ғасырлар бойғы цифрлік сығылуды жойып, музыканы ешқашан дұрыс естімегендей сезінуге мүмкіндік беретінін" айтты. Rolling Stone журналында Уилл Гермес көптеген жазбалардың жақындық сезіміне ие екенін, бұл Моррисонның "джаз-поп шедеврiнiң" соңғы нұсқасындағы "керемет, мыс қорытпасынан жасалған" аранжировкалардың болмауына өтеу сыяқты екенін сезінді. Алайда Моррисон бұл шығарылымды "рұхсатсыз" деп мәлімдеді және оның басқару компаниясы 1970-ші жылдардың басында музыкаға құқықтарды бергенін айтып, онымен кеңеспей жасалғанын жеткізді.

Трек тізімі

Барлық әндер Ван Моррисонның авторлығында, ескерілген жағдайларды қоспағанда.